Unzipped: tentoonstellig en boek over The Rolling Stones

 

Unzipped is een prachtig naslag werk over The Stones dat is uitgebracht bij Xander Uitgevers en wat tot stand is gekomen door een samenwerking van Thames & Hudson Ltd, London, en het Groninger Museum waar de bijbehorende tentoonstelling te bewonderen is tot en met 21 januari 2024.

Ik kocht het boek in 2020 nadat de tentoonstelling na slechts vier weken alweer werd gesloten door de uitbraak van covid en de daaropvolgende lockdown. Gelukkig kwam het heugelijke nieuws dat de tentoonstelling na hun hele tournee terug zou komen in Nederland. Mooi, ik hoefde slechts 3 jaar te wachten! Was het dat wachten waard..?

Je moet er wat voor over hebben, Groningen ligt niet bepaald centraal in NL, en bij ons vandaan is het zo’n dikke 2 uur rijden. Mijn tijdslot was om 11.00 en omdat er eerst een vriendin werd opgehaald ging mijn wekkertje al om 6.45, want me haasten dát doe ik niet meer.

Het bleek er lekker rustig te zijn zodat ik nog snel een fotootje bij The Stones tong buiten kon nemen en daarna door naar de tentoonstelling.

Er is van alles te zien, mooie foto’s, filmmateriaal, veel instrumenten en uiteraard de kleding waarvan ik mij nooit zo heb gerealiseerd dat er daar best veel van is, en dus ook echt aparte kleding. Wat ik zelf het leukste vond is het deels nagebouwde appartement waarin Mick Jagger en Keith Richards in het begin samen hebben gewoond. Een compleet verslonsde hoek van een slaapkamer, een deel van een huiskamer met een onmetelijke berg rotzooi en een stuk van hun keuken waarbij ik vreesde dat er elk moment een paar ratten voor mijn voeten zouden wegschieten. Dat laatste gebeurde niet en ook ontbrak de geur van de zweetsokken die her en der op het interieur lagen, maar verder krijg je wel een goede indruk van hoe het toen geweest moet zijn. Het is bovendien ook het enige wat NIET in het boek Unzipped te zien is. Logisch ook, want daar staan alleen de échte dingen in, foto’s, teksten, instrumenten, kleding, veel informatie over hoe ze zijn begonnen enz. maar dus niet iets wat is nagebouwd naar een ruim 60 jaar oude herinnering van Jagger en Richards.

Wat vond ik dus van de tentoonstelling? Tja, dik 4 uur rijden voor de nog geen 2 uur dat je er doorheen loopt om te zien wat er in het boek staat? Het was dat wij er met kaart van de Vriendenloterij gratis in mochten maar de kaarten kosten normaal EURO 25,00. Behalve voor degene die een studentenkaart of een museum kaart heeft, dan is het EURO 10,00. Als je fan bent dan doe je dat uiteraard. Ik ben geen echte fan, alhoewel… The Stones zitten diep verweven in mijn jeugd en daarmee ook met mijn allerliefste schoolvriendinnetje waar ik vaak s’middags op haar slaapkamertje naar de platen luisterde van haar oudere broer…. The Stones! Black and Blue was net uit en ‘Hot Stuff’ was een grote hit die uiteraard werd gedraaid op ons schoolfeest. De tekst van ‘Melody’, mijn favoriete nummer van dat album,

konden we uit ons hoofd en elke kreun en steun die Jagger over de microfoon uitbraakte konden wij perfect imiteren en op het juiste moment meezingen…. en ik kan het nog! (net als alle andere nummers trouwens.)

Dan nu het boek Unzipped: Ik zeg kopen! Ik heb het natuurlijk al 3 jaar gekoesterd maar het blijft echt onwerkelijk mooi. Het is niet goedkoop, dat geef ik toe, maar het is het dubbel en dwars waard voor wat je er voor krijgt. Zet het af tegen de prijs van 2 ongereduceerde tickets van het museum en je hebt het al in je bezit. Het genieten duurt daarna heel wat langer dan die 2 luttele uurtjes.

Ik geef het boek 5 vette Inktpotjes.

Karin K.

Lockdown van W.A. Dehairs

Titel : Lockdown

Auteur : W.A. Dehairs

Uitgeverij : Lannoo

ISBN : 978 94 01446 39 6

Soms merk je in een boekenwinkel of op een site een cover op dat enerzijds naar je lonkt en dat je anderzijds na het lezen van de korte inhoud je terstond in een vat vol twijfels stopt.  Dit was bij mij het geval voor ‘Lockdown’.  Misschien niet zo’n mooi kaft, maar door de blauwgrijze kleur en de in gedachten gezonken persoon op het voorkaft valt het boek wel op.  De lay-out is gevat. Geen overbodige franjes, net zoals het verhaal zelf.  Wat me dan zo deed twijfelen was de korte inhoud (de korte biografie over de auteur daarentegen deed me kortelings grinniken), want als ik terrorisme lees leg ik vaak direct een link met politieke toestanden en laat dat nu net iets zijn dat niet zo in mijn interesseveld ligt.

 “De enige die niet blootstaat aan groepsdruk, is de kluizenaar.”

Journalist Chris Kooi woont samen met de nonchalante en eerder gesloten Caroline in het brusselse.  Door een auto-ongeval kan hij zich sommige zaken uit het verleden niet herinneren.  Terwijl Brussel op stelten staat wegens een lockdown ontvangt Chris totaal een onverwachts een brief die ooit door hemzelf geschreven is naar een vroeger liefje.  Niet lang daarna ontvangt hij een nieuwe enveloppe met de melding van een datum, uur en plaats.  Er zit niks anders op dan zich op gevaarlijk gebied te begeven.  Al snel blijkt dat herinneringen soms nog gevaarlijker zijn dan de feiten die zich in het heden afspelen.

Je verleden draag je met je mee, maar wat als er een deel van je vroeger leven één grijs vlak is ?  Uitgegomd, geen potloodlijnen meer die te zien zijn.  Dàt is de rode draad in het verhaal.

‘Lockdown’ geeft je tot driekwart van het verhaal het gevoel een drama te lezen.  Niet negatief bedoeld, maar je stelt je na een tijdje wel de vraag of het terecht de stempel thriller draagt. 

Op geheel onverwachte tijden zorgt Dehairs er enkele keren voor dat je verbouwereerd naar de laatst gelezen zin staart.  Zo’n moment dat je tegen jezelf zegt : ‘Kom op makker, moest dit nu echt ?’

De hoofdstukken spelen zich keer op keer af in het heden en het verleden waardoor de structuur en opzet steeds zeer duidelijk blijft en geen verwarring mogelijk is.  Het zijn voornamelijk de delen waarin de ik-persoon terugblikt naar zijn verleden waar ik telkens weer reikhalzend naar uitkeek.  Kooi duikt terug naar zijn kindertijd en komt zo stelselmatig dichter bij het ongeluk dat destijds naast een geheugenprobleem ook tal van onbeantwoorde vragen naliet.  Vele zaken uit zijn jeugd en puberteit krijgen een nostalgisch tintje wat leidt tot een gevoelige impact bij de lezer.  Je voelt je verbonden met de protagonist.  Zijn onzekerheden, zijn gevecht met zichzelf, de ontwikkeling van zijn eigen ik … herkenbaar voor elk van ons.  Het heden is dan weer meer gericht op verscholen kritiek op politici en politionele instituten, corruptie, verzet en een aanklacht op de consumptiemaatschappij.   De Bende van Nijvel of de CCC roepen beelden op bij vele volwassenen die na al die jaren nog steeds op ons netvlies gebrand staan. Ook in ‘Lockdown’ zijn deze criminelen niet weg te denken.   

Een ander aspect waardoor het boek meer als drama kan bekeken worden is het feit dat W.A. Dehairs taalkundig gezien zich onderscheidt van menig ander.  Het blijft vlot leesbaar, maar het helt meermaals meer over naar literair werk of ja, een literaire thriller. 

Wel, mijnheer Dehairs ik denk dat u niet enkel als drummer, maar nu ook als schrijver indruk kan maken op zowel meisjes als vrouwen als mannen.

Dit boek is gegarandeerd 4 sterren waardig !

Ann