De pindakaasmoord van Carine Voshaar en Edwrad van der Marel

 

 Carine Voshaar en Edward van der Marel maken sinds augustus 2020 de populaire podcast Moordzaken, waarin ze aan de keukentafel waargebeurde, opgeloste Nederlandse moordzaken bespreken. Wat rammelt er, waar kunnen vraagtekens bij geplaatst worden? Carrie en Eddie willen het naadje van de kous weten.

In 'De pindakaasmoord' laat het podcastduo hun licht schijnen over de veertien spraakmakendste opgeloste Nederlandse moordzaken van de afgelopen decennia.

Het gaat om grote zaken zoals die van Renée Hartevelt, die werd vermoord door een kannibaal, en de huiveringwekkende parachutemoord, maar ook om kleinere maar niet minder tot de verbeelding sprekende dossiers als dat van de moordweduwe van Vinkeveen en de Oostvoornse kofferbakmoord.

Dit boek sprak mij meteen aan. Ik kijk namelijk altijd superveel documentaires op 'Investigation Discovery' en ik 'hou' van true crime. Klinkt misschien niet gezond (haha), maar ik vind het enorm interessant hoe iemand in staat is om een ander van het leven te beroven. Wat bezielt iemand en wat speelt er in zijn of haar hoofd af?

'De pindakaasmoord' bevat veertien spraakmakende verhalen over verschillende moordzaken die zich voornamelijk in Nederland en België hebben afgespeeld. Het boek is niet heel erg dik en de moorden worden dan ook kort en bondig toegelicht. Maar het blijft toch interessant genoeg en de ene moord is nog gruwelijker dan de andere.

Na elk verhaal zocht ik de moord op Google op. Ik heb namelijk nog zo'n rare tik en wil altijd het gezicht van de dader en het slachtoffer zien.

Dit boek is echt enorm interessant als je van true crime houdt! Ik zat vol verbijstering de verhalen te lezen en af en toe viel mijn mond open vanwege de hoeveelheid fouten die er zijn gemaakt door de politie en de uitspraken van de rechtbank.

Ik heb "genoten", (dat klinkt ook weer zo raar maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel) van dit eerste deel en ik hoop dat er nog meer zaken in boekvorm zullen uitkomen van dit duo!

Beoordeling: 4,0 ⭐️

Silvie

Kinderen van Amalek van Erik Ader

 

‘Kinderen van Amalek. Mythes en feiten rond het Israëlisch-Palestijns conflict’ van Erik Ader.

‘Dit boek is geschreven voor iedereen die wil weten hoe het schrijnende Israëlisch-Palestijns conflict is ontstaan en een antwoord zoekt op de vraag waarom het nog steeds niet is opgelost.’ Door zijn werk als diplomaat in de regio, tijdens zijn reizen in Israël en de Bezette Gebieden, alsmede zijn contacten met oud-onderduikers en door literatuurstudie vergaarde hij grondige kennis van het conflict. In Kinderen van Amalek laat hij de lezer op systematische wijze delen in die kennis.’

Het is een deel van de achterflap die mij direct aanspreekt. Ik had mij al een beetje een beeld gevormd van bepaalde zaken, maar ik wilde wel wat meer objectieve informatie.

Als ik begin in de proloog van het boek blijkt dat dit boek min of meer een vervolg is op het eerste boek van Erik Ader, Oorlogen & Oceanen. Jammer, dacht ik toen, want dit stond niet op de achterflap en het bedoelde boek heb ik dus niet gelezen. In mijn hoop met mijn eigen beperkte kennis wel voldoende te kunnen begrijpen ga ik toch van start.

‘Mythe 1: Een land zonder volk voor een volk zonder land.’

Als ik net ben begonnen komen veel onderwerpen weer wat verser in mijn geheugen. De oorlog in Libanon waar een oud klasgenoot van plan was in mee te gaan strijden, de vredesonderhandelingen in Camp David die steeds mislukten, de Gazastrook waarvan de beelden bijna dagelijks op TV verschenen. En ja, het boek geeft uitleg over heel veel mythes, 16 zijn het er, welke gedegen worden onderbouwd en toegelicht. Met de nadruk op gedegen. Om jullie een idee te geven: Erik Ader schrijft een boek van zo’n 150 blz. en verwijst daarin naar een hoeveelheid voetnoten, geraadpleegde literatuur alsmede opgemaakte kaartjes e.d. die ruim 85 blz. beslaan.

Oké, hoe zit het met die feiten? Één feit dringt al lezende langzaam tot mij door, en dat is dat je de gekleurde mening van de auteur tussen elke regel tekst heen leest. Overigens ook iets dat ik miste op de achterflap, en waardoor ik toen nog dacht te maken te hebben met een objectief boek.

‘De Palestijnen kregen steeds weer nieuwe hoepels voorgehouden waar ze van hun dompteur Het Kwartet (de Verenigde Staten, de Verenigde Naties, de Europese Unie en Rusland), door moesten springen.’

Dit klinkt niet als een feit, nog als een mythe. Toch weerhoud mij dat niet gewoon verder te lezen en vast te houden aan mijn eigen beeldvorming. Maar nog voor ik op de helft van het boek zit begint mijn ergernis nog iets drastischer vormen aan te nemen. De zoveelste aanleiding:

‘Het heeft Nederland nooit belet met die Israëlische terroristen te praten en ik vind dat verstandig.’

Ik wil helemaal niet weten wat meneer Ader verstandig vindt of niet, ik wil alleen de feiten. En dan kom ik weer even terug op het begin van mijn recensie waarin ik het nog betreurde het eerste boek van Ader niet gelezen te hebben maar inmiddels dank ik de god waarin ik als atheïst niet eens geloof op mijn blote knietjes dat ik Oorlogen & Oceanen niet van te voren heb gelezen en daarmee blootstelling aan nog meer persoonlijke meningen van Ader over het Israëlisch-Palestijns conflict voor mezelf heb weten te vermijden. Ondanks dat heb ik het boek uit gelezen. Daarna heb ik Erik Ader eens goed Gegoogled en kwam zodoende achter een aantal publicaties waardoor ik zelfs mijn vraagtekens zet bij enkele van zijn Mythes/Feiten. Ik laat mij er verder niet over uit. Wellicht is dit een geweldig boek voor iemand anders. Het was gewoon niet wat ik er van had verwacht of op had gehoopt: een objectief boek zonder gekleurde mening.

Ik wilde het lezen, ik heb het gelezen, het is uit!

Karin K.

‘De kruik van Pandora’, van Natalie Haynes.

 

Dit is het 2^e boek dat ik van Natalie lees. Eerder las ik al De blik van Medusa, en die smaakte beslist naar meer. In deze kruik van Pandora bespreekt Natalie 10 verschillende heel bekende Griekse Mythen en wederom kiest ze daarbij een vrouwelijk uitgangspunt.

Als ik begin te lezen ontdek ik vrijwel meteen mijn eigen ‘fout’, haar boek De blik van Medusa was namelijk geschreven als roman, maar dit boek is een non-fictie boek. Het belicht elke mythe zoals die oorspronkelijk was en zoals die soms door de jaren heen werd herschreven. Dus meer als een soort geschiedenisboek. Verschillende dichters maakten verschillende versies, kunstenaars creëerden verschillende beelden/schilderijen en ook wij kijken er verschillend naar ten opzichte van de tijd waarin ze werden geschreven.

‘Uiteraard is elke versie van een mythe even geldig als een andere, maar de rol van vrouwen wordt met geestdodende regelmaat geminimaliseerd. En dat is koren op de molen van degene die liever geloven dat deze verhalen altijd zo zijn geweest.’

Nu moeten we natuurlijk wel de mythen blijven zien in het tijdsbeeld waarin ze ontstonden, in een tijd waar de rol van vrouwen minimaal was en ze er eigenlijk ook niet echt toe deden. Des te leuker zijn de vergelijkingen die Natalie ons laat zien tussen de oude mythen en de hedendaagse tijd.

Één mooi voorbeeld van Natalie is bijvoorbeeld de mythe van Medusa, zij werd pas veel later een boegbeeld voor de me-too beweging. Was daar eerst het prachtige bronzen beeld van Benvenuto Cellini, door hem gemaakt rond 1545-1554, die de Griekse held Perseus laat zien in een uitermate wreed tafereel. Inmiddels is daar een antwoord op gekomen. Een al even prachtig bronzen beeld van Luciano Garbati dat een wonderlijk mooie naakte Medusa toont, verre van monsterlijk, met prachtig en weinig angstaanjagend slangenhaar dat in mooie dreadlocks rond haar schedel ligt. Zij heeft net het hoofd van Perseus afgehakt. Medusa was, voor wie de mythe nog niet kent, een beeldschone jonge sterfelijke vrouw die werd verkracht door de god Poseidon in de tempel van de godin Athene. Athene die op haar beurt niet bepaald leed aan enige vorm van vrouwelijke solidariteit, straft niet Poseidon voor het onteren van haar tempel (?) maar straft daarvoor de verkrachte Medusa door haar mooie krullende haar te veranderen in een bos gifslangen. Haar aanblik werd zo vreselijk dat het elk levend wezen deed verstenen alleen door haar aan te kijken. Medusa wordt echter liefdevol opgenomen door 2 Gorgonen zusjes, zij als monster hadden geen last van haar aanblik, waarna ze gedrieën teruggetrokken verder leefden in een grot ergens aan de Griekse kust. Ze was dus voor niemand een gevaar en niemand had iets van haar te duchten zolang ze maar op afstand bleven. Waarom moest Perseus dan zo nodig haar hoofd afhakken? En dan ook nog eens terwijl ze sliep?

Een andere en evenzo boeiende vergelijking van Natalie is die van de mythe over Medea en het nummer Hold up van Beyonce. En zo staat het boek dus vol met vergelijkingen. Een boeiend en prettig geschreven boek dat meer inzicht verschaft aan degene die interesse heeft in het ontstaan en de verklaring van de Griekse Mythen, waarbij de nadruk ligt op de vaak onderbelichte rol van vrouwen. Achteraf las dit non-fictie boek dus heel prettig en miste ik niet dat het niet was geschreven in roman-vorm. Bovendien nodigde het mij weer eens uit om wat extra kennis te vergaren d.m.v. Google en Wikipedia, want hoe oud zijn die Griekse Mythen nu eigenlijk…

Ik geef het 4 Inktpotjes.

Karin K.

 

 

Op de spoedeisende hulp – Heleen Lameijer

 

Voor Boekinkt las ik het boek: Op de spoedeisende hulp van Heleen Lameijer gelezen. Als ex-zorgmedewerker trok de titel van dit boek mij aan en ik vertel graag wat ik er van vond.

De cover:
Op de cover een foto van Heleen in haar doktersjas met stethoscoop rond haar nek. Niet direct een cover die in het oog springt maar die mij als ex-zorgmedewerker waarschijnlijk wel aan spreekt in de boekhandel. Uit pure nieuwsgierigheid zou ik het boek vast en zeker opgepakt hebben.

Het verhaal:
In korte hoofdstukken deelt Heleen haar ervaringen op de spoedeisende hulp (SEH). In deze verhalen vertelt ze over de mensen die ze op de SEH ontmoet en de indrukken die zij op haar hebben achtergelaten. Daarnaast vertelt ze over de wekelijkse bezoekjes die ze bij haar oma brengt en hoe deze bezoekjes in de Coronatijd uiteindelijk tot stilstand komen en wat dit met haar heeft gedaan. Hoe ze wanneer de gezondheid van haar grottmoeder achteruit gaat, afstand neemt van haar artsenfunctie, maar gewoon de zorgzame kleindochter probeert te zijn. Hoe ze daarnaast af en toe worstelt met haar eigen emoties bij de ‘afstand’ die je als arts behoort te houden met je patiënten, maar empathie en dus soms toch die schouder om iemand heenslaan, zo ontzettend belangrijk zijn in haar rol als zorgverlener. Niet alleen voor de patiënt, maar ook voor zichzelf, want uiteindelijk blijken artsen toch ook maar ‘gewoon mensen’ te zijn. Daarnaast vertelt ze over hoe haar online reanimatiecursus tot stand is gekomen en hoe ze naast arts dus ook nog eens ondernemer werd. De ongemakkelijke situaties die haar titel soms met zich meebrengen en het soms eerder afstand dan verbinding met zich meebrengt.

Mijn leeservaring:
Heleen heeft een fijne schrijfstijl. Medische termen worden goed uitgelegd in de woordenlijst achterin het boek. De korte verhalen zijn pakkend geschreven en de dilemma’s die zij hierbij soms krijgt brengen mij terug naar de tijd dat ik zelf nog in het ziekenhuis werkte. Herkenbare verhalen passeren de revue en de aandacht en de liefde waarmee deze verhalen zijn geschreven raken me. Erg mooi vind ik het hoe ze ook de liefdevolle band die zij met haar grootmoeder heeft, tussen de ziekenhuisverhalen door vertelt. De afstand die ze ten gevolge van de Coronapandemie heeft moeten nemen en het verdriet dat hiermee gepaard is gegaan. Als ik ooit als patiënt op de spoedeisende hulp terecht kom, kan ik alleen maar hopen dat de arts die mij behandeld net zo bevlogen en empathisch is als Heleen. Haar bevlogenheid zie je ook terug in het opstarten van haar eigen onderneming. Waarbij ze middels online reanimatiecursussen, haar kennis op een zo groot mogelijke groep mensen hoopt over te brengen. Juist de afwisseling tussen haar ervaringen als Heleen de specialist, Heleen de ondernemer en Heleen in haar privéleven, maken dit boek extra bijzonder en ik heb dit boek dan ook met veel plezier en af en toe een lach én een traan gelezen.

Mijn eindoordeel:
Op de spoedeisende hulp van Heleen Lameijer is een heel mooi boek dat ik van harte aanbeveel. Het heeft me geraakt en het voelt als een voorrecht om zo’n mooi persoonlijk inkijkje in een groot deel van haar leven te hebben gekregen.
Op de spoedeisende hulp van Heleen Lameijer krijgt van mij 4 inktpotjes.

Reserve – Prins Harry, Hertog van Sussex

 

 Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik erg nieuwsgierig was naar dit boek. Ik denk dat het bijna niet te bevatten is hoe het is om op te groeien binnen de koninklijke muren en ik weet niet of ik dat zou hebben gekund.

Het boek is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel begint met de dood van zijn moeder. Het raakt me om te lezen dat hij lang heeft gedacht dat zijn moeder niet echt dood was, maar dat alles in scene is gezet zodat zij een ongestoord leven zou hebben ver uit de buurt van de paparazzi, die het haar leven zo moeilijk hebben gemaakt. Ik verbaas mij erover dat de beide jongens dus nooit in de gelegenheid zijn gesteld om afscheid te nemen van hun moeder. In dit deel lezen we ook over zijn schooltijd. Hoe hij op zijn tenen moest lopen, omdat de opleiding eigenlijk te hoog gegrepen was voor hem. Hij vertelt open over zijn druggebruik en ook het incident met het nazi-uniform komt aan bod. Zijn liefde voor Afrika, in het bijzonder Botswana en de fijne tijd die hij had als hij ervoor kiest om te gaan werken op een boerderij, ver weg van de bewoonde wereld, in Australië. Ver weg van de roddelpers. Pijnlijk om te lezen hoe je tussen de regels door leest hoe hij hunkert naar de aandacht van zijn vader, die zijn best doet, maar ook wordt beperkt door het instituut (het Britse koningshuis). Ook verbaas ik mij over de houding van zijn broer William, die eigenlijk voor de buitenwereld niets van Harry weten wil.

Het tweede deel gaat over zijn tijd in het leger. Wanneer hij in Afghanistan actief zijn land wil dienen, wil vechten, lezen we zijn frustraties wanneer hij keer op keer wordt teruggehaald omdat hij als Prins Harry een te geliefd doelwit is voor de Taliban. Weer wordt hij beperkt door wie hij is. Zijn jaren in het leger hebben ook hun sporen achter gelaten. Hij verteld eerlijk hoe hij deze gevoelens alsook het nog steeds diep gewortelde verlies van zijn moeder verdooft met drugs.

Het derde deel is geweid aan zijn grote liefde Megan. Zij houdt van hem en niet van zijn titel. Een zelfstandige vrouw, actrice, niet direct de eerste keuze van de familie. Prins Charles kan het aanvankelijk wel goed met haar vinden, maar toch loopt alles anders. De strenge protocollen die belangrijker zijn dan het geluk en de gezondheid van Harry en Megan. Voor een normaal persoon niet te bevatten. De familie die uit hoofde van ‘oma Elisabeth’ besluiten neemt die nadelig zijn voor Harry en Megan. Ik kan zo goed begrijpen dat ze uiteindelijk voor zichzelf hebben gekozen. Hun eigen geluk, maar tegelijkertijd besef ik dat het eigenlijk een hele verdrietige stap is, die ze noodgedwongen hebben moeten zetten.

Al met al heb ik ontzettend te doen met deze jongen. Het verdriet door het verlies van zijn geliefde moeder op jonge leeftijd, het gebrek aan steun en begeleiding hierna. De hunkering naar liefde en geborgenheid. Een vader die wel van hem houdt maar door zijn eigen opvoeding en misschien toch ook wel zijn koppigheid, niet de liefde kan geven wat zo gewenst is. De wetenschap dat je altijd op de tweede plaats komt, reserve bent. De trauma’s die hij opliep tijdens zijn actieve dienstjaren, die ook hun sporen hebben nagelaten. Hoe hij de liefde waar hij zoveel naar hunkerde vond bij Megan en hoe zij nu genieten van elkaar en hun twee kinderen, zonder dagelijks paparazzi of de strenge protocollen van het Engelse Koningshuis. Het geluk dat hij nu eindelijk heeft gevonden, maar wat hij uiteindelijk heeft moeten bekopen met het verlies van zijn familie.

Reserve van Prins Harry krijgt van mij 4 inktpotjes.

De regen kwam van binnen – Dennis Biesma

 

‘Het is veel makkelijker om stil te blijven en te zwijgen, jezelf te distantiëren en geen standpunt in te nemen. Het doet veel minder pijn als ik negeer en bagatelliseer wat me is overkomen. Dat heb ik jarenlang gedaan. Door me passief op te stellen, hou ik indirect een hand boven het hoofd van mijn vroegere manier van denken. Ik bescherm mijn ouders en iedereen met wie ik ben opgevoed.’

 Dennis Biesma groeit op binnen de gemeenschap van de Jehova’s Getuigen. Dit geloof is erop gebaseerd dat Jehova de enige is die weet wat goed voor de mensheid is, en dat er een dag komt dat hij ingrijpt en dat alleen Getuigen deze Armageddon zullen overleven. Alleen diegenen die hun leven leiden volgens allerlei opgedragen regels zijn bevoorrecht om tot deze groep te mogen behoren. Op het niet leven volgens deze regels staat het risico om uitgesloten te worden. Deze uitsluiting betekent meteen een direct breken met alle familieleden die tot de Jehova’s Getuigen behoren.

Dennis probeert heel lang om zo goed mogelijk aan deze regels te voldoen, maar de twijfel slaat steeds meer toe. Hij drijft verder en verder van het geloof af, maar dit zorgt voor een enorme emotionele worsteling. Om zijn ouders niet te teleurstellen, leidt hij steeds meer een dubbelleven. Totdat hij niet meer anders kan dan voor zichzelf te kiezen.

 Wat een emotionele rollercoaster is dit boek. Het is rauw, verbijsterend, verdrietig, confronterend, mooi, maar bovenal goudeerlijk. Dennis is ontzettend open over wat het opgroeien binnen deze religie met hem gedaan heeft. Daarnaast leef je met zijn worsteling mee in zijn pogingen om los te komen van zijn omgeving. Maar het is niet alleen boosheid en verbittering die je proeft, zijn verhaal is ook helemaal omgeven van de liefde die hij voor zijn ouders voelt. Vooral die liefde maakte het zo moeilijk voor hem om definitief met het geloof te breken.

Dennis durft ook heel kritisch naar zichzelf te kijken. Wat is zijn eigen rol geweest? Wie heeft hij allemaal verdriet gedaan door jarenlang wel mee te gaan in alle geboden en regels van het geloof? Was het huichelachtig om zijn ouders lang in de waan te laten dat hij nog geloofde maar in werkelijkheid al lang afstand had gedaan?

 Ik vond het vooral ook heel goed geschreven. Bij veel non-fictie boeken denk ik al snel: je kan het moeilijk niet goed vinden, want het is wel iemand overkomen. Bij dit boek dacht ik juist: wow, wat schrijft ie goed! Het is beeldend én informatief, en niet alleen maar schokkend. Er waren een aantal dingen die ik herkende doordat mijn zoon op de lagere school een vriendinnetje had die behoorde tot de Jehova’s Getuigen. Maar waar ik bang was dat mijn juist wat positievere blik volledig aan gruzelementen zou worden geslagen door dit boek, bood het juist nuance en ander perspectief. Het belicht het hele plaatje rondom het geloof en geeft inzicht in denkwijzen maar ook aan wat er zo vergiftigend aan is.

 Dit is een verhaal wat geschreven moest worden, niet alleen om anderen inzicht te geven in de wereld van de Jehova’s Getuigen maar ook omdat Dennis een geboren schrijver is. Hij neemt je aan de hand en geeft je af en toe het gevoel dat je in een avonturenverhaal bent beland. Om je vervolgens de harde werkelijkheid weer in te duwen.

 Een verhaal wat me van begin tot eind geboeid heeft, wat me iets geleerd heeft maar die me ook een auteur geleverd heeft waarvan ik een volgend boek zeker zal gaan oppakken.

 4 inktpotjes

 Jolanda

 

Het dubbelleven van mijn vriend van Cleo James

 

Een ongewoon en eerlijk, waargebeurd verhaal over een relatie die  maar niet kan stoppen.

 

Wanneer Cleo Mark toevallig verzorgt op haar werk is dit het begin van het einde. Deze twee kunnen elkaar niet uit hun hoofd zetten en er start een sprookje .De roze wolken worden al snel donderwolken door de oncontroleerbare agressie en jaloezie van Mark.

 In zo een relatie blijf je toch niet, zie ik je denken. Dat dit niet zo simpel is wanneer liefde verslavend is, toont Cleo James in dit onthutsende verslag over haar leven met Mark. Wanneer je denkt dat er nog geen ellende genoeg geweest is in dit turbulente verbond tussen twee mensen, ontdekt ze na jaren dat ze niet de enige is in zijn leven. Wat een gewetenloze schurk is deze man zijn de eerste gevoelens bij mij als zijn pijnlijke geheim door een bijzonder contact stilaan ontrafeld wordt. Dan blijkt dat niet alles is hoe het lijkt want deze man heeft ook een verleden en stukje bij beetje ontdek ik hoe ervaringen en opvoeding hem ook beïnvloed hebben. Is er toch karakter bij of is dit gedrag aangeleerd is dan de volgende vraag? Wat misschien nog belangrijker is om te weten is dat het woord dader en slachtoffer een nieuwe dimensie krijgt in dit verhaal. 

Soms wil ik deze mensen dooreenschudden of toeroepen, ga toch weg maar zoals vaak is in ' true stories' de uitkomst niet wat je verwacht. De schrijver gaat niets uit de weg en deelt haar waarheid, waarbij heftige scènes, emotionele uitbarstingen, aan en afstoten en talloze vragen die ze zichzelf stelt uitgebreid aan bod komen. Het dubbelleven van mijn vriend is niet zomaar een waargebeurd verhaal over diepe wonden, zelfdestructiviteit en de schijnbaar onmogelijke weg naar herstel. Het is verhelderend en tegelijk onbegrijpelijk maar vanuit hoe iemand naar de wereld rondom hem/haar kijkt, een meedogenloze maar soms ook humoristische en boeiende introductie in een gevaarlijke wereld.

 Ondanks alle pogingen om te ontsnappen uit deze steeds agressievere verhouding lijkt dit misschien wel niet mogelijk als je niet met of zonder elkaar kan. Soms lijken bepaalde dingen zo ongeloofwaardig of vergezocht dat ik twijfel of heel dit boek op waarheid berust of soms toch nog wat aangepast werd om beter binnen te komen bij de lezer. Wat zonder twijfel klopt is dat ik na deze eerlijke vertelling een realistischer beeld heb over hoe ver iemand kan gaan in een verslavende relatie en hoe moeilijk het is om deze vicieuze cirkel te doorbreken.

 3,5 inktpotjes

Fany

 

 

Een nacht in een kooi – Jasmine Raeymaekers

 

Jasmine is een jonge vrouw die als reisbegeleidster in Egypte werkt. Ze staat vrolijk en vrij in het leven en dopt graag haar eigen boontjes. Ze heeft stiekem een relatie met haar oudere baas. Wanneer ze echter een klein verkeersongeval veroorzaakt, dreigt haar zorgeloze leven ineens in duigen te vallen. Ze wordt aangehouden en belandt in een smerige en overvolle Egyptische gevangenis. Wanhopig tracht ze te achterhalen hoelang ze daar moet blijven. Zal haar geliefde zijn best doen om haar vrij te krijgen of is hij ook niet te vertrouwen?

 ‘Een nacht in een kooi’ is het waargebeurde verhaal van de Belgische Jasmine. Ze schrijft over haar tijd in Egypte, hoe ze daar gekomen is en wat haar uiteindelijk overkomen is. Haar schrijfstijl verraste me: het is sprankelend en echt. Ze schrijft zoals ze is, tenminste zoals ze op mij overkomt in haar posts op social media.

 Ik had een flinke portie drama verwacht, maar vooral aan het begin van het boek leidt Jasmine ons met veel humor door het verhaal. Ook heeft ze een levendige fantasie. Wanneer ze mensen en situaties beschrijft maakt ze flink gebruik van metaforen en metonymia. Ik heb geregeld hard moeten lachen om die omschrijvingen, maar soms mocht het van mij wat minder. Als een hyperactief veulen (ja, ik kan dat ook: wat overdrijven) huppelt ze door het leven. Toch is dat nergens storend, het maakt vrolijk.

 De vrolijke toon verdwijnt wanneer ze haar tijd in de gevangenis beschrijft. Je voelt hoe ongemakkelijk ze zich voelt, en hoe verbijsterd ze is over hoe zij en haar medegevangenen behandeld worden. Omdat niets zeker is in de gevangenis, slaat haar optimisme langzaam om in wanhoop. Toch weet ze zich in al haar kwetsbaarheid staande te houden. Gelukkig loopt het, met de nodige hobbels, goed af, en komt ze er ondanks de nare ervaring sterker uit.

 Het enige wat ik lastig vond is het regelmatig wisselen van taal. Het Frans en Arabisch wordt meestal wel vertaald, maar er komt ook een gedeelte in voor waarbij in het Engels gesproken wordt en dit niet wordt vertaald. Gelukkig beheers ik het Engels voldoende om het verhaal te kunnen blijven volgen, maar wanneer je het Engels niet beheerst mis je toch een flink stuk van de conversatie. Dan wordt vooral het einde lastig te volgen.

 Jasmine’s verhaal heeft mij van begin tot einde weten te boeien, en ik waardeer het dan ook met 3 inktpotjes.

 Jolanda

De volksjury 2 van Laura Scheerlinck en Silke Vandenbroeck

 

Op pad met twee true crime addicts

‘De volksjury 2’ is het tweede non-fictie boek van truecrimepodcastmaaksters Laura Scheerlinck en Silke Vandenbroeck. Dit tweede boek dat logischerwijze het vervolg is op het eerste zou er eigenlijk nooit komen: het schrijven van het eerste had duidelijk veel gevergd van de auteurs. Zeg nooit nooit!

In ‘De volksjury 2’ zijn 20 getuigenissen evenzoveel kapstokken voor deze non-fictie.  ‘Onderzoeksjournalistiek’ lijkt niet meteen de categorie waaronder de auteurs hun werk willen onderbrengen.  Wat is ‘De volksjury 2’ dan wel?

Uit alles blijkt dat beide ‘armchair detectives’ zoals ze zichzelf noemen, plezier hebben in hun werk en dat het boek met veel goesting werd geschreven. In dit boek lees je over hun ontmoetingen met mensen die hun expertise in zake opsporingsmethoden, ondervragingen, gevangeniswezen, … met hen en met mensen zoals u en ik willen delen.

De twee auteurs hebben het maar druk met hun ‘hobby’. Een deelname aan een training met speurhonden; interviews met experten, slachtoffers, onderzoeksjournalisten, ja zelfs daders, …, het aanbod aan getuigenissen in dit tweede boek is weer heel divers: een entomoloog over aasvliegen; getuigenissen over crime scene cleaning, over necrofilie, over de waarde van DNA, over het verhoren van kinderen en over alibi’s, … .

Hun schrijfstijl blijft heel dicht bij de vertelstijl die ze gebruiken in hun gelijknamige podcasts ‘de volksjury’.  ‘De volksjury 2’ leest daardoor laagdrempelig en heel vlot.  De persoonlijke toets – de auteurs geven meer dan eens uiting aan persoonlijke bedenkingen en gevoelens naar aanleiding van één of andere bewering of vaststelling – zorgt voor het informele karakter van de getuigenissen. De auteurs houden de lezers heel dicht bij hen door getuigenissen te starten met een vraag: vanzelf denk je onmiddellijk na over het mogelijke antwoord of wordt je nieuwsgierigheid gewekt. 

‘De volksjury 2’ is een bron van weetjes, sommige smakelijk, andere minder smakelijk.  Heel veel info verkregen uit de eerste hand linken de auteurs meteen aan cases die tot ons collectief geheugen behoren.

Laura Scheerlinck en Silke Vandenbroeck in hun Voorwoord: ‘We hebben bijgeleerd, we hebben gelachen en we zijn regelmatig van onze stoel gevallen van verbazing.’

Op die manier zetten zij al bij aanvang de toon voor wat volgt in hun boek.  Misschien maakt ‘De volksjury 2’ je niet aan het lachen en is het niet altijd even wetenschappelijk, het is zeker een vlot lezend boek dat vanuit verschillende invalshoeken verschillende aspecten van misdaad dichtbij de lezer brengt.

3.5 inktpotjes

Anita

Tim door Mans Mosesson

 

Tim is een impactvol verhaal dat je zonder twijfel raakt!

 

Waarschijnlijk is de naam Avicii geen onbekende voor je. Net zoals ik hou je misschien van deze talentvolle artiest zijn muziek. Zijn nummers raakten bij mij onmiddellijk een gevoelige snaar . Tim is het aangrijpende verhaal over de mens Tim Bergling.

Op 20 april 2018 stopte deze gevoelige jongen zijn zoektocht immers. Die dag maakte hij een eind aan zijn leven. Mans Mosesson heeft toestemming van de familie gekregen om de persoon achter dit creatieve wonderkind te leren kennen . Door het verschaffen van  toegang tot privézaken zoals teksten of berichten van Tim en anderen kreeg deze journalist een onverbloemde kijk op zijn mentale en fysieke struggles waardoor hij een eerlijk en hartverscheurend beeld kan schetsen van de echte Tim. De talloze interviews die hij afnam met mensen uit zijn omgeving gecombineerd met al de informatie die hij ontving over de risico's die de dj wereld en zijn succes brachten vervolledigen het pakket. Ik vind het ongelooflijk mooi en moedig hoe de familie de kracht vond om hun zoon zijn strijd zo puur mogelijk te delen om anderen te steunen en te waarschuwen voor de gevaren die niet onzichtbaar mogen blijven.  Openheid creëert verbondenheid en wat me zo raakt in dit boek is dat deze kwetsbare man zelfs na zijn dood anderen een nieuwe weg deed inslaan.

 Ik was altijd al betoverd door zijn muziek maar nu ik gelezen heb hoe tragisch zijn leven verlopen is kan ik niet anders dan huilen.  Ondanks zijn onmenselijk pad en moeilijke momenten ben ik blij dat hij zijn passie wereldwijd heeft kunnen delen maar man wat heeft dit document mij geraakt. Dit is een krachtig pleidooi tegen verslaving, onmogelijke eisen door de maatschappij en onszelf en het geeft anderen die kampen met mentale problemen het gevoel dat ze er niet alleen voorstaan. Ondanks therapie, persoonlijke zelfontwikkeling en heel veel lieve mensen rondom hem hebben de demonen gewonnen van deze kwetsbare ziel . Door zijn muziek en zijn eerlijkheid was hij al blijven voortleven in vele harten van zijn fans maar met dit boek blijft de mens achter de artiest rondzwerven met zijn mooie maar ook minder fraaie kanten.  

Het had prachtig geweest als hij eindelijk had kunnen genieten van zijn familie, vrienden, creatieve ideeën en de liefde want dat gewone was eigenlijk waarnaar hij ook verlangde . Het is zo knap hoe deze familie erin geslaagd is om verdriet zo om te zetten in een intiem boek vol pijn maar ook hoop. Wat heb ik een respect voor hen en de integere manier waarop de journalist het complexe leven van een bijzondere jongen die slechts achtentwintig jaar werd tot dit boek verwerkt heeft. 

.

5 inktpotjes

Fany

 

Wij waren, ik ben weg uit Ruinerwold – Israël van Dorsten.

 

Voor Boekinkt las is het boek Wij waren, ik ben weg uit Ruinerwold van Israël van Dorsten. Ik zag eerder de documentaire en werd hier erg door geraakt.

Het verhaal:
Op zondag 13 oktober 2019 verliet Israël de boerderij waar hij jarenlang vast zat en stapte een café in Ruinerwold binnen. Op dat moment maakte hij zich eindelijk definitief los uit de geloofswereld van zijn vader, die hem vijfentwintig jaar in zijn macht had. In dit boek vertelt hij zijn verhaal, zijn leven. Het geloof en de levensovertuigingen van zijn vader werden zijn realiteit. Hij ging niet naar school, er bestond amper een buitenwereld en hij had geen vrienden.

Gods zoon draagt de naam Gerrit-Jan schrijft Israël in het begin van zijn boek. Vader Gerrit-Jan heeft zich aanvankelijk aangesloten bij verschillende geloofsgroepen, waaronder de zogenaamde Moonsekte, maar voelt zich op een gegeven moment geroepen om zijn eigen geloof te starten. Hij is ervan overtuigd dat hij de nieuwe Messias is die samen met zijn volgelingen zal bouwen aan een nieuw Eden.
Een strenge opvoeding is volgens hun vader nodig om dit doel te bereiken. Dit verwacht hij niet alleen van zijn volgelingen maar ook van zijn eigen kinderen.
Israël vertelt vanuit zijn perspectief wat dit met hem heeft gedaan. Er wordt dagelijks langdurig gebeden, de kinderen worden van de ‘slechte’ buitenwereld afgesloten en als ze het in de ogen van hun vader niet goed hebben gedaan, volgen er lijfstraffen, afzondering of langdurige opsluiting. Vader Gerrit-Jan spreekt vrijwel dagelijks met spirits uit de geesteswereld, hun moeder fungeert hierbij als medium. Wanneer hun moeder echter komt te overlijden, moet deze taak worden overgenomen door een aantal van de kinderen. Ook Israël wordt op een gegeven moment ingezet om de ‘belangrijke’ boodschappen uit de geesteswereld te channelen. Aanvankelijk voelt hij zich heel vereerd, maar ook vertelt hij eerlijk hoe het channelen van honderden spirits, die zijn lichaam gebruiken om hun boodschappen te vertellen, slopend voor hem zijn.
Op een gegeven moment bereikt Israël een keerpunt en voelt hij twijfels, echter de jarenlange indoctrinaties maken dat hij ontzettend worstelt met alle emoties die hierbij vrijkomen. Het idee dat zijn hele leven gebaseerd is op één grote leugen is bijna niet verteerbaar voor hem en moeilijk te geloven. Toch blijft de lok naar vrijheid roepen en ’s nachts sluipt hij stiekem de boerderij om zich in de ‘normale’ wereld te begeven.
Hij probeert contact te leggen met diverse hulporganisaties, die hem steeds van het kastje naar de muur wijzen. Uiteindelijk lukt het hem te ontsnappen en wordt hij eindelijk geloofd. Wat volgt is een inval en de bevrijding van zijn broers en zussen.

Mijn leeservaring:
Ik zag reeds eerder de documentaire, waardoor heel veel voelde als een herhaling van wat ik al kende. Dat is natuurlijk logisch, want het verhaal blijft het zelfde. Anders is dat dit puur vanuit de invalshoek van Israël is geschreven. Het is aangrijpend om te lezen wat dit alles met hem persoonlijk heeft gedaan. Knap vind ik het dat het geschreven is met de grootste zorgvuldigheid en zonder verwijten. Ik weet niet of mij dit zou zijn gelukt en het geeft vind ik de grote vergevingsgezindheid van deze jongen aan. Hoewel het verhaal in grote lijnen bekend is, grijpt het me ook deze keer weer ontzettend aan. Diep respect voor hoe deze jonge zich staande heeft weten te houden. Verbijsterend vind ik het ook hoe Gerrit-Jan zelfs nadat hij ziek is geworden en daardoor niet meer kan praten toch nog zo’n macht over zijn kinderen heeft. Ik voel de wanhoop, wanneer Israël continu wordt afgewezen wanneer hij hulp zoekt bij diverse instanties. Hij weet daarmee feilloos de vinger te leggen op de tekortkomingen binnen ons zorgstelsel en ik, als ex-zorgverlener voel plaatsvervangende schaamte bij hoe dit allemaal gegaan is en ik hoop dat hier door de diverse instanties kritisch naar gekeken wordt.

Mijn eindoordeel:
Wij waren, ik ben van Israël van Dorsten krijgt van mij 3.5 inktpotje.

Sinds ik niet meer drink van Evi Hanssen

 

Hoe voelt het echt als je vijfhonderd dagen niet drinkt?

 

Na een nachtje doorzakken met alle gevolgen de dag daarna beslist Evi Hanssen dat het genoeg geweest is. Een jaar geen druppel alcohol drinken is haar nieuwe experiment.

 Hoewel de bekende Vlaming geen grote drinker was ontdekt ze dat ze toch wel degelijk afhankelijk is van alcohol. In dagboekvorm vertelt ze over haar struggles en deelt ze de confronterende feiten rond alcoholgebruik. Alcohol verdooft verdriet, geeft je durf en het past sociaal bij vele situaties. Een feestje of een lekker avondje uit daar hoort immers voor velen drank bij . In het begin mist Evi de drug heel erg en lijkt het alsof haar leven minder is zonder alcohol. Ze lijkt saai geworden, hoort er precies op het werk of bij vrienden niet bij en zelfs thuis lacht men soms met haar voornemen. 

Een leven zonder drank zorgt blijkbaar echt voor gemis en eigenlijk doorloopt ze een soort van rouwproces. Omdat ze zich lang alleen voelt gaat ze op zoek naar veel informatie in boeken , podcasts en nadat ze haar twijfels overwonnen heeft zelfs bij lotgenoten . Als haar uitgever wil dat het jaar  vijfhonderd worden omwille van corona slaat dit in als een bom. Eigenlijk keek ze uit naar het einde en ze verlangt nog steeds naar dat lekkere glas . Hoe gaat ze dit in hemelsnaam volhouden en thuis uitgelegd krijgen? Uiteindelijk maakt ze een klik en durft ze toegeven aan zichzelf dat er naast nadelen ook een pak voordelen zijn aan nuchter zijn. Haar gezondheid verbetert, haar huid ziet er beter uit en ze slaapt zonder paniekaanvallen.  Ze herinnert zich gesprekken, ze omarmt spiritualiteit en ze gaat met plezier wandelen.  Stilaan durft ze haar eigen zin te doen zonder alcohol nodig te hebben.

 Tijdens haar project ergert ze zich aan hoe normaal de drug alcohol is en hoe we zelfs aan onze kinderen vaak alleen de positieve kant van drinken vertellen. Na vijfhonderd dagen is ze tevreden met wie ze is en ze besluit om ook daarna niet meer te drinken. Evi Hanssen laat met humor en een grote dosis zelfspot zien hoe alcohol links laten liggen alles anders maakt .

 

 3,5 inktpotjes 

Fany

Wij waren ik ben van Israel van Dorsten

 

Titel: Wij waren, ik ben Weg uit Ruinerwold.
Auteur: Israel van DorstenUitgeverij:
Uitgeverij Pluim
Publicatiedatum: 13 oktober 2022
Recensie door: Tamara

“ Ik ben dat smerige. Vieze, slechte, akelige moedersjochie dat niks anders kan dan zelfmedelijden hebben en weggedoken in een hoekje zitten.”

Op zondag 13 oktober 2019 verliet ik de boerderij waar ik jarenlang vastzat en stapte een café in Ruinerwold binnen. Op dat moment maakte ik me definitief los uit de geloofswereld van mijn vader, die mij vijfentwintig jaar lang in zijn macht had. In 'Wij waren, ik ben. Weg uit Ruinerwold' beschrijf ik mijn leven. Mijn vaders geloof en overtuigingen waren mijn realiteit: naar school ging ik niet, ik bestond niet eens voor de buitenwereld, en ik had geen vrienden. Er waren alleen de geesten die om ons heen dwaalden en waarmee we praatten. Bidden was onze enige redding, God zat altijd in mijn hoofd. Dan komen de eerste scheurtjes in mijn geloof, en dat worden er geleidelijk steeds meer. Het internet is de sleutel voor mijn ontwikkeling. Ik zoek een weg naar de vrijheid voorbij schuld, angst, verdriet, onzekerheid. Maar wanneer mijn gedachten eindelijk vrij zijn, voel ik me meer opgesloten dan ooit. Ik wil weg uit de boerderij waar ik samen met mijn familie verborgen voor de buitenwereld leef. Maar wie gaat mij helpen? – Israel van Dorsten

Ik denk dat iedereen wel gehoord heeft over de kinderen van Ruinerwold. Een vader die zulke rare geloofsovertuigingen op na hield en zijn kinderen niet allemaal aangegeven had. Één van deze kinderen, Israel, doet zijn verhaal. Hij neemt je mee in dit boek vanaf het begin. Het begin waar Israel nog wel steeds kind mag zijn ,maar wel op kijkt naar zijn oudere broer. Die mag immers, net als zijn moeder, medium zijn voor de geesten die tot zijn vader richten. Zijn vader is immers Prime Father, de man die God gaat helpen om het gevecht tussen kwade en goede geesten op te lossen. Daar waar Jesus heeft gefaald, zal Prime Father het anders doen. Met deze overtuiging staat de vader van Israel in het leven. Het is heel bizar om te lezen hoe de kinderen hebben geleefd. Op het moment dat Israel ook mag dienen als medium, gaat het heel snel verkeerd. Hij moet het spelletje zo goed weten te spelen, dat zijn vader geen argwaan krijgt. Het was moeilijk om te lezen, hoe zo'n jong kind wordt gehersenspoelt en zichzelf moet opsplitsen in meerdere persoonlijkheden is heftig. Dit boek vond interessant om te lezen en ik heb het ook niet in 1x kunnen uitlezen. Het is niet zozeer gruwelijk, bloederig of horror, maar het deed me wel wat.

Dit boek laat goed zien, hoe mensen jaren onder de radar kunnen leven, de kinderen niet eens officieel bestaan. Maar ook de kracht wat een mens kan bezitten. En dat is wat Israel is, een krachtig persoon die zelf een einde heeft gemaakt aan de jarenlange marteling.

 

Surrender 40 songs, één verhaal – Bono

 

Voor Boekinkt lezen Karin K. en Hilona het boek Surrender 40 songs, één verhaal van Bono en dit is wat zij er van vonden.

Hilona
Sinds jonge leeftijd ben ik fan van U2. Ik kocht mijn eerste concertkaartje op 12-jarige leeftijd en op 13-jarige leeftijd zag ik in oktober 1984 deze geweldige groep in Ahoy Rotterdam. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet, dat mijn toch wel conservatieve ouders hiermee akkoord zijn gegaan. Er volgden nog heel veel meer concerten in de daaropvolgende jaren, niet alleen in Nederland maar ook het buitenland. Uiteindelijk kreeg ik wat moeite met de ‘weldoener’ Bono, die zich voor veel goede doelen heeft ingezet, maar daar tegenover het dubbele durft te vragen voor een concertkaartje waardoor een concertbezoek bijna onbetaalbaar is geworden. Ik heb het gevoel dat me iets door de strot wordt geduwd, er geen vrije keuze meer is en daarom koos ik er uit principiële overwegingen voor om niet meer naar de concerten te gaan. Tot op de dag van vandaag nog steeds met een heel dubbel gevoel. Toch kijk ik ondanks dit, vol spanning uit naar deze autobiografie.  
Karin K.
Ik vind dit boek een must have voor de echte fan en voor de geïnteresseerde. Onder die laatste categorie plaats ik mezelf dan, ik zag ze immers maar 2x in mijn leven. De 1e keer in 1983 op het Werchter festival en in 1984 in de Rotterdamse Ahoy. Lp’s kocht ik tot Rattle and Hum, waarna de liefde wat bekoelde. Toch stond ik weer echt te springen om deze autobiografie te lezen.

(Grappig dat zowel Karin als Hilona in 1984 hetzelfde concert hebben bezocht)

Wat is hun leeservaring na het lezen van de eerste hoofdstukken?

Hilona:
Het boek begint al direct met een knaller. De bijna-doodervaring van Bono, die een aangeboren hartafwijking blijkt te hebben en waarbij een aneurysma op knappen stond, waardoor hij met spoed op de operatietafel belandde. De toon is gezet.
Karin K:
Dat begin kwam bij mij ook meteen binnen. Openhartig, maar ook met veel gevoel voor dramatiek. Ik dacht ‘deze man kan niet alleen prachtige songs schrijven maar ook een boeiend boek over zijn eigen leven.’

Wat vinden zij van het verhaal?

Hilona:
Openhartig vertelt hij over zijn jeugd. Het verlies van zijn moeder wanneer hij 14 jaar is heeft grote impact op het gezin Hewson. Muziek heeft altijd een belangrijke rol in het gezin gespeeld en ook Bono vindt steun in de muziek. In 1976 reageert hij samen met David Evans (The Edge) en Adam Clayton op een oproep van schoolgenootje Larry Mullen jr. Bijzonder is het dat sinds die tijd de band nooit van formatie is gewijzigd en ieder bandlid een even belangrijke rol heeft.
De liefde die Bono heeft voor zijn muze Ali, van prille schoolliefde tot een krachtige persoonlijkheid die trots naast hem staat, maar ook haar eigen leven heeft. We zien de band groeien en groter worden. De successen, maar ook de tegenslagen en ik, ik geniet mee. Veel wist ik al, maar toch lees ik ook nog best wel wat nieuwe dingen.

Karin K.
De opbouwt van het boek is op basis van 40 prachtige songs. Samen met de foto’s en een speciale Spotify lijst is het een bijzondere ervaring. Elk hoofdstuk wordt bovendien vooraf gegaan door een tekening van Bono zelf en een handgeschreven (en daardoor bijna onleesbaar) tekstje.
Hij vertelt over zijn moeilijke jeugd, het vroegtijdige overlijden van zijn moeder, zijn interesse in de muziek, zijn grote jeugdliefde Ali, de lange en moeizame weg naar succes en nog veel meer.

Wat vinden zij van de schrijfstijl van Bono en zijn er hoofdstukken die opvallen of juist tegen vallen?

Hilona
Bono heeft een vermakelijke manier van vertellen en reflecteert met de nodige zelfspot en ik hang aan zijn lippen. Vooral de stukken die gaan over zijn jeugd en de beginjaren van de band vind ik interessant om te lezen. Ik weet dat religie een belangrijk voor hem is en het is logisch dat ook dit in het boek aan de orde komt, maar van mij had dat best wat minder gemogen. Het boek is verdeeld in drie delen en de eerste twee delen lezen vlot weg. 
Tot het laatste deel, waarin vooral de ‘Messias’ Bono spreekt, want hoewel hij tegenspreekt als Messias te willen worden gezien, vind ik dat er toch een ondertoon van zelfverheerlijking is en dat is jammer. Natuurlijk is het mooi en nobel dat hij zijn bekendheid inzet voor de goede doelen, maar waarom heb ik dan toch keer op keer het gevoel dat hij vist naar complimenten en aandacht? Ook hier irriteert het mij en als ik heel eerlijk ben hadden de laatste 200 bladzijden wat mij betreft flink ingekort mogen worden.
Karin K.
Ik heb echt genoten van dit speciale inkijkje. Vooral de moeizame eerste jaren vond ik het boeiendst, maar dat geldt voor elke muziekbiografie. Toch komt Bono ook vaak over als een tiranniek macho-mannetje, en ik begrijp het wel want wil je jezelf staande houden in het muziekwereldje dan kan en mag je niet te lief zijn.
Het laatste gedeelte, waarin Bono steeds meer gaat lobbyen voor goede doelen, vond ik ook een stuk minder. Kopstukken, wereldverbeteraars en Amerikaanse presidenten worden ineens ‘vereerd’ met zijn bezoek. Het boek verzand erdoor in politiek geklets. Bono zou het vast goed doen in de politiek, getuige een quote van hem:
‘Ik heb een behoorlijk geheugen, afgezien van de dingen die ik vergeten ben.’
(Haha, aan wie doet mij dit nu denken?)

Het boek is uit, wat denken jullie?

Hilona
Om het laatste hoofdstuk moet ik lachen, ik denk dat menig lezer hier zijn wenkbrauw bij zal optrekken. De symboliek vind ik echter heel mooi, het maakt de cirkel van zijn leven rond en daarmee vind ik het dus een goed gekozen einde. Of is het toch een (nieuw) begin………….?
Op de laatste pagina’s staan prachtige foto’s die ook voor mij een trip down memory lane zijn.
Karin K.
Het laatste hoofdstuk heeft mij in opperste verbazing achter gelaten. Ik ga er niks over zeggen, wie zou me geloven, haha!

Wat is jullie eindoordeel?

Hilona
Surrender 40 songs, één verhaal is wat mij betreft een must have voor iedere fan of liefhebber, die naast de prachtige lp’s niet in de kast zou mogen ontbreken. Ondanks dat ik niet van alle hoofdstukken evenveel heb genoten blijft er in dit meer dan 600 bladzijden tellende boek genoeg over waarmee ik  mij kostelijk heb vermaakt. Het boek heeft me doen lachen en huilen, het heeft me gerriteerd en geraakt, maar bovenal vermaakt. Daarom krijgt Surrender 40 songs, één verhaal van mij 4 inktpotjes.
Karin K.
Ik vond het al met al een geweldig boek, maar is het door Bono bedoeld als een soort van afscheid? Een nalatenschap? Of schrijft hij straks gewoon nog een autobiografie? Geen idee.
4 Inktpotjes.

 

Wanneer je lichaam nee zegt van Gabor Mate

 

Wat is dit een boeiend boek met een holistische kijk op ziekte en trauma

 

Gabor Mate heeft vanuit zijn ervaring als huisarts en zijn werk in palliatieve en verslavingszorg dit informatieve en verhelderende boek geschreven. Ziekte wordt hier niet enkel vanuit de medische kant benaderd maar breed opgevat. In negentien hoofdstukken vertelt deze inspirerende man hoe langdurige stress en trauma ziekte kan doen ontstaan of verergeren. Natuurlijk ligt soms ook je omgeving mee aan de basis van je klachten en niet iedereen met stress wordt ziek. Zit het dan toch tussen je oren? Gabor Mate toont de samenhang aan tussen deze verschillende onderwerpen. Tegenwoordig geeft hij over heel de wereld talks rond deze zaken en is hij gekend als expert . Wanneer je lichaam nee zegt toont perfect de connectie tussen body en mind . Het kan je helpen om meer duidelijkheid te krijgen en misschien wel erger te voorkomen. Met voorbeelden uit zijn loopbaan, wetenschappelijk onderzoek en zijn eigen ervaringen laat hij het verband zien tussen de gevolgen van verborgen emoties, de verbijsterende impact van chronische stress en het gevolg van trauma's. Kanker en vele andere aandoeningen zoals MS worden besproken en gelinkt aan de verschillende factoren. De stukken gaan bijvoorbeeld over immuniteit, vroegere ervaringen ,negatieve gedachten en om te eindigen is er nog het interessante hoofdstuk over de zeven elementen van genezing. Dit is dan wel een informatief boek,toch het is zeker niet saai. Het klopt dat het je concentratie vraagt maar de auteur gebruikt echte cases om zijn bevindingen te onderbouwen en hierdoor voelt het niet als droge kost. Wanneer je lichaam nee zegt kan je helpen om meer duidelijkheid te krijgen en misschien wel erger te voorkomen. Het is immers zo dat wanneer jij niet stopt je lichaam het ooit voor jou doet. Gabor Mate maakt duidelijk dat lichaam en geest een geheel vormen en dat ziekte iedereen kan overkomen .

 

Als je geen oogkleppen draagt en verder durft denken dan het traditionele is dit boek een eye-opener en een must-read.

 

4 inktpotjes

Fany

 

Je bent jong en je rouwt wat - Lisanne van Sadelhoff

 

 

Een pakkend en eerlijk verhaal over een rouwproces met plaats voor een lach en een traan.

 

Lisanne stopt nooit en het lijkt nooit genoeg voor deze jonge ambitieuze meid. Als een donderslag bij heldere hemel wordt hun gezin ineens geconfronteerd met verlies . Darmkanker krijgt haar altijd positieve mama kapot . Lisanne denkt na haar dood verder te kunnen als voorheen maar zes maand later blijkt ze alles diep opgeborgen te hebben en gaat ze in therapie. Je bent jong en je rouwt wat is een waargebeurd boek over zware thema's maar het is nooit een 'tearjerker'. De manier waarop deze vrouw haar verhaal doet is confronterend , soms herkenbaar en pijnlijk maar nooit te. Haar hoofdstukken begint ze met een cliché over rouwen en de levendige anekdotes en gitzwarte humor zorgen voor een lichtvoetigheid waardoor dit een toegankelijk boek is voor wie in dezelfde situatie zit of iemand kent die moet omgaan met verlies. Eigenlijk is dit atypische en openhartige verhaal een aanrader voor iedereen omdat het wijze inzichten over liefde en het leven bevat. Lisanne laat me meekijken in het verleden van hun liefdevolle gezin, deelt haar pijn rond de ziekte en dood van haar ongelooflijke moeder en maakt duidelijk dat zelfs in zware momenten plaats mag zijn voor grappige of fijne ervaringen. Het is en blijft zwaar en steun zoeken of professionals inschakelen mag in deze tijd geen taboe meer zijn. Dankzij 'Je bent jong en je rouwt wat' krijg ik mee hoe deze succesvolle dame haar proces met vallen en opstaan verloopt.

 

Dit boek ontroert en tegelijkertijd  tovert het soms een glimlach op mijn gezicht. Het is een eerlijk verhaal over hoe iedereen rouw anders beleeft . Rouwen stopt zoals Lisanne zelf zegt immers nooit en na dit boek voel je je  minder alleen.

 

4 inktpotjes

Fany

Je brein de baas- André Aleman

 

Volgens onderzoek is het duidelijk dat ons gedrag voor het grootste deel bepaald wordt door onbewuste processen. Toch gaat neuropsycholoog André Aleman in dit boek bewijzen dat, ook al hebben deze inderdaad grote invloed, we toch nog zelf zeggenschap hebben over onze hersenen. Zijn visie dat we wel een vrije wil hebben en onszelf bewust kunnen sturen is een bijzondere stelling die hij hard maakt door een kritische kijk op verschillende zaken te werpen. Hij vertelt over controlemechanismen en waar deze afhankelijk van zijn en hoe we onze acties kunnen regelen. We hebben immers een manoeuvreerruimte in ons brein . André Aleman geeft ook aan dat er nog veel meer research nodig is en dat resultaten van vroegere onderzoeken soms anders geïnterpreteerd kunnen worden . Mindfulness,emotieregulatie en meditatie zijn maar enkele belangrijke technieken die je kan inzetten.

 

Hoewel dit non- fictie boek toegankelijk geschreven is moet je wel je hoofd houden bij deze verhandeling. Je brein de baas toont ook , weliswaar beknopt, aan hoe belangrijk de omgeving en je ervaringen zijn op je menszijn. Soms mocht het iets vlotter geschreven zijn maar uiteindelijk wordt de complexe materie van hersenwetenschap goed omschreven en dat is zeker  een pluspunt. Ik denk dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken hoe dit boek bevalt maar het geeft alleszins een educatieve kijk op hoe je brein kan werken.

3,5 inktpotjes

Fany

 

 

3,5 inktpotjes

Fany

Laat je tranen vloeien tot een vijver – Remona de Hond – Fransen.

 

Het verhaal:

“Laat je tranen vloeien tot een vijver, waarop je in de zomer samen met de kinderen kunt varen en in de winter kunt gaan schaatsen”.

Dit waren de laatste woorden van Marc de Hond voor zijn vrouw Remona in zijn gefilmde afscheidsspeech. In dit boek schrijft zij over haar leven samen met Marc, maar vooral over haar nieuwe leven zonder Marc. In korte hoofdstukken lezen we over hun tijd samen voordat de kanker opnieuw toesloeg, het moment dat kanker hun leven op zijn kop zet, de behandelingen, het moment dat de behandelingen niet meer aanslaan en ze de palliatieve zorg in gaan, tot het moment van overlijden. De kracht die Marc haar gaf en hoe zij als gezin dit samen hebben doorleefd.

Mijn leeservaring:
De schrijfstijl is vlot en het boek leest prettig. Ik heb het gevoel dat ik een deel van het verhaal mis, dus lees ik voordat ik verder ga eerst het boek Licht in de tunnel, dat Marc 2 jaar terug voordat hij stierf zelf schreef en dat werd uitgegeven na zijn overlijden.
Ik heb intense bewondering hoe zij dit met elkaar als gezin hebben gedaan. De kracht, de wijsheid, de liefde voor elkaar. Het ontroert mij en raakt me op een positieve manier.
Dat lees ik vooral ook in Laat je tranen vloeien tot een vijver. De ongekende veerkracht van dit gezin. Mooi hoe zij ook hun nog jonge kinderen hierbij betrekken, door er open over te praten en er vooral geen taboe van te maken. Hoe zij samen het leven vieren en nog mooie herinneringen met elkaar maken. De impact die Corona heeft gehad en hoe Marc uiteindelijk afscheid neemt van de mensen die hem dierbaar waren.
Ik heb grote bewondering hoe zij naast vrouw en moeder, uiteindelijk ook belangrijke zorgtaken op zich heeft genomen, die niet altijd even gemakkelijk zijn geweest. Hoe ze naast de intense kracht, zichzelf ook kwetsbaar opstelt wanneer ze het allemaal even niet meer ziet zitten en als ze er letterlijk zelf ziek van wordt niet schroomt om hulp te vragen.
Dit boek is niet alleen een eerbetoon aan Marc, maar het laat ook zien dat er naast het grote verdriet, ook ruimte mag zijn voor nieuw geluk. Dat gun ik Remona ook.

Het eindoordeel:
Laat je tranen vloeien tot een vijver is een mooi boek dat ik met een lach en een traan heb gelezen. Grote bewondering voor de kracht van deze vrouw en wat gun ik haar, samen met haar dochter Livia en zoontje James alle geluk van de wereld.
Laat je tranen vloeien tot een vijver van Remona de Hond-Fransen krijgt van mij 3.5 inktpotje

Hamsters in je hersenen- Joachim Meyerhoff

 

Een eerlijk boek met humor over wat een beroerte met je doet.

 

Wanneer Joachim Meyerhoff op zijn eenenvijftigste tijdens het maken van het huiswerk met zijn dochter  een zogenaamde mini- beroerte krijgt verandert alles. Door zijn vastbesloten dochter krijgt hij eindelijk hulp maar doordat de Weense ziekenhuizen overvol zijn gaat er kostbare tijd verloren. Lichte beroerte of niet (CVA), het  maakt voor hem niet echt uit want de linkerkant van zijn lichaam is immers verlamd. Wanneer de Duitse acteur en regisseur uiteindelijk aankomt op de intensive care observeert hij zijn medepatiënten en helpers. Later besloot hij om zijn ervaringen op te tekenen en een nieuw deel toe te voegen aan zijn autobiografische reeks. Met scherpe pen fileert hij alle personages in het ziekenhuis en daarbij vergeet hij ook zeker zichzelf niet. Vol enthousiasme en een uitgebreide woordenbrij schetst hij hoe liefde en optimisme hem overeind houden. Hij vertelt eerlijk hoe verwarrend en raar alles was en hoe hij leerde omgaan met een lichaam en geest die niet meer deden wat hij wou. De radeloosheid en de vertwijfeling maar ook de hoop zijn voelbaar in heel het boek.Tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis krijgt hij herinneringen over vroeger. Blijkbaar functioneert je brein anders na een beroerte en hij geeft me zo  niet alleen een kijk op wat hij nu meemaakt maar deelt zijn verleden en eerdere ervaringen door zijn overpeinzingen. Ons brein is plastisch en met vallen en opstaan krabbelt ook deze patiënt recht maar niets zal nog zijn als ervoor.

 

Hamsters in je hersenen is een sprekende en symbolische titel die perfect past bij dit boek dat ertoe doet . Wat Joachim Meyerhoff deelt is cruciaal en het kan anderen helpen . Soms verdronk ik wel in de ellenlange zinnen en bespiegelingen maar dat dit een fascinerend relaas is kan ik niet ontkennen.

 

 

3,5  dikke inktpotjes 

 

Fany

Loiza- Loiza en Mirjam Lamers

 

Loiza vertelt in dit boek over haar jeugd en hoe het nu als volwassene met haar gaat. Zij was de eerste transgender-vrouw die Holland's Next Topmodel won. Dit vergrootte de bekendheid rond dit thema maar voor haar was dit het begin van een onzekere periode. Zoals al eerder in haar leven heeft ze het toen niet gemakkelijk gehad. Al van kleins af wist zij dat ze in het verkeerde lichaam geboren was. Samen met haar gezin begon hun zoektocht al vroeg en met dit verhaal willen dochter en moeder anderen in een soortgelijke situatie een hart onder de riem steken. Ondanks hun hechte band is duidelijk dat ook dit liefhebbend gezin het soms niet meer wist of andere ideeën had.  Doordat Loiza  haar ervaringen in het oog sprongen werd ze een boegbeeld voor velen.Haar moeder en zijzelf kregen allerlei vragen . Om nog meer mensen te helpen en de idee om meer bekendheid te creëren rond dit gevoelige thema ontstond stilaan het idee om een boek te schrijven. Beiden geven heel eerlijk en open antwoorden vanuit hun beleving  op vragen van brieven van kinderen en ouders .

 Loiza is boeiend omdat het een kijk geeft op een fascinerend onderwerp en omdat het zo puur en rechtuit geschreven is. Het is interessant om vanuit de verschillende standpunten te voelen hoe zwaar het transitieproces kan zijn en het raakt me hoe Loiza getroffen werd door pesters en depressies deel van haar leven uitmaakten maar ook hoe ze altijd doorging om haar dromen te bereiken.

 

4 inktpotjes

Fany