Zwart krijt van Christopher J. Yates

 

Vertrouw nooit de schrijver

Vertrouw het verhaal...

Het boek start met iemand die drie jaar lang 23 uur en 59 minuten per dag doorbracht in zijn woning... Dat roept al veel vragen op.
Dan gaat men naar de eerste dag op het Pitt College, waar de nieuwe eerste jaars arriveren. Mooi wordt de omgeving beschreven en hoe het er aan toegaat. Visueel zie je de jonge rijke studenten lopen met hun ouders op het terrein.

Terug naar de man die niet uit zijn woning komt. Hij heeft zes glazen in de woonkamer op de grond staan. Zodat hij dagelijks kan zien hoeveel hij drinkt. In de keuken staan drie borden op de grond, zodat hij kan zien of hij zijn ontbijt op heeft. Wat is er met deze man? Vreemde gewoontes en is hij soms zwaar autistisch?

Het verhaal wisselt af met Wisselt af het ontstaan van het spel in het verleden en met de vreemde jongeman die zijn spelgenoot gaat ontmoeten 14 jaar later.
Het verhaal verloopt wat traag tot bladzijde 80, maar is wel mooi omschreven. Een ander zou het langdradig kunnen noemen. Mij irriteert het totaal niet. Ik geniet echt van het verhaal. Een mooi verhaal mag een mooi intro hebben.

"Ze waren jong en idealistisch en geloofden allemaal in wederzijds vertrouwen, in eergevoel en in elkaars intrinsieke fatsoen (mooie quote aan begin spel)."

Joylon en Chad bedenken een spel waar zes vaste spelers aan meedoen. Ze moeten een uitdaging uitvoeren die consequenties heeft. Indien ze het spel willen verlaten zijn ze het inleggeld van 10.000 kwijt.
Langzaam aan worden de opdrachten erger qua consequenties. Joylon is de duidelijke leider van de groep. Hij is populair onder studenten en drukt duidelijk zijn stempel op alles.
Tussendoor wordt Jolyon op latere leeftijd steeds verwarrender voor de lezer. Waar traint hij toch voor, waarom was hij drie jaar opgesloten in huis? Wie is de vrouw die elke middag voor 2 uur in zijn woning komt, nu hij wel oefent met naar buiten gaan?

Als je over de helft van het boek over een voorval leest, denk je te weten wat er gebeurd is. Wie er dood is en waardoor.. En dan bam , kantelt het verhaal een andere kant op weer. Knap gemaakt dit verhaal. Elke keer opnieuw hoogtepunten in het al mooie verhaal. Het verhaal knaagt aan mij: ik wil meer. Vertel het nu...doorgaan...Ik moet het weten. En dan sla je de laatste bladzijde om.... WOAW!
Hoe ga ik anderen vertellen hoe ik genoten heb van dit boek?
Ik hoop dat mijn razendgrote enthousiasme overkomt...

Ik heb zo enorm genoten van dit boek. Ik kon ook de eerste dagen geen nieuw boek pakken, omdat het verhaal in mijn hoofd zat en na een prachtig boek als dit het alleen maar kan tegenvallen. Het beschrijven van de omgeving, de uitstekende beschrijvingen van alle hoofdpersonen die zo mooi kloppen en dus mooi bedacht zijn hoe ze elk reageren op het spel en op elkaar. Hoe langzaam alles afbrokkelt van wat ze aan een mooie vriendschap hadden. Hoe belangrijk het winnen is geworden, nog geen eens om het geld ,maar de trots. De zogenaamde zelfmoord van een van de spelers.
En dan 14 jaar later de clash tussen een aantal leerlingen van toen. Waarom ontmoeten die elkaar na zoveel jaar? En op het moment dat het spel eindelijk afgerond lijkt te worden en er een dudielijke winnaar lijkt te zijn, gebeurt er iets wat weer een wending geeft. Enkel en alleen maar door een voorstel in het spel van de tegenstander zo sluw, vals heeft bedacht. Maar wat je bijna een juichkreet ontlokt.

Een boek dat je zo in de ban houdt door de mooie schrijfstijl en door het goed bedachte verhaal waardoor je geniet met hoofdletter G. Elke keer komt er een nieuw hoogtepunt. Dit boek is nu eens de volle vijf sterren waard. Deze ga ik zeker nog een keer lezen. Hoe vaak zeg je dat?

Plot 5
psychologie 5
Originaliteit 5 (niet qua spel onder studenten, maar wel de rest)
Spanning 5
Leesplezier 5

Vijf enorme glanzende en stralende sterren
Ink

Het huis met de blauwe luiken van Michelle Visser

Als Anneloes Beekman ontdekt dat haar rijke en succesvolle echtgenoot vreemdgaat, verlaat ze hem en hun luxe ­leventje in Wassenaar. In een opwelling koopt ze een ­vervallen huis met blauwe luiken in midden-Frankrijk om er een chambres d’hôtes in te beginnen. Maar na de eerste euforie loopt ze tegen de harde werkelijkheid aan: het huis moet intensief verbouwd worden, en zelf kan ze amper een schroef van een spijker onderscheiden. Gelukkig maakt ze gemakkelijk vrienden. Met hulp van de Nederlandse klusjesman Sjoerd, de Franse kokkin Georgette en nog meer kleurrijke streekgenoten weet ze een nieuw bestaan op te bouwen.

In de zomervakantie komen haar ouders en vriendinnen uit Nederland logeren, en dan beseft Anneloes pas goed hoe ingrijpend haar leven is veranderd. Het Franse platteland vraagt om aanpassing en soms is het lastig om de charme te blijven inzien van de stilte en eenzaamheid, de elektriciteit die regelmatig uitvalt en de grote spinnen in huis. Lukt het Anneloes om van haar Franse droom een succes te maken, of was haar vertrek uit Nederland een grote vergissing?

Mijn mening: De kaft vind ik erg mooi en heel goed bij het verhaal passen. Het verhaal is makkelijk te lezen en chronologisch van opbouw. Michelle Visser heeft een vlotte schrijfstijl zonder moeilijke woorden. Ze geeft wel heel veel beschrijvingen van de omgeving maar daardoor waan je je wel even echt op het Franse platteland. De beschrijvingen zijn goed gedoseerd en worden nergens te veel.

Wat ik wel heel erg miste was wat diepgang. Het hoofdpersonage, Loes, maakt in korte tijd nogal wat mee maar het lijkt haar allemaal weinig te doen. Ze verhuisd naar Frankrijk, laat daarbij haar ouders , vriendinnen en een ex achter maar ze heeft geen enkel moment heimwee. In Frankrijk heeft ze te maken met grote ingrijpende verbouwing maar ook dat gaat zonder problemen. Eigenlijk gebeurd er vrij weinig in het verhaal en gaat het grootste stuk over de verbouwing en de inrichting van het Franse huisje. Als je graag kijkt naar 'Ik vertrek' of soortgelijke programma's is dit een geweldig boek.

Het had het verhaal kunnen helpen als Loes hier en daar ook eens wat tegenslag had gehad en er wat meer interactie was geweest met haar buren en/of dorpsbewoners. Zelfs de taal is geen probleem want Loes heeft als au-pair gewerkt en wat vertaalwerk gedaan, wat erg makkelijk is. Eigenlijk gaat alles haar veel te makkelijk af en glijdt ze vlotjes van het ene leven in het andere. Loes haar karakter verandert nogal plotsklaps van verwend luxe poppetje naar een moestuinminnende, make-uploze soort van geitenwollensokkenfiguur en het is erg ongeloofwaardig dat zoiets gaat zonder strubbelingen. Het had een mooi soort van psychologische reis kunnen zijn, wanneer ze als het ware zichzelf opnieuw zou uitvinden.

Als je een makkelijk zomers vakantieboek zoekt zou ik deze zeker aanbevelen. Met name voor mensen die veel en vaak naar Frankrijk gaan of dromen van een eigen plekje aldaar is dit een heerlijk boek. 3 sterren.

Leesplezier: 3 sterren
Psychologie: 1 ster
Schrijfstijl: 3 sterren
Originaliteit: 3 sterren
Spanning: 1 ster

Anita

Wat leest Obama in zijn vakantie?

Wat Rutte leest weten we niet en maakt men niet bekend, maar wat de president van Amerika leest kunnen we dan wel opzoeken. In zijn vakantiekoffer zitten de volgende boeken:

foto tzum

All That Is – James Salter
All the Light We Cannot See – Anthony DoerrThe Sixth Extinction – Elizabeth Kolbert
The Lowland – Jhumpa Lahiri
Between the World and Me – Ta-Nehisi Coates
Washington: A Life – Ron Chernow

Van Rossem over lenen in de bieb

Zoals misschien al bekend ben ik een groot fan van Maarten van Rossem. Ik moet zo lachen altijd om zijn droge nuchtere opmerkingen en vaak zegt hij iets dat ik denk van Verrek je hebt helemaal gelijk of dat wist ik niet.
In De slimste mens is hij jurylid en Maarten is een groot boekenliefhebber en een groot verzamelaar. Regelmatig komt er een opmerking rondom boeken in de uitzending voor. Die haal ik er dan uit en publiceer ze hier. Wat zei hij vrijdagavond over de bieb?

"Ik heb niet veel met bibliotheken. Gek genoeg. Ik wil alles gewoon zelf hebben.Ik heb thuis ruim voldoende. Misschien wel iets te veel.Wat me enorm irriteert is dat je dan je dat je zo'n boek net geleend had, dat je het gevoel hebt van ik heb het boek net gehaald en dan krijg je zo'n briefje of je het goed ingepakt en zo snel mogelijk weer wil terugbezorgen.En dan kan je het niet meer vinden. Nou ja..."

Ben jij fan van de bieb? Ik ben ook iemand die het gewoon zelf wilt hebben. Ook ik had in het verleden te vaak briefjes met dat ik weer te laat was. Maar ook werd ik niet goed van alle vreemde vlekken van o.a paprikachips en porretjes in de boeken.

De kleine gevangene van Lise Kristensen

Het waargebeurde overlevingsverhaal van een klein meisje in een Japans krijgsgevangenkamp op Java tijdens de Tweede Wereldoorlog. 

"We hadden de hele dag honger, echt de hele tijd, maar we bedelden en scharrelden en pikten wat, en we verzamelden wat vliegen en muizen om net dat levensreddende beetje extra voedsel te bemachtigen. Java, 1942."

De achtjarige Lise leidt een idyllisch leventje. Totdat Java wordt bezet door de Japanners en alle Europeanen gevangen worden gezet. Twee jaar lang verblijft Lise met haar moeder, haar jongere zusje Karin en haar babybroertje Lasse onder de meest erbarmelijke omstandigheden in een Jappenkamp. Lise bedenkt allerlei manieren om haar familie te beschermen en voor uithongering en gruwelijke wreedheden te behoeden. Haar uithoudingsvermogen en haar wil om te overleven blijken sterker dan het sterkste prikkeldraad. 

Lise Kristensen werd in 1934 geboren op Java. Na de oorlog studeerde ze in Noorwegen, Duitsland en Engeland, waarna ze begon met schilderen. Haar werk werd in vele landen tentoongesteld. Nu woont Lise met haar echtgenoot in Spanje. Het duurde meer dan vijftig jaar voordat ze haar ervaringen op schrift kon stellen.

 'Hartverscheurend portret van het verlies van onschuld van een kind, door de ogen van het kind zelf.' The Observer 

'Unieke memoir en waargebeurd overlevingsverhaal van een meisje en haar familie in een jappenkamp. "The Guardian". 

Het verhaal: Je wordt meegenomen door het leven van Lissemore. Ze woont in Soerabaja en heeft een onbezorgd en luxe leventje. Langzaam merkt ze dat haar vriendinnetjes uit de buurt verdwijnen, maar waar ze heen zijn wil niemand haar vertellen. Op een dag zijn er opeens allemaal Japanse soldaten en wordt ze uiteindelijk samen met haar moeder, zusje en baby broertje meegenomen naar een kamp. Haar vader was al eerder meegenomen, dus ze hadden tassen klaar staan die later van grote waarde bleken te zijn. Lissemore bedenkt al snel allerlei manieren om het haar en haar familie iets makkelijker te maken en van het broodnodige extra eten te voorzien. Vastberaden en met gevaar voor extreme straffen helpt ze haar moeder,zusje en broertje waar ze kan. Ze overleven allemaal het kamp, maar hebben voor altijd een knauw. 

Mijn mening: 
De schrijfster schrijft het in de "ik-vorm" als dat ze nog 8 is en in Java woont. Eerst thuis en later in de kampen. Dit is af en toe lastig en iets wat kinderlijk. Het is ook echt een soort vertel-vorm met veel "ik herinner me nog...." 

Heel prettig lezen vond ik dat niet en het haalde de emotie een beetje uit het verhaal. Toch wou ik doorlezen want de "jappenkampen" lijken wel een beetje een vergeten stukje tweede wereldoorlog terwijl er toch gruwelijke dingen zijn gebeurd. Die gruwelijkheden komen wel goed naar voren en ik heb daar best naar van gedroomd. Lissemore beschrijft  niet alles tot in detail maar je "weet" ze toch. Vooral de ontberingen in het laatste kamp en de angst na de bevrijding voor de plaatselijke bevolking vond ik goed beschreven. De angst om haar moeder. Het schuldgevoel over een niet gedeeld koekje. De jaloezie..... Pakkend geschreven en voelbaar. De nasleep na de oorlog was een beetje langdradig (in mijn ogen) en deed een klein beetje afbreuk aan het boek. Des ondanks geeft het ook wel goed weer hoe stom bureaucratisch alles toch nog werkte en het jaren kon duren voor je dat kreeg waar je recht op had. Ik wil natuurlijk niet teveel weggeven maar ik vond het stuitend om te lezen dat de Japanners tot op de dag van vandaag amper verantwoording hebben genomen voor hun rol in de tweede wereldoorlog. Dáár snap ik dus niets van! Ondanks de schrijfstijl een pakkend verhaal over een dapper meisje dat alleen maar wil dat ze het samen redden. 3 en halve ster 

Corina

Boomsma komt met gedichtenbundel over de dood.

Arie Boomsma heeft voor uitgeverij Prometheus een bundel van gedichten over de dood samengesteld. De bundel heeft de titel "Ik weet niet welke weg je neemt" en zal  eind oktober verschijnen.

De bundel bevat ruim 200 gedichten over de dood, staat op zijn website. "Er is zo ontzettend veel, en zo mooi geschreven over de dood. Ik heb een ruime selectie gemaakt, dichters van vroeger (o.a. Vondel, Bloem, Holst) tot gedichten die nog niet gepubliceerd zijn (van onder meer Jaap Robben, Maria van Daalen en F. Starik)", zegt Boomsma. "Zo probeer ik lezers ook een beeld te geven van de rijkdom aan poezie in onze taal, de grote diversiteit aan stijlen en dichters."

Lijkt mij een goed voornemen om zulke mooie gedichten voor een groter publiek bekend te maken.

Bron: NU.nl

De Japanse minnaar van Isabel Allende

Geen thriller dit keer maar De Japanse Minnaar van Isabel Allende. Ik heb al fijne boeken mogen lezen van deze bijzondere schrijfster. Het huis met de geesten natuurlijk, wat een uniek mooi en goed boek vond ik dat. Maar daarnaast ook zijn Fortuna’s dochter en Portret in Sepia  een voorbeeld van boeken die me bij zijn gebleven.

De cover en titel van De Japanse Minnaar doen me het boek gelijk omdraaien.

Over het boek:

Alma is tien jaar oud als ze in 1939 door haar ouders naar familie in de Verenigde Staten wordt gestuurd om aan de nazi’s te ontkomen. Het verdriet om haar in Polen achtergebleven vader en moeder, die de naziterreur niet zullen overleven, wordt slechts verzacht door de vriendschap met haar achterneef Nathaniel en met haar vriendje Ishimei, de zoon van een Amerikaans- Japans echtpaar. De vijandschap waarmee de Amerikaanse samenleving hen bejegent tijdens en na de Tweede Wereldoorlog – Alma is een vluchteling, Nathaniel Jood en Ishimei Japanner – brengt hen bij elkaar. Ishimei wordt Alma’s grote liefde, maar zij trouwt met Nathaniel. Toch blijven hun levens met elkaar verbonden, want zij delen een afschuwelijk geheim. Jaren later wordt dit verhaal ontrafeld door Alma’s kleinzoon Seth, die Alma regelmatig komt opzoeken in het bejaardentehuis. Daar leert hij de verzorgster Irina kennen, een jonge vrouw met een getroebleerd verleden. Tussen Seth en Irina ontstaat voorzichtig iets moois, maar ook Irina moet zich eerst bevrijden van wat zij jarenlang geheim probeerde te houden.

Ik geniet gelijk van de schrijfstijl, als geen ander weet Allende me vanaf het begin het verhaal in te zuigen en zo heel af en toe zoek ik de betekenis van een woordje op. Heerlijk. Het zorgt ervoor dat ik echt aan het lezen ben. Het verhaal begint met Irina. Irina weet een baan te verkrijgen in een verzorgingshuis, waar ze Alma leert kennen. Alma, een bijzondere vrouw naar zal blijken. De ene personage vloeit vanaf nu vlekkeloos over in de ander en Allende weet dit zo mooi en beeldend uit te diepen en te beschrijven dat je alle personages persoonlijk denkt te kennen. De wereld van levensverhalen gaat open. Verhalen met een eigen rugzakje, verhalen met een eigen geschiedenis en eigen liefdes. Levensverhalen die elkaar op prachtige wijze raken en dan samen weten te komen.

Deze roman bevat geschiedenis, spanning, pijn, vriendschap en liefde.

Wat een prachtig, prachtig boek.

Karin