Reserve – Prins Harry, Hertog van Sussex

 

 Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik erg nieuwsgierig was naar dit boek. Ik denk dat het bijna niet te bevatten is hoe het is om op te groeien binnen de koninklijke muren en ik weet niet of ik dat zou hebben gekund.

Het boek is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel begint met de dood van zijn moeder. Het raakt me om te lezen dat hij lang heeft gedacht dat zijn moeder niet echt dood was, maar dat alles in scene is gezet zodat zij een ongestoord leven zou hebben ver uit de buurt van de paparazzi, die het haar leven zo moeilijk hebben gemaakt. Ik verbaas mij erover dat de beide jongens dus nooit in de gelegenheid zijn gesteld om afscheid te nemen van hun moeder. In dit deel lezen we ook over zijn schooltijd. Hoe hij op zijn tenen moest lopen, omdat de opleiding eigenlijk te hoog gegrepen was voor hem. Hij vertelt open over zijn druggebruik en ook het incident met het nazi-uniform komt aan bod. Zijn liefde voor Afrika, in het bijzonder Botswana en de fijne tijd die hij had als hij ervoor kiest om te gaan werken op een boerderij, ver weg van de bewoonde wereld, in Australië. Ver weg van de roddelpers. Pijnlijk om te lezen hoe je tussen de regels door leest hoe hij hunkert naar de aandacht van zijn vader, die zijn best doet, maar ook wordt beperkt door het instituut (het Britse koningshuis). Ook verbaas ik mij over de houding van zijn broer William, die eigenlijk voor de buitenwereld niets van Harry weten wil.

Het tweede deel gaat over zijn tijd in het leger. Wanneer hij in Afghanistan actief zijn land wil dienen, wil vechten, lezen we zijn frustraties wanneer hij keer op keer wordt teruggehaald omdat hij als Prins Harry een te geliefd doelwit is voor de Taliban. Weer wordt hij beperkt door wie hij is. Zijn jaren in het leger hebben ook hun sporen achter gelaten. Hij verteld eerlijk hoe hij deze gevoelens alsook het nog steeds diep gewortelde verlies van zijn moeder verdooft met drugs.

Het derde deel is geweid aan zijn grote liefde Megan. Zij houdt van hem en niet van zijn titel. Een zelfstandige vrouw, actrice, niet direct de eerste keuze van de familie. Prins Charles kan het aanvankelijk wel goed met haar vinden, maar toch loopt alles anders. De strenge protocollen die belangrijker zijn dan het geluk en de gezondheid van Harry en Megan. Voor een normaal persoon niet te bevatten. De familie die uit hoofde van ‘oma Elisabeth’ besluiten neemt die nadelig zijn voor Harry en Megan. Ik kan zo goed begrijpen dat ze uiteindelijk voor zichzelf hebben gekozen. Hun eigen geluk, maar tegelijkertijd besef ik dat het eigenlijk een hele verdrietige stap is, die ze noodgedwongen hebben moeten zetten.

Al met al heb ik ontzettend te doen met deze jongen. Het verdriet door het verlies van zijn geliefde moeder op jonge leeftijd, het gebrek aan steun en begeleiding hierna. De hunkering naar liefde en geborgenheid. Een vader die wel van hem houdt maar door zijn eigen opvoeding en misschien toch ook wel zijn koppigheid, niet de liefde kan geven wat zo gewenst is. De wetenschap dat je altijd op de tweede plaats komt, reserve bent. De trauma’s die hij opliep tijdens zijn actieve dienstjaren, die ook hun sporen hebben nagelaten. Hoe hij de liefde waar hij zoveel naar hunkerde vond bij Megan en hoe zij nu genieten van elkaar en hun twee kinderen, zonder dagelijks paparazzi of de strenge protocollen van het Engelse Koningshuis. Het geluk dat hij nu eindelijk heeft gevonden, maar wat hij uiteindelijk heeft moeten bekopen met het verlies van zijn familie.

Reserve van Prins Harry krijgt van mij 4 inktpotjes.

De palace papers - Tina Brown

 

Ik vond en vind het Engelse koningshuis fascinerend. Hoe is het mogelijk dat een koningin al zo lang kan regeren ondanks alle schandalen en zaken die er in de wereld gebeuren. De kans dat wij het 70 jaar bij een baas uithouden of 70 jaar een eigen bedrijf draaiende houden is erg klein. Ook alles rondom Diana fascineerde mij. Hoe kan het dat de pers zoveel vrijheid heeft om iemand zo helemaal kapot te maken, tenminste zo lijkt het. Wie is Camilla eigenlijk en welke rol speelt zij in het leven van Charles? Wat zou er nu echt gebeurd zijn rond de rel van Harry en Meghan? Kortom genoeg zaken waar ik wel eens wat meer, belicht door een journalist en bestsellerschrijfster die relatief onafhankelijk is, van zou willen weten.

Het is een omvangrijk e-boek, bijna 700 pagina’s maar door de mooie, niet te moeilijke schrijfstijl is het goed te doen. De mooie beschouwende en soms humoristische zinnen maken het leuk. Het laat je in de eerste plaats ervan doordringen dat de Britse monarchie een instituut is dat al duizenden jaren bestaat en totaal niet flexibel is. Het draait om vaste patronen en zoals het ‘heurt’. Tina Brouw heeft ruim twee jaar lang met meer dan hondertwintig mensen gesproken. Tina Brown richt zich met name op de 25 jaar die op de dood van Diana volgden. Voor de leken onder ons bestaat de koninklijke familie uiteraard uit koningin Elisabeth, getrouwd met Prins Philip en hun kinderen Margaret, Charles, Anne, Andrew en Edward. Over deze familie gaat het boek. In het boek krijg je een kijkje in het leven van deze personen en is het aan jou om een mening te vormen. Ik had niet het gevoel gedwongen te worden op een bepaalde manier naar deze familie te kijken.

In mijn ogen is het in meer opzichten een hele bijzondere familie als ik het boek zo lees. Ik geloof heilig in het huwelijk en monogamie, maar als je dit boek leest lijkt dat voor de koninklijke familie niet te gelden. Misschien heeft het ook te maken met de geplande en gearrangeerde huwelijken? Ik vond het heel apart. Het wordt ook normaal gevonden of moet normaal gevonden worden. Lachen en het er niet over hebben lijkt het wel. Wat ik ook heel bijzonder om te lezen vond, was dat Philip moest knielen voor de koningin bij de inhuldiging. Hij werd benoemd tot haar vazal,  en stelt zich compleet in dienst van de koningin. Ik kan me voorstellen dat hij daar als persoon last van heeft gehad. Over kroning gesproken Charles is gekroond als prins of Wales. Ik dacht dat alleen koningen en koninginnen gekroond werden, maar blijkbaar is dat in Engeland toch anders. Ook het lezen over de bijzondere gewoonten van o.a. Prins Charles geven jeu aan het boek. Het doet je ook beseffen dat het mensen zijn met hun eigenaardigheden. Tegelijk besef je ook dat ze heel erg in een glazen huis leven zeker in deze tijd waar alles op straat ligt. De pers heeft mijns inziens best een rol gespeeld in alles wat er rond Diana is gebeurd. Toch heeft de dood van Diana, waarvan de pers en media de schuld kreeg ook een keerzijde. Op het landgoed werden haar jongens, Harry en William relatief met rust gelaten en hadden ze alle tijd om daar rustig te spelen in de bossen. Dat is ook weer het voordeel van koninklijk zijn.

Zoals Tina Brown in haar boek schrijft ‘het fascinerende aan de monarchie is dat het steeds weer om dezelfde thema’s draait omdat de hoofdrolspelers ook maar mensen zijn’. Het is de vraag of de tijd van magie en sprookjes voorbij is als konigin Elisabeth overlijdt en de troon overgaat op Charles.

Kortom een fascinerend boek, maar bij tijd en wijle ook wat langdradig en te veel uitgeweid naar mijn mening. Toch heb ik me er prima mee vermaakt en ik zal het zeker nog wel eens oppakken om een stukje te lezen. Het is wel een boek waar je echt voor moet gaan zitten, het is geen verhaaltje voor het slapen gaan. Ik geeft het boek daarom 4 inktpotjes.