Posts tonen met het label prometheus. Alle posts tonen
Posts tonen met het label prometheus. Alle posts tonen

donderdag 1 juli 2021

Mijn duistere Vanessa van

 


Mijn duistere Vanessa is intens, weerzinwekkend en briljant.

 

Wanneer Vanessa op haar 15de naar een Amerikaanse kostschool gaat voelt ze zich niet echt thuis tussen haar leeftijdsgenoten. Als ze een cursus creatief schrijven gaat volgen bij John Strane, haar 42-jarige docent Engels verandert haar hele leven.

 

‘Mijn duistere Vanessa’ graaft diep, is genadeloos en toont hoe snel een ongezonde relatie ontstaat en hoe deze mensen kwetst en traumatiseert.

 

Tussen Vanessa en John ontstaat er chemie of is hier toch sprake van misbruik?

 

Jaren later wordt duidelijk hoe beschadigd deze jonge vrouw is. Haar ongezonde verhouding met haar docent heeft ook na haar schooltijd nog lang geduurd totdat ze eigenlijk voor hem te oud werd. John wou immers een jong meisje en geen echte vrouw. Jammer genoeg was Vanessa ondertussen verslaafd aan hun explosieve en soms ronduit gevaarlijke verhouding en zelfs als hij niet meer haar bedgenoot is blijft ze hunkeren naar hem. Af en toe dringt hij opnieuw haar leven binnen en neemt ruw wat hij wil.

 

‘Mijn duistere Vanessa’ verspringt van heden naar verleden. Eigenlijk ziet de lezer de situatie vooral door de ogen van Vanessa. Hierdoor miste ik soms wel wat meer achtergrond en duiding want als Ik- figuur is Vanessa zelfs niet zeker van de waarheid.

 

Zeventien jaar later wordt ze om hulp gevraagd door een ander meisje dat net als zij door deze leraar ingepalmd werd. Toch gaat de verwarde Vanessa niet in op deze vraag want zij is toch geen slachtoffer. Zij heeft voor alles toestemming gegeven en John is toch geen viezerik? Hun relatie was misschien wel duister maar hij had toch alleen maar interesse voor haar?

 

Stilaan na talloze pogingen om haar verleden te verwerken begint ze de waarheid te zien. Ze dacht immers altijd dat John en zij van elkaar hielden maar misschien speelde hij toch een spel. Stilaan verandert haar afhankelijkheid in afkeer. Om zichzelf en haar schuldgevoel en pijn een plaats te geven heeft ze zichzelf dingen wijsgemaakt. Haar docent heeft haar immers op alle manieren een rad voor de ogen gedraaid en wist haar zelfs te brainwashen.

 

Zou het kunnen dat Strane bij haar verder ging dan bij andere betrokkenen? Was zij de duistere vrouw in plaats van hij? Dit zijn allemaal vragen die blijven rondspoken in Vanessa's geest.

 

De rol van de school en omgeving van Vanessa zijn andere belangrijke factoren die mee bepaalden hoe ze met heel haar ervaring omgaat. De media heeft dan weer zijn invloed wanneer de bal aan het rollen gaat bij de nieuwe aanklachten.

 

‘Mijn duistere Vanessa’ is choquerend, expliciet en realistisch. Het fictieve hoofdpersonage worstelt met ontkenning en schuift de schuld naar zichzelf waardoor dit bij Vanessa zijn sporen nagelaten en dit haar persoonlijkheid voor de rest van haar leven vormt.

 

Deze psychologische thriller confronteert en durft omdat naast misbruik ook gepraat wordt over vermeende toestemming of dwang en obsessie.

 

Hoewel dit fictie is zie je de realistische verhalen in het kader van de #Metoo- beweging meer en meer in de openbaarheid komen en dat is goed.

 

In dit verhaal geeft de auteur slachtoffers een podium om naar buiten te komen en te laten zien wat kan en wat niet.

 

‘Mijn duistere Vanessa’ is een confrontatie met het schuldgevoel van dit meisje en een zoektocht naar een nieuw begin.

 

4 Inktpotjes
Door Fany

donderdag 30 maart 2017

Zoetbitter van Stephanie Danler

Over de schrijver:
Stephanie Danler (1983) woont in Brooklyn, New York. Ze is afgestudeerd aan de New School in de richting Creative Writing. Ze werkte als serveerster in het Union Square Café tot haar roman door een uitgever bij OneWorld ontdekt werd. De rechten van Zoetbitter zijn verkocht aan Engeland, China, Duitsland, Taiwan en Nederland.


Achterflap:
Je ontwikkelt een smaak. Je smaakpalet wordt een plek op je tong waar je registreert. Waar je woorden creëert voor de sensaties in je mond. Eten wordt een op taal gebaseerde kunstvorm. Je zult nooit meer simpelweg eten.

Tijdens de benauwde zomer van 2006 laat de 22-jarige Tess haar alledaagse, provinciale leven achter zich en vertrekt naar New York voor een nieuwe start. Als plattelandskind is Tess niet opgewassen tegen de losgeslagen levensstijl van de schreeuwerige New Yorkers. Ze huurt een kamer in Brooklyn en slaagt erin een baan te vinden als assistent-kelner bij een befaamd restaurant in Manhattan.
Tess sleept je mee door het chaotische, slopende, fascinerende horecaleven waar ze in belandt, tegen het decor van het genadeloze, rumoerige New York. Ze leert over oesters, champagne, bourgondische omgangsvormen en het nachtleven dat begint na sluitingstijd.
Net op het moment dat ze de smaak te pakken krijgt, raakt ze verstrikt in een ingewikkelde maar verleidelijke driehoeksverhouding met een ingetogen, bloedmooie barman en een oudere collega aan wie Tess zich vastklampt als een kind aan haar moeder.
Zoetbitter is een zintuiglijke roman over verlangen, smaak en wat er overblijft na ontnuchtering. Maar boven alles is dit een verhaal over ervaringen: zoet én bitter.


Mijn mening:
Zoetbitter is een roman die mij qua schrijfstijl helaas niet heeft kunnen raken. Het draait in dit boek om Tess die een nieuw leven begint in het mooie New York, al vrij snel vind ze een baan onderaan de ladder in een super de luxe restaurant. In mijn ogen wordt het leven van de mensen die hier keihard hun best doen om iedereen de avond van hun leven te bezorgen nogal negatief neer gezet. Bijna al het personeel gebruikt anderen om hogerop te komen en niemand is in staat te functioneren zonder drugs. Het boek bevat in mijn ogen vooral warrige zinnen, en ik voel totaal geen binding met de hoofdpersonen. Er is meer aandacht voor de beschrijvingen hetgeen er geserveerd en gedronken wordt dan de personen waar het om zou moeten gaan.
Kortom voor mij is Bitterzoet helaas een teleurstellend boek.

Ik kan er echt niet meer dan 2 sterren voor geven.

Bianca

zondag 27 maart 2016

Gij nu van Griet op de Beeck

De Auteur

Griet Op de Beeck is schrijver. Het heeft Griet Op de Beeck tijd gekost om de moed te verzamelen om te durven debuteren. Voor ze voltijds schrijver werd koos ze twee verschillende vluchtwegen. Ze was eerst een aantal jaren dramaturg in het theater (voor gezelschappen als Compagnie De Koe en Het Toneelhuis), en nadien maakte ze grote interviews, een aantal jaren voor HUMO, later voor De Morgen. Nu ze eindelijk is geworden wie ze eigenlijk altijd al was, wil ze nooit meer iets anders doen dan fictie schrijven. Ze debuteerde op 31 januari 2013 met Vele Hemels Boven De Zevende. Eind september 2014 verscheen Kom Hier Dat Ik U Kus, en in 2016 verscheen op 19 februari de derde titel; Gij Nu.
In hetzelfde jaar schrijft Griet Op de Beeck ook een toneeltekst voor Alexandra Broeder (Het Nationale Toneel in Amsterdam) en voor een project rond Die Sieben Tödsünden, een opera van Weill en Brecht voor het Delft Chamber Music Festival. Daarnaast werkt ze aan haar vierde boek. Elke zaterdag publiceert ze een column in de cult bijlage van De Morgen.
Bron: http://www.grietopdebeeck.be/

Het Verhaal
Vijftien heel verschillende mensen. Allemaal op een bepalend moment in hun leven, zo'n moment waarop de dingen ontploffen of imploderen, stilvallen of deblokkeren, kapotgaan of ten goede keren.
Gij nu gaat over wurgende eenzaamheid. Over vluchten en ontsnappen, wat geenszins hetzelfde is. Over verledens die je blijven achtervolgen, tot je beter leert te weten. Over de liefde die kan helpen, als je dat durft toe te laten. Over het verlangen om gezien te worden, de verschroeiende dwang om het goed te doen, de angst voor het geluk, vaak groter dan die voor het verdriet, de opmerkelijke veerkracht van wie weigert op te geven. En over de heftige wereld die het soms zelfs de dappersten onmogelijk maakt.
Griet Op de Beeck heeft geen roman geschreven, maar Gij nu is geenszins een verzameling per ongeluk bij elkaar geplaatste verhalen. Het is wel degelijk de bedoeling om bij het begin te beginnen en door te lezen tot het eind, om dan te ontdekken dat het boek meer is dan de droge optelsom van de afzonderlijke delen. Niet omdat er anekdotische verbanden zouden bestaan, maar omdat de schrijver probeert op deze manier iets te vertellen wat de lotgevallen van de vijftien individuen ver overstijgt.

De Omslag
Een foto van een schriel jongetje in boxershorts met een paar bokshandschoenen: een beeld van kwetsbaarheid en moeten vechten. Ik voel me er wat ongemakkelijk bij, waarschijnlijk door die kwetsbaarheid. Meestal doet een omslag me niet bijzonder veel, dus goed gekozen!

Wat ik ervan vond
Oké, ik wil even voorop stellen dat ik doorgaans niet zo snel 4 of 5 sterren geef – voordat ik die naam straks krijg. Ik heb het met een paar boeken gewoon zeer getroffen! Meestal kan er niet meer af dan een 3 bij mij. Gij Nu was (helaas, gelukkig) ook zo'n goed boek. Opgepikt bij de lezing van Griet op de Beeck in boekhandel Paagman (zie Juul's verslag) en in een dag uit gelezen. Was het zo goed? Ja, zo goed was het echt.
De verhalen in Gij Nu gaan over vijftien heel verschillende mensen en wat deze verhalen zo bijzonder,, grappig, schrijnend of ronduit hartverscheurend maakt, is de beslissing om (niet) te handelen. In de lezing van Griet drukte ze ons al op het hart om toch vooral voorbij de schaamte te gaan die ons tegenhoudt en te worden wie we nu eigenlijk zijn. Deze verhalen zou je kunnen zien als een handleiding met demonstraties van hoe mooi het leven kan zijn als je besluit te handelen – omdat zelfs wanneer het gevolg van je handelen niet prachtig is, je in ieder geval in beweging bent en lééft en (hopelijk) eindelijk de catharsis krijgt die je altijd al verdiende. Geluk dat al niet meer werd verwacht, telt dubbel.
Daarbij bevatten de verhalen juweeltjes zoals 'Foto's zijn leugens op 10 x 15, hoogstens ensceneringen van het leven zoals de fotograaf wilde dat het was'. Bam, gewoon ineens dat soort mooie zinnen. Die krijg je erbij cadeau.
Na het lezen was ik wel enigszins van de kaart, maar wauw, wat een boek. Ik zou het aan iedereen willen aanraden.

Omslag: 3 sterren
Plot: 4 sterren
Originaliteit: 5 sterren
Psychologie: 4 sterren
Leesplezier: 4 sterren
Schrijfstijl: 4 sterren


Conclusie: 4 sterren



Yfke Brandhout


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Zoeken in deze blog

Droom naar de toekomst van Rina Stam

  Droom naar de toekomst is het tot de verbeelding sprekende slotstuk van de spirituele Rode Draad Trilogie   Flora woont alleen in Spanje...