Interview Jasmine Raeymaekers

 

 

Jasmine Raeymaekers schreef een ‘Een nacht in een kooi’, een non-fictiedebuut over hoe ze in de zomer van 2019 onverhoeds in een Egyptische gevangenis belandde. Jolanda las haar verhaal en mocht haar een paar vragen stellen.

 

 1. Zou je je kort willen voorstellen aan de lezers van Boekinkt?

 Met plezier! Ik ben Jasmine, 27 jaar. Ik woon met mijn Argentijnse vriend Geronimo en mijn dochter Lily op de Canarische Eilanden. Het grootste deel van de tijd vind je me dan ook op het strand met mijn dochter en een manuscript.

 

2. ‘Een nacht in een kooi’, jouw eerste roman, of eigenlijk non-fictie verhaal, verscheen in augustus 2022. Wat een heftig verhaal! Hoe gaat het nu met je?

 Het gaat beter dan ooit met me. Dankjewel. Lief dat je het vraagt! Mede door het boek heb ik veel aan zelfreflectie gedaan. Het boek is voor mij een geluk bij een ongeluk. Ik geloof erin dat in je sterkste ongeluk ook altijd, zonder uitzondering, je sterkste geluk schuilt. Je moet het alleen wel zelf zoeken.

 

3. Beleefde je de gebeurtenissen uit het boek tijdens het schrijven weer helemaal opnieuw?

 Ja, helemaal. Toen ik bevrijd was uit de gevangenis heb ik heel hard gehuild. Een maand geleden was ik klaar met een manuscript waarin ik mijn pas overleden grootmoeder in de personages had verweven. Dat ontroerde me omdat het einde ervan voelde alsof mijn grootmoeder voor de tweede keer stierf. 

Zelfs nu ik fictie schrijf leef ik me helemaal in in de personages. Ik denk dat iedere schrijver dat wel heeft.

 

4. Tussen het verhaal van je boek en je huidige leven is alweer een poos verstreken. Je woont inmiddels met partner en baby op het mooie Lanzarote. Komt er nog een boek over hoe je daar bent geraakt?

 Wat leuk dat je dat vraagt! 1 september komt het boek hoe ik van een nachtmerrie naar mijn droomleven ben gegaan. Ik hoop dat veel mensen er inspiratie uit zullen halen om ook voor hun droomleven te kiezen!

 

5. Wat voor boeken kunnen we nog van je verwachten? En zal dat allemaal non-fictie zijn?

 Ik heb ondertussen nog vier andere manuscripten klaar en ik werk aan een vijfde. Drie ervan zijn fictie. 

 

6. Op Instagram deel je (een beetje jaloersmakende) foto’s van je leven op Lanzarote. Ik lees ook dat je erg reislustig bent én je vliegt regelmatig naar familie in België. Waar zie je jezelf over ongeveer 10 jaar? En heb je naast schrijven nog meer andere plannen?

 Die foto's zijn er om mensen te inspireren. Eigenlijk zijn ze er eerder als een aanvulling op de teksten die er onder geschreven staan. Ik ben dat account echt puur om te schrijven begonnen. Ik weet nog hoe ik 2 jaar geleden Geronimo vroeg: 'Wat is een verhaal eigenlijk?' En nu maak ik er vaak wel 10 op een dag. Magisch toch hoe zoiets kan groeien.

Waar ik mezelf over 10 jaar zie? Ik schrijf nu 4 boeken per jaar dus dan met 40 boeken erbij. Drie kindjes en een huis op het water. Ja, ik ben ambitieus, anders word ik er niet blij van.

 

Dank je wel Jasmine, voor het beantwoorden van onze vragen. We wensen je heel veel geluk toe en zijn erg benieuwd naar jouw boeken die nog gaan verschijnen in de toekomst.

 

Een nacht in een kooi – Jasmine Raeymaekers

 

Jasmine is een jonge vrouw die als reisbegeleidster in Egypte werkt. Ze staat vrolijk en vrij in het leven en dopt graag haar eigen boontjes. Ze heeft stiekem een relatie met haar oudere baas. Wanneer ze echter een klein verkeersongeval veroorzaakt, dreigt haar zorgeloze leven ineens in duigen te vallen. Ze wordt aangehouden en belandt in een smerige en overvolle Egyptische gevangenis. Wanhopig tracht ze te achterhalen hoelang ze daar moet blijven. Zal haar geliefde zijn best doen om haar vrij te krijgen of is hij ook niet te vertrouwen?

 ‘Een nacht in een kooi’ is het waargebeurde verhaal van de Belgische Jasmine. Ze schrijft over haar tijd in Egypte, hoe ze daar gekomen is en wat haar uiteindelijk overkomen is. Haar schrijfstijl verraste me: het is sprankelend en echt. Ze schrijft zoals ze is, tenminste zoals ze op mij overkomt in haar posts op social media.

 Ik had een flinke portie drama verwacht, maar vooral aan het begin van het boek leidt Jasmine ons met veel humor door het verhaal. Ook heeft ze een levendige fantasie. Wanneer ze mensen en situaties beschrijft maakt ze flink gebruik van metaforen en metonymia. Ik heb geregeld hard moeten lachen om die omschrijvingen, maar soms mocht het van mij wat minder. Als een hyperactief veulen (ja, ik kan dat ook: wat overdrijven) huppelt ze door het leven. Toch is dat nergens storend, het maakt vrolijk.

 De vrolijke toon verdwijnt wanneer ze haar tijd in de gevangenis beschrijft. Je voelt hoe ongemakkelijk ze zich voelt, en hoe verbijsterd ze is over hoe zij en haar medegevangenen behandeld worden. Omdat niets zeker is in de gevangenis, slaat haar optimisme langzaam om in wanhoop. Toch weet ze zich in al haar kwetsbaarheid staande te houden. Gelukkig loopt het, met de nodige hobbels, goed af, en komt ze er ondanks de nare ervaring sterker uit.

 Het enige wat ik lastig vond is het regelmatig wisselen van taal. Het Frans en Arabisch wordt meestal wel vertaald, maar er komt ook een gedeelte in voor waarbij in het Engels gesproken wordt en dit niet wordt vertaald. Gelukkig beheers ik het Engels voldoende om het verhaal te kunnen blijven volgen, maar wanneer je het Engels niet beheerst mis je toch een flink stuk van de conversatie. Dan wordt vooral het einde lastig te volgen.

 Jasmine’s verhaal heeft mij van begin tot einde weten te boeien, en ik waardeer het dan ook met 3 inktpotjes.

 Jolanda

Interview met Jasmine Raeymakers

 

 

Jasmine Raeymaekers schreef een ‘Een nacht in een kooi’, een non-fictiedebuut over hoe ze in de zomer van 2019 onverhoeds in een Egyptische gevangenis belandde. Jolanda las haar verhaal en mocht haar een paar vragen stellen.

 

 1. Zou je je kort willen voorstellen aan de lezers van Boekinkt?

 

Met plezier! Ik ben Jasmine, 27 jaar. Ik woon met mijn Argentijnse vriend Geronimo en mijn dochter Lily op de Canarische Eilanden. Het grootste deel van de tijd vind je me dan ook op het strand met mijn dochter en een manuscript.

 

2. ‘Een nacht in een kooi’, jouw eerste roman, of eigenlijk non-fictie verhaal, verscheen in augustus 2022. Wat een heftig verhaal! Hoe gaat het nu met je?

 

Het gaat beter dan ooit met me. Dankjewel. Lief dat je het vraagt! Mede door het boek heb ik veel aan zelfreflectie gedaan. Het boek is voor mij een geluk bij een ongeluk. Ik geloof erin dat in je sterkste ongeluk ook altijd, zonder uitzondering, je sterkste geluk schuilt. Je moet het alleen wel zelf zoeken.

 

3. Beleefde je de gebeurtenissen uit het boek tijdens het schrijven weer helemaal opnieuw?

 

Ja, helemaal. Toen ik bevrijd was uit de gevangenis heb ik heel hard gehuild. Een maand geleden was ik klaar met een manuscript waarin ik mijn pas overleden grootmoeder in de personages had verweven. Dat ontroerde me omdat het einde ervan voelde alsof mijn grootmoeder voor de tweede keer stierf. 

Zelfs nu ik fictie schrijf leef ik me helemaal in in de personages. Ik denk dat iedere schrijver dat wel heeft.

 

4. Tussen het verhaal van je boek en je huidige leven is alweer een poos verstreken. Je woont inmiddels met partner en baby op het mooie Lanzarote. Komt er nog een boek over hoe je daar bent geraakt?

 

Wat leuk dat je dat vraagt! 1 september komt het boek hoe ik van een nachtmerrie naar mijn droomleven ben gegaan. Ik hoop dat veel mensen er inspiratie uit zullen halen om ook voor hun droomleven te kiezen!

 

5. Wat voor boeken kunnen we nog van je verwachten? En zal dat allemaal non-fictie zijn?

 

Ik heb ondertussen nog vier andere manuscripten klaar en ik werk aan een vijfde. Drie ervan zijn fictie. 

 

6. Op Instagram deel je (een beetje jaloersmakende) foto’s van je leven op Lanzarote. Ik lees ook dat je erg reislustig bent én je vliegt regelmatig naar familie in België. Waar zie je jezelf over ongeveer 10 jaar? En heb je naast schrijven nog meer andere plannen?

 

Die foto's zijn er om mensen te inspireren. Eigenlijk zijn ze er eerder als een aanvulling op de teksten die er onder geschreven staan. Ik ben dat account echt puur om te schrijven begonnen. Ik weet nog hoe ik 2 jaar geleden Geronimo vroeg: 'Wat is een verhaal eigenlijk?' En nu maak ik er vaak wel 10 op een dag. Magisch toch hoe zoiets kan groeien.

Waar ik mezelf over 10 jaar zie? Ik schrijf nu 4 boeken per jaar dus dan met 40 boeken erbij. Drie kindjes en een huis op het water. Ja, ik ben ambitieus, anders word ik er niet blij van.

 

Dank je wel Jasmine, voor het beantwoorden van onze vragen. We wensen je heel veel geluk toe en zijn erg benieuwd naar jouw boeken die nog gaan verschijnen in de toekomst.