Eugeen van Aerschot met Een kras op haar ziel

Karen, een dertigjarige getrouwde vrouw, ondervind seksuele problemen. 
Enkel op dat vlak, loopt het niet lekker tussen haar en haar man. 
Lichamelijke beperkingen zijn er niet en ze besluit om een psycholoog te bezoeken en hem haar probleem voor te leggen. 
De psycholoog stelt voor om een hypnose-sessie uit te voeren met Karen.
Het kan namelijk zo zijn, dat Karen in een vorig leven iets heeft meegemaakt waardoor ze nu een afkeer heeft van seks. 
Karen gelooft totaal niet in reïncarnatie en is dan ook niet bepaald blij met de gang van zaken bij deze psycholoog. 

Karen is journaliste en na de nodige research besluit ze toch om op het aanbod van de psycholoog in te gaan. 
Waar ze in het begin heel sceptisch was, is ze er na de eerste sessie inderdaad van overtuigd dat ze al een leven geleefd heeft. 
Kim was een jonge vrouw die woonde in de Filipijnen. Ze is bruut vermoord enkele jaren voordat Karen geboren werd. 
Karen raakt helemaal in de ban van Kim en besluit om naar de Filipijnen af te reizen om de moord en zo ook haar probleem te onderzoeken. 
Uiteraard gaat dit allemaal niet van een leien dakje en Karen stuit op heel wat verzet. 

Een kras op haar ziel is een hartstikke origineel verhaal. Over het geloof in reïncarnatie zijn de meningen uiteraard verdeeld maar toch weet van Aerschot dit tot een sterk, geloofwaardig verhaal te maken. 
Ook de onderzoekende kant van Karen past precies in het plaatje, omdat ze journaliste is lijkt het alleen maar logisch dat ze dit tot op de bodem wil uitzoeken. 
De karakters en de beschrijvingen van de omgeving zorgen ervoor dat je je echt zij aan zij met Karen in haar zoektocht op de Filipijnen waant. 
Ook de spanningsboog blijft strak gespannen waardoor je steeds verder wilt lezen. 
Langzaamaan naderen we het eindpunt en het lijkt alsof Karen met lege handen naar huis zal moeten keren. 

Het originele plot en de strakke spanningsboog maken dit boek tot een succes. Echte sterke plottwists kent het niet, maar toch is het niet heel voorspelbaar. 
Het is er zeker eentje om over na te denken. 
⭐️⭐️⭐️⭐️

Jaimy

Het web van Iktomi van Jaap Cove

Titel : Het web van Iktomi
Auteur : Jaap Cové
Uitgeverij : Kramat
ISBN : 978 94 6242 079 3

‘Het web van Iktomi’ gaat over een tocht. 

Een tocht van vader en dochter. 

Een zoektocht naar het verleden. 

Een ontdekkingstocht naar jezelf.

Iris, een 18-jarig meisje met indiaanse roots, is met haar vader Bob op reis in Oostenrijk. Alles verloopt zeer ontspannen tot een misstap haar hele leven op zijn kop zet. Het enige wat ze nog heeft is hoop … hoop op redding. En die hulp komt uit onverwachte hoek en heeft grote gevolgen voor haar verdere leven.

“Niet alles met je verstand willen doen. Alleen zo vind je je weg. Alles om ons heen is spirit. Alles hoort bij elkaar.”

Jaap Cové heeft het zichzelf zeer moeilijk gemaakt, want ófwel moet je als lezer interesse hebben in andere culturen, met name dan vooral indianen, ófwel moet je als lezer niet te kieskeurig zijn en open staan voor vele onderwerpen. Vooral zij die graag YA verkiezen, zullen dit boek zeer vlot uitlezen. 
Het is eerst wat wennen aan de schrijfstijl, emoties worden spijtig genoeg bij de eerste hoofdstukken redelijk vlak beschreven en het wisselen in vertelperspectief is niet steeds makkelijk te volgen. Enkele kinderlijke elementen (en dan speel ik de bal voornamelijk naar het personage Bokke) zorgen voor een trager begin, iets wat je als volwassen lezer niet echt de moed geeft om door te zetten. En toch, toch moet je doorbijten want naarmate het verhaal vordert krijg je de indruk dat Cové meer en meer grip krijgt op zijn pen en op de weinige personages die allen een mooie rol toegespeeld krijgen.

Het boek is opgedeeld in 4 grote delen met korte, vlot geschreven hoofdstukken. Vier ruime stukken die telkens scharniermomenten van Iris’ leven grondig uitdiepen. Het heden wordt soms afgewisseld met enkele flashbacks waardoor het inzicht in de gevoelswereld van het hoofdpersonage wordt vergroot. Af en toe zeer filmisch geschreven zodat je nog een stap dichter staat bij Iris en haar omgeving. Hier moet geen tekening bij gemaakt worden, de neutrale beschrijvingen die bij eerste 70 pagina’s van het boek op je afkomen moeten met veel gedreun plaats maken voor de ene emotie na de andere. Iris vertrekt als jonge, onbezonnen puber naar Oostenrijk en ontwikkelt zich nadien beetje bij beetje tot een jongedame die rust vindt en opnieuw wil leven ! 

De auteur is antropoloog en dat merk je snel. De geschiedenis over native americans, de Lakota in dit geval wordt erg integer beschreven en mooi verwerkt in het levensverhaal van Iris. Het spirituele gedeelte dat de schrijver hierbij betrekt is voor sommige mensen misschien een barrière en toch werkt het uitmuntend in dit boek, het hoort gewoonweg bij Iris’ voorvaderen, bij hun culturele bagage. Verhalen en namen die je herkent (bv.: Wounded Knee), maar waar je de achtergrond niet van weet daar brengt Cové op een aangename manier verandering in, want hij verduidelijkt zeer veel. Hoewel aangenaam niet zo’n gepast woord is want het is een boek met een boodschap : Geschiedenis herhaalt zich keer op keer. Zeer positief waren de enkele zinnen en woorden Lakota die af en toe een plaats kregen of de inbreng van de wolf en de oude Lakota. Naar het einde toe schept Jaap Cové er nog wat spanning bij wat door jongeren zeker zal geapprecieerd worden. Als volwassen lezer was dit niet echt een noodzaak, maar het geeft het boek hierdoor met zeker heid een grotere YA-stempel.

‘Het web van Iktomi’ is uiteindelijk een prachtig verhaal waarin hoop, verlies, liefde en oorsprong onderwerpen zijn die Jaap Cové zeer warm verwerkt heeft, want als je met een open mind dit boek leest wekt het best wel zeer veel gevoelens bij je los.

Ann

M-De magische reis van Helena Daelman

Titel : M – De magische reis
Auteur : Helena Daelman
Uitgeverij : Kramat
ISBN : 978 94 6242 026 7

‘M – De magische reis’ heeft een cover die best wel in het oog springt. Nu zelf vind ik het maar niks, maar voor kinderen geeft het, denk ik, best wel een magische indruk en valt het felle geelgroen wel op. De flaptekst trekt, mede doordat er met de ik-vorm gewerkt wordt, onmiddellijk aan en maakt de lezer best wel nieuwsgierig naar het geheel.

Matthias was 8 jaar toen zijn vader, een fervent zeiler, voor een 3-tal maanden naar Congo wou varen. Geregeld ontvingen Matthias en zijn moeder een brief. Wanneer er plots geen nieuws meer kwam geeft Matthias’ mama de hoop op. 
8 jaar later blijft Matthias worstelen met het gemis en het plotse verdwijnen van zijn vader. Als zijn moeder hem meeneemt naar de hobbykamer van zijn verdwenen papa blijkt snel dat hij hulp krijgt uit onverwachte hoek. Zijn gedrevenheid en verdriet brengen hem steeds dichter en dichter bij de waarheid.

‘Achter ons blijft het geschut losbarsten. Ik hoor niets meer. Enkel het gepomp van mijn hart suist in mijn oren.’

Dit eerste deel uit de M-reeks is een apart verhaal van een puber die op zoek gaat naar zijn vader. Wat het boek zo apart maakt is dat Daelman haar lezers meeneemt naar zeer uiteenlopende regio’s waardoor ze de jeugd laat proeven van verschillende culturen. Gedurende het ganse verloop hanteert de auteur een mooi gedoseerde mix van spanning, emotie en informatie. Interessante weetjes, geschiedenis en wereldfeiten worden hier en daar terloops vermeld, maar steeds blijft de schrijfster de klemtoon leggen op avontuur en vriendschap. Moeilijkere thema’s zoals bloeddiamanten, het leven in de Himalaya, … worden zeer mooi verwerkt tussen de meer algemenere zaken zoals vriendschap, pesten en verlies. 

Het eerste hoofdstuk neemt je direct mee op het water en is redelijk intens geschreven. Deze vurigheid uit zich daarna meer in de vriendschap tussen Matthias en zijn vriend. Mooi is dat deze vriendschap uiteindelijk de lezer ook laat zien dat de gebreken van een persoon verdwijnen naarmate je de mens achter de tekorten leert kennen. Best wel erg mooi neergepend.

Qua leeftijdsgerichtheid zit je een beetje met een dubieus gevoel. Het boek wordt als YA aanschouwd, maar daarvoor is Matthias met momenten iets te jong neergezet. Hij komt soms niet over als een 16-jarige, het is eerder een jonge knaap van 12 die een spannend avontuur beleeft met een vriend. Langs de andere kant zorgt het gebruik van moeilijkere woorden (bv. : aplomb, gepensioneerd, … en enkele Franse woorden) ervoor dat het dan juist ook niet als kinderboek 12+ kan bestempeld worden. Maar als je weet dat dit de eerste jeugdroman is van Daelman dan zie je deze beginnersfouten zeker door de vingers, want al bij al leest ‘M’ zeer zeer vlotjes weg.

Af en toe een herhaling en korte hoofdstukken dragen ertoe bij dat het voor de jonge (niet zo gedreven) lezer handig is om het verhaal na een onderbreking van enkele dagen terug op te nemen. Hoewel na enkele dagen ? Dit boek is zodanig geschreven dat het zelfs voor volwassenen best een zeer aangenaam relaas is en dan kan je er van op aan dat het voor een jeugdige liefhebber sowieso een pageturner is.

Als je weet dat ‘M – De magische reis’ deel uit maakt van een serie, dan ben ìk alvast nieuwsgierig naar het vervolg. Bij het tweede boek wordt ook de vriendin Rinske meer in het verhaal getrokken en dat lijkt me veel ruimte te geven voor alweer leuke, krachtige dialogen en inbreng van jeugdige thema’s.

Maurice van Anne-Laure Van Neer

De omslag is mooi van eenvoud. De lijn wordt voorgezet van het debuut door een silhouet van een (mans)persoon te plaatsen. Hij heeft een doornenkroon op zijn hoofd, dus de kink met de Messias wordt gemaakt. Het Rode druppeltje komt ook terug op deze kaft. Was het vorige boek wit als hoofdtoon, nu voert zwart dat. 

Het verhaal gaat over Maurice, die zich zelf als De Verlosser van de mensheid ziet. Hij heeft er lustig op los gemoord en de Alfamensen die hem voor de voeten liepen of reden verwijderd van onze aardbol. Op het sterfbed moet hij echter zijn moeder beloven te gaan stoppen. Hij mag nog 1 persoon doden en de juiste persoon heeft hij al in gedachten. Echter komen er zoveel personen op zijn pad die hem aan het twijfelen en in verwarring brengen, dat het hem in uiterst komische ontwikkelingen brengt. Wie gaat het uiteindelijk worden? En wie verlost eigenlijk wie in dit verhaal?

Met Justine, haar debuut, verraste Anne Laure Van Neer mij al door haar spitsvondigheid waarmee ze veel hilariteit en leesplezier opwekte, dus bij de vooraankondiging van Maurice wist ik dat dit boek niet onder kon gaan doen.
Kom Op, een boek over de nieuwe Verlosser  die van zijn moeder niet meer mag moorden met nog 1 troefkaart in handen. En dan zoveel mensen ontmoeten die in aanmerking komen...

Ik moest het boek in gedeeltes lezen door drukte overal, kon zo wel fantaseren hoe het zou zijn om een Maurice op het werk te hebben lopen. Het verhaal reisde dus mee.

Terwijl ik zeker erg genoten heb van opnieuw een origineel , vlot geschreven en mooie plotwendingen verhaal, heb ik een paar punten van kritiek:
Het woord thriller zou ik hier niet op plakken, maar dat staat ook  ergens op de omslag. Als je het zou oppakken vent de gedachte nu ga ik eens thriller, dan wordt je teleurgesteld. Ik denk dat er meer spanning in had gekund. Er gebeurt namelijk genoeg, maar omdat alles in een decor van een John Lantingachtige sfeer plaatsvind, kan de spanning niet de boventoon boven dit komische geweld voeren. Kan het verhaal iets te veel humor bevatten? Ja, is mijn mening. Iets wat rustmomenten in het verhaal hadden het nog sterker gemaakt.
Het heeft nu een te veel aan overweldigende hilarische momenten op bijna elke bladzijde.
De elementen hoe een verhaal zogenaamd spannend gemaakt zou moeten worden zijn namelijk wel aanwezig in Maurice:
Elke keer komt er weer een nieuw brokje info waardoor je je afvraagt hoe dit zal gaan aflopen. Er zijn verrassende plotwendingen die uiteindelijk naar een geweldig einde toewerken. Zo vind ik bijvoorbeeld de vondst van het geheim van Maurice zijn dochter fantastisch bedacht, zo ook de samenkomst van personen uit het debuut. Let wel: Maurice is volkomen los leesbaar. Alleen voor de lezers van het vorige boek volgt een aha erlebnis. Het boek zit vol met zeer originele vondsten.
Ik kijk uit naar een derde boek waar de humor iets meer gedoseerd wordt en wat minder repeterende gebeurtenissen zitten. Ik heb namelijk ontzettend genoten en deze vrouw heeft een zeer bijzondere eigen stijl van schrijven waar ze hopelijk nog heel veel van gaat laten zien.

Originaliteit 5 ( als het hoger kon, zou het hoger zijn)
Spanning 2
Schrijfstijl 4
Leesplezier 4,5
Plot 5
Psych 5

4,5 ster voor Maurice 

Getuigen van Rudy Soetewey

In “Getuigen” van Rudy Soetewey ziet hoofdpersoon Martin Vandeweyngaert op weg naar huis in de laatste vrijwel lege trein dat drie opgeschoten allochtone jongens ruzie krijgen met de enige andere passagier. Deze spreekt de jongens aan op het aanbrengen van graffiti in de coupé. Martin is er getuige van dat een van de jongens de man een karateschop geeft, maar hij gaat ervandoor in de angst dat de jongens ook hem te grazen zullen nemen als hij zich ermee bemoeit. Tot zijn grote schrik leest hij de volgende dag in de krant dat in “zijn” trein het lijk is gevonden van Jozef Bamberger. Martin beseft dat hij getuige is geweest van een ernstig misdrijf maar hij weet niet goed hoe daarmee om te gaan. Hij durft zich vanwege de vrees voor represailles niet bij de politie te melden en gaat zelf omzichtig op onderzoek uit. Daarbij achterhaalt hij de namen van de hoofddader Tito Eyckelboom, zoon van een geslepen advocaat, en diens vriendjes Vanko Bogdanovic en Jamal Margashja.
Als er een anonieme brief bij de politie over het voorval binnenkomt wordt die al snel als een uiting van racisme afgedaan.
Martin die op een tijdelijke aanstelling boekhouder is bij een vakbond, krijgt daarna problemen met zijn werkgever, met zijn buurvrouw Leen en haar rechtse nieuwe vriend Frank Vaerten, met de wijkagent Jos en uiteindelijk ook met de federale politie. Intussen worden de twee betrokken werknemers van de spoorwegen, de machinist Kenny en de treinbegeleidster (in Nederland conductrice) Cathy Meersman ontslagen wegens plichtsverzuim.
Soetewey schrijft in zeer heldere en meeslepende taal een mooi en indrukwekkend verhaal over hoe iemand die toevallig ergens getuige van is en niet goed weet hoe daarmee om te gaan, volledig vermalen dreigt te worden in het justitiële apparaat én in de media. De lezer waant zich voortdurend te midden van de gebeurtenissen en ontwikkelt gaandeweg een sterk gevoel van medeleven met Martin. Het verhaal is op basis van een op zichzelve eenvoudig gegeven fraai gecomponeerd en toont diverse aspecten van de problematiek in de hedendaagse samenleving. Aangezien Soetewey uit België komt zal het geen verbazing wekken dat hier en daar sprake is van typisch Vlaamse taalschatten. Ze zijn direct begrijpelijk en ontroeren veelal door hun schoonheid.
Dit boek was mijn kennismaking met Soetewey en daar zal het zeker niet bij blijven.
Het is zeer lezenswaardig en krijgt vier welverdiende sterren.

CK