Hare Majesteit De Queen onderzoekt De moord op Buckingham Palace – S.J. Bennett

 

Hare Majesteit De Queen onderzoekt De moord op Buckingham Palace is het tweede boek van S.J. Bennett in deze reeks. In Hare Majesteit De Queen onderzoekt De moord op Windsor Castle leerden we de hoofdpersonen kennen: Prins Philip, Sir Simon Holcroft (algemeen secretaris van de koningin) en kapitein Rozie Oshodi (de eerste donkere assistent secretaris en altijd gekleed in een strakke rok en killer hakken) en natuurlijk de koningin zelf.

 

Hoewel Rozie pas een paar maanden werkzaam is voor de koningin, heeft ze de Boss al meermalen getoond dat ze loyaal is en handig bij het detectivewerk dat de Queen niet zelf kan uitvoeren. Zo wordt Rozie weer op pad gestuurd als de Queen een oud schilderij uit haar privé-bezit op een openbare tentoonstelling ziet. Ze weet zeker dat zij het nooit heeft uitgeleend en wil laten achterhalen wat er is gebeurd. Hiervoor moet Rozie zeker vijftig jaar terug in de archieven duiken en (ex-)werknemers van de koningin spreken. Mensen worden nerveus en de situatie wordt grimmig als Rozie anonieme dreigbrieven ontvangt.

 

Ondertussen worden ook enkele andere vrouwelijke leden van de hofhouding lastig gevallen met deze zgn. giftige brieven. Oude geheimen blijken niet zo geheim te zijn en er wordt vulgaire taal gebruikt bij de jonge Mary. Deze laatste is zo van streek, dat zij ontslag wil nemen. Mevrouw Harris’ spullen worden vernield. Wie kon in haar kamer? Wat is de connectie tussen deze vrouwen? Als er iemand doodgebloed wordt gevonden in het paleis, gaat men uit van een zeer ongelukkige ongeval. Maar is dat wel zo?

 

Op zich zijn het twee interessante onderwerpen voor een spannend verhaal, maar het verhaal beslaat meerdere maanden waar er nauwelijks iets gebeurd en Rozie schiet niet op met het onderzoek naar het opnieuw opgedoken schilderij.

 

Het eerste boek in de reeks vond ik zelf nogal langdradig en nauwelijks spannend. Ik had gehoopt dat S.J. Bennett haar jarenlange ervaring als kinderboekenschrijver waarbij je kort en krachtig moet zijn om de aandacht van kinderen te behouden, en de ervaring na het publiceren van haar eerste volwassen detective, zou gebruiken om zich verder te ontwikkelen in het schrijven. Helaas, nietszeggende gebeurtenissen, weinig vaart in het plot en de gesprekken, en ‘propaganda’ voor de Queen maken haar nieuwste boek vreselijk saai. Het is duidelijk te merken dat Bennett idolaat is van de Queen. Haar vader heeft als beroepsmilitair koningin Elizabeth een paar keer ontmoet. Ooit heeft Bennett zelfs een sollicitatiegesprek gehad op Buckingham Palace voor de functie van Rozie!

 

Dit boek krijgt 2,5 kraaien van mij.

 

“Herontdekte kunst, dreigbrieven en corgi’s, veelbelovende elementen die helaas Hare majesteit de Queen onderzoekt De moord op Buckingham Palace niet kunnen redden van dodelijke saaiheid.”

 

De palace papers - Tina Brown

 

Ik vond en vind het Engelse koningshuis fascinerend. Hoe is het mogelijk dat een koningin al zo lang kan regeren ondanks alle schandalen en zaken die er in de wereld gebeuren. De kans dat wij het 70 jaar bij een baas uithouden of 70 jaar een eigen bedrijf draaiende houden is erg klein. Ook alles rondom Diana fascineerde mij. Hoe kan het dat de pers zoveel vrijheid heeft om iemand zo helemaal kapot te maken, tenminste zo lijkt het. Wie is Camilla eigenlijk en welke rol speelt zij in het leven van Charles? Wat zou er nu echt gebeurd zijn rond de rel van Harry en Meghan? Kortom genoeg zaken waar ik wel eens wat meer, belicht door een journalist en bestsellerschrijfster die relatief onafhankelijk is, van zou willen weten.

Het is een omvangrijk e-boek, bijna 700 pagina’s maar door de mooie, niet te moeilijke schrijfstijl is het goed te doen. De mooie beschouwende en soms humoristische zinnen maken het leuk. Het laat je in de eerste plaats ervan doordringen dat de Britse monarchie een instituut is dat al duizenden jaren bestaat en totaal niet flexibel is. Het draait om vaste patronen en zoals het ‘heurt’. Tina Brouw heeft ruim twee jaar lang met meer dan hondertwintig mensen gesproken. Tina Brown richt zich met name op de 25 jaar die op de dood van Diana volgden. Voor de leken onder ons bestaat de koninklijke familie uiteraard uit koningin Elisabeth, getrouwd met Prins Philip en hun kinderen Margaret, Charles, Anne, Andrew en Edward. Over deze familie gaat het boek. In het boek krijg je een kijkje in het leven van deze personen en is het aan jou om een mening te vormen. Ik had niet het gevoel gedwongen te worden op een bepaalde manier naar deze familie te kijken.

In mijn ogen is het in meer opzichten een hele bijzondere familie als ik het boek zo lees. Ik geloof heilig in het huwelijk en monogamie, maar als je dit boek leest lijkt dat voor de koninklijke familie niet te gelden. Misschien heeft het ook te maken met de geplande en gearrangeerde huwelijken? Ik vond het heel apart. Het wordt ook normaal gevonden of moet normaal gevonden worden. Lachen en het er niet over hebben lijkt het wel. Wat ik ook heel bijzonder om te lezen vond, was dat Philip moest knielen voor de koningin bij de inhuldiging. Hij werd benoemd tot haar vazal,  en stelt zich compleet in dienst van de koningin. Ik kan me voorstellen dat hij daar als persoon last van heeft gehad. Over kroning gesproken Charles is gekroond als prins of Wales. Ik dacht dat alleen koningen en koninginnen gekroond werden, maar blijkbaar is dat in Engeland toch anders. Ook het lezen over de bijzondere gewoonten van o.a. Prins Charles geven jeu aan het boek. Het doet je ook beseffen dat het mensen zijn met hun eigenaardigheden. Tegelijk besef je ook dat ze heel erg in een glazen huis leven zeker in deze tijd waar alles op straat ligt. De pers heeft mijns inziens best een rol gespeeld in alles wat er rond Diana is gebeurd. Toch heeft de dood van Diana, waarvan de pers en media de schuld kreeg ook een keerzijde. Op het landgoed werden haar jongens, Harry en William relatief met rust gelaten en hadden ze alle tijd om daar rustig te spelen in de bossen. Dat is ook weer het voordeel van koninklijk zijn.

Zoals Tina Brown in haar boek schrijft ‘het fascinerende aan de monarchie is dat het steeds weer om dezelfde thema’s draait omdat de hoofdrolspelers ook maar mensen zijn’. Het is de vraag of de tijd van magie en sprookjes voorbij is als konigin Elisabeth overlijdt en de troon overgaat op Charles.

Kortom een fascinerend boek, maar bij tijd en wijle ook wat langdradig en te veel uitgeweid naar mijn mening. Toch heb ik me er prima mee vermaakt en ik zal het zeker nog wel eens oppakken om een stukje te lezen. Het is wel een boek waar je echt voor moet gaan zitten, het is geen verhaaltje voor het slapen gaan. Ik geeft het boek daarom 4 inktpotjes.

Boekpresentatie We want more! Voor Queen en Vaderland lll

 

Edger Hamer schreef ‘We Want More! Voor Queen en Vaderland III’, het is zijn 3^e boek over Queen.

 

Het is medio mei 2020 als Edger Hamer mij via Messenger een bericht stuurt met een ongebruikelijke vraag. ‘Wij kennen elkaar niet maar hebben denk ik wel een gemeenschappelijke liefde: Queen’.

 

We kenden elkaar inderdaad niet, en een eerder vriendschapsverzoek op Facebook had ik resoluut verwijderd, want echt benaderbaar door vreemden ben ik niet. Wanneer ik zijn bericht pas 3 weken later lees, met daarin de bedoeling toegelicht, voel ik mij direct schuldig en stuur ik hem een bericht terug. ‘Ik ben vermoedelijk de persoon die je hebt gezien op de foto met Queen, maar ik betwijfel of het verhaal van mijn vriendin en mij wel boeiend genoeg is. Ik heb wél een fotoboek vol leuke foto’s.’ Het bleek dat het óók ging om langdurige vriendschappen van fans, en die was er wel al sinds 1975. Samen met mijn hartsvriendin Ingrid doken we ruim 40 jaar terug in de tijd en onze geheugens. Edger en ik spraken af voor een interview en inmiddels hadden Ingrid en ik al wat grappige anekdotes uit die tijd op papier staan als basis voor het gesprek. Toen Edger langs kwam nam hij voor ons beiden zijn 2^e boek mee ‘Fans Will Be Friends. Voor Queen en Vaderland II.’

 

Één van de anekdotes die er gelukkig niet in staat (bewust ook niet verteld) is wel die van die keer dat ik als 14 jarige weer eens zwijmelend boven mijn plakboek hing en de nieuwste outfit van Freddie bewonderde. De zwarte leotard met smalle schouderbanden waarvan er 1 uitdagend naar beneden was gegleden. Op dat moment valt mijn dropje uit mijn mond.  Ontsteld pluk ik het natte zwarte geval van de foto en begin verwoed met een tissue over de vlek te wrijven. De schade wordt alleen maar erger en wanneer het papier begint te rullen staak ik mijn verdere poging. De volgende dag gaat Ingrid na schooltijd met mij mee naar huis en pakt mijn plakboek, iets dat we vaak bij elkaar deden. Tot ze aankomt bij mijn laatste aanwinst, de bewuste foto van Mr. Mercury, waarbij nu in het midden van zijn ontblote en behaarde torso een grote bruine vlek prijkt. ‘Wat is dát???’, roept ze met afschuw op haar gezicht, en ik realiseer mij dat ik haar het hele gênante voorval zal moeten opbiechten.

Het grappige van het hele verhaal is wel dat ik, na het gesprek met Edger, heerlijk zit te bladeren in zijn 2^e Queen boek en op pagina 170 op de cover van de Hitkrant week 37 van 15 september 1977 stuit. En weer is daar Freddie Mercury in zwarte leotard met ontbloot bovenlijf maar nu gelukkig zonder gore vlek. Haha, Ingrid en ik hebben nog steeds de grootste lol samen en soms zegt ze mij: ‘Weet je nog van dat dropje?’ Ja, hoe zou ik dat kunnen vergeten. Even later zegt ze dan: ‘Jij was wel erg toen!’ ‘Nee, jij was lekker’, zeg ik haar. ‘Ik volgde jou’, is haar antwoordt. ‘Jaja, je volgde mij misschien maar wel op de voet en met ongekende geestdrift’, waarna we weer even dubbel liggen van de lol alsof we nog steeds die pubers van toen zijn.

 

Maar welke verhalen van ons staan er dan wel in het boek van Edger Hamer?

Hoe wij naar 3 concerten van Queen gingen en wat voor indruk dat bij ons achter liet.

Dat mijn vriendin en ik in 1980 midden in de nacht alle Queen leden na het concert ontmoeten en wij om handtekeningen vroegen en heel veel exclusieve foto’s maakten.

Hoe wij, mét de vermeende adressen van 3 bandleden op zak, naar London vertrokken om een ware speurtocht te maken naar de voetsporen van Queen.

En die keer dat wij bij 1 bandlid op 2^e Kerstavond aanbelden omdat we wisten dat ze met Kerst altijd thuis waren. Stonden wij voor de juiste deur? Werd er open gedaan en door wie?

 

Zondag 5 september, 1 ½ jaar na het interview en op de dag dat Freddie Mercury 75 jaar zou zijn geworden, was de boekpresentatie van Edger Hamer en zijn 3^e Queen boek ‘We want more! Voor Queen en Vaderland III.’ Een prachtig 640 pagina’s tellend boek vol met mooie verhalen van bekende en onbekende Nederlanders over Queen, verhalen van fans, van verzamelaars, draaiboekpagina’s mbt de Nederlandse concerten, ja te veel om op te noemen, en totaal gericht op de band die Queen had en nog steeds heeft met ons kleine landje en de Nederlandse fans. Iedereen die had mee gewerkt kreeg een persoonlijke uitnodiging van Edger om bij de presentatie aanwezig te zijn. Het was er heel gezellig en heel geslaagd.

 

Als ik, als 1 van de geïnterviewden, na afloop een speciaal gesigneerd exemplaar van Edger ontvang sla ik beide armen beschermend om het boek en druk het tegen de borst. Toch kan ik mij even later niet meer bedwingen en zoek een kraakhelder schoon stukje bartafel uit. Voorzichtig blader ik door het boek. Ik weet nu wat er in een onbewaakt ogenblik mis kan gaan en ben als de dood dat er een glas rode wijn overheen gaat. Het is gelukkig schoon en veilig thuis gekomen.

 

Nieuwsgierig geworden? Het boek van Edger Hamer is uitgebracht in een heel kleine oplage en is uitsluitend via internet te koop. Het is gemakkelijk te vinden gewoon even googlen.