zondag 12 augustus 2018

Braken van Louis van Dievel

Het verhaal: Wie afkomstig is uit de negorij Braken wordt niet door het leven verwend. Dat is een understatement. Gilbert is “King of the Dancefloor” in Disco Inferno. Als hij danst, staat de hele tent op stelten. Het is een mager surrogaat voor zijn eenzaamheid, voor zijn onbenulligheid, voor zijn liefdesverdriet. Eens - twaalf jaar, vier maanden en zeven dagen geleden - wervelde hij nog met Rebecca over de dansvloer. Ze was de vrouw van zijn leven. Eindelijk lachte het geluk hem toe. Maar Braken sloeg zijn droom aan stukken. Ge kunt uw afkomst niet verloochenen. In Braken haat ge uw ouders, maar ge verloochent hen niet. Op de trappen voor de discotheek spuwt hij in een lange – hilarische - monoloog, zijn bittere gal uit. Correctie: hij braakt zijn frustraties uit. Hij braakt zijn mislukte leven uit.
Gilbert lijkt uiteindelijk toch aan de controle van zijn ouders te zijn ontsnapt. Op het aller-aller einde van het verhaal komt echter de ontnuchtering.
Over de gewone man. Over een eenzaam bestaan en leven onder het juk van bekrompen ouders. Over roots die je fnuiken maar die je weigert te verloochenen. Over alles controlerende bemoeizieke ouders. Over een kerktorenmentaliteit. Over een nest met een frituur en een busdepot. Over een goedbedoelende maar vastgeroeste misfit. Over krampachtige proberen jezelf te worden. Over een miserabel leven. Over onvervulde verlangens. Over frustraties. Over de onmacht je los te maken.
Korte, tragikomische en psychologisch geladen novelle. Geen roman, want 'Braken' telt slechts 61 pagina's. Heel volks, zoals we van Van Dievel gewend zijn. Kleurrijk taalgebruik, geschreven in de spreektaal. Alles overgoten met een flinke scheut humor. Rake karakterschetsen. Van Dievel typeert zijn personages als mensen van vlees en bloed. Als echte, maar ook doodgewone mensen. Ook in deze korte novelle toont Van Dievel dat hij een meesterverteller. Met weinig woorden zet hij een perfecte sfeer neer.
Ontroerend, maar ook onthutsend. Gevoelig en aangrijpend. En, ook hier komt Erik Vlaminck om de hoek kijken. (Vlaminck wordt op het einde – als enige! – bedankt door Van Dievel)
Na het lezen van dit toch wel aangenaam en imponerend intermezzo, kan ik nog amper wachten op een nieuwe, volwaardige roman van Van Dievel. Graag gelezen!

4 sterren
Jan Rooms

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Revival van Stephen King

We maken kennis met Jamie Morton, een jongetje van zes die soldaatjes voor zijn verjaardag heeft gekregen. Hij zit hiermee buiten te spelen ...