De psychiater en het meisje van Erik Rozing

Over de schrijver:

Erik Rozing studeerde geneeskunde in Maastricht en heeft zich in Leiden tot psychiater gespecialiseerd. Hij woont sinds een paar jaar in Amsterdam en richt zich bij zijn werk met name op de behandeling van psychose en trauma. De psychiater en het meisje is zijn debuutroman.

Achterflap:

Het leven van de jonge arts Edgar Simons heeft er wel eens zonniger uitgezien. Zijn vriendin heeft hem verlaten en in zijn opleiding tot psychiater staat hij onder verscherpt toezicht na een inschattingsfout met fatale gevolgen. Sindsdien valt het niet mee om zijn opleider ervan te overtuigen dat hij wel geschikt is voor het vak. Buiten zijn werk in het Huygens MC probeert hij zijn oma te steunen, die hem regelmatig met een borreltje te veel op belt om te zeggen dat ze niet meer wil leven.
Edgar is zelf niet vrij van psychiatrische klachten – hij heeft een depressie en drinkt meer dan hij van zijn patiënten acceptabel vindt. Steeds vaker vraagt hij zich af of hij wel psychiater moet worden en waarom hij dat eigenlijk wil. Dan krijgt hij Stella in behandeling, een jonge, aantrekkelijke borderlinepatiënte met een aanstekelijk gevoel voor humor. Stella is grenzeloos en dringt steeds verder in Edgars leven door. Zij fascineert hem, hij obsedeert haar. Hij moet haar op afstand zien te houden, maar hoe?

Wat ik ervan vind:

De psychiater en het meisje gelezen voor een  leesclub en dit in combinatie met mijn werk als psychiatrisch verpleegkundige op een beschermde woonvorm gaf het lezen een extra dimensie. Het boek is geschreven vanuit psychiater Edgar die zelf ook last ondervind van de nodige psychische klachten, hij is tenslotte ook maar een mens. Het boek beschrijft op realistische, humoristische wijze hoe de grenzen tussen hulpverlener en cliënt worden afgetast, bewaakt en soms worden overschreden. Stella en Nel zijn borderline clienten die elkaar hebben leren kennen in de instelling en samen het leven van Edgar zowel positief als negatief beïnvloeden. Ook voor leken is dit boek zeker een aanrader om te lezen. Het verrijkt je kennis en beeld van de psychiatrie in positieve zin. Psychiatrische cliënten krijgen vaak een negatieve stempel maar zijn ook stuk voor stuk geweldige persoonlijkheden die nou eenmaal wat beperkingen hebben die hun niet altijd in dank worden afgenomen. Het is een mooie roman waarin je niet altijd in kunt schatten wat realiteit is en wat fictie, ben hier ook nog steed erg nieuwsgierig naar. Verder wil ik eigenlijk niet verklappen waar het boek over gaat, gewoon lezen!

Ik heb dit boek beloond met 5 sterren!

Het kerstpakket van Cathy Halmans

Over Cathy Halmans is verder weinig bekend, zij heeft dit boek geschreven onder een pseudoniem.


Achterflap:
Laura valt op door haar rare petje en Simon omdat hij sjouwt met een onhandig pakket. Twee jonge mensen die op een late vrijdagavond voor kerst dezelfde trein naar huis nemen. Op dat moment weten ze niet dat ze beginnen aan een reis die hun leven zal veranderen.
Laura Klein Olberdink is net kwaad weggelopen bij haar afspraakje na een volkomen mislukt avondje uit. En ze had het al zo moeilijk met haar leeftijd, overheersende moeder, bazige zuster, dominante vriendin, verkeerd gekozen vriendjes en werk dat haar maar matig bevalt.
Simon van Brakel heeft net voor het laatst afscheid genomen van zijn collega’s. Begin dertig: baan kwijt, een vriendin die hem in de steek heeft gelaten en hem zijn huis heeft afgetroggeld. Anderen verbazen zich erover dat hij zo laconiek blijft onder al die tegenslagen, maar dat komt doordat hij zich na die ‘verschrikkelijke gebeurtenis’ in zijn jeugd heeft voorgenomen zich nergens meer boos over te maken.
Tijdens een reis met hindernissen komen Laura en Simon erachter dat ze lotgenoten zijn. Ze vertellen elkaar hun geheimen als ze noodgedwongen een nacht en een dag samen doorbrengen. Dan maakt een dramatische gebeurtenis een abrupt einde aan die vertrouwelijkheid. Opeens staan ze er weer alleen voor en moeten ze keuzes maken, keuzes die niet alleen belangrijk zijn voor henzelf maar ook voor de ander.

Mijn mening:
Het kerstpakket is letterlijk een heerlijk cadeautje voor de kerst. Een feelgood die je eigenlijk alleen in deze tijd kunt lezen, hij past perfect bij de tijd van het jaar. De titel past perfect bij het boek, alles draait om het kerstpakket wat ook als een prachtig cadeau op de kaft staat afgebeeld.
We worden deelgenoot van het leven van Simon en Laura, beiden zijn helemaal klaar met relaties en ook daten wordt als het aan Laura ligt acuut afgeschaft. Simon en Laura worstelen allebei met hun verleden en zijn genoodzaakt schoon schip te maken alvorens ze verder kunnen met hun eigen leven.
Ondanks dat sommige van mening zijn dat toeval niet bestaat is het toch heel toevallig dat ze samen vast komen te zitten in een trein die niet verder kan vanwege barre weersomstandigheden. Twee totaal vreemde mensen hebben gelijk een klik en vertellen elkaar hun eigen verhaal.

Het kerstpakket is een boek wat heel makkelijk wegleest en waarvan je weet hoe het afloopt, maar dat is totaal onbelangrijk. Het is all you need is love wat van dit boek afspat en wat romanlezers nodig hebben om van de kerst een onvergetelijke tijd te maken. Laura en Simon zijn karakters die van mij allebei de gunfactor hebben gekregen op een lang en gelukkig leven.



Het kerstpakket is voor mij ruim 3 sterren waard!

Bianca

Vluchten hoeft niet meer - Over vluchtelingen en de mensen die hen helpen - Devriesere & Dobbelaere

Titel: Vluchten Hoeft Niet Meer – Over Vluchtelingen en de Mensen die Hen Helpen

Auteur: Joost Devriesere & Jessica Dobbelaere

Uitgever: Houtekiet
ISBN: 9789089244536

Gepubliceerd: April 2016

De Omslag

Een papieren bootje dat ‘dobbert’ op het parket. Het bootje is gevouwen van een landkaartje. Ik vind het een creatieve omslag; het is niet nodig om een afbeelding van een van de talloze bootjes vol vluchtelingen op de omslag te zetten omdat we het er allemaal wel bij kunnen bedenken.

Het Verhaal

Europa staat voor de grootste vluchtelingencrisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Tienduizenden mensen uit Syrië en andere conflictgebieden wagen de riskante oversteek naar de Europese kusten. Een deeltje van hen komt in Vlaanderen terecht. Maar wat wacht hen hier? Hoe denken ze in onze steden en gemeenten hun leven weer op te bouwen en aan de toekomst te werken? Hoe springen ze om met onze waarden en gebruiken? En welke mentale wonden hebben de oorlog in hun thuislanden en de vele obstakels onderweg geslagen?

Journalisten Joost Devriesere en Jessica Dobbelaere gingen op zoek naar vluchtelingen en schrijven hun ervaringen neer: van hun zorgeloze leven voor de oorlog tot de moeilijke integratie die hen hier wacht. Ze gaan langs bij beleidsmakers en deskundigen, en bij mensen die - elk op hun manier - de handen uit de mouwen steken om vluchtelingen te verwelkomen en te begeleiden. Om de proef op de som te nemen, nam Joost Devriesere zélf een asielzoeker onder zijn vleugels. Hij schreef zijn ervaringen neer in een dagboek.

Vluchten Hoeft Niet Meer is een meeslepend maar kritisch boek over mensen op de vlucht en over zij die hun steentje bijdragen om hen op te vangen.

Wat ik ervan vond

Wie een boek verwacht vol interviews met vluchtelingen die zielige verhalen vertellen, zal met Vluchten Hoeft Niet Meer teleurgesteld worden. Een boek is immers heel wat anders dan een item op het nieuws of in een praatprogramma, waarbij in heel korte tijd gescoord moet worden, zowel op informatief vlak als met het behalen van hoge kijkcijfers.

Dit boek bestaat niet om te scoren, maar om je een vollediger beeld te geven van de vluchtelingencrisis. Dat doet het door de crisis vanuit verschillende perspectieven te belichten. Misschien (heel waarschijnlijk) haalt het mensen die faliekant tegen de komst en de opvang van vluchtelingen zijn niet over de streep, maar het biedt de mensen in het midden een beter beeld van iets waar we allemaal mee te maken hebben. Het gaat verder dan oppervlakkige berichtgeving maar blijft voor iedereen te begrijpen.

Het Kortrijkse buddyproject vormt het hart van dit boek. Zo maakt de lezer kennis met verschillende gezinnen die gevlucht zijn uit Syrië, en enkele vluchtelingen die alleen zijn overgekomen. Het laatste hoofdstuk van het boek is een dagboek, bijgehouden door Joost Devriesere zelf, over zijn eigen rol als buddy van een vluchteling. De praktijkervaringen van zowel vluchteling als buddy laten zien waarom het zo belangrijk is dat mensen die hier vreemd zijn en de taal niet spreken een helpende hand wordt toegestoken. Het laat successen zien, maar ook dat niet ieder individu overal hetzelfde op reageert en dat niet iedereen die komt ook daadwerkelijk blijft (en waarom).

Het buddyproject is slechts een onderdeel. Ook komen verschillende beleidsmakers, deskundigen en vrijwilligers aan het woord – bijvoorbeeld een politica, een muzikant, een Vlaamse moslim. Uit hun verhalen blijkt ambitie, machteloosheid, frustratie maar vooral de wens om goed te doen en elkaar te helpen. Ik ben begonnen met het opschrijven van citaten, maar er zijn gewoonweg te veel dingen die ik zou willen overbrengen uit dit boek; het is zelfs te veel om op te noemen.

Vluchten Hoeft Niet Meer is een belangrijk boek dat vanuit verschillende perspectieven de humanitaire kant van de crisis belicht. Het geeft je een beter beeld van de crisis en geeft je een handvat wanneer je meer wilt weten dan een nieuwsbulletin je vertellen kan. Je zou kunnen zeggen dat de schrijvers net zo selectief zijn als de makers van het nieuws met wat ze hun publiek wel of niet willen laten zien. Nou vind ik zeker niet dat je alles zomaar klakkeloos moet aannemen, maar ik denk dat Devriesere en Dobbelaere hun best hebben gedaan op een zo eerlijk mogelijke weergave en dat ze het niet mooier hebben gemaakt dan het is.

Dit boek krijgt van mij ruim 4 sterren, ik zou het iedereen willen aanraden en sluit toch af met een citaat:

Daesh en dus ook de aanslagen in Parijs hebben niets met de islam te maken, het is een puur politieke kwestie,’ steekt Mohamad van wal. ‘Die aanslagen waren onder meer bedoeld om de vluchtelingen die in Europa aankwamen in diskrediet te brengen, zodat ze zouden terugkeren naar het Midden-Oosten en daar zouden bijdragen aan het kalifaat. Maar echte moslims zouden zoiets nooit doen of goedkeuren. Volgens de islam moet je altijd verhinderen dat je buurman in gevaar komt, of die nu moslim is of niet. Je hebt een meldingsplicht als er iets fout dreigt te lopen.
Blz.68 – Het gezin uit Damascus

- Yfke Brandhout

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Tot de dood ons scheidt van Alison Brennan

De cover van Tot de dood ons scheidt is vrij nietszeggend, geheel in de trant van de boeken van Karen Rose. Jammer dat ze voor dezelfde opzet gekozen hebben, hierdoor onderscheidt het zich niet echt. Tot de dood ons scheidt is in Nederland het thrillerdebuut van Allison Brennan. In Amerika zijn al veel meer boeken uitgegeven van haar. Ze schrijft zo’n drie boeken per jaar, waarvan ze twee series heeft lopen. De Lucy Kincaid/Sean Rogan thrillers en de Maxine Revere cold case mysteries.  

Lucy Kincaid is als puber ontvoerd en verkracht. Zes jaar later werkt ze voor de WCF, Woman and Children First, waarbij ze helpt met het opsporen van zedendelinquenten die voorwaardelijk vrij zijn. Ze gaan altijd weer in de fout. Lucy wil heel graag, net als haar schoonzus Kate, bij de FBI gaan werken, maar door haar verleden valt dit niet mee. Sean Rogan heeft samen met de broer van Lucy, Patrick, een beveiligingsbedrijfje opgezet. Wanneer een van de verkrachters van Lucy dood wordt aangetroffen valt de verdenking in eerste instantie direct op Lucy en haar familie. Sean krijgt de opdracht van Patrick om Lucy in het oog te houden. Wanneer er nog een zedendelinquent omkomt wordt de zaak voor de FBI ineens een stuk groter.

Wat direct opvalt in Tot de dood ons scheidt is de schrijfstijl, opbouw en personages. Het lijkt een kopie te zijn van de boeken van Karen Rose. Zelfde opbouw en zelfs de namen van de personages zouden zo uit een boek van haar kunnen komen. De schrijfstijl is wel minder vlot en er komen erg veel personages naar voren in het boek. Hierdoor ben je af en toe wel even het spoor bijster in welk deel van het verhaal je zit. Zeker in het begin van het verhaal lijkt het van de hak op de tak te gaan door het verspringen tussen de vele personages. De opbouw is redelijk, het duurt wel een poos voor het verhaal op gang komt. Het begin is echt ter inleiding van het boek, maar hier had al wel wat meer spanning in gemogen. Naarmate het verhaal vordert bouwt de spanning zich goed op, alleen het einde is redelijk voorspelbaar. In de plot had meer kunnen zitten en had verder uitgediept kunnen worden om een spannender geheel neer te zetten.

Het onderwerp is niet echt bijzonder te noemen, want in hoeveel boeken komen zedendelinquenten en verkrachters voor? Leuk is dan weer wel de manier waarop het verwerkt is, de manier waarop Lucy ze opspoort via chatrooms en ze uitlokt tot een afspraakje. Lucy en Sean worden het meest naar voren geschoven in het boek, hierdoor kom je veel over ze te weten. Vooral wat betreft de verschrikkingen die Lucy heeft moeten doorstaan, goed uitgewerkt en van groot belang voor het verhaal. Waarschijnlijk had het overige deel van de personages wel een stuk minder gekund om het verhaal soepeler te laten verlopen. Het romantische deel was niet echt bijzonder origineel en ingedekt. Het lag er heel dik bovenop hoe de relaties zouden gaan verlopen.

Voor de fans van Karen Rose zeker een aanrader, het verschil tussen deze twee auteurs is vrij klein. Tot de dood ons scheidt is een leuk en vermakelijk boek voor tussendoor, maar geen super spannende thriller met een ijzersterk plot.

Spanning: 3
Plot: 3
Leesplezier: 3,5
Schrijfstijl: 3
Originaliteit: 3
Psychologie: 3

Amanda

(deze recensie verscheen eerder op vrouwenthrillers.nl)

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Zusjes van Chevy Stevens

Titel: Zusjes
Auteur: Chevy Stevens
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: juli 2016


Zusjes heeft een mooie, duistere cover met donkere wolken en drie meisjes hand in hand. Het geheel ziet er dreigend uit. Vooral de quote op de cover door Karin Slaughter klinkt veelbelovend: ‘Laat je niet meer los.’ 
Chevy Stevens is het pseudoniem van Rene Unischewski. Ze werkte lange tijd als makelaar, waarbij ze de inspiratie opgedaan heeft voor het scenario voor haar thrillerdebuut Vermist. Voor haar debuut ontving zij de International Thriller of the Year Award. 

Jess, Courtney en Dani zijn drie tieners die, na het overlijden van hun moeder, regelmatig mishandeld worden door hun vader. De meiden moeten hard werken om te kunnen overleven terwijl hun vader weken aan een stuk weg is voor werk. Wanneer hij op een avond stomdronken thuiskomt en Courtney probeert te verdrinken, slaat het noodlot toe. De meiden besluiten te vertrekken naar Vancouver om uit handen van Jeugdzorg te blijven. Tijdens deze lange rit worden ze niet gespaard. Zeventien jaar later lijken ze allemaal gesetteld te zijn, maar schijn bedriegt. 

Zusjes is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel, welke in het verleden speelt, wordt voornamelijk vanuit het oogpunt van Jess verteld, hierdoor wordt haar personage goed uitgediept. Je kunt enkel meeleven met wat haar allemaal overkomt. De overige personages blijven wat oppervlakkig. 
Het tweede en derde deel is geschreven vanuit het oogpunt van Skylar en Jess (later Jamie) en beschrijft het heden. Ook door deze stukken worden deze twee personages goed uitgediept, maar ook hier blijven Courtney en Dani wat oppervlakkig. Persoonlijk hadden zij ook aan het woord mogen komen waardoor meer verdieping was ontstaan in hun gedachten en gevoelens. Zij zijn ook van wezenlijk belang. 

Voornamelijk in het eerste deel zijn de personages wel vrij naïef en goed gelovig, wat wel jammer is. Het verhaal an sich is heerlijk vlot geschreven en leest als een trein. Geen ellenlange hoofdstukken en er wordt duidelijk weergegeven om welk personage het gaat. Met enige regelmaat worden de gebeurtenissen zeer gedetailleerd beschreven waarbij de gruwelijkheden niet achterwege worden gelaten. De spanningsopbouw is vrij goed, heel af en toe zwakt de spanning wat af, waarna deze toch weer goed wordt opgepakt. Het einde is niet geheel verrassend maar het verhaal wordt mooi afgesloten.

Een mooie vergelijking die ik tegenkwam: Hij deed me aan een arend denken, door de manier waarop hij een van ons strak aankeek en zijn blik daarna naar de ander flitste.

Zusjes is een mooi en aangrijpend, niet geheel verrassend, verhaal over de gruwelijkheden die drie zusjes moeten doorstaan om een “normaal” leven voor zichzelf te kunnen realiseren.

Spanning: 3,5 
Plot: 3,5 
Leesplezier: 3,5 
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 3,5 
Psychologie: 3,5

Chevy Stevens krijgt hiermee 3,5 mooie sterren voor Zusjes.

Amanda


Recensie is eerder verschenen op Vrouwenthrillers.nl

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Lissa Price met Starters en Enders

Titel: Starters & Enders

Auteur: Lissa Price

637 pagina’s

Uitgeverij Unieboek / Het Spectrum B.V.

ISBN 9789000347995

Recensie door Miriam Bakker

---

‘Rodney brengt je thuis. Je hoeft niet te eten onderweg. Het duurt nog even voordat je weer honger krijgt.’

‘O? Hoezo?’

‘Je hebt al gegeten.’

Het is bizar als anderen meer van je lichaam weten dan jijzelf.

Callie Woodland is ten einde raad. Haar kleine broertje Tyler is ernstig ziek en haar ouders zijn overleden. Naast haar beste vriend Michael is er niemand die ze kan vertrouwen. Als Starters (niet opgeëiste minderjarigen) zijn ze zwervers en wonen ze in kraakpanden totdat ze daar uitgedreven worden en op zoek moeten naar nieuw onderkomen. 

Als laatste redmiddel besluit zij zich aan te melden bij TopBestemmingen. Een bodybank onder leiding van ‘de Ouweheer’, waarbij ouderen (Enders) een jong lichaam van een Starter kunnen huren en zich op die manier weer jong kunnen voelen. Callie vindt het een vreselijk idee dat zij gaat ‘slapen’ en iemand anders haar lichaam overneemt. Als ze na afloop van de verhuurtermijn weer wakker wordt, weet ze niet wat er in de tussentijd gebeurd is. Omdat ze niets liever wil dan dat haar broertje weer gezond wordt, tekent ze het contract en krijgt ze een chip ingeplant. 

Al snel heeft Callie in de gaten dat het niet zo rooskleurig is als dat ze voorgeschoteld heeft gekregen. Er gebeuren rare dingen en de Ouweheer blijkt er duistere praktijken op na te houden. Er verdwijnen Starters en ook Callie is haar leven niet zeker. TopBestemmingen wil koste wat kost haar aan haar contract houden, maar Callie wil maar één ding: de deuren van TopBestemmingen voorgoed sluiten en de Ouweheer ten onder brengen. Zal het haar lukken en zal ze ooit vrij zijn?

Wie zou er nog meer door mijn toedoen moeten lijden voordat dit voorbij was?

De Sporenoorlog heeft een verwoestende indruk achtergelaten. De sporen hebben aan talloze mensen het leven gekost, jongeren (Starters) en ouderen (Enders) hebben deze dodelijke sporen overleefd, al dan niet met behulp van een vaccin. Als je als Starter door je grootouders (of een ander familielid) bent opgeëist, dan was er niets aan de hand. Maar ben je dat niet, zoals Callie, Tyler en Michael, dan wordt je gezien als voortvluchtig en moet je oppassen. Callie woont met haar broertje en Michael in een kraakpand met een handjevol bezittingen. Tyler is ernstig ziek en Callie doet er alles aan om hem een beter leven te kunnen geven: ze tekent een contract bij TopBestemmingen, de bodybank. De eerste verhuurtermijn verloopt zonder problemen. Bij de tweede huurtermijn krijgt Callie het idee dat het iets niet klopt, dat er iets niet goed is met de chip die in haar achterhoofd is geplaatst: ze kan communiceren met haar huurder…

En dan raakt alles in een stroomversnelling. Callie komt steeds meer dingen te weten die het daglicht niet kunnen verdragen. Afpersing, ontvoering, chantage, moord….de Ouweheer draait er zijn hand niet voor om…

Ik heb de boeken wel eens in de boekhandel zien staan, als twee aparte delen, maar eigenlijk is het wel goed dat ze nu in één boek zijn uitgegeven: je kunt Starters absoluut niet zonder Enders lezen. Het is een heerlijk dikke pil, deze omnibus (erg mooie cover ook!), laat je niet afschrikken door die 637 pagina’s!

Het is spannend, vlot geschreven en het tempo blijft behoorlijk hoog, met name in Enders. Af en toe was het verwarrend. Dan zat je ineens een alinea terug in de tijd om vervolgens weer verder te gaan waar je gebleven was. Wat ik miste, was een uitleg over de oorlog. Wat er precies is gebeurd, wat precies Starters en wat Enders zijn. Nu krijg je af en toe flarden mee, maar het blijf gissen, dat vond ik jammer, want het had het verhaal een stuk boeiender gemaakt. 

Callie is de sympathieke hoofdpersoon en je leest alles vanuit haar perspectief. Daardoor krijg je ook alleen maar haar gevoelens en gedachtegangen voorgeschoteld. Niets mis mee, maar af en toe bleef ze een beetje ‘hangen’. Haar vastberadenheid om voor haar broertje een betere toekomst te creëren is bewonderingswaardig.  

Andere personages leer je niet of nauwelijks kennen. Dat is erg jammer en doet de personages ook tekort. Michael bijvoorbeeld, wat is zijn verhaal? En Hyden, de zoon van de Ouweheer. Een interessant personage, maar hij komt nauwelijks uit de verf. 

Al met al een wel een lekker boek om te lezen, een spannend verhaal waarmee je een flink aantal uurtjes zoet bent :-) 

3,5 sterren

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

John Irving met Avenue van de mysterien

Geachte lezers, beste vrienden,

Het ‘Calzada’ of ‘Avenida de los misterios’  (“Avenue van de Mysteriën”) ligt in Mexico-City en leidt naar de ‘Basilica de Nuestra Senora de Guadalupe’, de Mexicaanse ‘heilige maagd’, voordat de Spaanse overheersers onder Hernan Cortés daar zoals gebruikelijk de puntjes op de christelijke ‘i’ kwamen zetten in de 16e eeuw. Ik zou jullie hier nog uren over kunnen informeren (stokpaardje van mij), maar dat zou het meesterschap van de heer Irving geweld aandoen. Want het boek “Avenue van de Mysteriën” van John Irving is één lange (600 pagina’s) en geheimzinnige wandeling door het leven van schrijver Juan Diego Guerrero.

In ’t kort 

De 14-jarige Juan Diego groeit samen met zijn één jaar jongere zus Lupe op in Oaxaca, Mexico als ‘kinderen van de vuilnisbelt’. Lupe heeft de gave gedachten van mensen te kunnen lezen en denkt ook te weten wat de toekomst hen zal brengen. Helaas, wegens een spraakafwijking, is er maar één persoon die haar begrijpt, Juan Diego, die dus alles wat ze zegt moet vertalen naar haar toehoorders.

Wat het heden en verleden betreft, heeft ze bijna altijd gelijk, zo niet wat de toekomst brengt. Maar hoe moeilijk is het om als 13-jarig meisje overtuigd te zijn van je eigen toekomst en die van anderen, waarom je geeft ? En wat kan je doen om die eventueel nog te wijzigen ? Ongeveer 40 jaar later brengt een belofte in zijn jeugd, Juan Diego naar de Filipijnen, begeleid door dromen en herinneringen  aan zijn bewogen jeugd in Mexico.

John Irving is, voor deze roman, zelf op reis gegaan naar zowel Mexico als de Filipijnen, wat duidelijk blijkt uit de vele prachtige beschrijvingen en plaatselijke gebruiken. Maar er is meer…véél meer ! Het boek flitst over-en-weer tussen heden en verleden, niet zelden veroorzaakt door het nemen van Bèta-blokkers, die de dromen bij Juan Diego toelaten. In het begin van het boek komen we niet veel te weten. Heel langzaam, maar – zoals het een groot verteller betaamt – zonder enige saaie intervallen, geeft het boek al die geheimen prijs. Irving legt je soms – met één zin – het lot bloot van een personage.

Over het hoe, waar en wanneer moet je netjes op je beurt wachten. Het lot van Juan Diego, van de vuilnisbelt, via een weeshuis en een circus tot in Iowa, U.S.A., is Irving op zijn best. De vergelijkingen met boeken als “Bidden wij voor Owen Meany”, “De regels van het Ciderhuis” en – vooral – “Een zoon van het circus” zijn snel gelegd : Irving verwijst er soms zelf naar. En, hoewel “Avenue van de Mysteriën” niet meteen Irving’s meest toegankelijke boek is, mag er opnieuw gelachen worden : de aankomst van Juan Diego bij zijn hotel in Manilla, het diner op oudejaarsavond in een – niet volledig – gesloten gezelschap, het voorval met ‘El Gringo Bueno’, enzovoort. Maar ook de geheimen stapelen zich inmiddels op : hoe geraakt Juan Diego vanuit Mexico naar de U.S.A. (schitterend !) ? Zijn Juan Diego en zijn Mexicaanse voogden echt getuigen van een wonder ? En wie zijn moeder Miriam en dochter Dorothy, die Juan Diego doorheen zijn reis in Manilla steeds tegen het lijf loopt…en niet alleen ‘loopt’ ?

Bij het lezen van “Avenue van de mysteriën” kreeg ik soms het benauwende gevoel dat de thans 73-jarige John Irving met dit boek afscheid wil nemen (is Juan de verpersoonlijking van John ?). Als je echter ziet wat één van de grootste vertellers ooit nog in zijn pen heeft, kan je enkel hopen dat ik het volledig mis heb!

Besluit  

“Avenue van de Mysteriën” behoort meteen tot het beste wat Irving ooit heeft geschreven. De wandeling langs deze baan is een absolute must-read voor alle fans (en niet-fans : het is nooit te laat om te leren !) ! En kijk inmiddels goed rond : jullie zullen ongetwijfeld – net als ikzelf – versteld staan van wat jullie allemaal te zien krijgen.

Paul Smeyers