Vallen van Jackie van Laren

Titel: Vallen
Auteur: Jackie van Laren
Uitgeverij: Boekerij

Nadat ik een tijdje geleden met veel plezier de serie Q van Jackie heb gelezen had ik nogal hoge verwachtingen van haar volgende boek en die zijn wat mij betreft meer dan waar gemaakt!!

Hij wist niet wat het was, maar iets aan die vrouw maakte dat zijn gedachten ongeordend door zijn hoofd stuiterden, alsof iemand een emmer pingpongballen had leeg gegooid onder zijn schedeldak.

Anne lijkt gelukkig verloofd met Ian en die heeft zijn zaakjes keurig op orde. Hij zet zijn voor hem zeer belangrijke baan op de eerste plaats en behandeld Anne als een kind. Regelt alles zeer gestructureerd en voorspelbaar. Als Anne op een dag een aanbod krijgt om als oppas met een wereldberoemde rockband mee te reizen in ruil voor een artikel voor het blad waarvoor ze werkt kan ze in haar ogen niet weigeren en gaat onder protest van Ian toch mee. Anne wordt al jaren gesteund door haar beste vriendin Maxime, maar als zij tijdens de tour plotseling ten tonele verschijnt krijgt alles een andere wending en is Anne niet meer zo zeker van hun onvoorwaardelijke vriendschap.
Tijdens het tournee opent Anne haar hart voor Row, het zoontje van de leadzanger Roary en het kleine mannetje sluit Anne volledig in zijn armen en laat haar niet meer los. Het taalgebruik van de kleine Row is aandoenlijk alsof je hem echt hoort praten.  Ook Roary zelf blijkt al snel gevoelens voor Anne te hebben maar probeert deze te verstoppen. 
Als beiden zichzelf niet in de hand kunnen houden ontstaat er iets moois, maar thuis wacht Ian en Anne zal een keuze moeten maken. 

Anne is een vrouw die iedereen in zijn hart zou sluiten en waardoor je bijna begrip krijgt voor vreemdgaan. Het boek leest als een sneltreinvaart en zorgde bij mij meerdere keren voor zowel een lach op mijn gezicht als een kriebel in mijn buik. Het boek draait om vriendschap, humor en vooral veel liefde, een feelgood om je vingers bij af te likken.

Voor de liefhebbers van O.a Jill Mansell

Winnaar Publieksprijs

De laatste uitweg van Federico Axat

Er wordt tegenwoordig geen schot gelost, geen mes getrokken, geen bloed vergoten…zelfs niet over een bananenschil uitgegleden, of de tag op het boek luidt niets minder dan : “psychologische thriller”. En om het helemaal af te maken, is een verwijzing naar - of nog beter : geschreven door – een hiervoor goed betaalde Stephen King de kers op de taart. En ja hoor, dat is bij “De laatste uitweg” (wat een gruwelijke titel !) van de Argentijn Frederico Axat niet anders. 

Toch zijn er – uitgenomen de intrigerende cover – nog 2 belangrijke verschillen met zijn duizenden ‘collega’s’ in dit genre zoals hierboven beschreven :

a) Beter dan dit boek kan je – volgens mij – niet aan de betreffende tag voldoen
b) Ik kan me de tijd niet herinneren dat de heer King nog een dergelijke vakmanschap heeft getoond


In ’t kort : 
De 38-jarige Ted McKay wil zich net een kogel door de hersens jagen, wanneer zijn deurbel gaat…en blijft gaan. Nog twijfelend wat te doen, ziet hij op zijn bureau een briefje liggen in zijn eigen handschrift, waarvan hij niet meer weet dat hij het heeft geschreven : “Doe open. Dit is je laatste uitweg.” Aan de deur staat een zekere Lynch, die weet van Ted van plan is, terwijl zijn vrouw Holly en 2 dochters naar Florida zijn voor enkele dagen. Dan doet Lynch hem een voorstel : verricht nog één laatste heroïsche daad.

En daar, beste lezers, zullen jullie het mee moeten doen. Meer vertellen over deze sublieme thriller zou bestraft moeten worden met het herlezen van ‘Mr. Mercedes’. Misschien is het niet zo zeer gruwelijk spannend (hoewel), maar wel meesterlijk uitgekiend. De plotwendingen volgen zich in een razend tempo op. Ted, die zelf niet meer begrijpt wat er nu precies aan de hand is, komt van de ene vreemde situatie in de andere terecht. Waarom wou hij feitelijk zelfmoord plegen ? En waarom loopt die verschrikkelijke buidelrat hem steeds angst aan te jagen ? Is er een bepaalde rol weggelegd voor vrouwtje Holly in het verhaal ? Is de tumor de reden van zijn waanbeelden en hoofdpijnen of niet ? Ted beseft dat hij weinig tijd heeft en probeert, samen met dokter Laura Hill een antwoord te vinden op de meest ongewone vragen in verband met de gruwelijke gebeurtenissen.
En dat zijn maar enkele van de tientallen vragen die Ted (en de lezer) zich stelt doorheen zijn complex en beklijvend avontuur van zowat 440 pagina’s. Het boek is vlot geschreven, maar vereist wel uw aandacht. Wat men tevens is vergeten te noteren over de schrijver, is zijn grote voorliefde voor films. Tijdens het lezen van het boek, heb ik er zowat 5 ontdekt, maar laat dat de pret niet drukken ! Het vernoemen van deze films zou echter iets té veel roet in het lezen kunnen strooien. 

Tenslotte : wie goed bij de les blijft, wordt tijdens de laatste 10 zinnen van het boek nog één keer op schitterende wijze verrast : kippenvel ! 

Besluit :

 “De laatste uitweg” van Frederico Axat is ongetwijfeld één van de beste buitenlandse thrillers die ik in jaren heb gelezen ! En dat hij zal worden verfilmd, staat nu reeds als een Trump op een podium. Mag ik even hopen : Brian De Palma achter de camera, Johnny Depp als Ted en graag medespelers/speelsters als Penélope Cruz, Christian Bale, Anne Hathaway, Samuel L. Jackson en Leonardo DiCaprio ! Lees het boek : u zal ongetwijfeld, net als Axat zelf, de acteurs kunnen plaatsen ! “Boeken 2016 Top-10”-materiaal !!

Paul Smeijers

Judas - Astrid Holleeder

Normaal ben ik niet zo’n RTL Late Night kijker, zo af en toe, als er interessante gasten komen, wil ik nog wel eens er naar toe zappen of een stukje terugzien via de Ziggo Horizon app.

Afgelopen vrijdag zapte ik eigenlijk per ongeluk naar het programma. Ik had via de app willen lezen welke gasten er kwamen, maar het programma was al bezig dus startte direct. Ik viel er midden in…in de gesprekken over het boek Judas van Astrid Holleeder. ‘Zo dan’ dacht ik, als zij een boek heeft geschreven over haar broer dan moet ze haast wel levensmoe zijn…en heeeel erg dapper. Nadat Isa Hoes het nawoord uit het boek voor had gelezen wist ik al dat ik het boek ook wilde lezen…moest lezen. Geen idee waarom die drang er was, ik heb helemaal niks met die wereld, maar het besluit was genomen…ik ging het boek kopen en lezen.

De zaterdag na de uitzending las ik via iTunes een uittreksel van het boek en kon niet meer stoppen…ik drukte dan ook gelijk op ‘Kopen’, maar kreeg de melding dat het boek niet beschikbaar was. Nou dan ging ik het boek wel via het blauwe mannetje aanschaffen. Het e-book, omdat ik gelijk wilde beginnen en ik nou ook weer niet per sé de papieren versie in mijn kast wilde hebben (er komt vast geen signeersessie)…nee ik wilde gewoon gelijk doorgaan met lezen.

Het e-book was zo gekocht en ik ging verder waar ik was gebleven. ’Beklemmend’ was een van de kreten die ik op tv had gehoord. Ik proefde de wanhoop en de noodzaak…en las over een monster, die dacht dat hij slim was.

Het boek leest als een dagboek, de verhalen lopen niet synchroon, maar zijn goed te volgen. De hoofdstukken zijn niet al te lang, het ene hoofdstuk wat langer dan het andere en elk hoofdstuk is een verhaal op zich. Eenmaal begonnen met lezen is stoppen eigenlijk geen optie meer, doorlezen dat is het enige wat je nog wil en toch legde ik het boek af en toe even weg. Om bij te komen…om adem te halen en om te slapen…al was dat pas laat in de nacht. Ondanks een enorme koppijn moest ik toch de volgende dag verder lezen…met tussenpozen omdat ik door de knock-out pillen regelmatig in slaap viel…en dan droomde ik over het boek…over wat er zich allemaal afspeelde in het zieke brein van een tiran.

En nu is het boek uit…een boek dat uit 2 delen bestaat; deel I: ‘De klap in het donker’ gaat over de jeugd van Astrid en het gezin Holleeder, de naweeën van de Heineken-ontvoering, de impact van de naam Holleeder op haar leven en werk als advocaat, afpersingen en de liquidatie(s) van o.a. Cor van Hout. Deel II: ‘Dagboek van een getuige’ gaat over de kluisverklaringen, het heimelijk opnemen van de gesprekken, het op eieren moeten lopen om niet ontmaskerd te worden en de uiteindelijke vervolging van Holleeder. Een man die zelfs nog kans ziet om vanuit een EBI een huurmoordenaar opdracht weet te geven zijn zus (en nog een aantal personen) te liquideren.

Zoals Astrid zelf zegt aan het eind van het boek, ‘Ik geef jou levenslang, maar heb daardoor zelf ook levenslang. Ik had zo graag gewild dat het anders kon, maar je hebt mij geen keus gelaten. De enige reden dat jij nog leeft, is dat je ons het leven wilt ontnemen. Maar ondanks die zekerheid, Wim, hou ik nog steeds van jou.’

En precies dat ene laatste zinnetje maakte dat ik het boek wilde lezen. Het is moeilijk om een boek als dit sterren te geven, maar wat mij betreft is het een must-read.

Ann

Mischling – Affinity Konar

Over de schrijfster:

Affinity Konar behaalde haar Master of Fine Arts voor fictie aan de universiteit van Colombia en woont in Los Angeles.

Achterflap:

Stacha en Perle waren één, tot nazidokter Mengele hun magische wereld betreedt.

Het is 1944 als de onafscheidelijke tweelingzusjes Perle en Stacha in Auschwitz aankomen. Ze zijn mischling: blond haar en bruine ogen, Arisch en Joods tegelijk. Nazidokter Mengele plaatst ze meteen in zijn experiment. Ze proberen de gruwel te overstijgen met hun zelfverzonnen taal en magische wereld. Tot Perle verdwijnt. Stacha kan niet geloven dat Perle dood is. Na de bevrijding trekt ze met een jongen uit het kamp, die ook zijn tweelingbroer verloor, door het verwoeste Polen op zoek naar Perle. Een tocht vol hoop en gevaar, gedreven door wraak: ze willen ook Mengele vinden… In een onthutste wereld gaan ze op zoek naar een mogelijke toekomst.

Mijn mening:

De foto op de kaft roept gelijk een bepaald gevoel bij me op, een meisje met sprekende ogen en wat heeft ze mee gemaakt? Een mooi maar gelijk ook verdrietig aangrijpend plaatje.

Perle en Stacha zijn een eeneiige tweeling van twaalf jaar, Mischling, genoemd, (wat betekent blond haar en bruine ogen) die naar het concentratiekamp Auschwitz gebracht worden, dit gebeurt zonder dat ze afscheid hebben kunnen nemen van hun moeder en opa, je voelt dan gelijk de emoties van angst, verdriet en onzekerheid. Hun vader is voor hun vertrek weggegaan en niet meer terug gekomen, ze weten niet waar hij is en of hij nog leeft. In Auschwitz belanden ze in de verschrikkelijke klauwen van dokter Mengele.

Mengele werkt als arts en doet experimenten op tweelingen met soms de dood tot gevolg.

Perle en Stacha zijn samen met vele andere tweelingen over geleverd aan deze geesteszieke verschrikkelijke man.

Het boek wordt wisselend geschreven vanuit Perle en Stacha, hetgeen zij beleven is te bizar voor woorden, onbeschrijfelijk, beiden brengen hun gevoelens op invoelbare wijze onder woorden. Gedurende heel het verhaal vroeg ik me steeds af in hoeverre dit boek fictie is. De meisjes maken verschrikkelijke dingen mee, het brengt je gedachten weer terug naar de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, je zou er nachtmerries van kunnen krijgen.

Je voelt ook de pijn van de meisjes omdat ze van elkaar gescheiden worden, ze zijn tot ze in Auschwitz kwamen altijd bij elkaar geweest en worden dan wreed uit elkaar gerukt.

Omdat je geen macht hebt over het feit dat ik geboren ben heb je me afgenomen waar ik mee geboren ben: degene die me het meest dierbaar was, de helft die me heel maakte, en daardoor ben ik gereduceerd tot dit afgestompte wezen, een gespleten persoon die voor eeuwig zal leven, dwalend op zoek naar een niets, een nergens, een niet-voelen om mijn pijn te helen.

Ik voelde continu een enorme afkeer naar dokter Mengele, ongelofelijk dat hij tot zulke activiteiten in staat is geweest, niet te bevatten wat voor impact dit op het leven van deze meisjes heeft gehad.

Ook al kom je er levend uit, je bent voor je leven zowel lichamelijk als psychisch verminkt.

Mischling is een heftige emotionele roman die ervoor zorgt dat je soms een brok in je keel krijgt maar op andere momenten weer erg boos maakt. Mijn emoties vlogen alle kanten op.

Het is Affinity goed gelukt een emotioneel aangrijpend verhaal neer te zetten.

Mischling is wat mij betreft 4 sterren waard.

Bianca

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Luana Lewis met Vergeet mij niet

Luana Lewis – Vergeet mij niet

Titel: Vergeet mij niet
Auteur: Luana Lewis
Uitgeverij: Cargo
Pagina’s: 288

Over de schrijfster:Luana Lewis is het pseudoniem van Sharon Lewis, geboren in Zimbabwe in 1970. Ze is klinisch psycholoog en daarnaast auteur. Lewis studeerde Engels en psychologie aan de University of Wit Water Frand en bleef tot haar dertigste in Zuid-Afrika. Daarna woonde ze voor een periode in Amsterdam, maar verhuisde uiteindelijk naar Buckinghamshire, Engeland, waar ze aan de Bath Spa University in Somerset een MA creative writing behaalde. In haar werk als psycholoog kreeg ze veel te maken met slachtoffers van diverse trauma’s. Hieruit vloeiden twee non-fictieboeken voort: Dealing with rape (1994) en An adult’s guide to childhood trauma (1999), die ze schreef onder haar eigen naam (Sharon Lewis). Het werk bracht zo veel stress met zich mee, met name de zaken waarbij ze als getuige-deskundige moest optreden, dat ze besloot een andere weg in te slaan.

Dicht bij mij (Don’t stand so close, 2013) is haar thrillerdebuut en vertelt over Stella, die vanwege pleinvrees al drie jaar het huis niet uit durft, maar gedwongen wordt te dealen met de traumatische herinneringen aan haar laatste zaak als psycholoog. Met deze thriller putte Lewis mede uit haar persoonlijke ervaringen.

Achterflap: 
Als het lichaam van de dochter van Rose gevonden wordt, denkt de politie in eerste instantie aan zelfmoord. Maar Rose twijfelt en heeft vragen waar niemand een goed antwoord op kan geven. Haar dochter was toch gelukkig? Had ze niet een liefdevolle man en een prachtige jonge dochter? De politie besluit verder onderzoek te doen. Heeft Vivien zelfmoord gepleegd, of is ze aangevallen? Wie heeft er iets te verbergen? Als Rose de geheimen in het leven van haar dochter leert kennen kan ze niet meer terug, ze zal de waarheid moeten weten.

Er zweeft een afschuwelijk beeld aan de rand van mijn blikveld en ik doe mijn best het weg te duwen, maar het gaat niet weg.

Wat ik van dit verhaal vind: Luana Lewis is voor mij een nieuwe schrijfster waar ik nog nooit eerder van had gehoord, op de zwarte cover prijken witte distels met daarin in het rood de titel Vergeet mij niet.

Het verhaal gaat van start met een spannende proloog, waarbij iemand op een dood meisje neerkijkt. Is diegene soms de moordenaar? Of is er iets anders aan de hand? 
Nieuwsgierig lees ik verder en maak kennis met Rose, de moeder van het overleden meisje Vivien.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, dit zorgt ervoor dat je je goed in kunt leven in het personage waarover het gaat, ook bij Rose was dat het geval, al vroeg ik me in het begin wel af hoe ze zich zo sterk kon houden, als je dochter net is overleden. Door middel van flashbacks maken we ook kennis met het leven van Vivien en langzaam wordt duidelijk hoe zij is.

Nadat het begin best spannend was, zakt het verhaal vanaf het proloog een beetje in en kabbelt het wat voort, ook de spanning is ver te zoeken. Als ik bijna aan het eind van het verhaal ben, word ik toch nog aangenaam verrast, als het verhaal compleet anders in elkaar steekt dan ik had verwacht. Dit maakt het voor mij toch nog enigszins goed.

Iets achter me vangt mij aandacht. Een geluid misschien, een windvlaag, of het gepiep van een scharnier.

Samenvatting: 
Luana Lewis heeft met Vergeet mij niet, best een aardig boek geschreven, niet echt spannend, maar wel dramatisch, wat mij op de valreep nog wist te verrassen.

Waardering:Plot: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 3
Psychologie: 3
Leesplezier: 3
Spanning: 3

3 sterren voor Vergeet mij niet van Luana Lewis.

Heidi

NS Publieksprijs

Woensdag 26 oktober was het dan zover. De installatie van de Kernjury zou gaan plaatsnemen in de oostelijke passage van het station van Amsterdam Centraal.

De aanvang was pas om 18:30 uur, dus even tijd gemaakt om samen met mijn dochter van 15 een dagje te gaan shoppen in Amsterdam. Omdat er geen introducees mee mochten heb ik haar om 18 uur op de trein gezet en kon ik op het gemak naar de passage lopen.

Al snel kwamen er van allerlei hoeken mensen aanlopen die ook voor de plaatsing van de Kernjury kwamen. Omdat je alleen bent maak je toch makkelijk contact met anderen en de grote vraag was natuurlijk wie er genomineerd zouden zijn. We konden alleen maar speculeren.

Om half 7 gingen de deuren open en na me aangemeld te hebben konden we een plaatsje gaan zoeken. Ik probeerde natuurlijk wel een zo goed mogelijk plekje voor eventuele foto’s die ik dan kon maken.

De presentator van de avond was Pieter van der Wielen, is bekend als journalist en presentator voor radio en televisie. Deze man kon gelukkig zeer goed babbelen, want ze moesten ook het programma “De wereld draait door” in de gaten houden. Als Matthijs van Nieuwkerk de 6 genomineerden had opgenoemd in een minuut mocht Pieter beginnen met de genomineerden. Ze werden een voor een het podium opgeroepen.

De eerste genomineerde die op het podium kwam was Jelle Brandt Corstius voor zijn boek As in tas. Het is een zeer persoonlijk boek. Jelle ging elk voorjaar met zijn vader fietsen. Het duurde nooit langer dan twee dagen, want anders kregen ze ruzie. Maar in 2014 was zijn vader net een aantal maanden overleden ging Jelle fietsen met wat as van zijn vader in zijn fietstas. Jelle heeft 16 dagen door Europa gefietst totdat hij bij de Middellandse zee uitkomt en daar de as uitstrooit. Jelle gaf tijdens het korte moment op het podium aan dat hij tijdens het fietsen eigenlijk niet aan zijn vader heeft gedacht.

De tweede genomineerde is Annejet van der Zijl met haar boek De Amerikaanse prinses. Annejet heeft een levensverhaal geschreven over Allene Tew. Deze vrouw wist zich op te werken tot een van de rijkste vrouwen van New York. Ze was ook de peetmoeder van prinses Beatrix. Dit verhaal gaat niet over winnen, maar eigenlijk hoe te verliezen.

De derde genomineerde is Paulien Cornelisse met haar boek De verwarde cavia. Paulien verteld over een cavia die op een kantoor werkt en wat er zoal op een kantoor gebeurt. Paulien zegt dat ieder die dit leest het zeker kan inbeelden. Het moet een grappig en ontroerend boek wezen. Haar enthousiasme maakt me zeker nieuwsgierig.

De vierde genomineerde is Griet op de Beeck met haar boek Gij nu. Een boek over 15 verschillende mensen. Griet Op de Beeck zet op haar eigen onnavolgbare wijze het kort verhaal naar haar hand. En tegelijk schrijft ze een boek dat meer wil zijn dan de droge optelsom van de delen. Want, hoe verschillend ook de verhalen, allemaal beschrijven ze hoe verloren mensen zijn, tenzij ze de moed vinden om zichzelf te redden. Ze sloot op het podium af met de tekst: ik had nu 1 ding met 15 mensen en dat voelt echt lekker.

De vijfde genomineerde is Claudia de Breij met haar boek Neem een geit. Het boek gaat eigenlijk over levensvragen die Claudia zelf had naarmate ze ouder werd. Ze ging op onderzoek uit en kwam zo bij een groep mensen die haar vertellen hoe hun het hebben aangepakt. Ze heeft er 100 levenslessen uit gehaald en wat van haar zelf. Wat Claudia zelf geleerd heeft toen ze met dit boek bezig was is: Eerst gebruikte ze al haar energie om een probleem op te lossen. Nu kijkt ze eerst naar het probleem om te kijken hoe het opgelost moet worden. Er werd nog gevraagd waar de titel vandaan komt. Dit blijkt een oud Joods verhaal te zijn.

De zesde en tevens laatste genomineerde is Hendrik Groen met het boek Pogingen iets van het leven te maken. Maar er kwam geen Hendrik Groen of anders gezegd Peter de Smet. De naam van de vrouw is me ontschoten, maar ze las een notitie voor namens Hendrik Groen dat hij het leuk vindt dat hij genomineerd is.

Nadat alle genomineerden bekend waren werden er wat officiële foto’s gemaakt en konden degene die een rode kaart hadden als eerste de boeken halen en de boeken laten signeren. De rode kaart stond voor de mensen die nog een lange treinreis voor de boeg hadden waaronder ikzelf. Het wachten werd wel beloond, want na een dik uur was ik uit de rij met mijn gesigneerde boeken. Helaas geen tijd meer voor het buffet, want ik wilde voor de zekerheid toch de ene laatste trein hebben. Om middernacht was ik eindelijk weer thuis.

Helaas geen thriller dit jaar, maar volgens mij zitten er zeker wel wat leuks tussen. En nu is het stemmen geblazen.

Willen jullie ook stemmen?? Graag via de onderstaande link.

https://www.nspublieksprijs.nl/stem/38b3eff8baf56627478ec76a704e9b52

Nu duik ik weer snel in mijn leesvoer.

Groeten, Brenda