Luana Lewis met Vergeet mij niet

Luana Lewis – Vergeet mij niet

Titel: Vergeet mij niet
Auteur: Luana Lewis
Uitgeverij: Cargo
Pagina’s: 288

Over de schrijfster:Luana Lewis is het pseudoniem van Sharon Lewis, geboren in Zimbabwe in 1970. Ze is klinisch psycholoog en daarnaast auteur. Lewis studeerde Engels en psychologie aan de University of Wit Water Frand en bleef tot haar dertigste in Zuid-Afrika. Daarna woonde ze voor een periode in Amsterdam, maar verhuisde uiteindelijk naar Buckinghamshire, Engeland, waar ze aan de Bath Spa University in Somerset een MA creative writing behaalde. In haar werk als psycholoog kreeg ze veel te maken met slachtoffers van diverse trauma’s. Hieruit vloeiden twee non-fictieboeken voort: Dealing with rape (1994) en An adult’s guide to childhood trauma (1999), die ze schreef onder haar eigen naam (Sharon Lewis). Het werk bracht zo veel stress met zich mee, met name de zaken waarbij ze als getuige-deskundige moest optreden, dat ze besloot een andere weg in te slaan.

Dicht bij mij (Don’t stand so close, 2013) is haar thrillerdebuut en vertelt over Stella, die vanwege pleinvrees al drie jaar het huis niet uit durft, maar gedwongen wordt te dealen met de traumatische herinneringen aan haar laatste zaak als psycholoog. Met deze thriller putte Lewis mede uit haar persoonlijke ervaringen.

Achterflap: 
Als het lichaam van de dochter van Rose gevonden wordt, denkt de politie in eerste instantie aan zelfmoord. Maar Rose twijfelt en heeft vragen waar niemand een goed antwoord op kan geven. Haar dochter was toch gelukkig? Had ze niet een liefdevolle man en een prachtige jonge dochter? De politie besluit verder onderzoek te doen. Heeft Vivien zelfmoord gepleegd, of is ze aangevallen? Wie heeft er iets te verbergen? Als Rose de geheimen in het leven van haar dochter leert kennen kan ze niet meer terug, ze zal de waarheid moeten weten.

Er zweeft een afschuwelijk beeld aan de rand van mijn blikveld en ik doe mijn best het weg te duwen, maar het gaat niet weg.

Wat ik van dit verhaal vind: Luana Lewis is voor mij een nieuwe schrijfster waar ik nog nooit eerder van had gehoord, op de zwarte cover prijken witte distels met daarin in het rood de titel Vergeet mij niet.

Het verhaal gaat van start met een spannende proloog, waarbij iemand op een dood meisje neerkijkt. Is diegene soms de moordenaar? Of is er iets anders aan de hand? 
Nieuwsgierig lees ik verder en maak kennis met Rose, de moeder van het overleden meisje Vivien.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, dit zorgt ervoor dat je je goed in kunt leven in het personage waarover het gaat, ook bij Rose was dat het geval, al vroeg ik me in het begin wel af hoe ze zich zo sterk kon houden, als je dochter net is overleden. Door middel van flashbacks maken we ook kennis met het leven van Vivien en langzaam wordt duidelijk hoe zij is.

Nadat het begin best spannend was, zakt het verhaal vanaf het proloog een beetje in en kabbelt het wat voort, ook de spanning is ver te zoeken. Als ik bijna aan het eind van het verhaal ben, word ik toch nog aangenaam verrast, als het verhaal compleet anders in elkaar steekt dan ik had verwacht. Dit maakt het voor mij toch nog enigszins goed.

Iets achter me vangt mij aandacht. Een geluid misschien, een windvlaag, of het gepiep van een scharnier.

Samenvatting: 
Luana Lewis heeft met Vergeet mij niet, best een aardig boek geschreven, niet echt spannend, maar wel dramatisch, wat mij op de valreep nog wist te verrassen.

Waardering:Plot: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 3
Psychologie: 3
Leesplezier: 3
Spanning: 3

3 sterren voor Vergeet mij niet van Luana Lewis.

Heidi

NS Publieksprijs

Woensdag 26 oktober was het dan zover. De installatie van de Kernjury zou gaan plaatsnemen in de oostelijke passage van het station van Amsterdam Centraal.

De aanvang was pas om 18:30 uur, dus even tijd gemaakt om samen met mijn dochter van 15 een dagje te gaan shoppen in Amsterdam. Omdat er geen introducees mee mochten heb ik haar om 18 uur op de trein gezet en kon ik op het gemak naar de passage lopen.

Al snel kwamen er van allerlei hoeken mensen aanlopen die ook voor de plaatsing van de Kernjury kwamen. Omdat je alleen bent maak je toch makkelijk contact met anderen en de grote vraag was natuurlijk wie er genomineerd zouden zijn. We konden alleen maar speculeren.

Om half 7 gingen de deuren open en na me aangemeld te hebben konden we een plaatsje gaan zoeken. Ik probeerde natuurlijk wel een zo goed mogelijk plekje voor eventuele foto’s die ik dan kon maken.

De presentator van de avond was Pieter van der Wielen, is bekend als journalist en presentator voor radio en televisie. Deze man kon gelukkig zeer goed babbelen, want ze moesten ook het programma “De wereld draait door” in de gaten houden. Als Matthijs van Nieuwkerk de 6 genomineerden had opgenoemd in een minuut mocht Pieter beginnen met de genomineerden. Ze werden een voor een het podium opgeroepen.

De eerste genomineerde die op het podium kwam was Jelle Brandt Corstius voor zijn boek As in tas. Het is een zeer persoonlijk boek. Jelle ging elk voorjaar met zijn vader fietsen. Het duurde nooit langer dan twee dagen, want anders kregen ze ruzie. Maar in 2014 was zijn vader net een aantal maanden overleden ging Jelle fietsen met wat as van zijn vader in zijn fietstas. Jelle heeft 16 dagen door Europa gefietst totdat hij bij de Middellandse zee uitkomt en daar de as uitstrooit. Jelle gaf tijdens het korte moment op het podium aan dat hij tijdens het fietsen eigenlijk niet aan zijn vader heeft gedacht.

De tweede genomineerde is Annejet van der Zijl met haar boek De Amerikaanse prinses. Annejet heeft een levensverhaal geschreven over Allene Tew. Deze vrouw wist zich op te werken tot een van de rijkste vrouwen van New York. Ze was ook de peetmoeder van prinses Beatrix. Dit verhaal gaat niet over winnen, maar eigenlijk hoe te verliezen.

De derde genomineerde is Paulien Cornelisse met haar boek De verwarde cavia. Paulien verteld over een cavia die op een kantoor werkt en wat er zoal op een kantoor gebeurt. Paulien zegt dat ieder die dit leest het zeker kan inbeelden. Het moet een grappig en ontroerend boek wezen. Haar enthousiasme maakt me zeker nieuwsgierig.

De vierde genomineerde is Griet op de Beeck met haar boek Gij nu. Een boek over 15 verschillende mensen. Griet Op de Beeck zet op haar eigen onnavolgbare wijze het kort verhaal naar haar hand. En tegelijk schrijft ze een boek dat meer wil zijn dan de droge optelsom van de delen. Want, hoe verschillend ook de verhalen, allemaal beschrijven ze hoe verloren mensen zijn, tenzij ze de moed vinden om zichzelf te redden. Ze sloot op het podium af met de tekst: ik had nu 1 ding met 15 mensen en dat voelt echt lekker.

De vijfde genomineerde is Claudia de Breij met haar boek Neem een geit. Het boek gaat eigenlijk over levensvragen die Claudia zelf had naarmate ze ouder werd. Ze ging op onderzoek uit en kwam zo bij een groep mensen die haar vertellen hoe hun het hebben aangepakt. Ze heeft er 100 levenslessen uit gehaald en wat van haar zelf. Wat Claudia zelf geleerd heeft toen ze met dit boek bezig was is: Eerst gebruikte ze al haar energie om een probleem op te lossen. Nu kijkt ze eerst naar het probleem om te kijken hoe het opgelost moet worden. Er werd nog gevraagd waar de titel vandaan komt. Dit blijkt een oud Joods verhaal te zijn.

De zesde en tevens laatste genomineerde is Hendrik Groen met het boek Pogingen iets van het leven te maken. Maar er kwam geen Hendrik Groen of anders gezegd Peter de Smet. De naam van de vrouw is me ontschoten, maar ze las een notitie voor namens Hendrik Groen dat hij het leuk vindt dat hij genomineerd is.

Nadat alle genomineerden bekend waren werden er wat officiële foto’s gemaakt en konden degene die een rode kaart hadden als eerste de boeken halen en de boeken laten signeren. De rode kaart stond voor de mensen die nog een lange treinreis voor de boeg hadden waaronder ikzelf. Het wachten werd wel beloond, want na een dik uur was ik uit de rij met mijn gesigneerde boeken. Helaas geen tijd meer voor het buffet, want ik wilde voor de zekerheid toch de ene laatste trein hebben. Om middernacht was ik eindelijk weer thuis.

Helaas geen thriller dit jaar, maar volgens mij zitten er zeker wel wat leuks tussen. En nu is het stemmen geblazen.

Willen jullie ook stemmen?? Graag via de onderstaande link.

https://www.nspublieksprijs.nl/stem/38b3eff8baf56627478ec76a704e9b52

Nu duik ik weer snel in mijn leesvoer.

Groeten, Brenda

Coffee Company Awart Short Novel

Vorige week dinsdag is de internationale writing challenge ‘NaNoWriMo’ van start gegaan! Tijdens de National November Writing Month proberen aspirant schrijvers 50.000 woorden neer te pennen in slechts één maand!

Voor de Coffeecompany Short Novel Award kan je bij een minimum van 10.000 woorden al meedoen. Dit kan je al halen door per dag rond de 400 woorden te schrijven. Dit kan makkelijk als je beseft dat een gemiddeld boodschappenlijstje al 70 woorden telt!

Toch een beetje angstig om te schrijven? Binnenkort geven wij workshops tegen writer’s block en deadlinestress, houd onze sociale media dus in de gaten!

Jurylid: Maartje Kroonen

26 oktober, 2016

Maartje Kroonen is elke dag bezig met het vinden van het juiste boek voor de juiste persoon. Ze is boekverkoper en beheert de afdeling bellettrie bij een van de weinige grote onafhankelijke Nederlandse literaire boekhandels: Athenaeum Boekhandel aan het Spui in Amsterdam. Eerder jureerde ze voor de Europese Literatuurprijs en de C.C.S. Crone-prijs.

De favoriete short novel van Maartje is Heart of Darkness van Joseph Conrad. ‘Conrad beschrijft de mens in al zijn facetten en heeft er minder dan honderd pagina’s voor nodig om jou als lezer te laten wankelen. Wanneer we slechts naar de lengte kijken is het een short novel, inhoudelijk omvat het echter een onbegrensde wereld. Misschien is dat voor mij ook direct een van de kenmerken van een goede short novel.’

Jurylid: Haro Kraak

21 oktober, 2016

Haro Kraak (1986) is verslaggever en tv-recensent bij de Volkskrant en schreef korte verhalen voor Revisor, Alice en De Optimist. Hij deed mee aan de landelijke finale van Write Now! en zit in de jury’s van de Nipkowschijf en de Meestervertellers-prijs voor verhalende journalistiek. Dit jaar debuteerde hij met de lovend ontvangen roman Lekhoofd.

Haro leest het liefst zijn favoriete short novel Bright Lights, Big City onder het genot van een flat white.

Jurylid: Janneke Siebelink

18 oktober, 2016

Janneke Siebelink is al meer dan vijftien jaar actief als 
redacteur, ghostwriter en journalist. Als hoofdredacteur boeken bij bol.com leest ze alle genres en voelt ze exact aan welke titels zullen aanslaan bij het grote publiek. Onlangs lanceerde ze het bol.com Lees Magazine (lees.bol.com), een platform waarop het verhaal achter het verhaal wordt verteld. Want, stelt Janneke: “Alles in een boek heeft een reden, vaak nog meer dan in het leven zelf.”

Om indruk te maken heeft een short novel voor Janneke niet alleen een duidelijke setting en een kernprobleem nodig; het verhaal moet ook origineel en gedurfd zijn. Werk van auteurs met lef blijft haar bij: “Een goede short novel is als een kooltje dat nog dagen na blijft gloeien in je gedachten.”

Jurylid: Auke Hulst

14 oktober, 2016

Auke Hulst (1975) debuteerde in 2006 met zijn roman Jij en ik en alles daartussenin. Zijn grote doorbaak kwam met zijn vierde, sterk autobiografische roman Kinderen van het Ruige Land. Hulsts werk werd bekroond met een Cutting Edge Award, de prijs voor het Beste Groninger Boek, de Harland Awards Romanprijs, de Reinaert-trofee en de Langs de Leeuw Literatuurprijs. Zijn nieuwste roman, En ik herinner me Titus Broederland, is net verschenen.

Auke zal bij het jureren letten op stijl: “I’m a sucker for style. Of beter: voor een stem, wat meer is dan stijl alleen. Een stem is een stijl die gevoed is door een dwingende persoonlijkheid en een dwingend wereldbeeld. Die dus óók inhoud is. Onvermijdelijk. Altijd.”

In de brievenbus : Louise Coffyn

Op de Antwerpse Boekenbeurs ontmoette ik Louise Coffyn en besloot haar boek te gaan lezen. Ik iemand die het programma Temptation Island geheel niet kent..dus benieuwd wat ik te lezen ga krijgen. toen mijn medebezoekers zagen welk boek ik in handen had, werden er herinneringen aan de afleveringen waar zij in zat opgehaald. Eerlijk gezegd: niet geheel positieve herinneringen bij de welkijkers... We gaan het zien. Een eerlijke mening zijn jullie gewend en zal zeker komen.

Wat Gabriël en Lilly aan elkaar bond, was van bij het begin pure passie, avontuur en verliefdheid. Met Gabriël was alles vuur. Lilly was op zich al heel
explosief, maar hij gooide nog olie op haar vuur." Het einde van een mooie verliefdheid hoeft niet noodzakelijk het einde van de wereld te betekenen.
Dat bewijst Louise Coffyn in deze gevoelige roman, waarin ze het verhaal vertelt van Lilly en haar vriend Gabriël, die besluiten om samen deel te nemen aan een tv-programma dat hun relatie op de proef stelt. Ook wanneer tijdens de uitzending vervelende en intieme tapes opduiken op het internet, houdt Lilly
zich sterk. Met een bewonderenswaardige moed staat ze weer op en kiest resoluut voor een positieve toekomst...

Yfke las ...

De leesbende van Yfke

Kent u dat? “Het Is Zo Stil In Mij” van Van Dik Hout? Daar moet ik weleens aan denken als ik soms gewoon niks te vertellen heb (dan heb ik dus echt nergens woorden voor). Zo is het de afgelopen maanden ook geweest met mij. Behalve de gebruikelijke beslommeringen zat de oplevering van een mooi nieuwbouw huisje eraan te komen en dat betekent: heel veel te doen! (en zorgen dat de kat niet alles sloopt – gelukkig ziet hij de verhuisdozen als een troon ipv een krabpaal, dat scheelt) Daar komt het denk ik door.

Maar nu onze sjeffies zo hun best hebben gedaan op een fantastisch mooie, nieuwe site (ik bedoel, potdorie wat is ie mooi!), vind ik dat ik ook wel weer eens de schouders eronder mag zetten. Op z’n minst door eens te vertellen wat ik zoal gelezen heb op thrillergebied.

Zo was ik een van de gelukkigen die gratis en voor niets Achter Gesloten Deuren van B.A. Paris mocht lezen voor Ambo Anthos. Het boek over de ogenschijnlijk perfecte relatie tussen Jack en Grace is voor mijn gevoel wel hèèl erg gehypet, maar aan de andere kant, een gegeven boek mag je niet in de bek kijken en ik heb ook veel slechtere boeken gelezen. Daarbij is het voor een debuut zèker niet slecht (de duorecensie van Amanda en mij is te lezen op de site).

Ook heb ik eindelijk Het Meisje in de Trein gelezen van Paula Hawkins. Die titel heb ik al zo vaak voorbij zien komen en nu het boek verfilmd is, moest ik het toch eens uitproberen van mezelf. In één dag uitgelezen - dat zegt wel genoeg, toch? Lekker geschreven en spannend tot het eind, met gaandeweg steeds meer bizarre onthullingen; ik geef het een voor mij behoorlijk zeldzame 4-sterren beoordeling.

Een andere thriller die ik heb verslonden was Het Geheim van Mijn Man van Liane Moriarty. Moriarty heeft een erg vlotte, grappige stijl die haar boeken heel fijn maakt om te lezen. Van de zomer las ik ook Grote Kleine Leugens, wat ik een erg goed boek vond, en ik was benieuwd naar de rest van haar oeuvre. Het plot is niet per sé supersterk, maar die schrijfstijl van Moriarty maakt veel goed.

Tenslotte heb ik Later Als Ik Dood Ben van Ilse Ruijters gelezen. Zoals ik Ruijters zelf kon vertellen tijdens het Thrillerfestival afgelopen zondag, krijgt deze van mij ‘two thumbs up’. Meerdere lagen, spannend, goed geschreven – persoonlijk vond ik haar debuut De Onderkant van Sneeuw net iets beter, maar ook dit boek is goed geslaagd en wie het nog niet gelezen heeft, zou ik het zeker willen aanraden.

Op het moment ben ik bezig in Bewaring van Graham Norton. Velen kennen hem waarschijnlijk als presentator van The Graham Norton Show en vragen zich net als ik af, wat te moeten verwachten van iemand als Norton die ineens met een thriller komt. Ik kan nu alvast zeggen dat ze niet hoeven te vrezen, dit is geen kwestie van ‘schoenmaker blijf bij je leest’. Het is sowieso niet zijn eerste boek; dat zal ongetwijfeld al verschil maken. Natuurlijk kan ik pas echt een oordeel vellen als het boek uit is, maar tot dusver ben ik alleen mooie zinnen, goed uitgewerkte personages en verrassende wendingen tegengekomen. De enige reden dat ik het nog niet uit heb is eigenlijk dat ik nu ook Drijfzand van Bibi Boom en Salam Europa! van Kader Abdolah aan het lezen ben (allebei heel fijn geschreven!).

Natuurlijk heb ik ook genoeg op mijn Nog Te Lezen stapel of verlanglijstje, zoals Pjotr Vreeswijk’s Masterplan. Als dit boek net zo geslaagd is als zijn boekpresentatie was (waar ik ook bij mocht zijn), dan zit het wel goed. Over de rest van de stapel zal ik het nog maar even niet hebben – dat is voor een volgende keer!

Nu iedereen weer een beetje op de hoogte is, duik ik weer in de verhuisdozen en als het even meezit straks weer in de boeken. Tot de volgende lees...troep – fijne leesweek/leesweken iedereen!

- Yfke 

De val van mijn moeder - Ernst Timmer

Titel: De Val van Mijn Moeder

Auteur: Ernst Timmer

Uitgever: Uitgeverij Prometheus

Gepubliceerd: Maart 2016

De auteur

Naast schrijver is Ernst Timmer ambulant begeleider in de gehandicaptenzorg. Voorheen schreef hij onder meer Zwarte ogen (2003) en De Noordzee opening (2010), die beide op de longlist van zowel de AKO als de Libris Literatuurprijs stonden. In 2013 verscheen de roman Florijn, die lovend werd ontvangen.

Wat ik ervan vond

In korte hoofdstukjes beschrijft Joost Beekman, het alter ego van de schrijver, hoe zijn moeder na een val haar arm breekt en een ongeplande reis maakt door zorgland. Een hele reeks hulpverleners (dokters, zorgfunctionarissen, verpleegkundigen, verzorgenden, helpenden, maatschappelijk werkers, et cetera) trekt voorbij aan de oude moeder die nauwelijks beseft wat haar overkomt. Terwijl Joost probeert de beste beslissingen te nemen (medische adviezen/zorg adviezen variëren nogal eens en communicatie... hou maar op), blikt hij ook terug op het leven van zijn moeder.

In mijn moeders hoofd zaten knellende luikjes. Als je vroeg wie er was geweest kon ze het niet vertellen. Maar als je dat luikje voor haar opende ('Hé, ik lees hier dat Truus geweest is'), dan wist ze wel weer wat er achter dat luikje zat ('Ja, lief, hè? Ze bracht een doos bonbons mee, maar die hoef ik niet').

Veel gebeurtenissen uit De Val zijn herkenbaar, beginnende bij de oudere dame in de hoofdrol. Zij is iemand die altijd haar best gedaan heeft om mensen te helpen en nu afhankelijk is van de hulp van anderen. Ze vraagt vaak hetzelfde, ook al is het haar al een paar keer verteld of uitgelegd. Ze heeft haar eigenwijze dingen en lichtpuntjes. Dat levert veel grappige en ontroerende momenten op.

Ook de op de regeltjes van verzorgingshuizen (zoals een label met naam in kleding naaien, zodat deze niet zoekraakt) en communicatie tussen hulpverleners of gebrek daaraan zorgen voor vermaak.

Voorafgaand aan een afspraak:

Ik knikte deemoedig en maakte aanstalten om de mevrouw van het bureautje de vergetelheid in te laten glijden. Maar juist toen ik wilde afdruipen stapte ze dan toch binnen. Ze had warempel een pandabeer onder haar arm. 'Tabak,' zei ze.
'Heb je ook een voornaam?' vroeg ik.
'Camel,' zei ze. 'Ja, sorry. Mijn vader vond dat leuk.'

De toon van de verteller is bijdehand, jolig, luchtig. Dat begint na een tijdje geforceerd aan te voelen en tegen te staan. Je kunt je afvragen hoe jolig je nog bent na een trip door zorgland, natuurlijk. De constante joligheid maakt het resultaat wat flets.

Ik zat verlegen om de aanwijzingen van een practisch mens.
'Ik kan niet zonder jou,' zei ik.
'Dat zeg je anders alleen maar als er kaarsjes branden,' zei Judith.
'Maar nu is het waar,' zei ik.

Maar goed, uiteindelijk is De Val gewoon een boek vol herkenbare en grappige situaties en daarmee een luchtige tegenhanger voor de serieuzere boeken over dementie en bejaardenzorg. Van mij krijgt het dan ook 3.5 sterren (net geen 4).

Yfke Brandhout

Heel Nederland Leest: het Schrijfevent

Op donderdag 22 september vond het Schrijfevent plaats van Heel Nederland Leest (HNL) en Alex en ik mochten erheen.

Heel Nederland Leest is een actief platform dat dient voor schrijver en lezer. Schrijvers kunnen verhalen (of delen daarvan) van maximaal 400 woorden uploaden en delen met bekenden; ook probeert HNL lezers te vinden voor de schrijvers door actief op Facebook deze verhalen onder de aandacht te brengen - een handige manier om je netwerk uit te breiden.
HNL organiseert bovendien regelmatig schrijfwedstrijden voor korte verhalen. Eén van de hoogtepunten van het Schrijfevent, gehouden in de Verkadefabriek in Den Bosch, is de finale van de schrijfwedstrijd (gepresenteerd door Kasper van Kooten) met het thema ‘Stel je voor dat...’.
Extra spannend omdat Alex een van de 50 beste inzendingen bleek te hebben geschreven! En ja, deze uitreiking is één van de hoogtepunten: eerder op de avond presenteren maar liefst tien auteurs namelijk ook nog hun nieuwe (en vaak eerste) boek; het resultaat van project Boek 10 van Godijn Publishing. Hoe bijzonder is dat?

Het Schrijfevent begint goed:
Van half 2 tot 5 heb je meteen de kans om op de boekenmarkt (in de serre) schrijvers en uitgevers te ontmoeten. Aangezien we ook naar twee presentaties willen, (de eerste begint om twee uur) klinkt een tijdje rondstruinen in de serre perfect.

Achterin de serre biedt een lange tafel met boeken de grootste verleiding. Daaromheen staan verschillende tafeltjes, waar de Schrijversacademie en Apples & Oranges Publishers vertegenwoordigd zijn, maar ook auteurs zoals Rik Raven (www.rikraven.com). Die laatste schrijft verhalen en gedichten ‘die zich afspelen in onze wereld, maar waarin niets is zoals het eigenlijk zou moeten zijn’. Alleen al door die beschrijving en haar kledingstijl (zwart en stoer) ben ik fan.
Haar tafelgenoot Marieke Frankema (www.mariekefrankema.nl) is ook een multi-talent. Theater- en zangdocente, voice-over, vertaalster, schrijfster van boeken die altijd iets met magie te maken hebben - en gewoonweg een leuk mens. Ze vertelt met enthousiasme en veel handgebaren dat ze ondanks haar drukke leven bezig is met een trilogie die ook begeleidende muziek (zelf gecomponeerd en ingezongen) zal bevatten. Hou deze naam in de gaten!

Iets voor tweeën begeven we ons naar de filmzaal voor de eerste presentatie, waar we ook weer schrijvers tegen het lijf lopen! Vanavond worden onder andere de boeken Bibi Boom en Nienke Pool gelanceerd, maar vanmiddag zijn ook zij natuurlijk al aanwezig. Over en weer worden we voorgesteld (Alex en Bibi kennen elkaar al) en we maken een praatje tot we toch echt naar de presentatie moeten.

In de filmzaal wachten we op comfortabele lage banken met kussentjes op schrijver/dichter Martijn Adelmund. Zijn presentatie ‘Boekconcepting – Schrijven en communiceren vanuit een sterk concept’ gaat over hoe belangrijk het totaalplaatje is geworden voor uitgevers; dus niet alleen het verhaal maar ook de auteur. Kunnen schrijven is een voorwaarde, daarna geldt het plusjessysteem: hoe meer plusjes, hoe beter. Een plusje is bijvoorbeeld dat de auteur zelf al bekend is, zichzelf actief promoot of dat deze een leuk koppie heeft.
Een aantal voorbeelden van succesvolle boekconcepten wordt gegeven, waaronder Sonja Bakker. Bakker heeft uiteindelijk voor uitgave in eigen beheer gekozen omdat ze geen uitgever vond, wat de vraag oproept waarom haar concept dan toch als succesvol beschouwd mag worden. Het antwoord van Adelmund, ‘Domme uitgevers’, is een beetje flauw maar brengt wel een interessante discussie teweeg: waarom zou je als schrijver naar een uitgever gaan? Een van de aanwezige auteurs wil sowieso niet ‘op haar knietjes’ naar een uitgever, Bibi Boom werpt tegen dat het juist prettig is om een uitgever te hebben die in je gelooft; dan sta je sterker. Uiteindelijk voegt Ric Hofmans (HNS) toe dat het helpt wanneer een uitgever geld in je investeert en je boek bij boekhandels onder de aandacht brengt.

Mede door deze discussie loopt de presentatie wat uit. Danielle van HNS moet Adelmund uiteindelijk verzoeken om de ruimte over te dragen aan de volgende spreker, taalkundige/uitgever Lineke Eerdmans, die al klaar staat.

Deze presentatie gaat over de beoordeling van manuscripten. Eerdmans is zelf als taalkundige begonnen maar rolde via-via in de wereld van schrijven en uitgeven (en maakte een boek: De Wereld van de Stroopwafel). Bij haar kun je je manuscript laten beoordelen, waarna je een rapport van haar terugkrijgt, maar ook later kunt laten uitgeven. Het is een informatieve presentatie met veel voorbeelden en tips die iedere schrijver eigenlijk zou moeten horen. Je kunt natuurlijk ook gewoon je manuscript naar Eerdmans opsturen: http://www.uitgeverij-lineke-eerdmans.nl/.
Een van de belangrijkste tips die ze ons geeft is in ieder geval: Wees niet bang om te schrijven!

Met een kop koffie en een Verkade-koekje lopen we achteraf de binnenplaats op, waar we al snel vergezeld worden door Nienke Pool. Tijdens een gezellig gesprek over haar boek en haar studies geschiedenis schuiven blogconcullega’s Anita en Caroline aan, en even later Connie van Connie’s Boekenblog. Haar man loopt ook her en der, druk met het fotograferen van de Boek10-auteurs. Het is mooi weer, gezellig en druk, waardoor Alex heel even onbedoeld de Annie wordt van de prachtige Harrods-tas van Nienke.

De tijd vliegt voorbij en na een heerlijk en gezellig lopend buffet in een ander gedeelte van het gebouw is zo rond 19.00 dan het moment aangebroken waarop we vooral hebben gewacht: Boek10! In de theaterzaal waar het allemaal gaat gebeuren staan tien lege stoelen op het podium en de rode loper ligt al klaar.

Martijn Adelmund praat het Boek10-evenement aan elkaar en vertelt kort iets over iedere auteur, waarna ze zelf in een vooraf opgenomen filmpje iets vertellen over hun boek. Stuk voor stuk komen de Boek10-auteurs over de rode loper naar voren en nemen, na een kort interview, plaats op een stoel:
Marc Lommert (De Eerste Wereld), Bibi Boom (Drijfzand), Silvia van Gimst (One for the Birds), Fiona Hack (Nadja en Najib), Aloysius Keller (Symfonie der Dagelijkse Dingen), Titia Muizelaar (What Goes Around Comes Around), Nienke Pool (Falco en de Gestolen Stympha’s), Sylvia Vermont (Strikverhalen), Jan Zegers (De Witpenmerel) en Jolanda Zuydgeest (Angst Regeert de Vulpen). Vooral de dames, die allemaal kleurige jurken dragen van kledingwinkel Tante Betsy, zien er mooi uit, maar sowieso stralen de auteurs stuk voor stuk. Eindelijk wordt hun boek dan uitgegeven!

De voordrachten, bijvoorbeeld van Aloysius Keller en Bibi Boom, springen er ook uit en voegen veel toe. Waar Aloysius door zijn stem en houding ontroert met zijn persoonlijke verhaal, is Bibi’s enthousiasme en voorleesstijl meeslepend. Heerlijk.

Afsluitend spreekt Jan Zegers nog een dankwoord uit aan uitgeefster Elly Godijn, waarna er wordt afgeteld op het grote scherm naar het grote moment. Bij ‘0’ en onder luid applaus komt Elly Godijn naar voren met de eerste exemplaren van Boek10, vers van de pers (de rook komt er nog net niet vanaf, zo vers zijn ze). Het moment van overhandigen gaat eigenlijk veel te snel – maar met tien auteurs tegelijk is er weinig andere keuze: ieder krijgt zijn/haar eerste boek, een mooi boeket en de kans om een paar woorden te zeggen. Die worden met uitgelatenheid, opluchting en dankbaarheid uitgesproken; soms wordt iemand in het bijzonder bedankt en geprezen.
Wanneer iedere auteur aan het woord is geweest en de rode loper af is gelopen of gedanst, begeven we ons naar buiten om de nieuwe boeken te kopen en te laten signeren.

Een heel groot nadeel aan een boekpresentatie zoals Boek10: je hebt er niet ineens één boek bij dat je wilt hebben, maar tien. Was het beetje zakgeld dat we onszelf hadden toebedeeld niet al gereserveerd, dan was ik in ieder geval met Symfonie der Dagelijkse Dingen naar huis gegaan. En One For The Birds. En Nadja en Najib. En De Witpenmerel. En... Ja.

Wij kiezen voor Drijfzand en voor Falco en de Gestolen Stympha’s. We feliciteren de kersverse auteurs van harte en maken een praatje, maar we zijn natuurlijk niet de enigen die voor hen gekomen zijn en voor we uit de weg geëlleboogd kunnen worden door andere enthousiastelingen trekken we ons met een drankje terug. Mooie kans om alvast een stukje te lezen tot de finale begint!

Voor we het weten is dat moment aangebroken, voor ons eigenlijk ook best spannend. We mogen de zaal weer in waar Boek10 plaatsvond. Weg is de rode loper; er staat nu een soort huiskamershowroom, inclusief een wollig tapijt en een lessenaar.

En Kasper van Kooten presenteert. Hij legt uit wat zijn connectie is met verhalen, taal en schrijven; dat hij tevreden was met zijn theatercarrière en niet zo’n behoefte had aan schrijven (“Ik heb een vader die heel goed en succesvol boeken schrijft en dat is prima – juist, mijn vader is Ron Brandsteder”) maar uiteindelijk toch zin kreeg om een boek te schrijven over zijn avontuurlijke opa.
Vervolgens mag Gert-Jan van den Bemd naar voren komen, die vorig jaar de korte verhalenwedstrijd met het thema “Mijn mooiste herinnering” won. Hij vertelt wat de eerste prijs van die wedstrijd, een opleiding aan de Schrijversacademie, hem gebracht heeft. Ook heeft hij enkele video’s gemaakt waarop hij inzendingen voor de huidige wedstrijd voordraagt; deze worden in de loop van de avond vertoont.

Nadat het hoofd van de Schrijversacademie wat meer heeft verteld over de opties die de academie biedt, is het tijd om de winnares van de publieksprijs bekend te maken: Ria van Halderen heeft deze gewonnen met haar verhaal Weerzien, over een hereniging met haar overleden zoon, dat ze nu mag voordragen achter de lessenaar. Ze krijgt achteraf een grote kartonnen cheque en een mooie bos bloemen uitgereikt, en bedankt haar vriendin voor de hulp bij het behalen van de vele ‘likes’.

Uiteindelijk zijn de finalisten aan de beurt. Niet Alex maar eerst Daisy Bierenbroodspot en dan Jarron Kamphorst mogen achter de lessenaar plaatsnemen om hun verhaal voor te lezen. Daisy’s verhaal, Van Parijs Naar Zee, gaat over verlies en het inlossen van een belofte, Jarron’s verhaal Robin is een verhaal vol tempo, humor en eenzaamheid.

Allebei heel goed, maar wie heeft er nu gewonnen? Voorzitter van de jury, Jan Dijkgraaf, licht het keuzeproces kort toe. Het juryrapport dat hij voorleest onthult niet meteen de winnaar, maar het verlossende woord komt snel genoeg: Daisy mag de eerste prijs, een opleiding t.w.v. €2000 aan de Schrijversacademie, in ontvangst nemen. Jarron krijgt de tweede prijs, €1000 om te besteden in de webshop van HNS. Beiden krijgen ook een overweldigend, terecht applaus en mogen een eerste exemplaar in ontvangst nemen van de HNS-bundel met alle 400 inzendingen van de wedstrijd.

Natuurlijk is ook hier ruimte voor het kopen van de boeken en signeren. Verder vermeldt het programmaoverzicht uitdrukkelijk: FEEST. Alex koopt de bundel (psst, hij staat op bladzijde 98), maar we houden het met het oog op de lange terugrit algauw voor gezien.

Het was een geweldige dag om mee te maken – gezellig, informatief en vol leuke ontmoetingen. Zo’n dag waarop je uiteindelijk naar huis rijdt en zo druk aan het napraten bent dat je de autoradio vergeet aan te zetten. Bedankt allemaal voor deze bijzondere dag!

Yfke