Wat is dit een keiharde maar wondermooie
literaire roman!
Nadat 44 uitgeverijen zijn boek eerst
weigerden heeft Douglas Stuart met het vorige boek Shuggie Bain de Booker Prize
gewonnen.
Shuggie Bain las ik nog niet maar 'Mungo' is
dus mijn eerste ontmoeting met deze auteur.
Mungo woont in het grauwe Glasgow waar armoede
en werkloosheid troef is. Protestanten en katholieken zijn voortdurend in
strijd in deze Schotse plaats. Hij is een erg gevoelige jongen uit een
disfunctionerend gezin. Hij heeft nog een broer en zus. Hun moeder is slechts
vierendertig en wanhopig op zoek naar een nieuwe man. Met de drank als metgezel
verwaarloost ze geregeld haar kinderen. Zijn zus neemt haar taak dan
noodgedwongen over. De naïeve Mungo probeert de verzoener te zijn
in zijn familie maar wordt vaak gedwarsboomd. Zijn broer Hamish wil dat hij eindelijk een
man wordt in plaats van een softie te blijven.
De bendeleider heeft hier zo zijn eigen
desastreuze middelen voor. Zijn zus heeft ook weinig begrip voor het
gedrag van hun moeder maar Mungo blijft degene die onvoorwaardelijk liefde
blijft voelen.
Het verhaal is opgesplitst in verschillende
stukken.
Er is een deel over de schokkende kampeertrip
met twee onbekenden . De moeder van Mungo leek het immers een goed idee om hem
op trip te sturen met twee leden uit haar Anonieme Alcoholisten groep maar of
dit goed afloopt?
Tussen alle miserabele situaties in ontdekt
Mungo vriendschap en liefde. Deze ervaringen zijn zo mooi beschreven .De
bijzondere buurman en de duiven van de hartverwarmende James zie ik zo voor me.
Kan de band tussen de katholieke James en de
protestantse Mungo de hel overleven of is verboden synoniem aan onbereikbaar?
Het afsluitende deel brengt de verschillende
verhaallijnen samen in een explosie van geweld. Het einde is open en laat de lezer zijn eigen
verbeelding gebruiken.
Wat kan deze auteur schrijven! Hoewel de
ellende voor Mungo uitzichtloos lijkt en ik deze beeldende roman soms aan de
kant wil gooien na de zoveelste wrede scène blijf ik ademloos doorlezen. Mungo is een pure brok van emotie en ja het
verhaal is rauw maar ook van een ongekende sensitieve schoonheid. Dit is een roman die ik moet laten bezinken en
eigenlijk herlezen om elke nuance en het magnifieke taalgebruik te bevatten.
Douglas Stuart is genadeloos en hij verbloemt
niets. Toch is deze literaire vertelling door deze aparte aanpak en beeldende
stijl veel meer dan een rauw verhaal. Mungo zijn wereld is ongelooflijk hard maar
gelukkig zijn er ook mooie momenten en herinneringen. Vooral de prachtige zinnen en de manier waarop
Douglas Stuart de sfeer en personages hun dilemma's tot leven brengt maken dit
drama echt imposant.
Shuggie Bain ga ik zeker lezen en ik hoop snel
om een nieuw boek van deze meester te ontdekken.
Mungo is intriest maar steengoed !
5 inktpotjes
Fany
