maandag 3 juni 2019

Upgrade van Lara reims

Upgrade is het fantasierijke en beeldende ya- debuut van Lara Reims. Gefascineerd door technologie besloot ze om een spannend verhaal te creëren rond Rémi. Met haar verhaal wilde ze ook tonen hoe sterk en bijzonder iemand kan zijn en dat je alles kan worden waarvan je droomt.

Rémi is een brugklasser die gepest wordt op school en in zijn eigen gezin hoort hij er ook niet echt bij. Roos, zijn zus heeft meer aandacht voor meidendingen dan hem en zijn ouders zijn biologen die steeds op zoek zijn naar nieuwe oplossingen maar hun zoon vergeten. Eigenlijk kan hij enkel in de virtuele wereld zijn wie hij wil zijn. Vanachter zijn pc vertoeft hij in een heerlijke wereld waar hij als Remigius meetelt en vrienden heeft.

Wanneer hij op een avond een geheim ontdekt, besluit hij zijn familie te confronteren, maar na een vreselijk voorval blijft hij alleen achter.

Gelukkig is er die zonderlinge man die hem meeneemt naar het Creodroom. Dit lijkt een gewone, saaie school, maar Rémi leert net zoals Emma en Jerome dat zij hier voor een reden zijn en niets hier is wat het lijkt. De rebelse flapuit Emma en de stille Rémi worden vrienden en ook computerspecialist Jerome wordt Rémi zijn nieuwe maatje. In dit futuristische opleidingsinstituut voelt hij zich snel thuis en stilaan wordt duidelijk waarom hij zich altijd anders dan de rest voelde. In deze wonderlijke wereld zijn robotten, glenzen en andere vooruitstrevende nieuwe technologieën normaal. Toch is niet alles rozengeur en maneschijn en onze kritische vrienden gaan samen de geheimen uitzoeken. Wanneer ze deze antwoorden vinden worden verontrustende zaken duidelijk en komen ze in spannende avonturen terecht.

Stilaan ontdekken ze de vreselijke waarheid en is het zelfs onduidelijk wie nu goed of slecht is. Upgrade deel één is het begin van een goed uitgetekende en boeiende wereld vol wetenschappelijke en medische snufjes. Het wat abrupte einde met een cliffhanger van formaat doet me verlangend uitkijken naar het tweede deel Blackout dat in de nabije toekomst verschijnt.

Upgrade is een wervelend ya-debuut vol heerlijke karakters, een heldhaftig en eigenwijs trio en heel veel technologische snufjes gecombineerd met thema's zoals eenzaamheid, vriendschap, vertrouwen en het zoeken naar je eigen identiteit.
Eigenlijk is dit ya- debuut vol creativiteit en vlotte, korte e hoofdstukken voor iedereen een aanrader.

Scifi-fans kunnen hun hart ophalen met alle wetenschappelijke toekomstperspectieven en ook wie graag een levendig en spannend verhaal ontdekt of gek is op fantasy zal de personages en hun avonturen in zijn of haar hart sluiten.

Dit eerste deel is het veelbelovende begin van een nieuwe reeks met enkele schoonheidsfoutjes maar heel veel verbeelding. Een kritische kijk over alle mogelijke gevaren in onze verre of nabije toekomst zijn de kers op de taart. Ik kan niet wachten om verder te verdwijnen in het magische en inventieve Creodroom en mee op pad te gaan met onze speciale bende.

donderdag 30 mei 2019

De ontdekking van Harlan Coben

Titel: De ontdekking
Auteur: Harlan Coben
Uitgeverij: Boekerij
Publicatiedatum: maart 2019


Simon en Ingrid zijn wanhopig op zoek naar hun dochter Paige, die onder invloed van haar vriend Aaron aan de drugs is geraakt en van huis is weggelopen. Hun zoektocht voert hen naar de duistere onderwereld van drugs en criminaliteit. Wanneer blijkt dat Aaron is vermoord en iemand het ook op Ingrid heeft voorzien, komt alles in een stroomversnelling.
Simon blijft vertwijfeld naar zijn dochter zoeken, weigert zich af te laten leiden en stelt daarbij zijn leven in de waagschaal. Dan ontmoet hij Elena Ramirez, een privédetective die is ingeschakeld om de verdwijning van een andere jongere te onderzoeken. Samen komen ze op het spoor van een sekte-achtige organisatie die het daglicht niet kan verdragen: De waarheid, geleid door een man die zich De Waarheid noemt.
Zal Simon zijn dochter ooit levend terugzien? Kan hij de schimmige praktijken van De waarheid ontmaskeren en zijn leven weer oppakken zonder dreiging en intimidatie? En waarom lijkt er een verband te bestaan tussen Ingrid en de sekte? Kan hij de verbijsterende waarheid ontdekken zonder er zijn leven voor te moeten geven?

Dit boek beschrijft de meest horrorscenario die een ouder zich maar kan voorstellen. Je kind aan de drugs. Laat staan met een sekte erbij. De perfecte ingrediënten voor een goed partijtje rillen. Echter kon Coben met dit boek niet de juiste snaar raken. Het verhaal blijft oppervlakkig, hier en daar best aan de saaie kant en ik miste het Coben- ingrediënt.
Het boek is niet zozeer spannend, nagelbijtend of beklemmend. In het begin zag ik het als 1 grote puzzel. Hoe verder ik in het verhaal kwam, hoe minder zin ik had om de puzzel te leggen. Dit omdat het best voorspelbaar was. Ik miste de spanning die Coben mij, in het begin van zijn carrière, in zijn greep hield. Zijn boeken begonnen rustig maar steeds sneller en sneller volgde de gebeurtenissen zich op en op het einde zo'n knal dat je gewoon buiten adem het boek dichtsloeg. En dat begin ik steeds meer te missen in/aan zijn boeken.

Ik had eerlijk gezegd, ook niet echt haast om het boek uit te lezen. Terwijl ik nog 90% van het boek moest, besloot ik toch andere dingen te gaan doen.
Het einde, wat ik dus ook een beetje verwachtte, vond ik zó teleurstellend!
Paige staat in dit verhaal centraal en alles draait om haar. Gaandeweg kom je dingen te weten maar eigenlijk weet je pas wat er precies speelt in de laatste 2 hoofdstukken. en Het Epiloog is gebruikt om wat eindjes weg te werken. De enige die voor wat actie zorgden waren Ash en DeeDee.
Over Aaron kom je iets te weten waarvan ik zoiets had: Serieus?? Geloof je het zelf?
En na de laatste bladzijde te hebben gelezen bleef ik ook echt zwaar teleurgesteld zitten. Als je het verhaal een beetje zou inkorten en bekende Nederlanders erin zet, heb je een perfect verhaal voor een roddelblad.
Coben behoorde tot 1 van mijn favoriete auteurs, maar mede door dit boek zakt hij behoorlijk wat plekken naar beneden. Voor mij is Coben niet meer de Coben waar ik zo verliefd op was (op zijn boeken dan, voor de duidelijkheid haha).
Dit boek is voor mij absoluut één van zijn slechtste. Hopelijk wordt zijn volgend boek een ouderwets pareltje!

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?:   Absoluut niet! Zelfs niet om z'n boekenreeks compleet                                                                       te maken.
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:         Ik geef hem nog 1 boek de kans om mij weer voor zich                                                                     terug te winnen.
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:           Echt niet! Er zijn daarvoor teveel mooie boeken op de                                                                         wereld.

zondag 26 mei 2019

Uitgeschakeld van Angelique Haak

Titel: Uitgeschakeld 
Auteur: Angelique Haak
Publicatiedatum: oktober 2018
Uitgeverij: de Crime Compagnie

Waardering: 4,5 


Korte inhoud:

'MET JULLIE DOCHTER IS HET BEGONNEN, MAAR MET HAAR ZAL HET NIET EINDIGEN…'

Deze tekst ziet Dorine van Sevère, als ze nietsvermoedend haar post opent. Haar dochter Jorinde pleegde 2 maanden eerder zelfmoord. Rechercheur Jennifer Brugman en haar partner Ricardo de Graaf, stellen een onderzoek in en komen er al snel achter dat iemand bezig is een groep jonge vrouwen uit te roeien. Ze raken verstrikt in een bizar onderzoek, waarbij meerdere mensen met heftige emoties kampen. En heftige emoties, zetten soms aan tot heftige daden…

Mijn mening:
Het eerste boek dat ik las van Angelique Haak en absoluut niet het laatste. Nota: ik las het eerste Jennifer Brugman-boek niet, maar dat hoefde duidelijk ook niet. Het kostte me zelfs even tijd om te realiseren dat dit een reeks is. Je kunt hem dus perfect apart lezen.
Uitgeschakeld is een verhaal dat met een zeer stevige introductie begint en je niet meer loslaat als lezer. Het werd vlot geschreven, met zinnen die je meeslepen doorheen het boek en een verhaallijn die verstandig, strak en stevig in elkaar zit, met respect voor het gevoelige thema pedofilie.

De personages zitten goed in elkaar, bepaalde verhaallijnen waren voor de meer ervaren lezer geen verrassing en sommige dingen zag je mijlenver aankomen. Maar, ondanks dat betrapte ik mezelf erop dat ik wilde blijven doorlezen, om te zien hoe het zou aflopen. Spanning werd afgewisseld met een aantal mooie gevoeligere scènes en de karakters waren uitnodigend genoeg om meer boeken over te willen lezen.

Geen lange review met ontzettend veel details voor dit boek, maar een aanrader om het te lezen. Je zal er geen spijt van hebben. Ik las het zelf op één dag uit, omdat het bleef vragen om te blijven lezen. Gewoon doen dus.




dinsdag 21 mei 2019

Marionet van Daniel Cole

Marionet

Daniel Cole

Luitingh - Sijthoff

Achterflap

In Marionet, het vervolg op bestseller Ragdoll van Daniel Cole, is er een copycat moordenaar aan het werk… Rechercheur Emily Baxter krijgt te maken met een nieuwe zaak die haar akelig bekend voorkomt: een lichaam dat in dezelfde onmogelijke houding is opgehangen aan draden als bij de Ragdoll-moorden. Dit keer ligt het lichaam echter aan de andere kant van de wereld, en met het woord LOKAAS in de borst gekerfd. Terwijl de media-aandacht steeds groter wordt, moet Baxter helpen bij een andere moordzaak. En dan treft ze eenzelfde soort moord aan: nu staat het woord POPPEN op de borst. Voor wie is het lokaas bedoeld, en wie zijn de poppen? Maar nog belangrijker, wie heeft de touwtjes in handen?

De cover

Een voornamelijk gele cover waarin een blauwe draad lijkt te lopen. De titel in dikgedrukte witte letters en de naam van de auteur in een kleiner en blauw lettertype.

Drie quotes uit recensies staan prominent aan de onderkant.

Mijn mening

Duidelijk is dat de auteur met deze cover voortborduurt op het eerdere succes van ‘Ragdoll’. De beide afbeeldingen hebben dezelfde uitstraling. Leuk vind ik dat het geen standaard cover is die je bij een thriller verwacht.

Het verhaal

Ook nu krijgt de lezer te maken met Emily Baxter, die we eerder zagen in ‘Ragdoll’. Deze keer wordt ze gedwongen mee te werken met de FBI en CIA, iets dat haar ontluikende relatie niet ten goede komt.

Aan beide kanten van de oceaan worden moorden gepleegd die verdacht veel op elkaar lijken en die een herhaling lijken te zijn van de eerdere moord die in ‘Ragdoll’ centraal stond.

De doden hebben een woord op in hun borst gekerfd; Lokaas of Pop.

Met frisse tegenzin gaan Baxter en de FBI en CIA hun samenwerking aan en proberen gezamenlijk de moordenaar te vinden. Dit wordt geen eenvoudige klus omdat niet alleen de

dader sluw te wek gaat, ook de medewerking tussen de rechercheurs is niet gebaseerd op wederzijds vertrouwen.

De lezer komt, nagenoeg chronologisch, met Baxter bij de ontknoping van deze zaak.

Mijn mening

‘Ragdoll’ viel me ontzettend tegen en ik had eigenlijk niet zo heel veel zin in ‘Marionet’. Toch besloot ik Cole nog een tweede kans te geven en daar ben ik blij om. Daar waar ik ‘Ragdoll’ moeilijk te volgen vond, en dit bij ‘Marionet’ ook zo begon, werd het gaandeweg het boek beter en geraakte ik in het verhaal.

Wat ik wel jammer vind, is dat Cole de moord uit ‘Ragdoll’ nog een keer dunnetjes overdoet. Op mij komt dat wat gemakkelijk over en het was naar mijn idee ook niet nodig geweest. Met enkele wijzigingen was het een op zichzelf staand verhaal geweest en was het ook prima uit de verf gekomen, zonder dat de lezer het gevoel krijgt dat Cole het succesvolle kunstje een tweede keer doet.

Emily Baxter wordt geloofwaardig neergezet en ook de ondersteunende personages hebben een goede diepgang en ontwikkeling.

Richting het plot wordt de lezer nog diverse keren op het verkeerde been gezet zonder dat dit ongeloofwaardig wordt.

Wat Cole goed doet, is dat hij naast de toch gruwelijke moorden, soms ook voor een glimlach bij de lezer zorgt.

Een ander punt waar ik erg over te spreken ben is dat niet alles goed afloopt. Niet alle personages halen het einde van het boek en daar hou ik van. Als ik een eind goed al goed, boek wil lezen koop ik wel een feel good. Voor mij mogen meer auteurs van spanning dit lef tonen.

Een minpunt van ‘Marionet’ is eenzelfde als waar Cole ook bij ‘Ragdoll’ last van had. Hij wil teveel ontwikkelingen in een boek stoppen. Hierdoor is het met tijd en wijle een overdaad aan informatie die de lezer maar moeilijk verwerken kan.

Schrijfstijl 3

Leesplezier 4

Spanning 4

Plot 3

Originaliteit 2


dinsdag 14 mei 2019

Bij zonsondergang Nora Roberts

Over de schrijfster:
Nora Roberts (Silverspring, Maryland, 1950) geboren als Eleanor Marie Robertson, is een Amerikaanse bestsellerauteur, die al meer dan tweehonderd boeken schreef, vooral in de genres 'liefdesroman' en 'romantische thriller'. Wereldwijd werden rond de vierhonderd miljoen boeken gedrukt en in vijfendertig talen vertaald.
Roberts maakte haar schrijversdebuut in 1995 onder het pseudoniem J.D. Robb met de thriller Naked in death  (Vermoord naakt), de start van de zogeheten 'In Death'-serie die in 2014 al bijna vijftig delen omvatte. In 1980 gaat ze in zee met de toen nog jonge uitgever Silhouette, die vooral auteurs naar zich toetrok die bij uitgever Harlequin niet aan de bak kwamen. In 1981 publiceerde ze haar eerste liefdesroman Irish Thoroughbred. Roberts zou nog drieëntwintig boeken via Silhouette publiceren. Daarna ging het hard en schreef ze nog vele boeken in het romantische, hartstochtelijke genre. Vanaf 1999 werd elk boek van haar hand een New York Times bestseller en belandden er meer dan honderd op de Times bestsellerlijst. Ook werd een aantal boeken verfilmd, waaronder Midnight Bayou  en Tribute.
Voor haar werk is Roberts talloze malen bekroond. Een greep uit haar prijzenkast. Ze won in de periode 1992-2009 twaalfmaal de RITA Award, en in de periode 1983-1989 zevenmaal de Golden Medallion Award, beide uitgereikt door de prestigieuze RWA (Romance Writers of America). Time Magazine noemde Roberts een van de honderd meest invloedrijke mensen van de Verenigde Staten in 2007.
Aan het begin van 2015 stond Roberts' boekenteller al op ruim tweehonderd exemplaren.

Achterflap:

Alice Bodine heeft er geen zin meer in. Altijd de regeltjes volgen, altijd aan verwachtingen voldoen en altijd vergeleken worden met haar perfecte oudere zus Maureen. Dus op de dag dat Maureen gaat trouwen, loopt Alice weg van de familieranch. Maar de vrijheid die een tiener voor ogen heeft is heel anders dan de vrijheid die ze krijgt. Twee jaar later wil ze terugkeren naar haar liefhebbende familie – ouder, wijzer, en vooral nederiger. Maar dan wordt ze ontvoerd, en vervliegt alle hoop dat ze haar familie ooit terug zal zien.

Vijfentwintig jaar later gaat het goed met de ranch. Maureen, haar man en drie kinderen hebben een zeer succesvol bedrijf opgezet en alles lijkt in orde. Maar het verdriet van de verdwijning van Alice is er nog steeds en overschaduwt het geluk en succes. Tot op een dag een mishandelde vrouw langs de kant van de weg wordt gevonden en naar het ziekenhuis wordt gebracht. De vrouw blijkt Alice te zijn, en langzaam begint haar weg terug naar herstel. Maar degene die Alice al die jaren geleden ontvoerde is nog steeds op vrije voeten…


Mijn mening:

Bij zonsondergang begint met een aangrijpende proloog waarin je getuige bent van de poging van Alice om terug te keren naar haar familie, helaas wordt ze tijdens deze reis ontvoerd door een man die snode, bizarre plannen met haar heeft.
Ondertussen probeert haar familie de verdwijning van Alice te accepteren voor zover dat te accepteren valt en bouwt Maureen samen met haar man en drie kinderen een mooi bloeiend bedrijf op. De kinderen Bodine, Chase, en Rory, inmiddels volwassen storten zich allemaal in het bedrijf wat loopt als een tierelier.
Als Cal Skinner, de perfecte cowboy, terug ten tonele verschijnt en een baan accepteert binnen het familie bedrijf fladderen de vlinders op volle toeren.
Ondanks dat het gezin hun zaakjes goed op orde heeft ontstaan er toch zorgen als blijkt dat er in de buurt twee meisjes vermoord worden. De schrik zit er goed in, en de impact die dit heeft op de gasten is onvoorspelbaar.
Dan wordt er een derde vrouw gevonden en dit blijkt Alice te zijn, zij is zwaar getraumatiseerd en de familie Bodine – Longbow gaat samen met haar de strijd aan om haar te helpen deze periode, zo ver mogelijk is, te verwerken. Ondertussen blijft in het achterhoofd mee spelen dat haar ontvoerder nog niet gevonden is, de angst op een herhaling wordt daarmee niet uitgesloten.

Bij zonsondergang is een van de vele boeken van Roberts die ik heb gelezen, het is een dikke pil van maar liefst 480 bladzijden. Helaas vond ik Bij zonsondergang een van de mindere. Zowel de romantiek als de spanning blijven wat steken, waardoor ik op beide fronten de diepgang mis.

Beide facetten blijven in mijn ogen te oppervlakkig, ik voel geen kriebels. Ik zet ook wel vraagtekens bij het zo makkelijk accepteren van de verdwijning van Alice in zo’n hechte familie, er is eenmalig een detective ingehuurd en daar is het bij gebleven. De spanning was mij iets te ongeloofwaardig, te voorspelbaar, ik ben geen enkel moment tot nadenken gezet. Het gezin Bodine-Longbow is hecht en zorgzaam naar elkaar maar ik voelde niet de diep gewortelde emoties bij mezelf.
Overigens heb ik geen enkel moment getwijfeld om te stoppen met lezen, het boek leest prettig en de schrijfstijl van Roberts is altijd aangenaam.
Bij zonsondergang is een country- en western roman met een vleugje spanning, de ontknoping bevatte nog wel een verrassingselement die ik niet aan had zien komen. Verder was het een Nora Roberts-verhaal met een mooi einde.

Originaliteit: 3

Spanning: 2
Schrijfstijl: 4
Psychologie: 2
Plot: 4

vrijdag 10 mei 2019

De angst van C.L. Taylor

Titel: De angst
Auteur: C.L. Taylor
Uitgeverij:  Ambo| Anthos
Publicatiedatum: maart 2019


“De angst" van C.L. Taylor is een thriller over obsessieve liefde en psychologische manipulatie, een intens verhaal vol plotwendingen waarin een slachtoffer het heft in eigen handen neemt. In "De angst” van C.L. Taylor loopt Lou van huis weg om met haar leraar Mike naar Frankrijk te vertrekken. Ze is ervan overtuigd dat hij haar grote liefde is, maar hij blijkt heel anders in elkaar te zitten en laat Lou gebroken achter. Achttien jaar later ontdekt Lou dat hij een nieuw slachtoffer op het oog heeft en ze is vastbesloten te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar Mike is een schurk van de ergste soort, en Lou moet ervoor waken om niet opnieuw slachtoffer te worden…

“Mike stuift op me af met gebalde vuisten, opeengeklemde kaken en opengesperde neusgaten.”

Tijdens de eerste paar hoofdstukken had ik al een beetje het idee dat dit boek is anders zou zijn dan een doorsnee thriller. Dit omdat een pedofiel centraal staat. Het is zeker een zeer gedurfd onderwerp! Maar het verhaal doet toch anders aan dan je in eerste instantie zal denken.

Het verhaal kent verschillende lijnen. Zo heb je het verhaal van Lou  toen ze 14 jaar was en smoorverliefd was op Mike. Mike is haar karateleraar en langzaam lees je hoe hun relatie zich ontwikkeld en eindigt.
Dan lees je tussendoor hoe het met Lou vergaat terwijl ze volwassen is en hoe de relatie met Mike haar leven beïnvloed.
Het gedeelte met Wendy laat ik even zo kort mogelijk, aangezien zij nogal een “ohhhhhh” rol heeft in het boek.
En je leest over Cloë. Het meisje dat op dit moment een relatie heeft met Mike.

Het is eigenlijk een heel raar boek. Tijdens het lezen kan en wil je eigenlijk niet stoppen, want je wilt zo graag weten hoe het nu precies zit. Maar als je het boek even hebt weggelegd, dan heb je ook geen haast om het weer op te pakken. Dus ja, heel raar!

De personages zijn wel duidelijk neergezet en tot het einde heb je een echte haat- liefde verhouding met Wendy.
Terwijl Lou zich langzaam aan steeds verder in de nesten werkt, werkt Wendy zich steeds verder in haar leven en ondertussen zit je bijna tegen Cloë te schreeuwen dat ze haar ogen moet openen en maken dat ze wegkomt!!!
Het boek kent veel wendingen (soms is het mij nét iets te makkelijk, maar ik stoorde mij er niet enorm aan) en het einde kent een grote plottwist. En met het einde bedoel ik ook echt het einde. Het allerlaatste hoofdstuk! Het boek zit vol leugens en op een gegeven moment weet je ook niet meer wie en wat je wel wilt geloven. Ondanks de relatie van een oudere man met een puber, is dit wel een boek wat je even bijblijft. Dit omdat het zo goed is neergezet, dat je eigenlijk niets anders kan dan snappen waarom zo'n jong meisje voor zo'n oude man kan vallen.

Al met al is het een heel bijzonder verhaal, dat zeker de aandacht verdient!


Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?:   Moet ik echt nog even over nadenken.
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:         Ik ben heel benieuwd wat zij nog meer kan!
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:           Ja, dat wel. Daarvoor is het echt wel een apart boek

maandag 6 mei 2019

Ik kijk er naar uit...

Persbericht: Henk van Straten schrijft het eerste Brabants Boek Present

‘s-Hertogenbosch, 6 mei - Met Van Gogh sneed hier nooit een oor af schrijft Henk van Straten het eerste Brabants Boek Present. Het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant (PBC) en de literaire stichting Tilt presenteerden vandaag de eerste schrijver van dit nieuwe jaarlijkse literaire geschenk aan Brabantse boekhandelaren op het Provinciehuis in ’s-Hertogenbosch. Lezers in Brabant die voor €12,50 boeken aanschaffen in de boekwinkel krijgen het geschenk in september gratis aangeboden.
Van Straten werkt op dit moment aan een subtiel maatschappelijk beladen thriller die zich afspeelt in Nuenen. Het spannende gijzelingsdrama vormt de start van een nieuwe literaire traditie. Van zaterdag 7 t/m zondag 15 september 2019 wordt dit boek meegegeven aan lezers in de Brabantse boekwinkels. Doel is om Brabants literair toptalent een kans te geven nieuw werk te schrijven, bedoeld voor een groot publiek in de provincie. Wim van de Donk, voorzitter van het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant: “We willen Brabantse schrijvers bekendheid geven en in positie brengen. Deze provincie verdient een rijk literair klimaat.” 

In januari 2019 maakte een Brabantse jury de keuze voor de eerste schrijver. Jurylid en boekhandelaar Jan Verhagen: “Bij het samenstellen van een lijst met Brabantse schrijvers bleek al gauw dat die lijst veel langer is dan je zou verwachten. De komende jaren kunnen we dus vooruit. Van Straten is de perfecte ambassadeur van het Brabantse schrijverslandschap. Hij spreekt een breed publiek aan van literaire lezers, leeftijdgenoten en jongeren. Dit doet hij met een geheel eigen stijl, een eigen presence.Daarom zijn wij zeer vereerd dat hij heeft toegezegd het eerste Brabants Boek Present te schrijven.”

Over de schrijver
Henk van Straten (1980) schrijft romans en journalistiek. Hij werkte voor o.a. Volkskrant MagazineEsquireLINDA. en Elle. Tot driemaal toe werd hij genomineerd voor de BNG Bank Literatuurprijs en stond hij op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Met zijn boeken Wij zeggen hier niet halfbroer en Berichten uit het tussenhuisje is hij een van de meest toonaangevende schrijvers van zijn generatie. Van Straten werd geboren in Rotterdam-Delfshaven maar verhuisde op zesjarige leeftijd naar zijn thuisstad Eindhoven.

‘Er was een periode, toen ik nog een jonge schrijver was, waarin ik dacht dat ik naar de Randstad moest verhuizen. Daar was het literaire leven, daar maakte je kans op het worden van een échte auteur. Toch ben ik gebleven. Ik kreeg een gezin. Ik bleef schrijven. En wat bleek? In Brabant lukte het ook wel. Inmiddels ben ik blij dat ik hier nog woon. Het schrijven van dit bijzondere boekje vind ik een enorme eer.'

vrijdag 12 april 2019

Natan Z. van Arjan Alberts

Titel: Natan Z
Auteur: Arjan Alberts
Uitgeverij: Xander Uitgevers bv
Jaar uitgifte: Maart 2019
Recensie door: Jacqueline

Cover
De cover vind ik goed bedacht en gekozen bij het onderwerp. Wat doet het met me? Naar aanleiding van de subtitel en de cover komen de volgende vragen bij mij naar boven borrelen. Is Natan Z de persoon die ik op de rug zie en die wegloopt (en moet ik daar blij om zijn?) of is het juist degene die vaag vanuit de verte verschijnt (en moet ik die wel willen zien?). Verdient Natan Z nog een kans? Ik hoop daar natuurlijk een antwoord op te vinden.

Achterflap
Een levensgevaarlijk spel tussen een seriemoordenaar en zijn sociotherapeute.....
Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z, zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van justitie vroegtijdig vrij te komen. Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking.
Tegelijkertijd neemt de jonge therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman.... over Natan. In het afgelegen landhuis ontdekt ze iets dat iedere voorstellingsvermogen te boven gaat.

Mijn mening
Het boek Natan Z heb ik met tussenpozen moeten lezen. Normaliter als een verhaal me pakt wil ik deze het liefst in een keer uit lezen. Helaas lukte dit door verschillende zaken mij niet. Maar jeetje wat heeft Arjan Alberts dit keigoed geschreven zeg. De personages van Natan, Suus, Hannah Reinier en Peter vind ik goed beschreven en hoe verder je in het verhaal komt hoe meer je van ze komt te weten, althans dat denk je;-) Vooral Natan en Suus zijn de twee personages die me wel bezig hebben gehouden, zelfs terwijl ik op de fiets zat onderweg naar mijn werk! Ik wilde weten waarom Natan en Suus de dingen deden zoals ze die deden. Want waarom speelde Suus het spel van Natan mee? Ze wist toch dat hij het wel zo zou draaien dat hij de touwtjes in handen zou krijgen? Of wist ze dit niet, was ze zo naïef? Ze wist toch dat hij een gevaarlijke seriemoordenaar was? En Natan, waarom daagde hij Suus uit en dreef hij haar tot het uiterste? Wist hij meer over haar? En wat voor rol had Peter in dit geheel? Tsja en daar kreeg ik natuurlijk op de fiets geen antwoord op. Wel kreeg ik al fietsend door mijn fantasie, mijn eigen ideeën over het verloop van dit gruwelijk spannende verhaal maar die klopten natuurlijk niet. Zodra het kon had ik het boek dan ook weer in mijn handen om verder te lezen zoekende naar de antwoorden op bovenstaande vragen. En heb ik die gekregen? Dat laat ik natuurlijk in het midden. Wat ik nog wel wil verklappen is dat toen ik het boek uit had, het verhaal eerst even heb moeten laten bezinken en de volgende dag een aantal bladzijden opnieuw heb gelezen om het einde goed te laten landen. Ik vind het superknap wanneer ik als lezer zo door een auteur wordt meegenomen in een verhaal, dat zo gruwelijk spannend is dat ik het verhaal als lezer nog aantal dagen nog niet los heb gelaten......

Dit boek krijgt van mij:
4,5 sterren / kraaien

zondag 7 april 2019

Het verhaal van de dienstmaagd van Margaret Atwood

Het verhaal speelt zich af in Gilead, een republiek waarvan het totalitaire regime naar de letter van het bijbelboek Genesis heerst. De maatschappijvorm die daaruit voortvloeit is op zijn zachtst gezegd bizar. De ‘Dienstmaagden’ vormen een van de nieuwe ‘klassen’ in deze strikt gereguleerde maatschappij. Ze hebben slechts één functie: het verzorgen van de voortplanting. Vanfred, de vertelster, behoort tot deze klasse en is gedwongen haar leven grotendeels in stilte door te brengen. Alleen ’s nachts in haar sobere kamer is ze vrij om zich over te geven aan haar illegale herinneringen: het lezen van boeken, haar eigen naam, het nu irrelevant geworden begrip ‘liefde’.
Het boek eindigt met historische aantekeningen bij een verslag van een conferentie in 2195 en dan wordt duidelijk hoe en op welke gronden de republiek Gilead is ontstaan.
Een dystopisch verhaal (oorspronkelijk uit 1985, maar nog steeds actueel en niet alleen in Amerika). Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet zou willen leven. Het tegenovergestelde van een utopie dus, dat juist een bijzondere samenleving voorstelt. (Met dank aan: Wikipedia  )
Sobere, zakelijke vertelstijl, maar daarentegen ook heel treffend. Korte zinnen. Afwisselend ontroerend, wanhopig, hartstochtelijk. Nu en dan wrange, sarcastische humor. Veel opsommingen en beschrijvingen. Verschillende lagen. Voortdurend schakelen in de tijd. De gedachten van vertelster Vanfred springen constant van heden naar toekomst, van heden naar verleden, van wat er nog te gebeuren staat naar wat er al gepasseerd is. Een voortdurende uitdaging voor de lezer. Je mag je aandacht niet laten verslappen. Toch vlot leesbaar (ondanks het ontbreken van aanhalingstekens).
Het verhaal schetst een wrang, onthutsend toekomstbeeld. Het resultaat van een huidig ongenoegen in de westerse maatschappij. Naargeestige setting. Benauwend. Beklijvend. Prikkelend. Intrigerend. Beangstigend realistisch. Meeslepend verteld. Het deed me soms denken aan '1984' en 'A brave new world'. Koele, maar rake observaties over mannen en vrouwen. Over macht en vrees. Een tijdloos verhaal. Het duurde even vooraleer ik in het verhaal zat, maar van dan af had het me volledig in zijn greep. Ondanks de verschillende verschrikkingen, is het toch een verhaal over hoop, geloof en liefde.
Briljant. Maar ook angstaanjagend, omdat het tot in detail een maatschappij beschrijft waarin mensen onderdrukt worden door hen bang te maken en te dreigen met pijn. Het boek laat zien hoe we verworvenheden als persvrijheid, stemrecht, onafhankelijke rechtspraak en seksuele vrijheden kwijt kunnen raken als een deel van de mensen gelooft dat dit beter is, en de rest de moeite niet neemt om die rechten te verdedigen. En als we ze eenmaal kwijt zijn, we ze niet zomaar terugkrijgen.


Beklemmend, zeer beklemmend, maar een waanzinnig goed boek. Een roman die tot nadenken stemt. Zeker geen boek waar je vrolijk van wordt, maar wel een boek dat je meeneemt en blijft trekken aan de ideeën en gedachten, zelfs als je niet het lezen bent (en ik moest het boek dan ook regelmatig opzij leggen). Een boek dat blijft nazinderen. Héél graag gelezen.

vijf sterren
Jan Rooms

zaterdag 30 maart 2019

Jij bent van mij van Peter Middendorp

Het verhaal: Op een nacht vergrijpt Tille Storkema, een jonge boer en vader van twee kleine kinderen, zich bij een fietspad aan een zestienjarig meisje uit het dorp. De volgende ochtend wordt zij naakt en levenloos teruggevonden in een weiland.
Dertien jaar zal het duren voordat Tille eindelijk wordt gepakt en de waarheid met kracht zal doordringen tot de wereld, het dorp, zijn vrouw, zijn kinderen. Dertien lange jaren blijft Tille gewoon een boer, een echtgenoot en een vader. Tot aan het einde probeert hij een goede vader voor Suze te zijn, zijn kleine meid.
Maar er komt steeds meer druk op hem te staan. Het dorp smeedt zich wild aaneen tegen de vermeende daders uit het asielzoekerscentrum. Tille wordt geplaagd door ontwrichtende herinneringen. Onder zijn ogen bereikt zijn dochter Suze de leeftijd van zijn slachtoffer.
Fictieve roman losjes gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.
Best wel heftig. Het is net alsof je in 1 grote nachtmerrie zit. Spannend. Onthutsend. Beklemmend. Schaamteloos. Meeslepend. Aangrijpend. Maar ook... schuchter. Als lezer kruip je onder de huid van de dader. Stilistisch van een zeldzaam hoog niveau. Krachtige zinnen. Mooie spanningsboog. Mooie cadans.
Een mix van beschrijvingen van de gebeurtenissen, dialogen, gedachten en bespiegelingen. Verleden en heden lopen voortdurend, zelfs in eenzelfde paragraaf, door elkaar. In flarden worden de gebeurtenissen voor, na en tijdens de moord beschreven. Heel naturel taalgebruik. Mooie beelden van het boerenbedrijf.
Als lezer weet je al vanaf de eerste bladzijde wat Tille gedaan heeft. Toch wil je zijn beweegredenen kennen. Zijn zieke, onverschillige geest begrijpen. Hoe is iemand tot zoiets in staat. Hoe heeft hij 13 jaar de schijn kunnen ophouden? Als vader, als echtgenoot, als boer. Wellicht deed hij dit uit verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn eigen kinderen.
Vanaf ongeveer halverwege het boek, treden er nogal wat herhalingen op. Op het einde geeft Middendorp er zelf de verklaring voor: tijdens het opvoeden van kinderen zijn herhalingen heel belangrijk.
Een minpuntje: ik had niet echt het gevoel dat Middendorp echt diep in het hoofd van de dader kruipt. Het is een verhaal vol witte vlekken. Maar, misschien laat hij het inlevingsvermogen en de fantasie over aan de lezer.
Een boek dat je bij de strot grijpt en blijft hangen. Graag gelezen.

4 sterren
Jan Rooms

maandag 25 maart 2019

De experimenten van Marion Pauw



De experimenten van Marion Pauw is gebaseerd op waargebeurde feiten, zo lezen we in het dankwoord. Het is het verhaal van een moeder en stiefoma. Erg indrukwekkend.

Korte inhoud:
Charlene (Charlie), gaat een weekend oppassen op haar stiefmoeder die ze een halve eeuw niet gezien of gehoord heeft. Alma, de stiefmoeder is inmiddels in de negentig en hulpbehoevend. Maartje, haar vaste verzorgster kan dit weekend niet en ze hebben Charlie gevraagd om haar stiefmoeder te helpen. Voor Charlie is dit een hele opgave die ze niet graag doet.

Mijn mening:
Jee wat een verhaal zeg. De experimenten is een grote emotionele rollercoaster.
Charlie gaat een weekend oppassen bij haar stiefmoeder Alma die ze een heel leven niet gezien of gesproken heeft. Langzaam vertelt het verhaal waarom Charlie een hekel heeft aan Alma en het wordt Charlie langzaam duidelijk waarom Alma zich zo gedragen heeft. Alma heeft tijdens de oorlog in het experimenten blok in Auschwitz gezeten en de meest vreselijke dingen meegemaakt.

Ik ben helemaal niet van de boeken die in de ‘ik’ vorm zijn geschreven, mits ik me met de hoofdpersoon kan identificeren en dat kon ik. Charlie is een vrouw van middelbare leeftijd met een verstoord emotioneel beeld. Dit komt door een traumatische ervaringen in haar jeugd. Alma heeft Charlie namelijk zwaar emotioneel mishandeld.
Charlie haar personage zit direct in je hart.

Alma keerde terug uit de oorlog, trouwde iets later met de vader van Charlie. Haar echte moeder was overleden. Alma kon geen kinderen krijgen en was ‘over the Moon’ met Charlie, Charlene.
Bij Alma moest alles groots, en nog grootser. Haar kleding was altijd stijlvol. Ook Charlie liep altijd in nette jurkjes, waardoor ze op school de “freule” werd genoemd.

Langzaam lezen we het verhaal van de jeugd van Charlene, zoals ze toen nog werd genoemd. Haar verhaal over haar jeugd is echt verschrikkelijk.
Maar we lezen ook het verhaal van Alma over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog.
Twee levens, totaal verwoest door het verleden. Dan hebben we nog Sofia, de dochter van Charlie. Zij is sinds kort therapeut en probeert –naar het idee van Charlie- alles goed te praten. Dat het zo erg was wat Alma had meegemaakt in de oorlog en dat Charlie daar toch wel begrip voor kon hebben. Charlie mist het stukje gevoel hierin naar haar dochter toe, door wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar jeugd en voelt zich onbegrepen door haar dochter.

De schrijfstijl is erg prettig waardoor het verhaal makkelijk weg leest. Je leest het verhaal uit twee perspectieven, uit die van Alma en die van Charlie.
Er staan best heftige stukken in waarbij ik echt wel even moest slikken.
 
Een voorbeeld uit het verhaal van Alma;
‘Nicht gut?’ vroeg ze? ‘Nicht gut fur die Prinzesin?’
‘Het is prima’, zei ik snel. Margit rukte het bord uit mijn handen en kieperde de inhoud over mijn hoofd leeg. Ze keek me weer aan met dat gemene lachje. ‘Eet smakelijk.’

In het verhaal van Charlie staan ook een hoop verschrikkelijke stukken, maar het gaat net even te ver om het hele boek te citeren.

Het boek is niet erg dik, een kleine 200 bladzijdes op de e-reader. Daardoor was ik vrij snel door het verhaal heen en dat vind ik best jammer. Ik had graag geweten hoe het verder ging met Charlie en Alma.
Het is desalniettemin een indrukwekkend verhaal dat ik graag heb gelezen. De vaart zit er goed in zodat je steeds wilt verder lezen. Je wilt weten wat er gebeurd in beide levens.



Vier sterren voor Marion Pauw!
Astrid

zaterdag 5 januari 2019

Uit het niets van Atie Vogelenzang

Dit boek kwam eigenlijk min of meer per ongeluk op mijn pad en omdat de cover (een mysterieus huisje in de mist) en de titel me direct aanspraken legde ik mijn to readlist opzij en begon direct te lezen. 


Niet heel vaak overkomt het me dat het eerste hoofdstuk van een boek als een enorme knal bij me binnenkomt. Wat was ik positief verrast door een goed geschreven, scherp begin. Hoofdpersoon Barbara komt nietsvermoedend binnen in haar huis en ontdekt een man met een bivakmuts in haar slaapkamer die haar aanvalt. Ik kon de scène exact voor me zien. Barbara ontpopt zicht direct als een lekker nuchtere dame, waarbij bij deze aanval niet de bevriezen- of vluchtenvariant van toepassing blijkt, maar nee, ze vecht als een leeuwin terug En met resultaat. Ze slaat haar overvaller neer en hij blijkt later overleden. 


Het was net of ik een sterk begin van een film had gezien, ik zat op het puntje van mijn stoel en begon verwachtingsvol met het lezen van het verhaal… Wie is de overvaller van Barbara? Waarom wil iemand haar kwaad doen? Is de overval wel voor haar bedoeld?


Echter, na dit veelbelovende begin zakte het boek als een plumpudding in elkaar. Hoofpersoon Barbara ontwikkelt zich totaal niet. Als lezer krijg je geen zicht op haar belevingswereld waardoor het een vaag en oppervlakkig karakter blijft. Uit het niets is in alle opzichten een passende titel. Ik vermoed dat de titel doelt op de overval die uit het niets kwam, maar vervolgens worden er door de schrijfster personen en gebeurtenissen aan het verhaal toegevoegd die net zo goed uit het niets komen. Zo lijkt haar collega grote Cora in eerste instantie verliefd op haar, blijkt ze vervolgens een Dissosiatieve Stoornis te hebben (uit het niets), wordt ze toch een soort van reddende engel maar blijkt dakloos waarna Barbara heer in huis neemt.   Uit het niets schenkt grote Cora een slordige 2 ton aan Barbara (gekregen van een patiënt?!) waarmee Barbara de schuld van haar ex afbetaald. Zo gaat het verhaal over in de vermissing van de ex, de inzet van een privé detective, wordt ze gedrogeerd door meerdere personen, gaat ze uit het niets uit de kleren met de dierenarts die ook gelooft dat je met katten kunt praten; er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.


Uiteindelijk komt er een soort van climax, maar die wordt zo afgeraffeld en cru ten einde gebracht dat het alle kracht van een echte climax mist. Vogelenzang komt zelfs nog met een twist maar die komt zo vanuit het niets, met een uitgebreide uitleg om nog enigszins samenhang te creëren dat het totaal ongeloofwaardig overkomt. Ten slotte is er dan nog een zeer geforceerd geheimzinnig einde waarbij je als lezer volledig onnodig met vraagtekens over blijft. 


Het enige pluspunt is dat Atie Vogelenzang zeker kan schrijven. Ze gebruikt korte zinnen, is to the point en heeft een vlotte pen. Het boek leest op zichzelf soepel weg. Alleen het enorm zwakke plot, de slecht uitgewerkte personages, het gebrek aan samenhang en diepgang (als lezer heb je al bladzijden lang in de gaten wat er gaande is, voordat het verhaal het eea duidelijk beschrijft) maken het boek uitermate zwak. Ergens schrijft Atie haar dank aan haar redacteurs en de groep mensen die het boek proef gelezen hebben. Ik vraag me echt af dit wel klopt of dat deze mensen hebben zitten slapen. Ik heb het boek uitgelezen omdat ik het begin zo gaaf vond, in de hoop dat het verhaal nog zou boeien, maar helaas ging het verhaal als een nachtkaars uit.


Ik geef het boek 1 ster omdat Atie Vogelenzang echt wel kan schrijven (tot nu toe schreef ze alleen boeken samen met een duoschrijver), maar over dit plot en de personages had ze echt beter moeten nadenken!

woensdag 2 januari 2019

Pulp van Charles Bukowski

Het verhaal (in een notendop): Detective Nick Belane heeft het plotseling druk. Hij krijgt de opdracht een zekere Céline (een mislukte Franse schrijver die geweigerd heeft te sterven en nu boekhandelaren terroriseert) op te sporen en uit te leveren aan een zekere Lady Death; hij wordt ingehuurd door een begrafenisondernemer die lastiggevallen wordt door een vrouwelijk buitenaards wezen; hij moet een rode mus lokaliseren en tot slot een overspelige vrouw schaduwen. De slonzige Belane, die liever drinkt en gokt dan werkt, komt van de ene onmogelijke situatie in de andere terecht.
Bukowski is vooral gekend om zijn boeken die voornamelijk over de gewone, arme Amerikaan gaan. Belangrijke thema's in zijn rauwe, absurdistische verhalen zijn alcohol en vrouwen. Met 'Pulp' nam hij op een prachtige manier afscheid van zijn lezers. Het is al bij al toch wel een mildere afrekening van het leven dan men wellicht van Bukowski zou verwachten.
'Pulp' is een beetje een vreemde eend in het oeuvre van de undergroundauteur. In dit allerlaatste boek van Bukowski voor één keer geen (semi-)autobiografisch verhaal, maar een ware waanzinnige fictie-detectiveroman. Het boek wemelt van de vermakelijke situaties en de oneliners. Boordevol clichés en typische stijlkenmerken van het genre worden zalig uitvergroot. Het geheel neigt naar stationsromannetjes, platte fantasy en meer van dat soort 'eersteklas' pulp. Hopelijk is er niemand die de verschillende lagen niet ziet en het als een volwaardige thriller leest, want die is er aan voor de moeite. Het is één grote, geslaagde, vermakelijke parodie op de 'hardboiled' detective. Absurd. Maar in al zijn absurditeit geniet je er toch wel van. Allez, dat heb ik toch alvast gedaan. Van de humor, de no-nonsense van Belane. Het toch wel gekke verhaal. De opdracht alleen al zegt alles: “Opgedragen aan de B-literatuur”.
Deze keer dus geen Henry Chinaski als antiheld en alter ego van de auteur, maar dus wel Nick Belane (“de beste privédetective van L.A.), die geilt op borsten en konten, bij voorkeuren rondhangt op de renbanen of in obscure kroegen waar hij het steevast aan de stok krijgt om een futiliteit met de barman. Hierin verschilt hij amper van Chinaski  Maar hij lost de ene zaak na de andere op. Het liefst op de meest onorthodoxe manier. Zijn eerste opdrachtgever, is een beeldmooie, supersexy, kortgerokte vrouw: Lady Death. Neen, voor Bukowski geen Pietje de Dood, maar een adembenemende schoonheid.
Geschreven enkele maanden voor zijn dood, en van alle bladzijden spat de angst hiervoor dan ook af. Hij filosofeert erover en stelt een aantal daarmee gepaard gaande levensvragen. Hij is hier teruggegaan naar het oorspronkelijke geraamte van de detective, maar heeft er zin eigen typische 'smerige' laag overheen gegoten: vloeken, schelden, vechten en slechte seks. Bukowski werd door iemand ooit 'een wandelende middelvinger' genoemd en wellicht terecht. Volgens inleider Simon De Waal is 'Pulp' een laatste en eervolle 'vet' uitgestoken middelvinger naar het genre, naar de dood. En naar het leven.
In al zijn grimmigheid is deze zwarte roman bijzonder komisch. Bij momenten zelfs zwaar hilarisch, zoals de slotscène. Dik erover, maar daar hou ik best wel eens van  De korte, maar krachtige dialogen zijn ijzersterk.
Na het voltooien van het boek, overleed Bukowski op 9 maart 1994, 73 jaar oud, aan leukemie. Graag gelezen

4 sterren

Jan Rooms

Upgrade van Lara reims

Upgrade is het fantasierijke en beeldende ya- debuut van Lara Reims. Gefascineerd door technologie besloot ze om een spannend verhaal te c...