Zomer van Lis Lucassen

Over de schrijfster: 

Onder het pseudoniem Lis Lucassen schrijft thrillerschrijfster Olga Hoekstra (1980) dark romance en new adult. In het dagelijks leven werkt ze als journalist en communicatiemedewerker. Haar dystopische verhaal Het Tribunaal eindigde op de derde plaats in de Dystopia Schrijfwedstrijd. Die novelle werd gepubliceerd in de dystopische young adult-bundel In opstand. 

Lis is een dromer en romanticus en fantaseert al zolang ze zich kan herinneren over Grote Liefdes en klein leed. Haar eigen Grote Liefde kwam ze tegen tijdens haar studie en met hem beleefde ze haar eigen liefdesverhaal, inclusief een ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Als Lis niet aan haar eigen verhalen schrijft, leest ze. Grote voorbeelden zijn J. Lynn, Jessica Sorensen en – van eigen bodem – Lisette Jonkman. Lis woont vlak aan de Duitse grens samen met haar man, twee prachtige dochters en twee boosaardige katten. 

Achterflap:  

De wereld lag aan Audrey's voeten, maar de druk bleek te groot en ze moest gedwongen afscheid nemen van haar zangcarrière. Nu vier jaar later is het tijd voor een comeback. Alleen is Audrey het vertrouwen in zichzelf kwijt. Iedere noot die ze zingt, voelt als bedrog en de meeste tijd kan ze alleen optreden als ze pillen heeft geslikt en amper doorheeft dat ze bestaat. Wanneer ze Alec ontmoet, maakt hij er geen geheim van compleet voor haar te willen gaan. Maar alleen als zij bereid is zichzelf helemaal aan hem te geven. Alec is vastbesloten zijn leven op de rails te houden nu hij weer op vrije voeten is. Maar op een fatale avond knalt alles kapot wat hij zo zorgvuldig heeft opgebouwd. Samen met Audrey slaat hij op de vlucht, maar hun reis wordt veel meer dan ze voor ogen hadden. 

Mijn mening: 

Een cover met een zwoele foto, de romantiek spat al van de buitenkant van het boek af. Zomer is het derde deel in een new adult serie. Aangezien ik Hitte en Razend ook allebei in no time uit had, deze mij beiden enorm goed bevielen qua schrijfstijl, maak ik me daar nu totaal geen zorgen om.  

De delen zijn prima los te lezen, elk boek gaat over verschillende hoofdpersonen, er zijn wel steeds wat oude bekenden die even langs komen maar het is totaal geen probleem als je hen nog niet hebt ontmoet.  

Audrey leeft onder een enorme prestatiedruk, haar moeder, tevens manager is vast van plan Audrey terug aan de top te krijgen. Ze heeft een paar jaar geleden een talentenprogramma gewonnen maar vanwege stemproblemen is haar carrière op een laag pitje komen te staan. Moeder Angela heeft echter totaal geen boodschap aan wat Audrey wil en stippelt een mooie toekomst uit, houdt hierbij totaal geen rekening met Audrey. Ik bestempel haar als egoïstisch, asociaal en onverantwoordelijk. 

Alec is een jongen die een moeizame jeugd heeft gehad, als hij in een pleeggezin terecht komt waar ze ook niet het beste met hem voor hebben, belandt hij in een jeugdinrichting. Het is bizar en triest te lezen dat deze jongen zich daar het veiligst heeft gevoeld.  

De paden van Alec en Audrey kruisen elkaar en er is direct een enorme aantrekkingskracht voelbaar. Helaas lukt het Alec niet zich aan de regels te houden en het stel neemt, zonder elkaar goed te kennen, een rigoureuze beslissing door samen te vluchten.  

Ze groeien tijdens deze periode steeds dichter naar elkaar toe en de passie spat van elke bladzijde. 

Lis Lucassen schrijft haar verhalen met zoveel gevoel dat ik van de eerste tot de laatste bladzijde mee leef en bijna continu een aangenaam gevoel in mijn buik ervaar. 

Buiten de romantiek en het verdriet lukt het haar in mijn ogen ook om er een boodschap in te leggen. 

Hoe opmerkelijk was het eigenlijk dat de waarheid een reactie ontlokte, een leugen al lang niet meer? 

Geef mensen een tweede kans, blijf ze niet veroordelen op hun handelen in het verleden, kijk verder dan de buitenkant, neem vooral de moeite om naar een ander te luisteren. 

In dit deel vond ik de rol van moeder Angela typerend, hoe is het mogelijk je dochter zo te gebruiken om er zelf beter van te worden.  

Wat ik verder heel mooi in het verhaal vond passen was de onvoorwaardelijke vriendschap tussen Alec en Rowan, zij heeft hem ondanks alles nooit laten vallen, heerlijk gevoel lijkt me dat voor Alec. 

Zomer is wederom een new adult die me van de eerste tot de laatste bladzijde heeft laten genieten. 

Wat mij betreft mogen er nog velen volgen. 

Zomer is voor mij 4,5 ster waard! 

Bianca

De onschuldige moordenaar van Michael Griesbach

Titel: De Onschuldige Moordenaar
Auteur: Michael Griesbach
Uitgever: HarperCollins
Gepubliceerd: Juli 2016



Het Verhaal
Amper twee jaar na zijn vrijlating uit de gevangenis waar hij achttien jaar had gezeten voor een verkrachting waar hij niet bij betrokken was, staat Steven Avery terecht voor de moord op journaliste Teresa Halbach. Heeft hij het dit keer wel gedaan, of probeert de lokale politie hem er in te luizen?

Geen serie werd dit jaar zo veel besproken als Making a Murderer - de misstanden in het Amerikaanse rechtssysteem en de tragische persoon Steven Avery, maar bovenal de partijdigheid in de zaak: van de betrokken strafpleiters, rechters en juryleden, én van de documentairemakers. De onschuldige moordenaar vertelt hoe het wél zat en vult de hiaten die de documentaire achterliet.


De Auteur
Michael Griesbach was een van de openbaar aanklagers van justitie in Steven Avery's verkrachtingszaak in 1985. Met zijn boek geeft hij inzicht in het Amerikaanse rechtssysteem en onderzoekt hij of de Amerikanen nog steeds vasthouden aan het bekende gezegde: 'Innocent until proven guilty'. Hij woont in Manitowoc County met zijn vrouw en vier kinderen.


Wat ik ervan vond
Wie meer wil weten over de zaak Theresa Halbach, kan De Onschuldige Moordenaar heel rustig laten liggen. Dit boek gaat namelijk vooral over de verkrachting waarvoor Steve Avery onterecht achter de tralies verdween. Hoewel deze zaak ook aandacht kreeg in de Netflix-documentaireserie Making A Murderer, meet voormalig openbaar aanklager Michael Griesbach de zaak uitgebreid uit in de eerste delen van zijn boek. Je leert hiermee niets nieuws, hooguit elke vloek en zucht die tijdens de verkrachtingsrechtzaak geuit is. Alleen daarin klopt de belofte van dit boek. Hiaten worden niet bepaald gevuld, maar wat de Netflix-serie je niet vertelde over deze zaak komt ruim aan bod. En dat had nou niet gehoeven. Persoonlijk vind ik dat Griesbach niet alleen duidelijk schrijft als een advocaat – die je met veel langdradigheid, onnodig detail, aannames en herhaling probeert van zijn standpunt te overtuigen – maar ook dat hij de intelligentie van zijn lezers onderschat. Hij vertelt in de kern weinig nieuws; zijn conclusies heb je zelf ook kunnen trekken tijdens het bekijken van de Netflix-documentaireserie.

Ik heb dit boek juist opgepakt met het idee dat mensen alles leuk kunnen vertellen in een serie als Making A Murderer en het materiaal zo aan elkaar kunnen plakken dat het hen in het gelijk lijkt te stellen, maar dat je daarmee maar één kant van het verhaal hoort. Misschien heb ik het helemaal mis, maar ik denk dat ik hierin niet de enige ben.
Met het schrijven van dit boek had Griesbach de kans om zijn kant van het verhaal te vertellen. In plaats daarvan herhaalt hij vooral de dingen die je al wist en komt de zaak Halbach pas in het laatste gedeelte van het boek ter sprake, heel summier voorzien van zijn persoonlijke ervaring. Bij elkaar genomen gaan misschien 50 bladzijden over Theresa Halbach.

En dat is het dan. Met meer laatste hoofdstukken (Epiloog, Nawoord, Dankwoord, enzovoort) dan de derde Lord of the Rings-film slotscènes had, sluit Griesbach een boek af dat met heel veel woorden weinig nieuws verteld. De vele lovende recensies verbazen me dan ook. Het enige waar ik het een beetje mee eens kan zijn is dat Griesbach duidelijke taal gebruikt in plaats van vakjargon. Leest vlot? Meeslepend?
Het enige dat mij eigenlijk duidelijk geworden is uit De Onschuldige Moordenaar, is wederom dat iedereen graag een graantje meepikt als een criminele zaak ‘hot’ wordt. En daar hoeven ze niet eens
goed in te zijn. Het boek wordt toch wel verkocht.


Plot: 2 
Originaliteit:2 
Spanning: n.v.t. 
Schrijfstijl: 2
Psychologie: 2 
Leesplezier: 2 

Conclusie: Maar 2 sterren voor een boek dat de plank finaal misslaat.


Yfke Brandhout

Quote uit...

De lees (boeken)week van Yfke

Hoe was jouw Boekenweek? Die van mij was niet spectaculair, maar je kunt ook niet zeggen dat er helemaal niks is voorgevallen. Ik maak het voor mezelf interessant (soms onbedoeld).

 Bol.com organiseerde op vrijdag 17 maart een pre-Boekenweekfeestje. Voor wie niet naar het Boekenbal kon komen, zeg maar. En zoals de meeste mensen (waaronder ook ik) van slag raken wanneer de klok weer een uurtje vooruit wordt gezet, zo raakte ik ook een beetje van slag van dat feestje, waar ik met manlief naartoe mocht. Het was dan ook wel erg leuk – met medeliefhebbers van boeken, debutanten en gevestigde namen in het literaire wereldje “hangen” onder het genot van een glaasje prosecco (of een cola light) is geen slechte besteding van je vrijdagavond. Ik heb gehoord dat Kader Abdollah aan het eind van de avond zelfs zijn snor heeft afgezet. 

Ergens in mij had zich, door dit feestje, alleen onterecht het idee gevestigd dat de Boekenweek de volgende dag zou beginnen. Ik bestelde enthousiast een boek, zodat ik het Boekenweekgeschenk niet zou mislopen. De Volkskrant had een recensie ervan gekopt met ‘Er staat niet één mooie zin in’ en dat was voor mij al reden genoeg om het geschenkboekje met alle geweld te willen hebben. 

Zo Begin Je Een Revolutie, door Nadja Tolokonnikova (over het ontstaan van Pussy Riot en alle gevolgen van dien, doorspekt met tips voor de beginnende revolutionair) viel twee dagen later keurig op tijd op de mat, maar niet voorzien van een Boekenweekgeschenk.  

Ik besefte mijn fout; ik was te snel geweest. Verdikkeme. Lekker bezig weer, Ief.  Niet dat ik het erg vind om nog eens een boek aan te ‘moeten’ schaffen, maar handig is anders. 

Poging twee dan maar. Journalist en documentairemaker Teun van de Keuken had net een roman uitgebracht, Goed Volk, die leek me ook erg interessant. Goed Volk is een debuutroman over een man die bij het sterfbed van zijn vader terugblikt op zijn jeugd in een links-idealistisch gezien in Amsterdam. Een debuutroman van de oprichter van Tony Chocolonely, nota bene! Ik besloot dat ik netjes zou wachten tot de vrijdag van het Boekenbal, om dan dit boek te bestellen. Heb je mijn denkfout al gespot? Ieder weldenkend mens zou op dit moment de begindatum van de Boekenweek opgezocht hebben, maar ik niet, hoor.  

Nee, mijn Google was niet stuk. Ik ben gewoon behoorlijk verstrooid af en toe en dan lijkt het me volkomen logisch om het meest logische na te laten. Niks opzoeken. En dus werd ook Goed Volk geleverd zonder Boekenweekboekje. Wel met boekendrop! 

Nu schijnt het dat naar buiten gaan goed voor je is (iets met vitamine D en sociaal contact, ofzo), dus op 26 maart heb ik uit pure wanhoop dan maar de fiets gepakt naar de stad en ben ik daar de eerste boekhandel die ik zag binnengegaan.  

Na lang weifelen heb ik gekozen voor Boud, van Eva Rovers. Ik heb iets met Boudewijn Büch: hij is een beetje voor mij wat voor hem de dodo was, denk ik. Een biografie van pakweg 574 pagina kon ik moeilijk weerstaan.  En toen, bij de kassa, kreeg ik dan eindelijk het door mij zo felbegeerde geschenk. Woohoo! 

 Vol overmoed vroeg ik meteen om het Boekenweekessay van Connie Palmen. Als je er toch bent… 

Het Boekenweekessay was op. OP. Ik heb het zelf ook meegemaakt; je krijgt als boekhandel krattenvol geleverd als het op het geschenkboekje aankomt, maar het aantal essays wil nog weleens tegenvallen. Daar ben je dan ook zo doorheen. Maar toch: op. Op de dag nadat de Boekenweek geopend was. 

Het geschenkboek had ik nu ‘eindelijk’, dus ik was toch best wel blij. Uiteindelijk heb ik het essay ook gewoon gekocht, op Leiden CS. Daar kreeg ik er ook nog eens een appeltje bij! 

Het heeft uiteindelijk maar drie pogingen gekost. Het had erger gekund! (geloof me)  En daarna? Heb ik het Boekenweekgeschenk èn het -essay een paar dagen laten liggen en ben ik heel andere boeken gaan lezen. Ook heel logisch. 

Volgend jaar zet ik het gewoon meteen in m’n agenda. Wens me succes. 

~Yfke Brandhout 

Meesterdeal van Marlen Beek Visser

Titel: Meesterdeal

Auteur: Marlen Beek-Visser

Uitgever: Ellessy Crime

Gepubliceerd: December 2016

Het Verhaal

Een dochter, een docent, een verhouding, een slachtoffer.

Als Bo van Lierop ontdekt dat haar 16-jarige dochter Eva een verhouding heeft met haar mentor van school, een man van tweeënveertig, lopen de spanningen binnen het gezin hoog op. Het feit dat Bo en Adam al jaren een geheim met zich meedragen, een geheim dat zij beter eerder hadden kunnen vertellen, maakt de situatie er niet eenvoudiger op. Is dat de reden dat Adam zich steeds vreemder gaat gedragen?

Bo’s enige uitvlucht is haar vrijwilligersbaantje bij de Hulplijn en in het bijzonder Emiel, een cliënt met wie ze een band opbouwt en bij wie ze haar hart kan luchten. Emiel trekt zich Bo’s situatie aan en weet wel een manier om haar te helpen. Net als Bo op het punt staat om de confrontatie met Eva’s mentor aan te gaan, gebeurt er iets wat een schok van ontzetting teweegbrengt.

De Auteur

Marlen Beek-Visser woont en werkt in Leiderdorp, op steenworp afstand van Leiden, waar zij haar middelbareschooltijd doorbracht en waar zij lange tijd woonde. Na een hbo-studie commerciële economie schreef zij als stafmedewerker communicatie en als manager in de kinderopvang voornamelijk zakelijke teksten. Tot zij enkele jaren geleden haar creatieve geest de ruimte gaf en begon met het schrijven van fictie.
Marlen publiceerde een tiental korte verhalen in verhalenbundels. Zo verscheen haar verhaal DNA-test in een bundel voor een goed doel, waarbij de line-up werd gevormd door prominente auteurs als Kees van Kooten, Mensje van Keulen en Susan Smit. Schrijver Abdelkader Benali koos haar verhaal Zwarte kapitein voor publicatie in de bundel Gouden tijden, zwarte bladzijden. Met Project X 75.0 won zij de Literaire Prijs van Wageningen, terwijl zij bij een schrijfwedstrijd voor Margriet een tweede plaats behaalde met haar verhaal
Hulplijn.

Wat ik ervan vond

Bo van Lierop haalt me het bloed onder de nagels vandaan.
Zo, hè hè, dat is eruit. Mede omdat Bo als vrijwilliger bij een hulplijn een rots in de branding is voor anderen, en in het begin nog redelijk in staat lijkt tot weloverwogen en rationeel gedrag, word je verrast door de beslissingen die Bo neemt in Meesterdeal. Ergens kun je haar het niet kwalijk nemen dat ze enigszins lijkt te ontsporen wanneer ze ontdekt dat de relatie tussen haar dochter en haar (veel oudere) mentor nog steeds gaande is, in tegenstelling tot wat haar dochter beweert. Wie zou daar rustig onder blijven?

In deze zin is Bo een geweldig personage. Ze ontlokt je echt de ene na de andere ongelovige reactie. Soms wil je haar gewoon door elkaar schudden en “denk nou toch eens na!!” roepen.

En het blijft niet alleen bij Bo. Dochter Eva, man Adam, vriend Yannick, mentor Sten... Vooral op deze manier zorgt de auteur dat haar personages echt iets met je doen en je bijblijven.

Tegelijkertijd zorgt dit, vooral in het begin van het verhaal, herhaaldelijk voor irritatie tijdens het lezen.

Maar laat dat je niet afschrikken! Meesterdeal heeft niet alleen personages die iets bij je teweegbrengen, het boek zit ook slim in elkaar. Soms is Bo’s innerlijke monoloog nogal een informatiedump, terwijl het op andere momenten wel weer erg beknopt is. Door je dan weer heel veel en dan weer net te weinig informatie te geven, wordt je heel dicht bij het plot gebracht en tegelijkertijd met succes afgeleid.

Vooral de laatste, pak ‘m beet, 70 pagina’s kun je het boek amper wegleggen omdat alles dan ook nog eens erg spannend wordt. Het einde van het verhaal bevat de ingrediënten van een klassieke thriller: niet per se een verrassing, maar zo subtiel dat het een plotpunt in een Sherlock Holmes-verhaal had kunnen zijn.

Plot: 4
Originaliteit: 3.5
Spanning: 4
Schrijfstijl: 3

Psychologie: 4
Leesplezier: 3

Ik moest echt aan de schrijfstijl wennen en slaagde daar niet helemaal in, waardoor het leesplezier ook laat op gang kwam. Toch heb ik bewondering voor de constructie van Meesterdeal en haar menselijke personages. Marlen Beek-Visser verdient wat mij betreft 4 sterren voor Meesterdeal!

- Yfke Brandhout

De verrader van Paul Beatty

Nee, literatuurprijzen zeggen mij hoegenaamd niks. Of misschien beter : ze zullen mijn aankopen niet beïnvloeden. Dus is het puur toeval dat het boek ‘De verrader’ (‘The Sellout’) van schrijver Paul Beatty, de eerste Amerikaan die de Britse Man Booker Prize in 2016 in ontvangst mocht nemen hiervoor, mij de afgelopen dagen overal heeft begeleid. Overal? Jazeker, vanwege een onmisbaar attribuut op het strand, op café, in bed, enzovoort. Voor ik jullie verder informeer, toch even een belangrijke opmerking : Beatty is een in Los Angeles geboren en in New York wonende Afro-Amerikaan.

In ’t kort : 

We schrijven Dickens, een getto van Los Angeles in de staat Californië. En daar ontmoeten we Me, de hoofdfiguur, thans echter met de handen geboeid en in aanwezigheid van Pro-Deo advocaat Hampton Fiske, in het Hooggerechtshof voor de zaak ‘Me contra de VSA’. En terwijl het proces kan beginnen, duiken wij met hem het verleden in. Dickens is een armoedig en door strijdlustige bendes getergd gehucht en tevens een doorn in het oog van de inmiddels gefacelifte buurten met namen als Crest View of Westdale. Dus, als gevolg van politieke corruptie, verdwijnt Dickens gewoon van de kaart. Geen afrit meer…maar ook geen politiekantoor of brandweerkazerne langer voorhanden. Dickens verdwijnt in het niets…ook op Internet. En dan krijgt Me een ingeving : het re-segregeren van zijn woonplaats. Aanvankelijk gaat alles volgens plan…tot enkele blanke leerlingen toegang eisen tot een gesegregeerde school, wat uiteindelijk leidt naar het proces.

Jullie snappen het natuurlijk meteen : dit is een met vitriool geschreven ontleding van onze Westerse maatschappij in al zijn absurdste en meest racistische kanten…op briljante wijze weliswaar! Want bij het begin van zijn plan, wordt Me natuurlijk weggelachen, maar stilaan krijgt hij meer gehoor…en hulp. Als kind was Me onderworpen aan de dubieuze ‘wetenschappelijk verantwoorde’ proeven van zijn vader, die van Me de ‘Negro Universale’ wou maken. Nadat deze echter, na een discussie, wordt doodgeschoten door de politie, begint Me’s leven pas écht. Toch heeft Me enkele dingen van zijn vader overgenomen, zoals het ‘niggerfluisteren’, een methode ter voorkoming van een door drugs of andere ellende ingegeven zelfmoord. Maar, helaas, in tegenstelling tot zijn vader, heeft Me geen psychologie gestudeerd…wél veeteelt! En dus gaat hij zich toeleggen op winstgevende kwekerijen : watermeloen en wiet. En voor hij het zelf beseft, is hij plots eigenaar van een hoogbejaarde slaaf (en kind-acteur uit de in de jaren ’50 populaire reeks ‘The Little Rascals’) , slechts geïnteresseerd in twee zaken : af en toe een flinke kastijding en het terugkrijgen van ‘zijn stad’.

Het boek is absoluut politiek incorrect, racistisch, enorm cynisch en…hilarisch! Met het scherpste soort scalpel beschrijft Beatty de lotgevallen tijdens een busrit, de beroepskeuze-dag op school of de bijeenkomsten van de ‘Intellectuelen van de Dum Dum Donut’. Maar terwijl je soms werkelijk hardop zit te lachen, ritst de schrijver met slechts één zin de mond terug dicht. Op het einde keren we vanzelfsprekend terug naar het Hooggerechtshof…maar dàt moeten jullie zelf maar ontdekken!

Besluit : Dit heet dus ‘De verrader’…dit heet eveneens ‘Boeken 2017 Top-10’…dit heet een Meesterwerk! Houden jullie ook zo van zinnen als : “De Nikes waren zo ontiegelijk nieuw dat je het ruisen van een zee van kinderarbeid zou horen als je er een uittrok en als een trompetschelp tegen je oor hield.” ? Wel, dan is dit uw – net als mijn – ‘kinda book, nigga’ !!

Paul Smeyers