Ik kijk er naar uit...

Persbericht: Henk van Straten schrijft het eerste Brabants Boek Present

‘s-Hertogenbosch, 6 mei - Met Van Gogh sneed hier nooit een oor af schrijft Henk van Straten het eerste Brabants Boek Present. Het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant (PBC) en de literaire stichting Tilt presenteerden vandaag de eerste schrijver van dit nieuwe jaarlijkse literaire geschenk aan Brabantse boekhandelaren op het Provinciehuis in ’s-Hertogenbosch. Lezers in Brabant die voor €12,50 boeken aanschaffen in de boekwinkel krijgen het geschenk in september gratis aangeboden.

Van Straten werkt op dit moment aan een subtiel maatschappelijk beladen thriller die zich afspeelt in Nuenen. Het spannende gijzelingsdrama vormt de start van een nieuwe literaire traditie. Van zaterdag 7 t/m zondag 15 september 2019 wordt dit boek meegegeven aan lezers in de Brabantse boekwinkels. Doel is om Brabants literair toptalent een kans te geven nieuw werk te schrijven, bedoeld voor een groot publiek in de provincie. Wim van de Donk, voorzitter van het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant: “We willen Brabantse schrijvers bekendheid geven en in positie brengen. Deze provincie verdient een rijk literair klimaat.” 

In januari 2019 maakte een Brabantse jury de keuze voor de eerste schrijver. Jurylid en boekhandelaar Jan Verhagen: “Bij het samenstellen van een lijst met Brabantse schrijvers bleek al gauw dat die lijst veel langer is dan je zou verwachten. De komende jaren kunnen we dus vooruit. Van Straten is de perfecte ambassadeur van het Brabantse schrijverslandschap. Hij spreekt een breed publiek aan van literaire lezers, leeftijdgenoten en jongeren. Dit doet hij met een geheel eigen stijl, een eigen presence.Daarom zijn wij zeer vereerd dat hij heeft toegezegd het eerste Brabants Boek Present te schrijven.”

Over de schrijver

Henk van Straten (1980) schrijft romans en journalistiek. Hij werkte voor o.a. Volkskrant Magazine, Esquire, LINDA. en Elle. Tot driemaal toe werd hij genomineerd voor de BNG Bank Literatuurprijs en stond hij op de longlist van de Libris Literatuur Prijs. Met zijn boeken Wij zeggen hier niet halfbroer en Berichten uit het tussenhuisje is hij een van de meest toonaangevende schrijvers van zijn generatie. Van Straten werd geboren in Rotterdam-Delfshaven maar verhuisde op zesjarige leeftijd naar zijn thuisstad Eindhoven.

‘Er was een periode, toen ik nog een jonge schrijver was, waarin ik dacht dat ik naar de Randstad moest verhuizen. Daar was het literaire leven, daar maakte je kans op het worden van een échte auteur. Toch ben ik gebleven. Ik kreeg een gezin. Ik bleef schrijven. En wat bleek? In Brabant lukte het ook wel. Inmiddels ben ik blij dat ik hier nog woon. Het schrijven van dit bijzondere boekje vind ik een enorme eer.'

Natan Z. van Arjan Alberts

Titel: Natan Z

Auteur: Arjan Alberts

Uitgeverij: Xander Uitgevers bv

Jaar uitgifte: Maart 2019

Recensie door: Jacqueline

Cover

De cover vind ik goed bedacht en gekozen bij het onderwerp. Wat doet het met me? Naar aanleiding van de subtitel en de cover komen de volgende vragen bij mij naar boven borrelen. Is Natan Z de persoon die ik op de rug zie en die wegloopt (en moet ik daar blij om zijn?) of is het juist degene die vaag vanuit de verte verschijnt (en moet ik die wel willen zien?). Verdient Natan Z nog een kans? Ik hoop daar natuurlijk een antwoord op te vinden.

Achterflap

Een levensgevaarlijk spel tussen een seriemoordenaar en zijn sociotherapeute.....

Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z, zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van justitie vroegtijdig vrij te komen. Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking.

Tegelijkertijd neemt de jonge therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman.... over Natan. In het afgelegen landhuis ontdekt ze iets dat iedere voorstellingsvermogen te boven gaat.

Mijn mening

Het boek Natan Z heb ik met tussenpozen moeten lezen. Normaliter als een verhaal me pakt wil ik deze het liefst in een keer uit lezen. Helaas lukte dit door verschillende zaken mij niet. Maar jeetje wat heeft Arjan Alberts dit keigoed geschreven zeg. De personages van Natan, Suus, Hannah Reinier en Peter vind ik goed beschreven en hoe verder je in het verhaal komt hoe meer je van ze komt te weten, althans dat denk je;-) Vooral Natan en Suus zijn de twee personages die me wel bezig hebben gehouden, zelfs terwijl ik op de fiets zat onderweg naar mijn werk! Ik wilde weten waarom Natan en Suus de dingen deden zoals ze die deden. Want waarom speelde Suus het spel van Natan mee? Ze wist toch dat hij het wel zo zou draaien dat hij de touwtjes in handen zou krijgen? Of wist ze dit niet, was ze zo naïef? Ze wist toch dat hij een gevaarlijke seriemoordenaar was? En Natan, waarom daagde hij Suus uit en dreef hij haar tot het uiterste? Wist hij meer over haar? En wat voor rol had Peter in dit geheel? Tsja en daar kreeg ik natuurlijk op de fiets geen antwoord op. Wel kreeg ik al fietsend door mijn fantasie, mijn eigen ideeën over het verloop van dit gruwelijk spannende verhaal maar die klopten natuurlijk niet. Zodra het kon had ik het boek dan ook weer in mijn handen om verder te lezen zoekende naar de antwoorden op bovenstaande vragen. En heb ik die gekregen? Dat laat ik natuurlijk in het midden. Wat ik nog wel wil verklappen is dat toen ik het boek uit had, het verhaal eerst even heb moeten laten bezinken en de volgende dag een aantal bladzijden opnieuw heb gelezen om het einde goed te laten landen. Ik vind het superknap wanneer ik als lezer zo door een auteur wordt meegenomen in een verhaal, dat zo gruwelijk spannend is dat ik het verhaal als lezer nog aantal dagen nog niet los heb gelaten......

Dit boek krijgt van mij:

4,5 sterren / kraaien

Het verhaal van de dienstmaagd van Margaret Atwood

Het verhaal speelt zich af in Gilead, een republiek waarvan het totalitaire regime naar de letter van het bijbelboek Genesis heerst. De maatschappijvorm die daaruit voortvloeit is op zijn zachtst gezegd bizar. De ‘Dienstmaagden’ vormen een van de nieuwe ‘klassen’ in deze strikt gereguleerde maatschappij. Ze hebben slechts één functie: het verzorgen van de voortplanting. Vanfred, de vertelster, behoort tot deze klasse en is gedwongen haar leven grotendeels in stilte door te brengen. Alleen ’s nachts in haar sobere kamer is ze vrij om zich over te geven aan haar illegale herinneringen: het lezen van boeken, haar eigen naam, het nu irrelevant geworden begrip ‘liefde’.
Het boek eindigt met historische aantekeningen bij een verslag van een conferentie in 2195 en dan wordt duidelijk hoe en op welke gronden de republiek Gilead is ontstaan.

Een dystopisch verhaal (oorspronkelijk uit 1985, maar nog steeds actueel en niet alleen in Amerika). Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet zou willen leven. Het tegenovergestelde van een utopie dus, dat juist een bijzondere samenleving voorstelt. (Met dank aan: Wikipedia :-) )

Sobere, zakelijke vertelstijl, maar daarentegen ook heel treffend. Korte zinnen. Afwisselend ontroerend, wanhopig, hartstochtelijk. Nu en dan wrange, sarcastische humor. Veel opsommingen en beschrijvingen. Verschillende lagen. Voortdurend schakelen in de tijd. De gedachten van vertelster Vanfred springen constant van heden naar toekomst, van heden naar verleden, van wat er nog te gebeuren staat naar wat er al gepasseerd is. Een voortdurende uitdaging voor de lezer. Je mag je aandacht niet laten verslappen. Toch vlot leesbaar (ondanks het ontbreken van aanhalingstekens).

Het verhaal schetst een wrang, onthutsend toekomstbeeld. Het resultaat van een huidig ongenoegen in de westerse maatschappij. Naargeestige setting. Benauwend. Beklijvend. Prikkelend. Intrigerend. Beangstigend realistisch. Meeslepend verteld. Het deed me soms denken aan '1984' en 'A brave new world'. Koele, maar rake observaties over mannen en vrouwen. Over macht en vrees. Een tijdloos verhaal. Het duurde even vooraleer ik in het verhaal zat, maar van dan af had het me volledig in zijn greep. Ondanks de verschillende verschrikkingen, is het toch een verhaal over hoop, geloof en liefde.

Briljant. Maar ook angstaanjagend, omdat het tot in detail een maatschappij beschrijft waarin mensen onderdrukt worden door hen bang te maken en te dreigen met pijn. Het boek laat zien hoe we verworvenheden als persvrijheid, stemrecht, onafhankelijke rechtspraak en seksuele vrijheden kwijt kunnen raken als een deel van de mensen gelooft dat dit beter is, en de rest de moeite niet neemt om die rechten te verdedigen. En als we ze eenmaal kwijt zijn, we ze niet zomaar terugkrijgen.

Beklemmend, zeer beklemmend, maar een waanzinnig goed boek. Een roman die tot nadenken stemt. Zeker geen boek waar je vrolijk van wordt, maar wel een boek dat je meeneemt en blijft trekken aan de ideeën en gedachten, zelfs als je niet het lezen bent (en ik moest het boek dan ook regelmatig opzij leggen). Een boek dat blijft nazinderen. Héél graag gelezen.

vijf sterren
Jan Rooms

Jij bent van mij van Peter Middendorp

Het verhaal: Op een nacht vergrijpt Tille Storkema, een jonge boer en vader van twee kleine kinderen, zich bij een fietspad aan een zestienjarig meisje uit het dorp. De volgende ochtend wordt zij naakt en levenloos teruggevonden in een weiland.
Dertien jaar zal het duren voordat Tille eindelijk wordt gepakt en de waarheid met kracht zal doordringen tot de wereld, het dorp, zijn vrouw, zijn kinderen. Dertien lange jaren blijft Tille gewoon een boer, een echtgenoot en een vader. Tot aan het einde probeert hij een goede vader voor Suze te zijn, zijn kleine meid.
Maar er komt steeds meer druk op hem te staan. Het dorp smeedt zich wild aaneen tegen de vermeende daders uit het asielzoekerscentrum. Tille wordt geplaagd door ontwrichtende herinneringen. Onder zijn ogen bereikt zijn dochter Suze de leeftijd van zijn slachtoffer.

Fictieve roman losjes gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Best wel heftig. Het is net alsof je in 1 grote nachtmerrie zit. Spannend. Onthutsend. Beklemmend. Schaamteloos. Meeslepend. Aangrijpend. Maar ook... schuchter. Als lezer kruip je onder de huid van de dader. Stilistisch van een zeldzaam hoog niveau. Krachtige zinnen. Mooie spanningsboog. Mooie cadans.

Een mix van beschrijvingen van de gebeurtenissen, dialogen, gedachten en bespiegelingen. Verleden en heden lopen voortdurend, zelfs in eenzelfde paragraaf, door elkaar. In flarden worden de gebeurtenissen voor, na en tijdens de moord beschreven. Heel naturel taalgebruik. Mooie beelden van het boerenbedrijf.

Als lezer weet je al vanaf de eerste bladzijde wat Tille gedaan heeft. Toch wil je zijn beweegredenen kennen. Zijn zieke, onverschillige geest begrijpen. Hoe is iemand tot zoiets in staat. Hoe heeft hij 13 jaar de schijn kunnen ophouden? Als vader, als echtgenoot, als boer. Wellicht deed hij dit uit verantwoordelijkheidsgevoel voor zijn eigen kinderen.

Vanaf ongeveer halverwege het boek, treden er nogal wat herhalingen op. Op het einde geeft Middendorp er zelf de verklaring voor: tijdens het opvoeden van kinderen zijn herhalingen heel belangrijk.

Een minpuntje: ik had niet echt het gevoel dat Middendorp echt diep in het hoofd van de dader kruipt. Het is een verhaal vol witte vlekken. Maar, misschien laat hij het inlevingsvermogen en de fantasie over aan de lezer.

Een boek dat je bij de strot grijpt en blijft hangen. Graag gelezen.

4 sterren
Jan Rooms

De experimenten van Marion Pauw

De experimenten van Marion Pauw is gebaseerd op waargebeurde feiten, zo lezen we in het dankwoord. Het is het verhaal van een moeder en stiefoma. Erg indrukwekkend.

Korte inhoud:

Charlene (Charlie), gaat een weekend oppassen op haar stiefmoeder die ze een halve eeuw niet gezien of gehoord heeft. Alma, de stiefmoeder is inmiddels in de negentig en hulpbehoevend. Maartje, haar vaste verzorgster kan dit weekend niet en ze hebben Charlie gevraagd om haar stiefmoeder te helpen. Voor Charlie is dit een hele opgave die ze niet graag doet.

Mijn mening:

Jee wat een verhaal zeg. De experimenten is een grote emotionele rollercoaster.

Charlie gaat een weekend oppassen bij haar stiefmoeder Alma die ze een heel leven niet gezien of gesproken heeft. Langzaam vertelt het verhaal waarom Charlie een hekel heeft aan Alma en het wordt Charlie langzaam duidelijk waarom Alma zich zo gedragen heeft. Alma heeft tijdens de oorlog in het experimenten blok in Auschwitz gezeten en de meest vreselijke dingen meegemaakt.

Ik ben helemaal niet van de boeken die in de ‘ik’ vorm zijn geschreven, mits ik me met de hoofdpersoon kan identificeren en dat kon ik. Charlie is een vrouw van middelbare leeftijd met een verstoord emotioneel beeld. Dit komt door een traumatische ervaringen in haar jeugd. Alma heeft Charlie namelijk zwaar emotioneel mishandeld.
Charlie haar personage zit direct in je hart.

Alma keerde terug uit de oorlog, trouwde iets later met de vader van Charlie. Haar echte moeder was overleden. Alma kon geen kinderen krijgen en was ‘over the Moon’ met Charlie, Charlene.

Bij Alma moest alles groots, en nog grootser. Haar kleding was altijd stijlvol. Ook Charlie liep altijd in nette jurkjes, waardoor ze op school de “freule” werd genoemd.

Langzaam lezen we het verhaal van de jeugd van Charlene, zoals ze toen nog werd genoemd. Haar verhaal over haar jeugd is echt verschrikkelijk.

Maar we lezen ook het verhaal van Alma over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog.

Twee levens, totaal verwoest door het verleden. Dan hebben we nog Sofia, de dochter van Charlie. Zij is sinds kort therapeut en probeert –naar het idee van Charlie- alles goed te praten. Dat het zo erg was wat Alma had meegemaakt in de oorlog en dat Charlie daar toch wel begrip voor kon hebben. Charlie mist het stukje gevoel hierin naar haar dochter toe, door wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar jeugd en voelt zich onbegrepen door haar dochter.

De schrijfstijl is erg prettig waardoor het verhaal makkelijk weg leest. Je leest het verhaal uit twee perspectieven, uit die van Alma en die van Charlie.

Er staan best heftige stukken in waarbij ik echt wel even moest slikken.
 

Een voorbeeld uit het verhaal van Alma;

‘Nicht gut?’ vroeg ze? ‘Nicht gut fur die Prinzesin?’

‘Het is prima’, zei ik snel. Margit rukte het bord uit mijn handen en kieperde de inhoud over mijn hoofd leeg. Ze keek me weer aan met dat gemene lachje. ‘Eet smakelijk.’

In het verhaal van Charlie staan ook een hoop verschrikkelijke stukken, maar het gaat net even te ver om het hele boek te citeren.

Het boek is niet erg dik, een kleine 200 bladzijdes op de e-reader. Daardoor was ik vrij snel door het verhaal heen en dat vind ik best jammer. Ik had graag geweten hoe het verder ging met Charlie en Alma.

Het is desalniettemin een indrukwekkend verhaal dat ik graag heb gelezen. De vaart zit er goed in zodat je steeds wilt verder lezen. Je wilt weten wat er gebeurd in beide levens.

Vier sterren voor Marion Pauw!

Astrid

Uit het niets van Atie Vogelenzang

Dit boek kwam eigenlijk min of meer per ongeluk op mijn pad en omdat de cover (een mysterieus huisje in de mist) en de titel me direct aanspraken legde ik mijn to readlist opzij en begon direct te lezen. 


Niet heel vaak overkomt het me dat het eerste hoofdstuk van een boek als een enorme knal bij me binnenkomt. Wat was ik positief verrast door een goed geschreven, scherp begin. Hoofdpersoon Barbara komt nietsvermoedend binnen in haar huis en ontdekt een man met een bivakmuts in haar slaapkamer die haar aanvalt. Ik kon de scène exact voor me zien. Barbara ontpopt zicht direct als een lekker nuchtere dame, waarbij bij deze aanval niet de bevriezen- of vluchtenvariant van toepassing blijkt, maar nee, ze vecht als een leeuwin terug En met resultaat. Ze slaat haar overvaller neer en hij blijkt later overleden. 


Het was net of ik een sterk begin van een film had gezien, ik zat op het puntje van mijn stoel en begon verwachtingsvol met het lezen van het verhaal… Wie is de overvaller van Barbara? Waarom wil iemand haar kwaad doen? Is de overval wel voor haar bedoeld?


Echter, na dit veelbelovende begin zakte het boek als een plumpudding in elkaar. Hoofpersoon Barbara ontwikkelt zich totaal niet. Als lezer krijg je geen zicht op haar belevingswereld waardoor het een vaag en oppervlakkig karakter blijft. Uit het niets is in alle opzichten een passende titel. Ik vermoed dat de titel doelt op de overval die uit het niets kwam, maar vervolgens worden er door de schrijfster personen en gebeurtenissen aan het verhaal toegevoegd die net zo goed uit het niets komen. Zo lijkt haar collega grote Cora in eerste instantie verliefd op haar, blijkt ze vervolgens een Dissosiatieve Stoornis te hebben (uit het niets), wordt ze toch een soort van reddende engel maar blijkt dakloos waarna Barbara heer in huis neemt.   Uit het niets schenkt grote Cora een slordige 2 ton aan Barbara (gekregen van een patiënt?!) waarmee Barbara de schuld van haar ex afbetaald. Zo gaat het verhaal over in de vermissing van de ex, de inzet van een privé detective, wordt ze gedrogeerd door meerdere personen, gaat ze uit het niets uit de kleren met de dierenarts die ook gelooft dat je met katten kunt praten; er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.


Uiteindelijk komt er een soort van climax, maar die wordt zo afgeraffeld en cru ten einde gebracht dat het alle kracht van een echte climax mist. Vogelenzang komt zelfs nog met een twist maar die komt zo vanuit het niets, met een uitgebreide uitleg om nog enigszins samenhang te creëren dat het totaal ongeloofwaardig overkomt. Ten slotte is er dan nog een zeer geforceerd geheimzinnig einde waarbij je als lezer volledig onnodig met vraagtekens over blijft. 


Het enige pluspunt is dat Atie Vogelenzang zeker kan schrijven. Ze gebruikt korte zinnen, is to the point en heeft een vlotte pen. Het boek leest op zichzelf soepel weg. Alleen het enorm zwakke plot, de slecht uitgewerkte personages, het gebrek aan samenhang en diepgang (als lezer heb je al bladzijden lang in de gaten wat er gaande is, voordat het verhaal het eea duidelijk beschrijft) maken het boek uitermate zwak. Ergens schrijft Atie haar dank aan haar redacteurs en de groep mensen die het boek proef gelezen hebben. Ik vraag me echt af dit wel klopt of dat deze mensen hebben zitten slapen. Ik heb het boek uitgelezen omdat ik het begin zo gaaf vond, in de hoop dat het verhaal nog zou boeien, maar helaas ging het verhaal als een nachtkaars uit.


Ik geef het boek 1 ster omdat Atie Vogelenzang echt wel kan schrijven (tot nu toe schreef ze alleen boeken samen met een duoschrijver), maar over dit plot en de personages had ze echt beter moeten nadenken!

Pulp van Charles Bukowski

Het verhaal (in een notendop): Detective Nick Belane heeft het plotseling druk. Hij krijgt de opdracht een zekere Céline (een mislukte Franse schrijver die geweigerd heeft te sterven en nu boekhandelaren terroriseert) op te sporen en uit te leveren aan een zekere Lady Death; hij wordt ingehuurd door een begrafenisondernemer die lastiggevallen wordt door een vrouwelijk buitenaards wezen; hij moet een rode mus lokaliseren en tot slot een overspelige vrouw schaduwen. De slonzige Belane, die liever drinkt en gokt dan werkt, komt van de ene onmogelijke situatie in de andere terecht.

Bukowski is vooral gekend om zijn boeken die voornamelijk over de gewone, arme Amerikaan gaan. Belangrijke thema's in zijn rauwe, absurdistische verhalen zijn alcohol en vrouwen. Met 'Pulp' nam hij op een prachtige manier afscheid van zijn lezers. Het is al bij al toch wel een mildere afrekening van het leven dan men wellicht van Bukowski zou verwachten.

'Pulp' is een beetje een vreemde eend in het oeuvre van de undergroundauteur. In dit allerlaatste boek van Bukowski voor één keer geen (semi-)autobiografisch verhaal, maar een ware waanzinnige fictie-detectiveroman. Het boek wemelt van de vermakelijke situaties en de oneliners. Boordevol clichés en typische stijlkenmerken van het genre worden zalig uitvergroot. Het geheel neigt naar stationsromannetjes, platte fantasy en meer van dat soort 'eersteklas' pulp. Hopelijk is er niemand die de verschillende lagen niet ziet en het als een volwaardige thriller leest, want die is er aan voor de moeite. Het is één grote, geslaagde, vermakelijke parodie op de 'hardboiled' detective. Absurd. Maar in al zijn absurditeit geniet je er toch wel van. Allez, dat heb ik toch alvast gedaan. Van de humor, de no-nonsense van Belane. Het toch wel gekke verhaal. De opdracht alleen al zegt alles: “Opgedragen aan de B-literatuur”.

Deze keer dus geen Henry Chinaski als antiheld en alter ego van de auteur, maar dus wel Nick Belane (“de beste privédetective van L.A.), die geilt op borsten en konten, bij voorkeuren rondhangt op de renbanen of in obscure kroegen waar hij het steevast aan de stok krijgt om een futiliteit met de barman. Hierin verschilt hij amper van Chinaski :-) Maar hij lost de ene zaak na de andere op. Het liefst op de meest onorthodoxe manier. Zijn eerste opdrachtgever, is een beeldmooie, supersexy, kortgerokte vrouw: Lady Death. Neen, voor Bukowski geen Pietje de Dood, maar een adembenemende schoonheid.

Geschreven enkele maanden voor zijn dood, en van alle bladzijden spat de angst hiervoor dan ook af. Hij filosofeert erover en stelt een aantal daarmee gepaard gaande levensvragen. Hij is hier teruggegaan naar het oorspronkelijke geraamte van de detective, maar heeft er zin eigen typische 'smerige' laag overheen gegoten: vloeken, schelden, vechten en slechte seks. Bukowski werd door iemand ooit 'een wandelende middelvinger' genoemd en wellicht terecht. Volgens inleider Simon De Waal is 'Pulp' een laatste en eervolle 'vet' uitgestoken middelvinger naar het genre, naar de dood. En naar het leven.

In al zijn grimmigheid is deze zwarte roman bijzonder komisch. Bij momenten zelfs zwaar hilarisch, zoals de slotscène. Dik erover, maar daar hou ik best wel eens van :-) De korte, maar krachtige dialogen zijn ijzersterk.

Na het voltooien van het boek, overleed Bukowski op 9 maart 1994, 73 jaar oud, aan leukemie. Graag gelezen

4 sterren

Jan Rooms