Een hartverwarmend en grappig boek om uit de realiteit te ontsnappen
Fany
Fany
Wat ik fijn vond aan het
verhaal was dat alles zo ontzettend realistisch aanvoelde. Geen personage is
perfect, ieder had zijn mooie maar ook wat mindere kantjes. Geen
wereldschokkende dingen, maar gewoon zoals de mensen uit je omgeving kunnen
zijn. Ik zou ook zo willen verhuizen naar het Zeeuwse dorp waar dit verhaal
zich afspeelt. Zulke dorpsgenoten wenst toch iedereen!
Fany
Deze vrolijke feelgood komt
precies ‘op het juiste moment’! Want met de zomervakantie voor de deur dromen
we allemaal alvast weg bij vakanties naar zonnige oorden. En wat is er leuker
dan met zo’n vrolijk gekleurd Volkswagenbusje onderweg te gaan naar je
bestemming?
Nou, voor mij niet. Ik ben
dol op vakanties maar het reizen op zich sla ik het liefst over. Dat klinkt in
het echt toch altijd een beetje minder idyllisch dan dat het is. Maar erover
dromen kan altijd, en daar is dit een heerlijk verhaal voor.
Fay en Eva zijn natuurlijk
onderweg met een wat minder luchtiger reden, maar beleven onderweg genoeg
avonturen, ook op het gebied van de liefde. En dat houdt het verhaal fijn en luchtig.
Ik vond de drie meiden waar
het om draait heerlijke personages. Avontuurlijk, stoer maar ook met een
kwetsbare kant. We volgen het verhaal zowel vanuit de ogen van Fay als die van
Abbey. Dat maakt het verhaal afwisselend en vlot. Ook is vanaf het begin nog
niet duidelijk wat zich tussen de twee zussen heeft afgespeeld. Beetje bij
beetje krijg je vanuit twee kanten het verhaal compleet. Dat vond ik erg leuk
gedaan.
Eva is niet zomaar een
bijpersonage, ook voor haar ligt er nog iets verrassends in het verschiet.
Ik vond ‘Op het juiste moment’
een heerlijke weglezer. Avontuur, romantiek, emoties en een flinke dosis
zomergevoel, het zit er allemaal in. Een fijne feelgood voor onderweg naar je
vakantiebestemming, aan het zwembad of tijdens je staycation…. eigenlijk maakt
het helemaal niet uit waar je ‘m leest: je krijgt er instant een vrolijk gevoel
van!
3,5 inktpotje
Jolanda
Hanna zoekt troost bij haar
favoriete gigolo Alexander, voor wie ze stiekem meer aan het voelen is. Het
lijkt wel of hij daar hetzelfde over denkt, maar daar durft Hanna niet op te
vertrouwen.
Dan komt ze op een idee om
haar drielingzussen weer bij elkaar te brengen. Maar terwijl haar zussen een
verzoeningspoging doen krijgt ze een onverwacht telefoontje van Alexander.
Het komt ook niet allemaal
zonder slag of stoot goed, Marion van de Coolwijk weet de spanning er goed in
te houden. De drie zussen blijven stuk voor stuk heerlijk eigenzinnige
personages die hun eigen methodes hebben om dingen op te lossen. En het einde
is ook weer heerlijk verrassend met nog genoeg open eindjes voor een volgend
deel. Want die Alexander, daar wil ik nu wel het zijne van weten. En ik voorzie
stiekem ook nog wel wat Baby Blues, of zou ik er helemaal naast zitten?
Na ongeveer 1/3e
van het boek wordt er omgeschakeld naar het perspectief van de 6-jarige
Jasmijn. Jasmijn probeert alles zo goed en zo kwaad mogelijk door te laten
gaan: ze zorgt voor haar zusje Imke, waakt over haar moeder en probeert de
buitenwereld te doen geloven dat er helemaal niks aan de hand is. Ze kan niet
anders want de vader van de meisjes is uit beeld en hun moeder is hun alles.
Ondertussen gaat het met de gezondheid van de meisjes steeds slechter en het
wordt moeilijker om dat nog te verhullen.
Toch vond ik het begin van
het boek het leukste, ook al gun je Sterre misschien wel haar rust. Het verhaal
eindigt wel wat abrupt. Dat heeft een reden aangezien er nog twee verhalen over
Sterre aankomen. Maar toch had ik zoiets van: oh, dit was het al. Het is wel
zeker een reden om de volgende verhalen over Sterre ook te willen lezen, want
ik ben nu wel heel benieuwd hoe het allemaal verder gaat. Met die liefde zal
het wel goed komen, maar haar baan, haar huis en vooral die lieve oma…. die gun
je toch vooral een eind goed, al goed.
Ik vond dit tweede deel
completer. In het verhaal zit een duidelijke ontwikkeling van Sterre. Aan het
begin is het nog net zo’n chaotisch en fantasierijk typetje als in het eerste
deel. Maar waar het in het eerste verhaal haar toch allemaal wat meer overkwam,
en aan het begin van dit verhaal in eerste instantie ook, lijkt ze voorzichtig
de touwtjes in handen te nemen. En wat je als lezer natuurlijk al lang weet,
dat die niet-bestaande functie haar eigenlijk prima past, lijkt langzaam een
beetje bevestigd te worden.
Wat een zomers en lief
feelgood-verhaal is dit. Nora is een leuke jonge vrouw die heel levensecht
overkomt. Je kunt je als lezer als snel in haar verplaatsen. Sowieso komt het
verhaal heel realistisch over. Er gebeuren geen gekke dingen en alle personages
zouden zomaar familie of bijvoorbeeld je buurjongen kunnen zijn. Dat maakte dat
ik het ook allemaal zo voor me kon zien.
Janice Bakker schrijft soepel
en ik vloog dan ook door het verhaal heen. Misschien is het hier en daar wat
voorspelbaar en braaf, maar dat vond ik eigenlijk juist wel weer heel leuk. Het
is gewoon een zomers en knus boek waar je heerlijk even bij weg kan dromen. Een
fijn verhaal voor op het strand, maar ook prima voor een winterse dag bij de
kachel, waarbij je de werkelijkheid even achter je kan laten en kan mijmeren
over lange zomerse dagen. En over leuke mensen die je de liefde van harte gunt.
3,5 inktpotje
Het verhaal leest vlot, de
interacties tussen de verschillende personages zijn interessant en je voelt de
tweestrijd waarin Annelie terecht komt.
3,5 inktpotje voor dit
originele en grappige verhaal.
Jolanda
Dit korte verhaal begint met
een onzekere vrouw die alles maar een beetje laat gebeuren. Dat ze gedumpt is
door haar vriend en gekozen heeft voor een saaie degelijke baan, dat ligt
tenslotte helemaal aan haarzelf, denkt Joy. Naarmate het verhaal vordert zien
we Joy de touwtjes steeds meer in handen nemen. Leuk is om in zo’n kort
tijdbestek het hoofdpersonage te zien groeien. Waar ik me in het begin nog een
beetje aan haar ergerde, verdween die ergernis naarmate het verhaal vorderde.
Wel vond ik de verhaallijn
enigszins voorspelbaar en hier en daar wat ongeloofwaardig. Ik bleef ook maar
proberen voor me te zien hoe je in hemelsnaam een onesie mét oren en hoorntjes
onder je nette werkblouse zou kunnen frommelen, haha.
Wel genoot ik van de humorvolle
en herkenbare situaties in het verhaal. Het voorval met de doos met wijn zag ik
levendig voor me. En zachtjes neurie ik al de hele dag Beethoven voor me uit.
3 inktpotjes dan ook voor dit
vermakelijke Tussendoortje.
Jolanda
‘Vleugje salie &
korreltje zout’ is het eerste Tussendoortje dat ik las. Tussendoortjes zijn
korte e-boeken die uitgegeven worden door De Verhalenfabriek, het zusje van
thrilleruitgeverij De Crime Compagnie. Ze zijn rond de 100 pagina’s lang en dus
ideaal om in een paar uurtjes uit te lezen.
Het leek me best een
uitdaging om een volledig verhaal in zo’n 100 pagina’s te vatten, maar Amélie
Storms is daar uitstekend in geslaagd. Ik lees niet zo vaak feelgood-boeken dus
ook daarin was het de vraag of het me zou aanspreken. En ook die uitdaging is
geslaagd! Wat een leuk verhaal was dit! Ik heb me een paar uur lang echt
supergoed vermaakt.
Het verhaal heeft een vleugje
humor, een vleugje romantiek, een vleugje drama, maar bovenal is het gewoon een
heel compleet verhaal. Met levendige personages en een omgeving waar je direct
naar af zou willen reizen is het perfect om even weg te dromen van het
dagelijkse leven. En je hoeft je niet schuldig te voelen dat je in een boek
begint waar je de rest van de week misschien te weinig tijd voor hebt. Want
voordat je het weet, is het al uit!
Sterker nog: ik wil alleen
nog maar meer van dit soort verhalen! Lucky me: ik heb nu nog twee
Tussendoortjes liggen, waaronder nog een verhaal van Amélie Storms.
Stella , een psychologe verlaat haar praktijk in Friesland om haar vriendin Pleun te helpen . Haar vriend Hidde is niet zo blij met haar idee maar toch verhuist ze tijdelijk naar Amsterdam om daar een groepscoaching te begeleiden.
Eerst lijkt haar opdracht onmogelijk omdat ze niet alleen met een verscheurd team te maken krijgt maar ook met persoonlijke dingen uit het verleden die haar zwaar vallen . Ze verlaat ook haar comfortzone wat voor spannende uitdagingen maar ook nieuwe ontdekkingen zorgt. Snel wordt duidelijk dat het leven niet alleen voor Stella zwaar is geweest .
Maskers vallen af en stilaan komt er ruimte voor hoop en een nieuw begin. Door een roze bril is heerlijk geschreven, leest als een trein en heeft een ontzettend positieve vibe. De roze bril is een item dat iedereen wil en deze prachtige combinatie van humor, romantiek en echtheid maakt deze feelgood tot een waar genot. De menselijke personages doen me meeleven met hun avonturen, de schrijfstijl is vloeiend en het verhaal heeft naast pit ook inhoud. Loslaten is misschien wel het hoofdthema maar het is de liefde en de vriendschap die mee voor de magie zorgen.
Het enige wat ik wil is nog meer van dit.
Vannessa Thuyns is een feelgoodnaam om te onthouden.
4,5 inktpotjes
Fany
Een warm welkom speelt zich af in Barnaby. In
dit knusse plaatsje lijkt iedereen familie van elkaar .
Gina runt vanuit een gezellige cottage haar
eigen kinderopvang . Lang durfde ze niet springen maar nu ze financieel de
mogelijkheid heeft en een fijn compliment kreeg uit onverwachte hoek ontstaat
er een gewaagd idee . Dit is het eerste
deel van de feelgood serie de patchworkfamilie en naast Gina leer ik enkele
andere heerlijke personages kennen. In het grote huis wonen Violet , Bing en
Delphine. Dit zijn kranige oudjes die ik onmiddellijk in mijn hart sluit.
Wanneer Gina gevraagd wordt om voor de bijzondere tweeling Lily en Isobel te
gaan zorgen ontmoet ze de kwetsbare Cat en de nieuwe knappe hoofddocent Beau
Colby. Als verdriet hier toeslaat blijkt hoe hecht deze groep is. Gina besluit
om voor haar vrienden te vechten en ondanks de aantrekkelijke Dexter en zijn
afstandelijke zus Rebecca hun idee haar droom niet op te geven. Een warm welkom
voelt als een knusse lappendeken en na het open einde begin ik ongeduldig in
het vervolg Grote dromen. Na deze fijne introductie kijk ik uit naar hoe het
leven verder gaat voor de zorgzame Gina en de andere inwoners. Gaat ze haar
plan kunnen uitvoeren en kunnen ze in hun droomplaats blijven of wacht er hen
een nieuwe toekomst? Ik wil meer van Cathy Bramley omdat ze mijn dag leuker
maakt .
3,75 inktpotjes
Fany
Charlotte, Charlie, Mahieu runt aan het
Sint-Andriesplein in Antwerpen de Broc ’n Roll, een drukbezochte ontbijt- en
lunchbar. Toch heeft ze het gevoel dat ze in deze fase van haar leven ter
plaatse trappelt.
40 jaar eerder in Verona, Italië. Georgina Versluys brengt haar vakanties door bij
zus Beth op het familiebedrijf Cherry Love.
Beth is niet gelukkig in haar huwelijk met Gianni, maar tussen Georgina
en Paolo slaat de vonk over.
In ‘Kersenrood en kriekezot’ wordt hoofdstuk
om hoofdstuk gewisseld tussen het perspectief van Charlie en de verhaallijn met
Georgina. De link tussen de twee verhaallijnen wordt algauw duidelijk. Het verhaal past in het feelgoodgenre, maar
is veel meer dan een zoetsappig verhaaltje.
Charlies zaak bevindt zich in een trendy
studentenbuurt. Projectontwikkelaars
azen op zulke locaties en dat is jammer genoeg een sof voor Charlie want ook de
Broc ’n Roll moet wijken voor een nieuw project en het grote geld. De hoge huurprijzen en de krapte op de
huizenmarkt stellen Charlie voor een grote uitdaging.
Andere grote thema’s zijn het gemis van
geliefden en de eenzaamheid. Georgina
woont anno 2022 helemaal alleen in haar grote huis in de Kloosterstraat. Charlie zet aarzelende stappen op het
liefdespad; het daten anno 2022 gaat niet over rozen.
Daar tegenover staat de kracht van
vriendschap en de nauwe band tussen zussen.
De vriendinnen van de Breezer Club zijn dertigers wiens leven reeds in
een bepaalde plooi is gevallen. Realistische
en herkenbare verlangens, de hectiek van het dagelijks leven, de zorgen om
kinderen en relatie en financiële problemen geven diepgang aan deze feelgood en
maken van ‘Kersenrood en kriekezot’ zo’n beetje het verhaal van iedereen.
Het auteursduo schrijft prententieloos, vlot,
beeldend en realistisch. Na enkele
bladzijden waan je jezelf in de gezellige Broc ’n Roll of in Italië. Het boek lijkt met het grootste gemak te zijn
geschreven. De auteurs overdrijven nergens
en verzanden op geen enkel moment in gekunsteldheid: het boek bewaakt overal
zijn naturel. De personages zijn heel
herkenbaar: elke lezer herkent wel iets van zichzelf in één van hen.
De schrijfsters zijn nooit ver weg. De Broc ’n Roll staat voor gezond en lekker
eten, iets wat het duo ook nauw aan het
hart ligt. Dat de auteurs Antwerpen in
hun hart dragen hoeft evenmin een betoog.
Met de Kloosterstraat maken ze een brug naar Blauw, het boek dat ze
eerder samen schreven. Dat er af en toe
een mondje ‘Aantwaarps’ gesproken wordt, past perfect bij de personages en het
decor.
‘Kersenrood en kriekezot’ is een heerlijke
feelgoodroman met diepgang die het duidelijke signatuur draagt van de twee
vriendinnen-auteurs.
4 inktpotjes
Anita
Ida Tritschler is een hartverwarmende jonge
vrouw die altijd klaarstaat voor de ander. Wanneer ze naar Straatsburg verhuist
is het de bedoeling om hier samen met haar ouders hun nieuwe patisserie groot te maken. Ze deden dit in
Stuttgart ook al en willen nu hun vierde bakkerij groot maken. Klinkt eenvoudig
maar wanneer er in dezelfde stad nog zo een heerlijke zaak zit is er al snel
sprake van rivaliteit. Wanneer Lucien, de zoon van de vijand Picard dan ook nog
zijn hart verliest aan de lieftallige Ida barst de bom. De Patisserie deelt
heerlijke gerechten, een verboden liefde en dompelt me onder in de tijd van
toen. Bij het begin kreeg ik een hele lijst personages waarnaar ik soms toch
wel moet terugkeren. Eerlijk gezegd duurt het even voordat het verhaal me in
zijn greep heeft maar het heeft meerdere lagen en stilaan geraak ik toch
geboeid door de perikelen van beide families. Wat ik jammer vind is dat de
personages niet echt uitgediept worden wat het verhaal een meerwaarde had
gegeven. Interessant is wel dat er meer geheimen en obstakels zijn dan het op
het eerste zicht lijkt. De schrijfstijl is soms wat stroef en hoewel het veel
clichés bevat verrast het boek me soms ook en sommige personages raken me toch
wel. Dit is slechts het begin van een
nieuwe historische reeks en ik ben toch
nieuwsgierig geworden naar het tweede deel. Ik ga dus zeker het vervolg
lezen.
3 inktpotjes in het begin maar uiteindelijk
3,5 omdat het toch naar meer vraagt.
Fany
Silvie.
Droom naar de toekomst is het tot de verbeelding sprekende slotstuk van de spirituele Rode Draad Trilogie Flora woont alleen in Spanje...