Voorbij het Wederwoud van Valentijn Ringelberg

 Wat is Voorbij het Wederwoud een aangrijpend begin van een nieuwe young adult fantasy reeks. Het is het dromerige eerste deel in de serie rond de Raad van Vha 'Rymn'.

In Voorbij het Wederwoud zorgt de verbeelding, emotie en de betoverende schrijfstijl dat het fantasierijke verhaal binnenkomt, maar nooit echt angstaanjagend wordt. 

Het boek heeft een prachtige sprookjesachtige cover en het verhaal zelf is aangevuld met illustraties en bijpassende landkaarten. De uitgeverij Hamley Books staat erom bekend om altijd zorg te besteden aan hun uitgaven en dit is zonder twijfel een pareltje. 

Phaun, een Elfyn, zorgt dag in dag uit voor haar zieke zus Céli.  Ze heeft hun hutje niet meer verlaten sinds haar oudere bloedverwant het slachtoffer werd van een geheimzinnige ziekte en heeft zelf nog amper een leven. 

Eigenlijk wil zij, net als de andere dorpsbewoners, ook haar dromen volgen, maar nu komt Céli op de eerste plaats. 

Wanneer Phaun met Araan, haar jeugdvriend, onverwacht even ontsnapt uit haar droeve bestaan, is dit voor haar een heel zeldzaam moment. Tijd voor zichzelf nemen kan immers enkel als de heler zich even over Céli ontfermt, maar het lijkt wel of deze dag hiervoor voorbestemd was. 

Groot is Phaun haar verbazing wanneer ze tijdens deze uitstap, ontdekt hoe de Raad, hun beschermer, met haar macht omgaat.

 Noova, de vrouw van haar zus, kon de pijn van de ziekte van haar partner niet aan en ging hun samenleving verdedigen in het vredesleger . Als Kapitein van de Compagnie heeft ze voor hun volk gestreden, maar nu is het voor haar tijd om de plaats van Phaun in te nemen en er te zijn voor haar geliefde. Ze heeft voor Phaun een sprankeltje hoop, maar dat betekent dat ze alles moet achterlaten en het mysterieuze Wederwoud moet intrekken. 

Tijdens de gevaarlijke reis komt het zorgzame, maar ook vastbesloten meisje in contact met wonderlijke en angstaanjagende schepsels. Haar tocht levert nieuwe vriendschappen op, maar brengt ook wanhoop, angst en verdriet. 

Valentijn Ringelberg heeft een prachtig young adult debuut geschreven waarbij zijn idyllische wereld verandert in een nachtmerrie. Toch is dit eerste deel uit een nieuwe serie , ondanks de heftige scènes , een wondermooie trip naar een plaats die één is met de natuur.

 

Valentijn Ringelberg ontvouwt eerst rustig zijn wereld waarna hij me trakteert op extra spanning en drama. Hoewel de gebeurtenissen op zich gruwelijk zijn in Voorbij het Wederwoud is dit verhaal eerder een duister sprookje doordat de schrijfstijl feeëriek en magisch is. Van elke bladzijde spat duidelijk de liefde voor verhalen af. 

Voorbij het Wederwoud veroverde mijn hart en dat is niet om de groene, maar donkere wereld , die overigens erg beeldend voorgesteld is, maar het is vooral de beleving van Phaun die door merg en been gaat. 

Enkele bondgenoten of vijanden van Phaun had ik graag nog beter leren kennen, maar net doordat zij alles deelt zoals zij het ervaart, maakt dat ik een connectie voel met haar. Dit eerste boek in de nieuwe fantasy serie gaat over de ongelooflijke verbinding in een familie, vertrouwen en liefde. Al deze schakels hebben een zware prijs in Voorbij het Wederwoud. 

Ik wil de auteur bedanken om in zijn verhaal, dat vol verbeelding zit, ook realistische onderwerpen te verweven wat het verhaal doet sprankelen. 

Misschien is het door mijn eigen recente ervaring met  verlies, maar dit verhaal raakt me en herinnert me aan de onmacht die ik voel. Naast het verdriet is er in dit verhaal ook plaats voor hoop en ik kan, na de meedogenloze cliffhanger, niet wachten om verder te verdwalen op deze bijzondere plaatsen. 

Voorbij het Wederwoud is een knap debuut in een verbazingwekkend universum dat niet alleen young adult lezers kan bekoren. 

4 sterren

Recensent : Fany 

Als doden dromen van Mel Hartman

 Als doden dromen is het heerlijk verfrissende en hilarische  eerste deel in de nieuwe Dodenreeks. 

April, het eigenwijze hoofdpersonage, de magnifieke wereld van Terr en zijn fantasierijke figuren veroveren vanaf de eerste bladzijde mijn hart en ik wil maar al te graag opnieuw naar deze magische plek afreizen.

 Het buitengewone verhaal is verpakt in een prachtige uitgave vol bijzondere details en met een bloedmooie cover. 

April combineert een baan in het funerarium met hondenuitlater en het bezorgen van boodschappen bij een schattig oud dametje. Dit klinkt misschien al erg apart, maar dit meisje, met het hart op haar tong, heeft pas echt unieke talenten. Als klap op de vuurpijl verbergt ze voor haar vrienden dat ze niet van de Aarde is en dat ze half sirene, half ripper is. Deze bijzondere eigenschappen zorgen ervoor dat ze met haar stem doden tot leven kan wekken en ja dit kan ook per ongeluk wanneer ze doet wat ze graag doet en zich lekker laat gaan. Door als half ripper geboren te zijn, kan ze zelfs mensen manipuleren, maar deze cocktail van krachten heeft misschien wel een hoge prijs. 

Wanneer deze humeurige, maar sympathieke en lekker aparte jongedame, onverwachts iemand van Terr, haar wereld, wakker maakt, neemt deze haar in vertrouwen. De ogenschijnlijk eenvoudige opdracht brengt April, die liever lui is dan moe, in een ongelooflijk moeilijk parket. Ze ontdekt namelijk dat  haar sprookjesachtige wereld, bedreigd wordt in zijn lieflijke bestaan. Snode plannen en geldbeluste aardbewoners willen deze plaats, waar geen regels nodig zijn en bijna iedereen vreedzaam samenleeft, veranderen in een attractiepark voor de rijken. April weet dat haar rustige leventje voorbij is als ze dit gaat uitzoeken, maar ze wil voor het voortbestaan van Terr vechten.  

 Samen met haar wonderlijke reddingsteam besluit ze de slechteriken op Terr en op de Aarde tegen te houden. Dit lijkt eenvoudiger dan het in realiteit is. 

Toch is het noodzakelijk om deze wereld te behouden zoals deze nu is. De bewoners zijn hier immers gelukkig en nemen de rare streken van de aardlingen en de bizarre gevolgen hiervan er graag bij om hun happy leven te leiden op hun idyllische Terr. 

Mel Hartman heeft een bijzondere schrijfstijl waarbij ze fantasie mixt met geestige en sprankelende verhaallijnen. Als doden dromen heeft een ongelooflijk droge humor, waar ik onmiddellijk verliefd op word.  Korte hoofdstukken bestaan steeds uit een foto van de locatie, waarop April op dat ogenblik verblijft en de tekst wordt voorafgegaan door een bijpassende quote. Het is knap gedaan om een hoofdstuk meestal te laten stoppen met een cliffhanger. Dit doet me het boek in een ruk uitlezen omdat ik wil weten hoe het verhaal afloopt. 

De auteur geeft zelfs een nieuwe functie aan goden en creaturen die in andere verhalen vaak als slecht gezien worden blijken eigenlijk doetjes te zijn. 

Al deze kwinkslagen zorgen voor een ontzettend leuk en spannend verhaal waarvan ik van begin tot eind geniet. 

De twist op het einde is gewoon zo goed dat ik naar adem moet happen en eigenlijk onmiddellijk het tweede boek wil lezen.

Mel Hartman : " Wanneer komt dit uit want ik wil meer van dit"? 

De auteur heeft door haar beeldende stijl en uitzonderlijke world building Terr zichtbaar gemaakt. Haar rare wezens hebben door al hun bijzondere eigenschappen en gedrag ook een ziel en lijken net echt. De combinatie van April haar sarcasme , gemixt met het wondermooie Terr en de waanzinnige vriendengroep, werkt en maakt deze urban fantasy tot een echte topper! 

****

Fany

Val van Toni Coppers

Wanneer op een dag de jonge Roisin Benting in haar Londense woning wordt vermoord en er een link met Brussel lijkt te zijn, wordt Sara Cavani opgetrommeld om zich te verdiepen in dit onderzoek. Sara roept hiervoor de hulp in van haar goede vriend Alex Berger. Alex was de vroegere baas van Sara en is tegenwoordig af en toe aan de slag als privédetective.

Al snel valt een tweede slachtoffer te betreuren, een telg van de rijke familie Bonard. Alex gaat achter de schermen op onderzoek uit terwijl Sara het onderzoek in Vlaanderen in goede banen probeert te leiden. Helaas zit ook de moordenaar niet stil en laat hij weinig sporen achter.

‘Val’ is het tweede verhaal met Alex Berger en Sara Cavani in de hoofdrol.

Coppers valt met de deur in huis en begint direct met een stevige moord: die op Roisin Benting. Dit is veelbelovend als thriller. Als lezer zit ik al direct op het puntje van mijn stoel en ben ik al bijna helemaal verkocht voor deze nieuwe Coppers.

De stijl is ook weer typisch Coppers, vlot en duidelijk geschreven, met oog voor detail.

Helaas valt het verhaal al snel stil. Zelf zak ik als lezer ook terug achteruit in mijn stoel, geen spanning meer, geen nood meer om verder te lezen. Er wordt heel veel aandacht besteed aan de uitdieping van de hoofdpersonages die beiden een traumatische gebeurtenis met zich meesleuren en nog verre van verwerkt hebben. Met de regelmaat van de klok wordt deze ellende en de pijn eromheen opnieuw aangehaald. Voor mij persoonlijk was dit geen meerwaarde voor het verhaal. Na een tijdje was het zelfs vervelend. Als daar dan nog een derde bevriende boekhandelaar bijkomt met een soortgelijke levenservaring, dan is dit voor mij echt over the top. Ik vraag mij af of een misdaadverhaal met een inspecteur die gewoon gelukkig door het leven huppelt ook geen succesverhaal kan worden.

Gelukkig keerde het tij iets over de helft van het boek en werd de actie opgedreven. Het verhaal werd onmiddellijk veel interessanter, het ging weer over de juiste kwestie: wie heeft die moord gepleegd en waarom? Na nog een kleine inzinking, bouwde Coppers het verhaal stilaan op naar een plot dat niet helemaal verrassend is, maar waar toch nog een twist in zit die ik niet zag aankomen.

‘Val’ bevat een aantal subtiele hints naar de klimaatproblematiek, een zeer belangrijk hedendaags issue dat eenieders aandacht verdient.

‘Val’ is zeker een aanrader om te lezen maar het had meer potentie.

3 sterren

Ilse

Mijn broer heet Jessica van John Boyne

Korte inhoud:

‘Ik hoop dat Mijn broer heet Jessica lezers zal doen inzien hoe dapper transgenderjongeren zijn en hen zal doen begrijpen dat dit niets anders is dan een van de zo vele aspecten van de menselijke natuur die gevierd kunnen worden.’ John Boyne

Broers Sam en Jason zijn altijd onafscheidelijk geweest. Tot Jason op een dag opbiecht dat hij zich al zijn hele leven een meisje voelt. Het is voor Sam en hun ouders een grote schok. Moeder is staatssecretaris met het doel premier te worden en een transseksueel kind is slechte publiciteit. Na een tijdje wordt de situatie voor Jason zo onleefbaar dat hij bij zijn tante gaat wonen, waar hij zichzelf kan zijn.

Kan de familie uiteindelijk toch begrip opbrengen voor Jasons gevoelens? En hoe lang houdt Jason het vol zonder de acceptatie van de mensen van wie hij het meest houdt?

In dit hartverscheurende verhaal weet John Boyne transseksualiteit met zorg te belichten en te normaliseren, zonder ook maar ergens belerend te worden. Een prachtig verhaal over liefde, twijfel, en de moed om jezelf te durven zijn.

Met een titel als ‘Mijn broer heet Jessica’ weet je uiteraard meteen dat het thema transgender centraal staat in dit verhaal, geschreven door één van de meest bijzondere stemmen in huidig literatuurlandschap. John Boyne staat bekend om zijn emotiegevulde verhalen die je niet ongevoelig achterlaten. Denk maar aan ‘De jongen in de gestreepte pyjama’, een van mijn favoriete boeken aller tijden.

‘Mijn broer heet Jessica’ is even emotievol als de meeste van zijn andere boeken en net als ‘De jongen’ vanuit een kinderlijk standpunt neergezet, maar deze keer in een hedendaagse setting waarin de wereld kennisgemaakt heeft met LGBTX(en nog vele andere letters) en dit nu als bijna normaal gaat beschouwen. Transgender zijn is niet iets dat je kiest, het is bij je aanwezig vanaf de geboorte, tot het zich uiteindelijk manifesteert en je weet dat je niet gelukkig kan zijn zonder dit te aanvaarden.

Dit is ook de insteek van dit boek, waarin Sam en Jason naast broers ook de beste vrienden zijn. Maar wanneer Jason een bommetje laat ontploffen in het huishouden en duidelijk maakt dat hij eigenlijk meer meisje dan jongen is, verandert alles, tot op het punt dat het hechte gezin waar hij altijd deel van uitgemaakt heeft, uit elkaar dreigt te vallen. Vooral zijn moeder – op het punt om dé carrièrestap van haar leven te maken – is meer bezig met zichzelf en de schande en schaamte, dan haar eigen kind.

Net daar schuilt ook de kracht van dit verhaal: het is zo hedendaags en zo realistisch dat dit – ongetwijfeld – in vele gezinnen gebeurt waar een kind zich aankondigt als transgender. En net als in vele gezinnen krijgt ook Jason te horen dat dit niet mogelijk is, dat het in zijn hoofd zit en dat hij niet zo dwaas moet doen. Maar Jason, die absoluut zichzelf wil zijn, geeft niet toe. Want transgender zijn is geen keuze, het is deel van wie je bent.

Mijn broer heet Jessica is absoluut verplicht leesvoer voor jongeren die absoluut niet weten hoe het aanvoelt om anders dan anderen te zijn. Tegelijkertijd geeft het ook warmte, moed en steun aan jongeren in dezelfde situatie. John Boyne speelt schaamteloos met emoties en weet perfect hoe hij zijn lezers aan zich moet binden, maar hij doet het op een meesterlijke manier.

5 sterren

Lisa

Toxine sleurt je mee in een rollercoaster vol avontuur, mystiek en emoties

Dit boek begint met een spannende scène, die zo uit een western lijkt te komen. Onmiddellijk weet ik dat dit geen boek is als een ander. 

Khala is een meisje dat goed weet wat ze wil. Ze heeft maar één groot probleem. Nu ze achttien is, komt de Opperheer haar halen, want zij is immers zijn bezit. Als Offer ontwikkelde ze een uniek talent en deze duistere man wil alle gaven voor zichzelf. Gelukkig is Khala niet dom en vastberaden. Als kind was ze vaak eenzaam, omdat de andere kinderen in het weeshuis uit haar buurt bleven. Door haar aanraking kan ze je immers doden en dit is volgens Khala eerder een vloek dan een gift. Door als Offer gebrandmerkt te worden,  begon hun nachtmerrie. De Opperheer verwoestte, die dag dat ze zes jaar werden, hun leven. Khala is geen gedwee Offer en wanneer de Opperheer haar laat zoeken, doet ze een gewaagde zet. 



Om aan haar vreselijke toekomst te ontsnappen, heeft ze een slim plan dat uiteindelijk helemaal anders uitdraait dan gehoopt.Ze leert haar onverwachte en geheimzinnige bondgenoot "Bandiet" kennen, maar is hij eigenlijk wel te vertrouwen? Op hun missie komt er nog een derde partner bij en samen hebben ze slechts één doel. Wraak nemen en de Offers verlossen van hun tiran is geen gemakkelijke opdracht, maar dit trio is ervan overtuigd dat ze kunnen winnen. De roodharige dame is net als Khala geen doetje. In Toxine is geen plaats voor zwakke meiden: " Nee, door hun harde leven zijn ze getraind en bereid om alles achter te laten". Worden ze naast "partners in crime" ook vrienden of schuilt er toch een addertje onder het gras? Wie is toch De Zwarte Slang waar Khala steeds mee geconfronteerd wordt? Is er naast de gevechten en moeilijke tocht wel plaats voor gevoelens of blijken deze "vechtmachines" toch menselijk? 


Toxine is zo beeldend geschreven dat ik mij Khala waan. Ik voel haar angsten en dromen en ervaar haar emoties. Het is erg leuk om te zien dat de heldin geen naïef meisje, is maar een pittige tante. De mix van magie, avontuur en het duistere fantasy-element samen met een tikkeltje romantiek zorgen voor het contrast tussen licht en donker. 

Deze fantasy roman speelt zich af in een feodale maatschappij, maar de Opperheer maakt wel gebruik van laserwapens en magische wezens om zijn zin te krijgen. Eigenlijk had ik graag wat meer geweten over deze bijzondere wereld en de ware motieven van zijn sinistere heerser.

Hoewel de personages in Toxine heftige dingen meemaken,is het de bijna sprookjesachtige touch die dit debuut erg origineel en nooit te gruwelijk maakt. Hoewel de plot stukje voor stukje zijn geheimen prijsgeeft en er de tijd genomen is om vooral Khala haar personage uit te diepen, is dit boek nooit saai. Toxine leest als een trein en blaast me compleet omver. 

Toxine is een fabelachtige mix van goed en kwaad, maar anders dan in de meeste boeken.  Het verhaal zit goed in elkaar, heeft prachtige zinnen en is in een waanzinnig mooie hardcover met prachtige lay-out gegoten. Dit is een verhaal met een eigen stem en het is er één die opvalt en we waarschijnlijk gaan blijven herkennen. 

  Rani De Vadder is een belofte, die als ze zo blijft schrijven, kan scoren in binnen en buitenland. 
Hamley Books, ik zou beginnen denken over een Engelse vertaling. 


**** en halve sterren
Fany

De stroopwafelshop van Astrid Harrewijn

Wanneer Suze het aanbod krijgt om gedurende 1 jaar een stroopwafelshop te gaan uitbaten in het buitenland, aarzelt ze geen moment. Dat het een wedstrijd is met een hoofdprijs van honderdduizend euro maakt dit natuurlijk extra aantrekkelijk, maar het is ook een nostalgisch gevoel uit haar studententijd dat meespeelt in de beslissing. Het lot beslist dat Suze naar New York moet. 

Haar naaste familie en vrienden nemen het haar heel erg kwalijk dat ze zomaar vertrekt, beloftes verbreekt en hen achterlaat. 

Al snel krijgt Suze spijt van haar spontane actie, wat alleen maar verergert wanneer ze door de taxichauffeur wordt afgezet in een nogal ongure buurt. Het appartementje dat voor haar voorzien is, is armzalig en heeft amper warm water. De eenzaamheid en heimwee slaan in volle hevigheid toe. Moet ze hier in deze buurt een koffietentje met stroopwafels uit de grond stampen?
Gelukkig krijgt ze al snel hulp van een aantal Mexicanen en wordt ze gesteund door de kleurrijke buurtbewoners. Maar kan ze die hoofdprijs hiermee winnen?

De Nederlandse auteur, Astrid Harrewijn, heeft rechten gestudeerd en is nu vertaler en leerkracht. In 2006 won ze een schrijfwedstrijd. Ondertussen heeft ze al een tiental boeken geschreven. Ze heeft een vlotte, humoristische stijl en schrijft over Nederlandse vrouwen en hoe die erin slagen om zich staande te houden in het leven.

‘De stroopwafelshop’ is een echte feelgoodroman. Met de nodige humor laat Harrewijn je kennismaken met de verschillende personages en dan in de eerste plaats Suze. Haar persoonlijkheid wordt tot in detail getypeerd. 

Als lezer zit ik vaak te genieten met een glimlach op mijn gezicht. Toch is het niet altijd rozengeur en zonneschijn in dit verhaal. Suze komt de nodige obstakels tegen op haar weg. Net als met een echte vers gebakken stroopwafel kon ik dit boek bijna niet wegleggen.

Door de obstakels die Suze tegenkomt, neigt het verhaal soms wat meer naar een drama. Harrewijn gaat ook gevoelige thema’s als abortus en keuzevrijheid niet uit de weg. En ondanks de zwaarte van deze onderwerpen past dit toch mooi in het verhaal. 

De roman is gelukkig niet overladen met romantische scènes. Dat zou afbreuk doen aan het verhaal.

Met ‘De stroopwafelshop’ bevestigt Astrid Harrewijn zichzelf als meesterlijk feelgood auteur.

4 sterren

Ilse

Boem Boem 1 van Jan van der Cruysse

Titel: Boem Boem1

Auteur: Jan van der Cruysse

Uitgeverij: Angèle

Jaar uitgifte: mei 2019

Recensie door: Jacqueline

Cover

De titel BOEM BOEM 1 valt direct op maar ook zeker de subtitel die eronder staat. De vluchtende mensen op de cover zegt genoeg. Ik vind dat de cover goed gekozen is, past helemaal bij de titel en subtitel. Echt weer een die mij triggert en die ik zeker in de boekhandel op zou pakken om de achterflap te lezen.

Achterflap

Vrijdag 13 september 2020. Een aanslag met handgranaten tijdens een feestelijke marathon in Antwerpen eist een gruwelijke tol onder de deelnemers en hulpverleners. Een snelle opeising door IS verrast de politie Vluchten van en naar Brussel worden afgelast. Al vlug spuien binnen- en buitenlandse media onverbloemd kritiek. Want ondanks de massale inzet van specialisten en middelen zijn de daders onvindbaar. Wanneer kort daarna weer een nieuw bloedbad wordt aangericht onder wachtende ouders bij een Brusselse school is België alweer wereldnieuws. De stukjes van de puzzel worden maar moeizaam bij elkaar gelegd. Is er een link met de Belgische strijdkrachten in Duitsland? In de jaren tachtig zijn daar militairen na een beschuldiging van diefstal spoorloos verdwenen. Deserteerden ze of werden ze opgepakt? Uiteindelijk wordt het land geconfronteerd met een van zijn ergste demonen.

Mijn mening

Goh wat heb ik in het begin even moeten wennen aan de schrijfstijl van Jan van der Cruysse. Maar door de verschillende verhaallijnen, waarvan ik in het begin natuurlijk de verbanden niet van zag maar die mij wel erg nieuwsgierig maakte naar het verdere verloop van het verhaal. Want natuurlijk wilde ik weten hoe de in detail beschreven gebeurtenissen raakvlakken met elkaar hadden en hoe deze zouden samensmelten tot een gruwelijk spannend verhaal.

De auteur heeft dit supergoed gedaan. Het gedrag van en het handelen door de beschreven personages komen in mijn beleving zo dichtbij hoe het in 1986 ging en 2020 zou kunnen gaan.

Korneel de Backer en Moon Kroon zijn in 1986 twee militairen, gestationeerd in Lüdenscheid, die verantwoordelijk zijn voor de munitie. Wanneer bij een overdracht van handgranaten het e.e.a. niet zo verloopt zoals het zou moeten ontstaat er een probleem en waar een oplossing voor moet worden gevonden. De twee doen daarvoor hun uiterste best om het op te lossen maar of ze dit op de juiste wijze doen? Zorgt die keuze er voor dat ze juist nog meer problemen krijgen en worden zij dan uiteindelijk opgepakt of deserteren zij? Dat ga ik natuurlijk niet vertellen.......

Wel dat het onderzoek welke na de aanslag met de handgranaten in 2020 opgestart wordt vele vragen oproept en veel onduidelijkheden oplevert. En of dan een van de puzzelstukjes wijst naar de Belgische strijdkrachten in Duitsland of dat het toch een IS-aanslag is.......

Lees het boek en kom er zelf achter:-)

Door Jan van der Cruysse zijn schrijfwijze (waar ik inmiddels al aangewend was) zat ik zo in het verhaal dat ik maar door bleef lezen en zeker 250 bladzijden achter elkaar heb gelezen. De laatste 15 bladzijden heb ik gelijk na het opstaan gelezen want ik wilde het einde weten. Nou de ontdekking in het onderzoek aan het einde is geen kattenpies, pppfft wat heftig en een wat onverwachte en bijzondere wending in dit spannende verhaal. Ik baal er stevig van dat ik een tijdje moet wachten op het tweede deel van dit tweeluik!

Dit boek krijgt van mij 4 sterren.

De dagen van Frans Budé

4 ****

Het verhaal: De jongen groeit op in een oude apothekerswoning in een zuidelijke provinciestad. Het leven is er doordrenkt van de invloed van de kerk en de omgeving is getekend door de oorlog. De jongen verkent elk hoekje van het huis en koestert de herinneringen aan vroeger die erin opgeslagen zijn, een foto van zijn dode zusje incluis. Als zijn ouders besluiten te verhuizen naar een nieuwbouwwoning, weg van het vertrouwde centrum rond de oude kerk, neemt hij noodgedwongen langzaam afscheid van het huis waaraan hij zo verknocht is. Een nieuw leven begint

Korte prozastukjes die ontroeren. Budé schetst heel liefdevol het portret van een jongen uit een vervlogen, bijna vergeten decennium van de twintigste eeuw. Een nostalgische terugblik op een gelukkige jeugd. Een mooie roman over de onschuld van een kind. Doet qua sfeer soms denken aan ‘La gloire de mon pêre’. We krijgen meteen ook een mooi inkijkje in de jaren waarin Budé zelf opgroeide. Op zich dus een beetje een vermomde autobiografie van de auteur. In de korte hoofdstukjes vertelt hij niet altijd alles in detail wat er precies gebeurt. Ook de clou van een verhaaltje laat hij meestal weg. Het is aan de lezer om hert zelf aan te vullen.

Het boek schetst een mooi beeld van de jaren ‘50 in Nederland. Maar, het had zich evengoed in katholiek Vlaanderen kunnen afspelen. Met de regelmatig van de klok steken ze dan ook de grens over, waardoor enkele scènes zich afspelen in België.

Meeslepend. Pakkend. Toegankelijk geschreven. Op een sobere manier verteld. Prachtig in al zijn eenvoud. Eenvoudig, maar zeer poëtisch proza. De mooie taal die hij gebruikt matcht mooi met de sfeer van een tijd die zoveel stiller en trager was dan de huidige. Het boek houdt het midden tussen een roman en een bundel korte verhalen. Budé vertelt het verhaal in de hij-vorm. De jongen heeft geen naam. Desondanks wordt hij toch zichtbaar én voelbaar. Met ontzettend groot gemak weet Budé de lezer mee te nemen in het gevoelsleven van de jongen. Geschreven met veel oog voor detail en vooral voor voorwerpen en merknamen.

Een boek dat vraagt om een vervolg, want je stelt je de vraag hoe het de jongen op de middelbare school vergaat en nog later. Graag gelezen

Jan Rooms

Buiten bereik van Iris Boter

Titel: Buiten bereik

Auteur:Iris Boter

Uitgeverij: Luitingh - Sijthoff

Recensie door Baukje

Waardering: 3,5 kraaien


Achterflap

Als haar man Daniël en hun zwijgzame zoontje Jonas niet terugkomen van hun gezamenlijke vakantie, gaat Katja tevergeefs op zoek. Ze roept de hulp in van Steven, Daniëls compagnon op zijn werk, en dan ontdekt ze dat hij al twee maanden eerder is ontslagen. Een paar dagen later stopt er een taxi voor de deur, waar alleen Jonas uit stapt. Hij is niet in staat om te vertellen wat er is gebeurd. Van Daniël is nog steeds geen spoor te bekennen…

De cover

Een jongetje waarvan slechts zijn voeten zichtbaar zijn. Wat we wel van hem zien is zijn schaduw.

Mijn mening

De cover intrigeert me. Vooral door wat ik niet zie. Hij is niet revolutionair of spectaculair maar dat hoeft ook niet. Met deze afbeelding kun je goed zien dat er zoiets bestaat als de kunst van het weglaten. In de winkel zou mijn oog ernaartoe getrokken worden.


Het verhaal

De man van Katje, Daniel, gaat samen met hun zoontje Jonas op vakantie maar zij keren niet terug op het afgesproken tijdstip. Ze vraagt Steven haar te helpen en dan hoort Katja dat Daniel al maanden geleden gestopt is met werken bij het bedrijf dat hij en Steven samen hebben opgezet.

Katja probeert haar hoofd erbij te houden en gaat zo rustig mogelijk aan de slag met haar zoektocht naar haar man en kind, maar haar zorgen nemen toe. Tot het moment dat Jonas in een taxi voor het huis wordt afgezet. Het jochie, dat anders is dan de meeste kinderen, kan niets vertellen over wat er gebeurd is en waar zijn vader is. Hierdoor wordt het raadsel alleen maar groter.

Mijn mening

Het verhaal wordt verteld in wisselende perspectieven waardoor je als lezer niet alleen steeds meer te weten komt wat er gebeurd is, je komt ook veel te weten over de verschillende personages. Deze vertelvorm gaat ten koste van de spanning echter is het een grote meerwaarde voor de psychologische kant van het boek.

Wat me raakte in dit verhaal is de goede uitwerking van de gevoelens van beide ouders waar het de gedragsproblemen van hun zoon Jonas betreft. Ze houden van het jongetje maar worstelen ook met hem. Hierdoor worden ook het gedrag en de gevoelens die losstaan van hun kind, geloofwaardiger.

Ook de andere personages zijn goed en geloofwaardig uitgewerkt. Je hoeft ze niet te mogen echter ga je wel begrijpen waarom ze hun beslissingen nemen. Dit heeft Boter goed gedaan.

Prettig zijn de korte hoofdstukken. Dit komt de leesbaarheid ten goede.

Jammer zijn een aantal gebeurtenissen die meer op het einde van het boek plaatsvinden. Daarover meer vertellen zou teveel weggeven, maar soms was het niet helemaal geloofwaardig. De vele cliffhangers en plotwendingen echter maken dit wel weer goed.



Schrijfstijl   4

Leesplezier  5

Spanning  3

Plot  2

Originaliteit  4

3,5  sterren

Stof van Joanne Carlton

De eerste kennismaking met het boek is altijd de kaft: en wat een pracht exemplaar is dit.
Niet alleen omdat de man (Simon?) op de omslag een knappe verschijning is maar hij straalt ook kracht uit en je vraagt je meteen af waar hij zo gefocust naar kijkt. Jammer dat mijn Kobo zwart/wit is want de man heeft prachtige blauwe ogen die van het boek afspatten!

Het verhaal speelt zich af in 1996, wanneer een zandstorm ervoor zorgt dat zich een virus verspreid waar niemand tegen bestand is.
Door de hele fijne korrels - stof - ademt iedereen al heel snel het virus in en raakt men besmet.
Dat het een serieuze zaak is wordt dan ook pas duidelijk als de mensen longklachten krijgen en sterven.
De mensen vallen met bosjes neer en als er een tweede storm op komst is barst de hel los.

We volgen Simon in de tijd voor, tijdens en na de storm. We leren hem goed kennen en maken al zijn verliezen met hem mee.
Omdat Simon al vrij vlug in de gaten had dat dit mis was, heeft hij ervoor kunnen zorgen om zo min mogelijk stof binnen te krijgen en heeft hij dan ook weinig tot geen schade opgelopen.
Dit is de overheid ook opgevallen en als er een derde storm op komst is, dit keer een alles verwoestende, besluiten zij om Simon in een Cocon te plaatsen en hem zo deze ramp te laten overleven om een nieuwe mensheid te stichten.

“Mijn moeder zei altijd dat er maar één zekerheid was in het leven: de dood. Wat we voor die tijd met ons leven doen, maakt het verschil.”

Simon heeft hier geen zin in en snapt niet waarom juist híj voor deze klus gekozen is.
Hij wil helemaal niet de nieuwe Adam worden en heeft er al helemaal geen behoefte aan om zich voort te planten met een nieuwe Eva.
We lezen en leven mee in zijn strijd tegen de overheid en Kim - van wie niet helemaal duidelijk is wat haar rol is in dit geheel - waarin hij letterlijk moet kiezen tussen leven en dood.

Dit verhaal is buitengewoon goed geschreven. Je kan je zo goed inleven in Simon, maar snapt ook de drang van Kim om iets van de wereld te willen redden.
Stukje bij beetje komen we achter de ware aard van de storm en niks blijkt te zijn zoals het lijkt.
Een zeer krachtig plot dat verrast tot aan het eind.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Jaimy Smeets

Bij zonsondergang Nora Roberts

Over de schrijfster:
Nora Roberts (Silverspring, Maryland, 1950) geboren als Eleanor Marie Robertson, is een Amerikaanse bestsellerauteur, die al meer dan tweehonderd boeken schreef, vooral in de genres 'liefdesroman' en 'romantische thriller'. Wereldwijd werden rond de vierhonderd miljoen boeken gedrukt en in vijfendertig talen vertaald.
Roberts maakte haar schrijversdebuut in 1995 onder het pseudoniem J.D. Robb met de thriller Naked in death  (Vermoord naakt), de start van de zogeheten 'In Death'-serie die in 2014 al bijna vijftig delen omvatte. In 1980 gaat ze in zee met de toen nog jonge uitgever Silhouette, die vooral auteurs naar zich toetrok die bij uitgever Harlequin niet aan de bak kwamen. In 1981 publiceerde ze haar eerste liefdesroman Irish Thoroughbred. Roberts zou nog drieëntwintig boeken via Silhouette publiceren. Daarna ging het hard en schreef ze nog vele boeken in het romantische, hartstochtelijke genre. Vanaf 1999 werd elk boek van haar hand een New York Times bestseller en belandden er meer dan honderd op de Times bestsellerlijst. Ook werd een aantal boeken verfilmd, waaronder Midnight Bayou  en Tribute.
Voor haar werk is Roberts talloze malen bekroond. Een greep uit haar prijzenkast. Ze won in de periode 1992-2009 twaalfmaal de RITA Award, en in de periode 1983-1989 zevenmaal de Golden Medallion Award, beide uitgereikt door de prestigieuze RWA (Romance Writers of America). Time Magazine noemde Roberts een van de honderd meest invloedrijke mensen van de Verenigde Staten in 2007.
Aan het begin van 2015 stond Roberts' boekenteller al op ruim tweehonderd exemplaren.

Achterflap:
Alice Bodine heeft er geen zin meer in. Altijd de regeltjes volgen, altijd aan verwachtingen voldoen en altijd vergeleken worden met haar perfecte oudere zus Maureen. Dus op de dag dat Maureen gaat trouwen, loopt Alice weg van de familieranch. Maar de vrijheid die een tiener voor ogen heeft is heel anders dan de vrijheid die ze krijgt. Twee jaar later wil ze terugkeren naar haar liefhebbende familie – ouder, wijzer, en vooral nederiger. Maar dan wordt ze ontvoerd, en vervliegt alle hoop dat ze haar familie ooit terug zal zien.

Vijfentwintig jaar later gaat het goed met de ranch. Maureen, haar man en drie kinderen hebben een zeer succesvol bedrijf opgezet en alles lijkt in orde. Maar het verdriet van de verdwijning van Alice is er nog steeds en overschaduwt het geluk en succes. Tot op een dag een mishandelde vrouw langs de kant van de weg wordt gevonden en naar het ziekenhuis wordt gebracht. De vrouw blijkt Alice te zijn, en langzaam begint haar weg terug naar herstel. Maar degene die Alice al die jaren geleden ontvoerde is nog steeds op vrije voeten…

Mijn mening:
Bij zonsondergang begint met een aangrijpende proloog waarin je getuige bent van de poging van Alice om terug te keren naar haar familie, helaas wordt ze tijdens deze reis ontvoerd door een man die snode, bizarre plannen met haar heeft.
Ondertussen probeert haar familie de verdwijning van Alice te accepteren voor zover dat te accepteren valt en bouwt Maureen samen met haar man en drie kinderen een mooi bloeiend bedrijf op. De kinderen Bodine, Chase, en Rory, inmiddels volwassen storten zich allemaal in het bedrijf wat loopt als een tierelier.
Als Cal Skinner, de perfecte cowboy, terug ten tonele verschijnt en een baan accepteert binnen het familie bedrijf fladderen de vlinders op volle toeren.
Ondanks dat het gezin hun zaakjes goed op orde heeft ontstaan er toch zorgen als blijkt dat er in de buurt twee meisjes vermoord worden. De schrik zit er goed in, en de impact die dit heeft op de gasten is onvoorspelbaar.
Dan wordt er een derde vrouw gevonden en dit blijkt Alice te zijn, zij is zwaar getraumatiseerd en de familie Bodine – Longbow gaat samen met haar de strijd aan om haar te helpen deze periode, zo ver mogelijk is, te verwerken. Ondertussen blijft in het achterhoofd mee spelen dat haar ontvoerder nog niet gevonden is, de angst op een herhaling wordt daarmee niet uitgesloten.

Bij zonsondergang is een van de vele boeken van Roberts die ik heb gelezen, het is een dikke pil van maar liefst 480 bladzijden. Helaas vond ik Bij zonsondergang een van de mindere. Zowel de romantiek als de spanning blijven wat steken, waardoor ik op beide fronten de diepgang mis.
Beide facetten blijven in mijn ogen te oppervlakkig, ik voel geen kriebels. Ik zet ook wel vraagtekens bij het zo makkelijk accepteren van de verdwijning van Alice in zo’n hechte familie, er is eenmalig een detective ingehuurd en daar is het bij gebleven. De spanning was mij iets te ongeloofwaardig, te voorspelbaar, ik ben geen enkel moment tot nadenken gezet. Het gezin Bodine-Longbow is hecht en zorgzaam naar elkaar maar ik voelde niet de diep gewortelde emoties bij mezelf.
Overigens heb ik geen enkel moment getwijfeld om te stoppen met lezen, het boek leest prettig en de schrijfstijl van Roberts is altijd aangenaam.
Bij zonsondergang is een country- en western roman met een vleugje spanning, de ontknoping bevatte nog wel een verrassingselement die ik niet aan had zien komen. Verder was het een Nora Roberts-verhaal met een mooi einde.

Originaliteit: 3
Spanning: 2
Schrijfstijl: 4
Psychologie: 2
Plot: 4

De angst van C.L. Taylor

Titel: De angst

Auteur: C.L. Taylor

Uitgeverij:  Ambo| Anthos

Publicatiedatum: maart 2019

“De angst" van C.L. Taylor is een thriller over obsessieve liefde en psychologische manipulatie, een intens verhaal vol plotwendingen waarin een slachtoffer het heft in eigen handen neemt. In "De angst” van C.L. Taylor loopt Lou van huis weg om met haar leraar Mike naar Frankrijk te vertrekken. Ze is ervan overtuigd dat hij haar grote liefde is, maar hij blijkt heel anders in elkaar te zitten en laat Lou gebroken achter. Achttien jaar later ontdekt Lou dat hij een nieuw slachtoffer op het oog heeft en ze is vastbesloten te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar Mike is een schurk van de ergste soort, en Lou moet ervoor waken om niet opnieuw slachtoffer te worden…

“Mike stuift op me af met gebalde vuisten, opeengeklemde kaken en opengesperde neusgaten.”

Tijdens de eerste paar hoofdstukken had ik al een beetje het idee dat dit boek is anders zou zijn dan een doorsnee thriller. Dit omdat een pedofiel centraal staat. Het is zeker een zeer gedurfd onderwerp! Maar het verhaal doet toch anders aan dan je in eerste instantie zal denken.

Het verhaal kent verschillende lijnen. Zo heb je het verhaal van Lou  toen ze 14 jaar was en smoorverliefd was op Mike. Mike is haar karateleraar en langzaam lees je hoe hun relatie zich ontwikkeld en eindigt.

Dan lees je tussendoor hoe het met Lou vergaat terwijl ze volwassen is en hoe de relatie met Mike haar leven beïnvloed.

Het gedeelte met Wendy laat ik even zo kort mogelijk, aangezien zij nogal een “ohhhhhh” rol heeft in het boek.

En je leest over Cloë. Het meisje dat op dit moment een relatie heeft met Mike.

Het is eigenlijk een heel raar boek. Tijdens het lezen kan en wil je eigenlijk niet stoppen, want je wilt zo graag weten hoe het nu precies zit. Maar als je het boek even hebt weggelegd, dan heb je ook geen haast om het weer op te pakken. Dus ja, heel raar!

De personages zijn wel duidelijk neergezet en tot het einde heb je een echte haat- liefde verhouding met Wendy.

Terwijl Lou zich langzaam aan steeds verder in de nesten werkt, werkt Wendy zich steeds verder in haar leven en ondertussen zit je bijna tegen Cloë te schreeuwen dat ze haar ogen moet openen en maken dat ze wegkomt!!!

Het boek kent veel wendingen (soms is het mij nét iets te makkelijk, maar ik stoorde mij er niet enorm aan) en het einde kent een grote plottwist. En met het einde bedoel ik ook echt het einde. Het allerlaatste hoofdstuk! Het boek zit vol leugens en op een gegeven moment weet je ook niet meer wie en wat je wel wilt geloven. Ondanks de relatie van een oudere man met een puber, is dit wel een boek wat je even bijblijft. Dit omdat het zo goed is neergezet, dat je eigenlijk niets anders kan dan snappen waarom zo'n jong meisje voor zo'n oude man kan vallen.

Al met al is het een heel bijzonder verhaal, dat zeker de aandacht verdient!

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?:   Moet ik echt nog even over nadenken.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:         Ik ben heel benieuwd wat zij nog meer kan!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:           Ja, dat wel. Daarvoor is het echt wel een apart boek

Natan Z. van Arjan Alberts

Titel: Natan Z

Auteur: Arjan Alberts

Uitgeverij: Xander Uitgevers bv

Jaar uitgifte: Maart 2019

Recensie door: Jacqueline

Cover

De cover vind ik goed bedacht en gekozen bij het onderwerp. Wat doet het met me? Naar aanleiding van de subtitel en de cover komen de volgende vragen bij mij naar boven borrelen. Is Natan Z de persoon die ik op de rug zie en die wegloopt (en moet ik daar blij om zijn?) of is het juist degene die vaag vanuit de verte verschijnt (en moet ik die wel willen zien?). Verdient Natan Z nog een kans? Ik hoop daar natuurlijk een antwoord op te vinden.

Achterflap

Een levensgevaarlijk spel tussen een seriemoordenaar en zijn sociotherapeute.....

Acht moeders van jonge kinderen zijn om het leven gebracht. Ieder van hen leed aan een ongeneeslijke ziekte. De dader, Natan Z, zit veilig in een kliniek, maar dreigt door een fout van justitie vroegtijdig vrij te komen. Tijdens het proces doet zijn advocaat Reinier een gruwelijke ontdekking.

Tegelijkertijd neemt de jonge therapeute Suus levensgevaarlijke risico’s op de afdeling waar Natan vastzit en werkt Hannah, echtgenote van Reinier en een bekende schrijfster, in de Franse Alpen aan haar nieuwe roman.... over Natan. In het afgelegen landhuis ontdekt ze iets dat iedere voorstellingsvermogen te boven gaat.

Mijn mening

Het boek Natan Z heb ik met tussenpozen moeten lezen. Normaliter als een verhaal me pakt wil ik deze het liefst in een keer uit lezen. Helaas lukte dit door verschillende zaken mij niet. Maar jeetje wat heeft Arjan Alberts dit keigoed geschreven zeg. De personages van Natan, Suus, Hannah Reinier en Peter vind ik goed beschreven en hoe verder je in het verhaal komt hoe meer je van ze komt te weten, althans dat denk je;-) Vooral Natan en Suus zijn de twee personages die me wel bezig hebben gehouden, zelfs terwijl ik op de fiets zat onderweg naar mijn werk! Ik wilde weten waarom Natan en Suus de dingen deden zoals ze die deden. Want waarom speelde Suus het spel van Natan mee? Ze wist toch dat hij het wel zo zou draaien dat hij de touwtjes in handen zou krijgen? Of wist ze dit niet, was ze zo naïef? Ze wist toch dat hij een gevaarlijke seriemoordenaar was? En Natan, waarom daagde hij Suus uit en dreef hij haar tot het uiterste? Wist hij meer over haar? En wat voor rol had Peter in dit geheel? Tsja en daar kreeg ik natuurlijk op de fiets geen antwoord op. Wel kreeg ik al fietsend door mijn fantasie, mijn eigen ideeën over het verloop van dit gruwelijk spannende verhaal maar die klopten natuurlijk niet. Zodra het kon had ik het boek dan ook weer in mijn handen om verder te lezen zoekende naar de antwoorden op bovenstaande vragen. En heb ik die gekregen? Dat laat ik natuurlijk in het midden. Wat ik nog wel wil verklappen is dat toen ik het boek uit had, het verhaal eerst even heb moeten laten bezinken en de volgende dag een aantal bladzijden opnieuw heb gelezen om het einde goed te laten landen. Ik vind het superknap wanneer ik als lezer zo door een auteur wordt meegenomen in een verhaal, dat zo gruwelijk spannend is dat ik het verhaal als lezer nog aantal dagen nog niet los heb gelaten......

Dit boek krijgt van mij:

4,5 sterren / kraaien

De experimenten van Marion Pauw

De experimenten van Marion Pauw is gebaseerd op waargebeurde feiten, zo lezen we in het dankwoord. Het is het verhaal van een moeder en stiefoma. Erg indrukwekkend.

Korte inhoud:

Charlene (Charlie), gaat een weekend oppassen op haar stiefmoeder die ze een halve eeuw niet gezien of gehoord heeft. Alma, de stiefmoeder is inmiddels in de negentig en hulpbehoevend. Maartje, haar vaste verzorgster kan dit weekend niet en ze hebben Charlie gevraagd om haar stiefmoeder te helpen. Voor Charlie is dit een hele opgave die ze niet graag doet.

Mijn mening:

Jee wat een verhaal zeg. De experimenten is een grote emotionele rollercoaster.

Charlie gaat een weekend oppassen bij haar stiefmoeder Alma die ze een heel leven niet gezien of gesproken heeft. Langzaam vertelt het verhaal waarom Charlie een hekel heeft aan Alma en het wordt Charlie langzaam duidelijk waarom Alma zich zo gedragen heeft. Alma heeft tijdens de oorlog in het experimenten blok in Auschwitz gezeten en de meest vreselijke dingen meegemaakt.

Ik ben helemaal niet van de boeken die in de ‘ik’ vorm zijn geschreven, mits ik me met de hoofdpersoon kan identificeren en dat kon ik. Charlie is een vrouw van middelbare leeftijd met een verstoord emotioneel beeld. Dit komt door een traumatische ervaringen in haar jeugd. Alma heeft Charlie namelijk zwaar emotioneel mishandeld.
Charlie haar personage zit direct in je hart.

Alma keerde terug uit de oorlog, trouwde iets later met de vader van Charlie. Haar echte moeder was overleden. Alma kon geen kinderen krijgen en was ‘over the Moon’ met Charlie, Charlene.

Bij Alma moest alles groots, en nog grootser. Haar kleding was altijd stijlvol. Ook Charlie liep altijd in nette jurkjes, waardoor ze op school de “freule” werd genoemd.

Langzaam lezen we het verhaal van de jeugd van Charlene, zoals ze toen nog werd genoemd. Haar verhaal over haar jeugd is echt verschrikkelijk.

Maar we lezen ook het verhaal van Alma over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog.

Twee levens, totaal verwoest door het verleden. Dan hebben we nog Sofia, de dochter van Charlie. Zij is sinds kort therapeut en probeert –naar het idee van Charlie- alles goed te praten. Dat het zo erg was wat Alma had meegemaakt in de oorlog en dat Charlie daar toch wel begrip voor kon hebben. Charlie mist het stukje gevoel hierin naar haar dochter toe, door wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar jeugd en voelt zich onbegrepen door haar dochter.

De schrijfstijl is erg prettig waardoor het verhaal makkelijk weg leest. Je leest het verhaal uit twee perspectieven, uit die van Alma en die van Charlie.

Er staan best heftige stukken in waarbij ik echt wel even moest slikken.
 

Een voorbeeld uit het verhaal van Alma;

‘Nicht gut?’ vroeg ze? ‘Nicht gut fur die Prinzesin?’

‘Het is prima’, zei ik snel. Margit rukte het bord uit mijn handen en kieperde de inhoud over mijn hoofd leeg. Ze keek me weer aan met dat gemene lachje. ‘Eet smakelijk.’

In het verhaal van Charlie staan ook een hoop verschrikkelijke stukken, maar het gaat net even te ver om het hele boek te citeren.

Het boek is niet erg dik, een kleine 200 bladzijdes op de e-reader. Daardoor was ik vrij snel door het verhaal heen en dat vind ik best jammer. Ik had graag geweten hoe het verder ging met Charlie en Alma.

Het is desalniettemin een indrukwekkend verhaal dat ik graag heb gelezen. De vaart zit er goed in zodat je steeds wilt verder lezen. Je wilt weten wat er gebeurd in beide levens.

Vier sterren voor Marion Pauw!

Astrid

Uit het niets van Atie Vogelenzang

Dit boek kwam eigenlijk min of meer per ongeluk op mijn pad en omdat de cover (een mysterieus huisje in de mist) en de titel me direct aanspraken legde ik mijn to readlist opzij en begon direct te lezen. 


Niet heel vaak overkomt het me dat het eerste hoofdstuk van een boek als een enorme knal bij me binnenkomt. Wat was ik positief verrast door een goed geschreven, scherp begin. Hoofdpersoon Barbara komt nietsvermoedend binnen in haar huis en ontdekt een man met een bivakmuts in haar slaapkamer die haar aanvalt. Ik kon de scène exact voor me zien. Barbara ontpopt zicht direct als een lekker nuchtere dame, waarbij bij deze aanval niet de bevriezen- of vluchtenvariant van toepassing blijkt, maar nee, ze vecht als een leeuwin terug En met resultaat. Ze slaat haar overvaller neer en hij blijkt later overleden. 


Het was net of ik een sterk begin van een film had gezien, ik zat op het puntje van mijn stoel en begon verwachtingsvol met het lezen van het verhaal… Wie is de overvaller van Barbara? Waarom wil iemand haar kwaad doen? Is de overval wel voor haar bedoeld?


Echter, na dit veelbelovende begin zakte het boek als een plumpudding in elkaar. Hoofpersoon Barbara ontwikkelt zich totaal niet. Als lezer krijg je geen zicht op haar belevingswereld waardoor het een vaag en oppervlakkig karakter blijft. Uit het niets is in alle opzichten een passende titel. Ik vermoed dat de titel doelt op de overval die uit het niets kwam, maar vervolgens worden er door de schrijfster personen en gebeurtenissen aan het verhaal toegevoegd die net zo goed uit het niets komen. Zo lijkt haar collega grote Cora in eerste instantie verliefd op haar, blijkt ze vervolgens een Dissosiatieve Stoornis te hebben (uit het niets), wordt ze toch een soort van reddende engel maar blijkt dakloos waarna Barbara heer in huis neemt.   Uit het niets schenkt grote Cora een slordige 2 ton aan Barbara (gekregen van een patiënt?!) waarmee Barbara de schuld van haar ex afbetaald. Zo gaat het verhaal over in de vermissing van de ex, de inzet van een privé detective, wordt ze gedrogeerd door meerdere personen, gaat ze uit het niets uit de kleren met de dierenarts die ook gelooft dat je met katten kunt praten; er is werkelijk geen touw aan vast te knopen.


Uiteindelijk komt er een soort van climax, maar die wordt zo afgeraffeld en cru ten einde gebracht dat het alle kracht van een echte climax mist. Vogelenzang komt zelfs nog met een twist maar die komt zo vanuit het niets, met een uitgebreide uitleg om nog enigszins samenhang te creëren dat het totaal ongeloofwaardig overkomt. Ten slotte is er dan nog een zeer geforceerd geheimzinnig einde waarbij je als lezer volledig onnodig met vraagtekens over blijft. 


Het enige pluspunt is dat Atie Vogelenzang zeker kan schrijven. Ze gebruikt korte zinnen, is to the point en heeft een vlotte pen. Het boek leest op zichzelf soepel weg. Alleen het enorm zwakke plot, de slecht uitgewerkte personages, het gebrek aan samenhang en diepgang (als lezer heb je al bladzijden lang in de gaten wat er gaande is, voordat het verhaal het eea duidelijk beschrijft) maken het boek uitermate zwak. Ergens schrijft Atie haar dank aan haar redacteurs en de groep mensen die het boek proef gelezen hebben. Ik vraag me echt af dit wel klopt of dat deze mensen hebben zitten slapen. Ik heb het boek uitgelezen omdat ik het begin zo gaaf vond, in de hoop dat het verhaal nog zou boeien, maar helaas ging het verhaal als een nachtkaars uit.


Ik geef het boek 1 ster omdat Atie Vogelenzang echt wel kan schrijven (tot nu toe schreef ze alleen boeken samen met een duoschrijver), maar over dit plot en de personages had ze echt beter moeten nadenken!

De klokkenluider van John Grisham

Auteur:
John Grisham (1955, Jonesbore, Arkansas) is een auteur die al vele boeken op zijn naam heeft staan. Hij is de afgelopen decennia uitgegroeid tot een van de succesvolste thrillerschrijvers aller tijden. In zowel zijn boek als in zijn eigen leven voert hij strijd tegen onrecht en trekt hij zich het lot aan van diegenen in de samenleving die er alleen voor staan of niet de middelen hebben om voor zichzelf op te komen.

Hij studeerde eerst boekhouden aan de Mississippi State University, en nadien rechten aan de University of Mississippi. Vanaf 1981 werkte hij gedurende tien jaar als jurist in Southaven. In 1983 werd hij verkozen voor het Huis van Afgevaardigden van de staat Mississippi, waarin hij zetelt tot 1990.

Zijn loopbaan als auteur begon toen hij in 1983 in de rechtbank een verklaring las van een 12-jarig meisje die verkracht was. Hij begon toen te schrijven wat er zou gebeuren als de vader van het meisje de daders zou vermoorden. Dit boek kwam in 1988 uit en in Nederland in 1993 met de titel De Jury.

Cover:
Er loopt een persoon in een steeg. Witte lucht, daaromheen de donkere kleuren blauw, zwart en rood. De tekst die erbij staat zorgt ervoor dat ik de cover toch wel interessant vind.

Wie zorgt er voor gerechtigheid wanneer een rechter boven de wet staat?
Mijn nieuwsgierigheid is gewekt en in de boekwinkel zou ik zeker het boek oppakken.

Het verhaal:
Advocaten Lacy Stoltz en Hugo Hatch werken al bijna tien jaar voor de Board on Judicial Conduct, een overheidsdienst die het gedrag van rechters onderzoekt. In al die tijd hebben slechts twee zaken ertoe geleid dat rechters uit hun ambt werden gezet, in beide gevallen vanwege onbekwaamheid. Maar dan wordt Lacy benaderd door Greg Myers, een advocaat die noodgedwongen een nieuwe identiteit heeft aangenomen. Greg vertegenwoordigt slechts één cliënt, een man die een corruptiezaak aanhangig wil maken onder de Klokkenluiderswet van Florida. De zaak betreft een corrupte rechter die grote sommen geld heeft verduisterd. Een rechter die in zee is gegaan met de beruchte Coast Mafia.

Het is een zaak die de klokkenluider miljoenen dollars beloning zal opleveren. Voor de betrokken advocaten blijkt het echter een levensgevaarlijke zaak te zijn…

Mijn mening:
Al jaren wil ik een boek lezen van John Grisham. Zelf heb ik een aantal boeken van hem ongelezen in de kast staan, maar tot nu toe geen boek nog van hem gelezen. Eindelijk ging ik een boek lezen van de, zoals hij ook weleens genoemd wordt, vader van de legal thriller.
De klokkenluider maakt geen onderdeel uit van een serie. 

In het begin moest ik even wennen aan de schrijfstijl. Ik vond het wat zakelijk overkomen, weinig gevoel. Allereerst moest ik uitzoeken wat de Klokkenluiderswet inhield. Het stond globaal wel in het verhaal, maar ik wilde graag wat meer weten erover. De schrijfstijl wende snel en er kwam ook gevoel bij. De hoofdstukken zijn niet te lang. 
John Grisham begint het boek rustig met uitleg over de rechter Claudia McDover en over het indianenreservaat die een casino exploiteert en de maffia. Na 100 bladzijden gaat het pas echt beginnen en zit je in het verhaal. De spanning is vanaf dan zeer goed voelbaar. Nu kan ik het verhaal ook totaal niet meer loslaten en dit blijft ook tot het eind.

De personages zijn goed neergezet. Over de ene leer je wat meer dan over de ander, maar ik vind dat de auteur ze voldoende heeft neergezet. Ik mis geen achtergrond. Zelfs de wat irritante personage Gunther werd goed neergezet zodat je echt de kriebels krijgt van zo’n personage. Toch fijn dat je echt moe van een personage kan worden.

Dit was eindelijk mijn eerste kennismaking met een boek van John Grisham en ik zal zeker meer van hem gaan lezen. Het vraagt echt naar meer.

Plot: 5
Schrijfstijl: 4
Leesplezier: 4
Originaliteit: 4
Psychologie: 4
Spanning: 4

De klokkenluider krijgt van mij 4 sterren.

Brenda