Ma van Hugo Borst

Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon. Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. ‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’ ‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’ ‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap. -

Mijn mening

Open, eerlijk, liefdevol en indrukwekkend schreef Hugo Borst zijn boek Ma over zijn steeds verder dementerende moeder. Een verzameling columns waarvan het grootste deel al in het AD verscheen.
Van de mantelzorg secuur gepland met wie wanneer verschijnt en elkaar op de hoogte houden via een app. Zijn moeder die steeds vaker alleen maar bang lijkt te zijn en de kat die steeds magerder wordt en steeds duidelijker is dat het thuis niet meer lukt. Dan moet je je moeder naar een verpleeghuis verhuizen. Die heel lang heel boos is op iedereen dat ze daar moet wonen.Wat doe je met alle spullen die niet meekonden. Verdelen onder schoondochters, broer en anderen. Andere spullen naar de rommelmarkt of gewoon de vuilnisbak. Aan alles kleeft een herinnering.
Eerlijk laat Borst al zijn gevoelens zien in zijn verhalen hoe mooi en lief hij met zijn ma omgaat, maar ook zijn twijfels en schuldig voelen als hij niet meer elke keer gaat en niet meer wekelijks bloemen brengt. Zijn angst als hij namen vergeet of bij hem ook al het verval zijn intrede neemt. Puur  en integer als hij vertelt over haar als ze zich zelf vervuild en de weinige heldere momenten nog op het laatst. Hebben ze er goed aan gedaan haar naar het verpleeghuis te brengen? Wat wil je later zelf? doodgaan met pillen of een pistool om te voorkomen dat je ook zo zal eindigen?

Hartverscheurend is het inderdaad als zijn moeder met een soeplepel aan haar oor staat en Hallo roept en denkt dat ze een telefoon aan haar oor houdt. Het volgende moment weer helder en zeggend dat ze gek begint te worden.

Hugo Borst beschrijft het allemaal in een lekker leesbare simpele schrijfstijl. Geen opsmuk met extra mooi gevormde zinnen. Maar gewoon puur. Wat hebben mantelzorgers en personeel in de verpleeghuizen het eigenlijk enorm zwaar en wat sta je daar nauwelijks bij stil! Lezen allemaal zou ik zeggen.

Volle aantal sterren
5 sterren

Ink

De jongen op de berg van John Boyne

De cover:

Niet heel bijzonder. Een beetje saai zelfs, maar doordat ik de schrijver erg goed vind toch gelijk de achterflap lezen en ja hoor dit is echt een boek voor mij denk ik. Geen thriller, maar dit is naast thrillers echt een onderwerp waar ik graag en veel over lees.

De achterflap:

Pierrot wordt opgenomen in Hitlers buitenhuis, maar wordt gedwongen zijn afkomst te verraden.

Als de zevenjarige Pierrot zijn beide ouders verliest, moet hij zijn huis in Parijs verlaten om een nieuw leven te beginnen bij zijn Duitse tante Beatrix. Zij is huishoudster bij rijke mensen die boven op een berg wonen, ergens in Duitsland. 

Maar het zijn geen gewone tijden: Pierrot leeft in 1935 en de Tweede Wereldoorlog nadert met rasse schreden. Evenmin is het huis op de berg een gewoon huis; het is Berghof, het adelaarsnest waar Hitler zich regelmatig terugtrekt. Pierrot maakt al snel deel uit van Hilters wereld. Een gevaarlijke wereld waarin terreur, geheimen en verraad aan de orde van de dag zijn. Is ontsnapping nog mogelijk?

Het verhaal:

Het is 1936 en Pierrot woont alleen met zijn moeder redelijk gelukkig in Parijs. Zijn vader is 3 jaar daarvoor overleden. Zijn beste vriend Anshell Bronstein woonde onder hem met zijn moeder en ze waren bijna als broers, ondanks dat Anshell doof is. Ze hebben samen een gebarentaal ontwikkeld die alleen zij snappen. Als de moeder van Pierrot overlijdt aan tbc woont Pierrot tijdelijk bij Anshell en zijn moeder, maar omdat hij niet Joods is kan hij daar niet blijven en gaat hij naar een weeshuis in Orléans.

Na een aantal maanden ontvangt hij een brief van de zuster van zijn vader dat hij bij haar kan komen wonen en onderneemt hij de 10 uur durende treinreis naar Duitsland.

Zijn tante werkt als huishoudster in "het huis op de berg" en meneer heeft toestemming gegeven om Pierrot daar te laten wonen. Tante Beatrix denkt Pierrot een veilig huis te kunnen bieden ver weg van aankomende oorlog en noemt hem vanaf dag 1 Pieter wat meer Duits klinkt. Ook raadt ze hem aan in huis nooit over Anshell te praten. Pierrot snapt het niet zo goed maar doet wat zijn tante vraagt. Er blijft wel een brievenwisseling tussen de twee jongens maar die worden ondertekend met hun speciale tekens in plaats van met hun naam.

Ondanks dat Pierrot de opdracht heeft bij meneer uit de buurt te blijven, gebeurt het toch dat na verloop van tijd  Pierrot meer en meer tijd door brengt met "meneer" . Die niemand anders dan Adolf Hitler blijkt te zijn. En dan begint de indoctrinatie! En hoe Beatrix ook haar best doet, Pierrot komt meer en meer in de ban van de ideologie van Hitler. Met alle gevolgen van dien.

Mijn mening:

Beeldend en sfeervol geschreven zoals je gewend ben van John Boyne. De details en de onderhuidse spanningen, maar ook het verdriet voel je onder het lezen.

Pierrot, een lief en onschuldig jongetje van net 7 zie je langzaam aan veranderen in een klein kopietje van Hitler. Pierrots zoektocht naar aandacht, naar het "iemand zijn" vooral als hij wat ouder wordt is pakkend verwoord en geeft me soms echt kippenvel.

Het absolute geloof in dat wat Hitler zegt waarheid is, doordat hij dat op heel jonge leeftijd ook al van zijn vader hoorde, is zo geloofwaardig gebracht dat je medelijden krijgt met hem, maar ook met zijn tante die het allemaal zo goed bedoelt.

Je voelt Pierrots innerlijke strijd. Want aan wie moet hij loyaal zijn??

De angst als hij er achter komt waar hij deel van is geweest, de strijd om het te vergeten en uiteindelijk de hereniging met Anshell en het vertellen van zijn verhaal is geloofwaardig en klopt gewoon helemaal.

Ik had echt het hele boek het gevoel als of ik naast Pierrot liep. En dat heb ik niet gauw.

Op alle fronten 4 sterren 

Mannen: de waarheid door Jan Heemskerk en Marcel Langedijk

Waarom vragen mannen nooit de weg? Zijn mannen ijdel? Waarom appen mannen nooit terug? Waarom kunnen mannen maar een ding tegelijk? Eindelijk: het eerlijke antwoord op alle vragen waar elke vrouw al jaren mee rondloopt. Eindelijk inzicht in de manier van denken en handelen die mannen al sinds mensenheugenis zo krachtig, innovatief, succesvol en onuitstaanbaar maakt.


Ach, hoeveel discussies voer je met vriendinnen over dat vreemde soort : De Man?
Die niet weet hoe een wasmachine werkt, maar wel de hele auto uitelkaar haalt.
Die altijd met zijn allen rond de bbq staat maar de keuken niet kan vinden. Die een vrouw zoekt die op zijn moeder lijkt. Die applaus moet als hij wat gedaan heeft in huis, die een middagje oppast op zijn kinderen als jij een middag weggaat enz enz.
Ik snap juist vrouwen niet dat zij, vaak naast hun eigen baan, alles lijken te doen: het hele huishouden, alles met de kinderen (tandarts, school, verjaardagen vriendjes), hun eigen kadootjes kopen voor kerst en verjaardag en dan ook nog met de benen wijd gaan als het mannetje wil en jij eigenlijk geen zin hebt.
Waaaaaarom?
Er is iets faliekant ooit mis gegaan: vroeger zorgden mannen voor het inkomen en wij voor het huishouden. Nee wij gaan ook werken en doen nog alles.
Schapen zijn het die vrouwen..
Maar dit boekje zegt de oplossingen te hebben. In een quasi grappige direct aansprekende manier geven de twee heren die het boekje bijelkaar schraapten antwoorden op vragen als waarom elke man vreemdgaat, 1 ding tegelijk kan, altijd door blijft rijden al wete de hele auto inclusie hij zelf dat hij verkeerd reed.
De eerste geven mij nog een lach of glimlach. Dan gaat het eentonige toontje vervelen tot zelfs irriteren steeds verder lezend. Tussendoor krijg je sekstips als dat je niet moet faken, vaker moet willen, het iniatief moet nemen om het leuker te gaan krijgen.
M.a.w vrouwen: doe eens naast wat je allemaal al doet eens beter je best! Dit boekje zal beter gelezen worden door mannen in de kroeg met elkaar dan kunnen ze brullend op de tafel slaan met een vuist en een tiende bier bestellen. En volgzame vrouwtjes kunnen dan snappen hoe het mannetje inelkaar zit...
Voor elk zelf nadenkende vrouw die niet bang op haar 30e is om over te gaan blijven: begin er niet aan.
Aan dit boekje. Oppervlakkig, ongrappig,te simpel en dan ook ongoed ;)

Ink

quote

Winnaar ECI prijs

Art Rooijakkers: In een allesverslindend toneel van emoties komt de kracht van Jeroen Brouwers boven. 

In een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat vindt in de jaren vijftig van de vorige eeuw seksueel misbruik, sadisme en vernedering plaats. Broeder Bonaventura is er getuige van en zwijgt zoals iedereen. Maakt dit hem medeplichtig? 'Het hout' geeft een indringend beeld van de misdaden en de hypocrisie in de roomse kerk, die heden nog de verontwaardiging en frustratie oproepen van wie er het slachtoffer van zijn geweest.

Stem Hendrik Groen!

Hendrik Groen is genomineerd voor de NS Publieksprijs. Heb jij ook zo genoten van het heerlijke Pogingen om iets van het leven te maken? Stem dan via onderstaande link ook even:

http://bit.ly/1MffYuX

Door te stemmen kan je ook nog kan maken op leuke NS- en boekenprijzen

High tea met Sandra J. Paul

Verslag High tea met auteur Sandra J. Paul

7-11-2015 bij Boulanger Artisanal in Breda.

Sandra debuteert in Nederland met haar boek Het eiland, het betreft een Young Adult thriller en is het eerste deel in een serie van vier. Het boek is in België al een maand eerder uitgekomen, het grappige is dat er een Nederlandse en een Belgische versie van het boek bestaat. In de Nederlandse versie zijn veel woorden en de zinsopbouw uit het Vlaams aangepast naar het Nederlands. Ook is de lay-out en de cover van het boek anders vormgegeven. Deel twee en drie zijn ook al klaar, deel twee verschijnt in december in België en Sandra hoopt dat in september de volledige serie te koop zal zijn.

We worden ontvangen in een gezellige bakkerij annex eettentje en worden boven met het selecte groepje rond een grote tafel gezet. Sandra heeft haar vrouw en één van haar zoons meegenomen naar de high tea. Van Scelta Publishers krijgt iedereen een rijk gevulde goodiebag uitgereikt met uiteraard een exemplaar van Het eiland erin. Iedereen is blij verrast met de goed gevulde goodiebag waar onder andere ook nog een leuke mok in zit en een cadeaubon van Scelta Publishers.

Terwijl het lekkers op tafel komt en de thee wordt ingeschonken, stelt iedereen zich kort voor en krijgt de kans om vragen te stellen aan Sandra.

Het eiland zou wat weg hebben van de serie Lost, Sandra geeft aan dat zij haar inspiratie hier niet vandaan heeft. Ze had een opzet voor dit verhaal 10 jaar terug al in de vorm van een kinderboek geschreven, maar heeft hier toen niks mee gedaan. De opzet die ze liggen had, heeft ze aangepast naar een Young Adult door de hoofdpersoon 8 jaar ouder te laten zijn. De opzet van het “verlaten” eiland is hetzelfde gebleven alleen wordt er nu meer ingegaan op hoe een persoon op deze situatie zou reageren.

In alle boeken zit een paranormaal tintje verwerkt, Sandra heeft hier veel interesse in waardoor ze ook altijd graag naar X-files kijkt.

Begin deze maand is er ook een thriller van haar uitgekomen Azerty, deze is nog niet in de winkels verkrijgbaar omdat ze dit boek vorige maand nog maar geschreven heeft. Ze werd gebeld of ze niet nog iets had liggen voor op de Boekenbeurs in Antwerpen. Ze heeft een bestaand manuscript gepakt en is dit gaan bewerken en verder uitschrijven. In 10 dagen tijd is het geschreven, nagelezen, gedrukt en dezelfde dag lagen de boeken op de Boekenbeurs.

Tijdens de vragenronde vertelt Sandra ook heel veel achtergrond en wordt ze regelmatig aangevuld door verhalen van haar vrouw en zoon. Er hangt een gezellige open sfeer en iedereen voelt zich op zijn gemak.

De hapjes en thee smaken uitstekend en gaan er bij iedereen goed in.

Sandra vertelt dat ze constant met haar boek en personages bezig is, in bed, tijdens het autorijden. Ze is veel onderweg waardoor ze in de auto veel tijd heeft om aan haar boek te denken, ze is naast auteur ook IT-er met een eigen bedrijf. Daarnaast is muziek ook echt een trigger voor bepaalde scenes en dan vooral de sfeer die de muziek uitdraagt.

Wat betreft haar schrijfritueel is ze verslaafd aan letterkoekjes en groene thee, die mogen dus zeker nooit ontbreken als ze aan het schrijven is. Ze vertelt dat ze jammer genoeg veel te weinig tijd heeft om zelf nog te lezen, maar als ze leest, dan het liefst Engelstalig. Hierbij is Jodi Picoult één van de favorieten.

Deze leuke high tea werd georganiseerd door Scelta Publishers, een jonge uitgeverij. Ze bestaan nog maar twee jaar en doen het rustig aan. Ze nemen ook niet alle manuscripten aan die ze toegezonden krijgen maar selecteren heel kritisch wat het uitgeven waard is. Een bekendere naam die door Scelta wordt uitgegeven in Chinouk Thijssen van de YA-thriller Hij is van mij.

Nadat iedereen zich helemaal vol heeft gegeten aan alle lekkere hapjes en vol zit van alle koppen thee, is het tijd om de boeken te laten signeren en op de foto te gaan met Sandra. Iedereen heeft het erg naar zijn zin gehad. Sandra is een erg vriendelijke en open vrouw. Ze vertelt graag over haar leven en haar boeken en geeft overal antwoord op.

Kortom, het was een zeer geslaagde en gezellige middag met lekker eten en goed gezelschap. En de mooie goodiebag was een erg leuk cadeautje als herinnering aan deze leuke middag!

Amanda