Win Tuva De jacht

 ‘Will Deans indrukwekkende debuut laat zien dat zelfs een Brit een meesterlijke Nordic noir kan schrijven.’ – The Times

De jacht is het eerste deel in de ijzersterke nieuwe thrillerserie rondom de dove heldin Tuva Moodyson.

HOREN

Tuva Moodyson, een dove verslaggever van een lokaal Zweeds krantje, is op zoek naar het verhaal dat haar carrière kan lanceren, in de hoop eindelijk het piepkleine dorp Gavrik te verlaten.

ZIEN

Twee lichamen liggen diep in de bossen bij een afgelegen Zweeds dorpje. Hun ogen ontbreken.

ZWIJGEN

Een web van leugens. Een onopgeloste moord van twintig jaar geleden.

Kan Tuva de moordenaar te slim af zijn voor ze diens laatste slachtoffer wordt? Ze wil het graag geloven. Maar daarvoor moet ze haar ergste angsten overwinnen en diep de bossen in trekken.

We hebben een vraag voor je bedacht:uit welk Scandinavisch land komt de auteur Will Dean (let op: strikvraag). Stuur jouw antwoord naar boekinkt@ziggo.nl ovv Tuva

De actie delen levert een extra lotje op! Dat kan simpel via de symbooltjes die je onder aan dit bericht ziet. Ook vragen wij je lid te worden van onze facebookgroep Boekinkt. Om het je makkelijk te maken hoef je alleen maar onderstaande link aan te klikken:

Boekinkt facebook

Biografie Hans van Mierlo

Op 21 januari verschijnt de biografie over Hans van Mierlo bij de Bezige bij.

  Hans van Mierlo – de onzekere jongen uit een Brabantse patriciërsfamilie – kwam laat tot bloei. Pas toen hij na een moeizame rechtenstudie in het katholieke Nijmegen op 29-jarige leeftijd in Amsterdam ging wonen, vond hij, meevarend op de golf van veranderingen in de jaren zestig, zijn plek: eerst als journalist en vanaf 1966 als partijleider van D66. Van Mierlo stond aan de wieg van twee van de bijzonderste regeringen van de twintigste eeuw: het progressieve kabinet-Den Uyl (1973-1977) en de paarse kabinetten-Kok (1994-2002). De belofte van een nieuw bestel wist hij nooit in te lossen. Staatkundige hervormingen kwamen niet van de grond. Het ideaal van één progressieve volkspartij werd een desillusie. Maar al die jaren bleef de ongedisciplineerde libertijn met zijn intellectuele uitstraling de politieke tolk van Nederlanders die streefden naar individuele vrijheid in een sociale rechtsstaat. Journalist en historicus Hubert Smeets, die als eerste Van Mierlo’s privéarchieven mocht inzien, laat zien hoe politiek voor de twijfelaar Van Mierlo een intellectuele levenshouding was, geen kille machtsstrijd – al was hij niet vies van de macht. Een wonderbaarlijk politicus is het portret van een zoeker en een tobber, van een politicus die geen politicus was, maar Nederland wel vormgaf.

Martien Meiland, Van burgemeesterszoontje tot kasteelheer door Jan Dijkgraaf

 

‘Wijnen wijnen wijnen’ en bijna iedereen weet gelijk op welke toonsoort het gezegd moet worden.

Een aantal jaren geleden leerden we Martien Meiland en zijn stoere nuchtere echtgenoot Erica kennen in het programma Ik vertrek. De volgende dag zoemde het programma rondom de koffieautomaten in Nederland. "Die man is toch echt wel gay?" Velen gingen naar Uitzending gemist en het werd de meest bekeken aflevering van Ik vertrek ever.

Enkele jaren later kopen ze een kasteel in Frankrijk om te verbouwen en groeien ze uit tot publiekslievelingen die er zelfs met de Televizierring vandoor gaan.

Inmiddels is Martien bijna niet van de buis te krijgen en wordt deze koe van alle kanten uitgemolken. Dus kwam ook enkele maanden geleden dit boek 'Van burgemeesterszoontje tot kasteelheer' uit.

Martien, Erica, Montana, Maxime, broer Jaap en schoonmoeder Jenny vertellen aan journalist Jan Dijkgraaf de naad van de kous, zonder Martien of zichzelf te sparen.
Het boek begint met een middag in het nieuwe huis in Hengelo na terugkomst uit Frankrijk, waar een belangrijke gebeurtenis uit het verleden verteld wordt waardoor het hele gezin op zijn kop kwam te staan. Het lokaliseren van voetballer Zidane laat Martien ontdekken dat hij op mannen valt. Daarna lezen we verder over de jonge Martien en krijg je een inkijkje hoe het leven deze man vormde.

Ook krijg je informatie van achter de schermen van het programma die daar niet in beeld kwamen, zoals de ruzie met zijn beste vriendin Caroline en hoe het brouilleerde tussen huishoudster Nadege en de familie.

Er wordt een vrij duidelijk beeld geschetst hoe de familie je in het hart sluit als je jezelf bent, maar ook als je het verpest, het ook nooit meer goed zal komen. Ook wordt duidelijk dat Martien niet alleen maar een typetje speelt, maar grotendeels echt zo is maar dan wat uitvergroot op tv.

Tijdens het lezen van het boek hoor je gewoon de stemmen van de hoofdpersonages praten en doen. Ik heb dan ook flink zitten lachen tijdens het lezen. Maar was ook wel enigszins ontroerd wat Martien allemaal meemaakte in zijn leven.

Grappig is ook dat Jan Dijkgraaf zo de sfeer heeft kunnen neerzetten dat het boek wat chaotisch lijkt, maar dat is ook juist wat de familie Meiland kenmerkt.

Voor de vele fans een echte aanrader en voor de niet zo fans een bijzonder inkijkje hoe deze man zich zelf werd.

3,5 inktpotje

Nikol

 

Het offer van Scarlington van Kevin Valgaeren

 

Titel: Het offer van Scarlington

Auteur: Kevin Valgaeren
Uitgeverij: Lannoo

Publicatiedatum: november 2020
Recensie door: Fany

Inktpotjes5

‘Het offer van Scarlington’ is een ongelooflijk duister verhaal vol emotie en geheimzinnigheid.

 

Dit gothic novel daalt af tot in de diepste krochten van de ziel. Het einde doet me verlangen naar het begin en het verhaal zal nog lang in mijn hoofd blijven rondspoken!

 

Dit is het vervolg op ‘Blackwell’ waarin Jericho Blackwell en John Dawkins het ongewone speurdersduo werden van de aparte Society for Psychological Investigation and Education.

 

Opnieuw wordt de aparte figuur Jericho aangetrokken door het onverklaarbare, maar nu is het door een persoonlijk motief.

 

In het eerste boek ‘Blackwell’ zocht Jericho, met behulp van opium, wanhopig naar oplossingen, maar het geheim bleef. Misschien heeft hij in ‘Het offer van Scarlington’ eindelijk een echte kans om de reden van de dood van zijn vrouw Sarah op te helderen. De boodschap, die hij een jaar na haar dood ontving is cryptisch, maar ook veelbelovend.

 

Alleen heeft hij immers maanden gezocht naar een schijnbaar onbestaande plek en in oktober 1891 start zijn wanhopige zoektocht in een dorp in de mist.

 

Wanneer John, zijn vroegere bondgenoot, door hun baas Dr King van de Society, gevraagd wordt om hun kwetsbare vriend te helpen, begint een helse tocht, die nog veel enger wordt dan je je maar kan inbeelden.

 

‘Het offer van Scarlington’ is een lugubere en soms weerzinwekkende verzameling van krankzinnige gebeurtenissen, verknipte geesten, duistere entiteiten en rare weer-fenomenen. Al deze voorvallen worden door Kevin Valgaeren zo beeldend verteld waardoor ze extra binnenkomen. Om dan nog te zwijgen over de emoties die ik door de afgrijselijke situaties ervaar.

 

Nee, blij word ik van dit Victoriaanse verhaal niet, het maakt me zelfs woest en verdrietig, maar het is zo waanzinnig goed geschreven dat ik blijf lezen. Opnieuw word ik geteleporteerd naar het inktzwarte Kevin Valgaeren universum en weer ben ik, net zoals in ‘Blackwell’, compleet verloren.

 

‘Het offer van Scarlington’ is erg somber, kent veel gruwel en hoop is ver te zoeken, maar na dit tweede boek durf ik te zeggen dat ik niemand ken, die verhalen bedenkt zoals deze auteur. Hij heeft met deze bovennatuurlijke thriller een echte pageturner neergepend, die me vanaf de eerste bladzijde onherroepelijk meenam naar een onwezenlijke plaats.

 

‘Het offer van Scarlington’ kan perfect als standalone gelezen worden, maar als je begint met ‘Blackwell’, voel je pas hoe de hoofdfiguren zich, ondanks de donkere wolken boven hun hoofd, verder ontwikkelen.

De asociale en verfomfaaide Jericho wordt meer en meer mens en John Dawkins bewijst opnieuw dat hij niet voor niets de partner werd van deze getormenteerde ziel.

 

De auteur heeft zijn bijzondere schrijfstijl opnieuw gecombineerd met zijn passie en kennis van de 19de eeuw en een virtuoos taalgevoel.

 

‘Blackwell’ en ‘Het offer van Scarlington’ zijn beide een fascinerende mix van een avontuur in een kwaadaardig universum. Het einde van ‘Het offer van Scarlington’ is verpletterend, maar toch wil ik heel graag samen met Blackwell en Dawkins nog meer verdwalen in hun schimmige rijk.

 

 

 

 

Leef,lach, loch van Vanessa Gerrits

 

Titel: Leef, lach, loch

Auteur: Vanessa Gerrits

Uitgeverij: Ambo|Anthos

Publicatiedatum: juli 2020

Recensie door: Jacqueline

 3,5 inktpotjes

 

 

Cover

De cover van deze feelgoodroman vind ik erg leuk. De titel, de tekst, de knalrode laarzen, de getekende regendruppels en een mooi landschap op de achtergrond, het is allemaal prima gekozen en past gewoon bij het verhaal.

 

Achterflap

De feelgoodroman Leef, lach, loch van Vanessa Gerrits is het eerste deel van de serie North Ness Inn en gaat over toerismestudente Esme, die stage moet lopen in het druilerige Schotland.

 

Leef, lach, loch is de innemende en sprankelende feelgoodroman van Vanessa Gerrits en het eerste deel in de North Ness Inn-serie. Voor fans van Sophie Kinsella, Jill Mansell en Marijke Vos.

 

Met haar drieëntwintig jaar is Esme aan de oude kant voor een eerstejaars student – haar (inmiddels ex) bad boyfriend had een stokje gestoken voor haar studieplannen. Na hun breuk begint Esme eindelijk aan haar droomstudie: toerisme. Ze is helemaal klaar voor een stage op een zonnige vakantiebestemming, maar dan vallen haar plannen in het water. Letterlijk. De enige stageplaats die nog over blijkt, is een Schotse herberg in de buurt van Loch Ness. Vastberaden er het beste van te maken vertrekt Esme naar het druilerige Drumnadrochit.

 

Wanneer Esme de aantrekkelijke, wat norse herbergier Rory dan eindelijk ontmoet, blijkt ook nog eens dat hij helemaal niet op een stagiair zit te wachten. Maar Esme geeft zich niet gewonnen en vecht, gesteund door collega's, voor haar stageplekje. En wie weet, misschien valt die Rory ook nog mee…

 

Mijn mening

Vroeger in mijn puberteit heb ik romans verslonden, de laatste jaren lees ik zeer weinig romans maar van deze feelgoodroman wil ik er nog wel een aantal lezen. De ontwikkeling die Esme in het verhaal doormaakt vond ik heerlijk om te lezen. Een hele andere Esme die zij in haar relatie met haar ex was, ze heeft van die situatie geleerd. Nu zijn de reacties van Rory, haar baas en stagebegeleider, niet altijd even vriendelijk, creëert hij de afstand en probeert hij het contact met Esme ze vermijden. Maar gaat Esme daarmee akkoord?

 

‘Leef, lach, loch’ is op een meeslepende en humorvolle wijze door Vanessa Gerrits geschreven dat ik bij bepaalde situaties ook zat te gniffelen en bij een andere gebeurtenissen de onderhuidse spanning maar soms ook de ongemakkelijkheid die Esme en Rory daarbij ondergaan bijna zelf ook voelde. Natuurlijk was het wel een voorspelbaar eind maar so what, de weg daar naar toe was er toch wel een met opstakels! En ik heb er van genoten. Laat het volgende deel maar komen!

 

 

Zondagsleven van Judith Visser

 

Titel: Zondagsleven 

Auteur: Judith Visser

Uitgeverij: HarperCollins

Publicatiedatum: oktober 2020

Recensie door: Annemarie

Inktpotjes: 4

‘Een prachtig boek dat je laat lachen, huilen en nadenken…’

 

Het is mijn eerste kennismaking met schrijfster Judith Visser. Ik heb haar naam gegoogeld en ontdekt dat ze thrillers heeft geschreven. In Zondagsleven beschrijft Judith het leven van Jasmijn Vink en geeft een mooi en realistisch beeld hoe autisme het leven van een jonge vrouw beïnvloedt.

De voorloper van dit boek is Zondagskind dat gaat over Jasmijn als klein kind, maar ik heb het alleen het vervolg gelezen en dat kan heel goed.

 

Jasmijn is een jonge vrouw die zo op het oog ploeterend door het leven gaat. Ze heeft een baan als receptioniste en probeert een zelfstandig leven te leiden, maar dat kost haar ontzettend veel energie. De werkdagen (met alle contacten, geluiden, opdrachten, regels, omgangsvormen) zijn slopend voor haar en thuis in haar ‘Vinkennest’, het huisje waar ze zich veilig kan terugtrekken, weg van de overweldigende, overprikkelende ‘normale wereld’ moet ze iedere dag bijkomen van alle indrukken. Haar hond Romy is haar reddingsboei. Deze hond geeft haar rust en vertrouwen en vormt een brug tussen Jasmijn met autisme en de ‘normale wereld’.

 

Het boek geeft een beeld van het arbeidsleven van Jasmijn, haar liefdesleven en de manier waarop ze zich in algemeenheid staande houdt. Het mooie van het boek is dat je echt een inkijkje krijgt in het hoofd van Jasmijn. Wat betekent het om autisme te hebben, wat heb je dan extra nodig en wat juist niet. Welke keuzes maak je dan in je werk, in je leven en in de liefde. Als lezer voel je hoe Jasmijn zich zwoegend een weg door het leven baant. Aanvankelijk met de baan die veel te uitputtend is, gaat ze van migraine aanval naar migraine aanval. Kan ze behalve met moeite werken eigenlijk niets meer. Wanneer ze door een reorganisatie haar baan verliest en met de vertrekvergoeding een aantal maanden zonder werk kan leven ontdekt ze hoeveel rust haar dit geeft.

Omdat ze zonder inkomen niet zelfstandig kan leven zoekt ze uiteindelijk een andere baan, maar daar kan ze haar draai niet vinden. Wel neemt ze het besluit om schrijfster te worden. Een droom die haar de mogelijkheid geeft om in alle rust thuis te werken en haar werkdagen zelf in te delen.

 

In haar leven is er Nick, een sympathieke man die echt van haar houdt én worstelt met het autisme van Jasmijn. Het houdt in dat hij haar alleen binnen een vooropgezette structuur (met plaats en tijd) kan ontmoeten en ook dan ervaart hij niet altijd de verbinding die hij zo graag met haar wil. Ik vond het stuk waarin Nick een half jaar met zijn band op reis gaat zo pijnlijk om te lezen. Hij wil zo graag dat ze met hem meegaat, maar Jasmijn kiest met liefde om alleen te blijven en op hem te wachten. Hem missen en op afstand van hem houden en contact houden per app en telefoon geeft haar rust en haalt alle druk weg die ze ervaart in de relatie waar hij aandringt om haar vaker te zien of, -haar grote angst- aandringt op samenwonen. De zekerheid dat hij haar niet onverwacht kan opzoeken, de liefde die ze op afstand voelt geeft haar rust. Hoe zeer ze ook van Nick houdt, de druk die een normale relatie met zich mee brengt haalt haar uit balans en schuurt.

 

Ik zal niet te veel spoilers weggeven. Het mooie van het boek is dat de personen zich echt ontwikkelen. Ik kon me heel goed inleven in Jasmijn, maar ook in Nick en ook in haar collega’s en ouders. Je proeft de smaak van Jasmijns worsteling met autisme maar ook de worsteling van haar omgeving.

 

Het is geen feelgood verhaal, maar het is zoals Judith Visser beschrijft aan het einde van het boek: ‘Autisme is niet het einde van de wereld. Het is een andere wereld. En wat ik met dit boek hoop te bereiken is dat er meer begrip en ruimte komt voor de mensen die in die andere wereld leven.’

 

Het verbinden van de beide werelden door mensen met en zonder autisme vraagt veel geduld, flexibiliteit, mildheid, liefde én kennis van autisme. Die kennis is belangrijk voor de persoon met autisme én zijn of haar omgeving. Dit boek levert hieraan een heel belangrijke en soepel leesbare bijdrage. Behalve soepel leesbaar roept het boek diverse emoties op, van een dikke keel en een glimlach, van een rollende traan tot een schaterlach. Dat is knap. Daarbij behoudt het verhaal houdt genoeg ‘luchtigheid’. Het wordt nooit té zwaar. Dat geldt ook voor Jasmijns leven met autisme. Humor, creativiteit, doorzettingsvermogen en liefde zijn mooie pijlers in de persoon Jasmijn. Dat zorgt wel voor een feelgood, wanneer je als lezer het boek dichtslaat.

 

Een echte aanrader!

 

In gesprek met Ina de Man

 Ina De Man schrijft al heel haar volwassen leven. Ze schreef toneelstukken, jeugdverhalen, cursiefjes en blogteksten. Daarnaast schreef ze ook in het Engels en Duits zakelijke teksten en papers.

 Met Ravenburcht levert ze haar eerste jeugdthriller af. Het oorspronkelijke verhaal ontstond 25 jaar geleden en streed mee voor de “Boekenuil”, een literatuurprijs voor eerstelingen. Onlangs kreeg het een make over en werd aangepast aan de huidige tijdsgeest. 

 Ina werkt als consultant en heeft in die rol heel wat afgereisd, van India tot Zuid Afrika, van de VS tot Singapore. Het leven op luchthavens gaf haar de gelegenheid om indrukken op te doen, mensen te observeren en te vertalen in verhalen. Ze woont met haar man en twee katten in de rand rond Mechelen.

Ravenburcht is uw 1e jeugdboek, hoe bent u op het idee van het verhaal gekomen? En de omgeving is die gebaseerd op een bestaande locatie of is deze verzonnen?

Bijna 30 jaar geleden waren we op vakantie in het noorden van Frankrijk, het zogenaamde Frans Vlaanderen. Rond die periode kwam ook vaak in het nieuws dat er dievenbendes in de grensstreek opereerden. Ze sloegen hun slag in Vlaanderen en trokken dan snel over de grens zodat de Belgische politie hen niets kon doen. Op een dag reden we door de buurt en zag ik in de verte een echte vierkantshoeve, net zo één als ik beschreven heb voor de paardenstoeterij. Die vakantie ben ik begonnen met het schrijven van Ravenburcht, op een blocnote met potlood.

 

Volgen er nog meer boeken met Kaat en Eva als hoofdpersonages?

Ja hoor, in augustus komt Wolvenhart uit. Dit keer speelt het verhaal zich af in Kaat’s thuisstad Mechelen. Het wordt een soort zoektocht door de stad waarbij ze allerlei geheime tekens ontdekken. En in het voorjaar van 2022 komt Drakenbloed uit, daarvoor gaan we naar Windsor in Engeland.

 

Hoe bent u op het idee gekomen om juist deze geschiedenis in het verhaal Ravenburcht te verweven?

Ik hou zelf enorm van geschiedenis en vind het zo jammer dat kinderen dat meestal een saai vak vinden. Ik vind net dat het super spannend kan zijn, met een beetje fantasie kan je de belangrijke personen uit het verleden weer tot leven wekken. Je kan mee op veldtocht met de Romeinen, of naast Rembrand staan terwijl hij prachtige schilderijen uit zijn penseel tovert. Door geschiedenis in mijn boeken te verwerken, hoop ik dat de lezers door andere - meer persoonlijke - ogen kijken. In Wolvenhart gaat dat nog meer het geval zijn, want dan vertel ik een stuk van het verhaal door de ogen van een figuur uit de geschiedenis :)

 

Bent u voor de research, om de geschiedenis zo gedetailleerd weer te geven, zelf naar de bibliotheek gegaan?

Oh ja, als kind had ik een abonnement op de bib van mijn gemeente, later ook van de grote stadsbibliotheek. Ook mijn kinderen waren vaste klant bij de bib, mijn dochters hebben bijna alle boeken van hun leeftijd wel gelezen.

 

Ravenburcht is het 1e boek van u wat is uitgegeven en u hebt vast ondervonden dat Sociale media hierbij een belangrijke rol speelt. Was u hier al mee bekend of heeft u in de afgelopen periode hier veel van mogen ontdekken? En wat vindt u ervan?

Net zoals heel veel nieuwe ontdekkingen of verwezenlijkingen kunnen sociale media ten goede of ten kwade gebruikt worden. Als IT consultant ken ik de sociale media natuurlijk al een hele tijd. Ik kocht mijn eerste computer in 1991 en niet lang daarna had ik een ICQ account. Facebook gebruik ik al een hele tijd maar ik moet zeggen dat Instagram betrekkelijk nieuw voor me was. Maar nu heb ik een tool waaruit ik al mijn sociale media kan sturen en da’s wel handig als je zowel op Facebook, twitter, Pinterest als Instagram aanwezig moet zijn.

 

U hebt al veel geschreven heb ik gelezen maar Ravenburcht is het 1e boek wat nu is uitgegeven. Hoe vierde u het tekenen van uw auteurscontract?

Toen ik mijn contract tekende zaten we net in de eerste Covid-golf dus het tripje naar de uitgeverij met bijbehorende foto’s was er niet bij. Ik heb het gewoon thuis getekend en opnieuw doorgestuurd (beetje een anticlimax maar het was toen niet anders). Die avond hebben we wel een flesje open gedaan, maar ik heb wel de rest van de dag op wolkjes gelopen :)

 

En wat gaat u doen met de verhalen die u inmiddels allemaal geschreven heeft. Welk verhaal zou u heel graag willen dat het wordt uitgegeven? In welk genre valt het boek én kunt u een tipje van de sluier oplichten waar het boek overgaat?

Ik heb heel veel korte verhalen geschreven en ik heb wel es met het idee gespeeld om ze te bundelen, maar daarvoor zijn ze te divers. Dat zou niet werken. Wel heb ik ooit een politieroman geschreven die ‘Dood in Sintra’ heet. Oorspronkelijk was het de bedoeling om dat boek uit te geven, maar omwille van de verzadigde thrillermarkt hebben we besloten om eerst het jeugdboek uit te geven. Ondertussen heb ik natuurlijk al een boel bijgeleerd over het boekenvak en ik denk niet dat Dood in Sintra ooit uitgegeven wordt. Het is namelijk mijn groeien als auteur. De eerste hoofdstukken schreef ik in 2011 en het heeft ondertussen al meer dan 15 revisies doorgemaakt, telkens wanneer ik weer iets nieuws geleerd had. Dus nee, ik denk niet dat het ooit uitgegeven wordt via een echte uitgeverij. Maar voor de liefhebbers is het nog steeds te koop via bol.com :)

 

U hebt vier kinderen, uit welk boek las u het liefste aan hen voor?

Goh, dat is echt al heel lang geleden hoor, mijn oudste dochter is ondertussen 37. Ik weet dat we in de kast wel boeken hadden van Annie M.G. Schmidt, die vond ik zelf ook super leuk. Maar volgens mij verzon ik zelf verhaaltjes die ik vertelde aan hen of voorlas. Zodra ze op school leerden lezen, moest ik niet meer voorlezen, dat deden ze liever zelf. Mijn twee dochters zijn trouwens de drijvende kracht achter mijn boeken, er wordt heel wat gebrainstormd voor er een nieuw verhaal op papier komt hoor :) En mijn zoons zijn mijn technische vraagbaak. Het zijn beiden fantasy fans dus wanneer ik iets rond dat genre schrijf dan doe ik een beroep op hun encyclopedische kennis van het genre.

 

Leest u zelf veel? En welk genre leest u dan het meest?

Vroeger las ik veel meer dan nu. Ik ben altijd gefascineerd geweest door ‘Whodunnits’ of de echte mysterie verhalen. Ik heb heel de verzameling van Agatha Christie al een paar keer gelezen, maar ook tijd- en genregenoten zoals Ellery Queen. Meer recent ben ik vooral de Scandinavische auteurs gaan waarderen zoals Stig Larsson, Jonas Jonasson, Tom Egeland (vermengt ook geschiedenis in zijn verhalen). Af en toe lees ik ook graag een SciFi verhaal.

 

Wat is het laatste boek waarbij u een traantje heeft weggepinkt?

Ik ben niet zo’n chicklit lezer dus da’s een moeilijke, maar ik weet wel dat ik even een krop in de keel kreeg toen ik mijn eigen kerstverhaal (Het Rode Kopje) nalas. De kortverhalen die ik voor Uitgeverij Hamley schrijf, zijn van een subgenre dat vooral in de Angelsaksische wereld opgeld maakt. Het zijn de Cozy Mysterie verhalen, je hebt ze in alle maten en soorten, maar ik vind het heel fijn om ze te schrijven en ja, die kunnen af en toe emotioneel eindigen :)

 

Als u nog maar 1 boek zou kunnen lezen, welk boek kiest u dan?

Oei, ik heb hier nog een hele grote TBR stapel liggen, maar ik denk dat ik dan kies voor het boek van mijn collega Sandra J. Paul, namelijk Mijn Waarheid. Het is een bijzonder boek dat één verhaal vertelt vanuit twee oogpunten, twee mannen vertellen hun versie. En één van die versies is fout, maar dat weet je pas in het midden van het boek. Ik vind het een super idee en daarom wil ik hem nog graag lezen.

 

Met welke auteur zou u een avond op willen trekken en wat zou u dan graag willen weten? Ik denk dat het ofwel James Patterson wordt ofwel Tess Gerritsen. Het zijn beiden thriller auteurs maar elk met hun eigen specialisme. Ik denk dat ik aan beiden zou vragen hoe ze er in slagen om hun personages zo levensecht te maken. Beide auteurs zijn er bijzonder goed in geslaagd om mensen neer te zetten waar je om geeft en waar je mee meeleeft als er iets gebeurt. Ik zou zelf ooit graag een echt goede thriller schrijven en dan zijn de personages super belangrijk dus ik denk dat ik daarnaar zou vragen.

 

Tijdens het schrijven van een boek zondert u zich dan af in een rustig kamertje of zit u in de woonkamer en staat de muziek o.i.d. dan gewoon aan?

Hangt af van de tijd van het jaar. Als het lekker weer is, dan zit ik het liefst buiten op het terras. Ik vind het heerlijk om in de tuin te schrijven en overweeg zelfs om mijn man te overtuigen om een tuinhuisje achterin te zetten dat ik als schrijfkamer kan gebruiken. Maar als ik niet in de tuin schrijf, dan zit ik om research te doen meestal in mijn bureau maar om mijn verhalen te schrijven zit ik vaak in de woonkamer. Geen idee waarom maar ik denk dat het te maken heeft met de computer waarop ik schrijf. Mijn Macbook heeft zalige toetsen, de tekst schrijft zich haast zelf, terwijl mijn computer boven een groter toetsenbord heeft dat iets minder vlot typt.

 

Wie mag als eerste het verhaal lezen wanneer u deze af heeft? En deelt u daarna het verhaal met een aantal proeflezers?

Het verhaal gaat eerst naar mijn man, hij is mijn spellingsnazi, mijn verhaalinspecteur en mijn redacteur. Als het van hem terugkomt dan zakt soms de moed in mijn schoenen :) Maar hij leest het ook vanuit het oogpunt van de lezer en als hij bepaalde dingen niet begrijpt of de samenhang voor hem een beetje weg is, dan is dat voor de lezer ook. Als hij ermee klaar is en ik heb alles netjes verbeterd, dan gaat het naar mijn twee dochters en mijn schoondochter. Die lezen het dan nog eens door en geven hun opmerkingen. Pas daarna gaat het naar de uitgeverij.

 

Wanneer u interviewer zou zijn welke vraag zou u dan zeker gesteld hebben?

‘Hoe ga je om met writers block? Heb je er ooit last van?’

 

En wat is uw antwoord hier op?

Ik denk dat ik, net als iedereen die schrijft, wel es last heb van een periode waarop er niet veel op papier komt. Ik denk dat je dat als schrijver moet accepteren, de boog kan niet altijd gespannen staan. Soms komt het omdat je niet in het verhaal geraakt (terwijl de outline perfect in elkaar zit), soms komen de woorden gewoon niet.

In het eerste geval leg ik de tekst opzij en ga iets anders doen. Soms is dat research en dan komt het verhaal gewoonlijk vanzelf. Soms ga ik gewoon iets totaal anders schrijven, een kortverhaal of zo. Of ik zet de outline op van een verhaal dat ik ooit nog eens wil schrijven. Als ik dan na een tijdje terug het verhaal ter hand neem, de tekst herlees en de research erbij neem, dan ben ik zo weer vertrokken.

Maar je hebt ook van die dagen dat de juiste woorden niet willen komen. In dat geval maak ik mij geen zorgen over de kwaliteit van de tekst, ik zorg gewoon dat de inhoud op papier komt te staan. Die passages markeer ik dan met een andere kleur, en wanneer het manuscript af is, dan ga ik eerst die stukken herschrijven. En dan komt het vanzelf weer goed.