Elke man is een vrouw van Erik Segers

 

Een crazy en uniek verhaal met een rake boodschap

 

Erik Segers heeft met zijn vijfde boek de poort weer open gezet naar zijn krankzinnige wereld waar alles kan en mag. Deze keer gaat het over Elke Man die misschien wel of toch niet anders zal worden. Door omstandigheden is zij immers deel van een plan waarbij de slechteriken het volgens hen goed menen maar toch lichtelijk getikt blijken te zijn. Waarvan kennen we dit nog? 

Ondanks de twijfel die ontstaat in dit fantasierijke universum vol buitengewone figuren, waanzinnige situaties en manipulatieve ideeën rond genderidentiteit is het hoofdpersonage precies echt niet gelukkig met haar lot .Zal ze zich laten overhalen of komt er nog een verrassende wending in dit doldwaze avontuur?  Met zijn kenmerkende stijl, gebruik van liedjes en een plot vol kolder neemt de auteur me mee in een oord vol sensualiteit en een tikje drama . 

Vergis je echter niet: "Als je tussen alle gekheid leest dan ontdek je ook kritiek en wijsheid" . Ongeacht wat je hoort of ziet, volg je hart is de boodschap in deze gewaagde roman. Elke man is een vrouw gaat over keuze, macht en ja ook liefde in al zijn vormen en kleuren. Het is een knettergekke roman die je vermaakt maar die ook een eigen mening deelt. 

Nadat ik dit aparte verhaal las is me duidelijk geworden dat deze auteur droomt van een maatschappij waar we ons niet afvragen wat de maatstaf is. Nee , gewoon zijn wie je echt bent en waarbij je vanuit je eigen overtuiging ook mag veranderen is het idee en daar kan ik me alleen maar bij aansluiten. Om zinnig te eindigen : "Wanneer is iets normaal of abnormaal en zijn we niet allemaal uniek mooi"?

 4 inktpotjes

Fany

De opportunist van Elyse Friedman

 Wat is dit een amusant familiedrama vol achterbakse personages

Wanneer de vader van Alana Shropshire wil trouwen met Kelly denken haar broers dat deze dame alleen uit is op zijn geld.  Na jaren het zwarte schaap van de familie geweest te zijn , zwicht ze voor de druk en hun ongewone voorstel.  Terug thuis  wordt Alana terug gekatapulteerd naar haar verleden en ziet ze weer waarom ze hier niet meer bij wou horen. Wanneer iemand verdwijnt wordt deze zaak alleen maar duisterder. Misschien is de waarheid wel heel anders dan de kinderen denken of klopt hun vermoeden toch en is de lieftallige verpleegster de sluwe vos?

 Ik luisterde dit boek in het Engels en heb genoten van de dialogen, slinkse karakters en wilde plannen. Hoewel sommige dingen niet echt een verrassing zijn, is het een lekker snel en vermakelijk boek over misleiding, macht en keuzes.

 De hoofdstukken zijn kort en vlot en het luisteren gaf het voor mij een extra levendige dimensie. Het lijkt wel een televisieserie vol dramatische gebeurtenissen en de zoektocht naar wie verantwoordelijk is voor alle onheil is leuk.  Wie was voor mij vrij snel duidelijk maar de waarom vraag is hier veel interessanter. Leef mee met de doortrapte avonturen  en geniet van alle spannende perikelen in een wereld van geld en macht. 

3,75 inktpotjes

Fany

Dat beloof ik – Roxane van Iperen

De 12-jarige M. groeit op in een onveilig gezin. Haar vader is om niets gewelddadig en haar moeder onvoorspelbaar. Het gezin verhuist voortdurend, wat voor M. betekent dat ze telkens weer in een ander dorp en op een andere school belandt. Telkens weer moet ze zichzelf als een kameleon aanpassen en het liefst maakt ze zichzelf onzichtbaar. Wanneer niemand je ziet, kan niemand je kwetsen. Het liefst vlucht ze naar de natuur, naar het bos waar ze zich letterlijk en figuurlijk kan verschuilen. Op haar, telkens slechts tijdelijke, vlucht komt ze in aanraking met andere buitenstaanders. Maar aangezien iedereen altijd maar iets van haar wil, treft ze nergens een veilige basis. Maar besta je wel, als niemand je ooit echt ziet?

GVD (en nee, dit betekent in dit geval geen ‘Geen Vrije Dagen’) …. Ik bezig niet snel krachttermen, maar echt, ik heb geregeld verschillende termen gepreveld tijdens het lezen van dit boek. Buikpijn, afschuw, vloeken…. Ik wist niet dat een boek dit bij me teweeg kon brengen. Sommige stukjes uit dit boek deden me letterlijk pijn. 

Ik las heus eerder verhalen over mishandeling en onveilige thuissituaties, en ja, ook die maakten indruk. Maar Roxane van Iperen heeft in dit boek een bepaalde schrijfstijl, die doet je werkelijk huiveren.

Het boek gaat onder je huid zitten, en heel snel lezen lukte me gewoonweg niet. Ik heb het geregeld even opzij moeten leggen.

Het verhaal is intens. Aan de ene kant laat Van Iperen je heel dicht bij het gevoel komen van meisje M. De eenzaamheid, de angst maar ook de verharding van haar gevoelens, dat alles voel je als lezer moeiteloos. Aan de andere kant voel je ook het harnas wat M. draagt en hoe graag ze je als lezer op afstand houdt. Dat we nooit haar volledige naam ontdekken is al tekenend op zich. Het is het kind dat we hard voorbij zien rennen, het kind wat je nooit aankijkt of aanspreekt, dat het liefst haar eigen gang gaat. Bemoei je niet met mij, ik besta niet.

Ik vond het verontrustend dat dit gezin blijkbaar onder de radar kan blijven. Telkens wanneer er lichtpuntjes verschijnen, een waakvlammetje, blaast iemand het uit. Dit doet de buitenwereld (niet mee bemoeien), maar ook M. zelf (niets aan de hand). Je voelt dat M. nergens houvast vindt en je hoopt tegen beter weten in dat het ooit goed gaat komen. Dat M. zelf ziet dat anderen nog slechter af zijn dan zij, maakt het verhaal nog schrijnender. Ja, het kan altijd slechter, maar in dit geval geeft dat geen hoopvol beeld.

Hoe raar het ook mag klinken, toch is het taalgebruik van Van Iperen van een grote schoonheid. De zinnen komen binnen als een mokerslag, maar worden nergens grof. Soms ervaar je het magisch realistisch denken van een kind. Dit benadrukt de uitzichtloze situatie alleen maar nog meer.

Ik was er stil van, toen ik het boek uithad. Ook boos en verdrietig. Maar niet verslagen, want ergens gloort er hoop, hoe moeilijk dat ook voor te stellen valt aan het einde van het boek.

Indrukwekkend, dat vind ik uiteindelijk de beste samenvatting wat ik van het boek vond.

4 inktpotjes

Jolanda

Ga als een rivier – Shelley Read

Wanneer de zeventienjarige Victoria op een ochtend op weg naar het dorp op een mysterieuze vreemdeling stuit, kan ze nog niet bevroeden dat deze ontmoeting haar leven compleet zal veranderen. De jonge Victoria valt als een blok voor de native american, maar merkt als snel dat haar liefde voor Wil door de kleine dorpsgemeenschap niet zal worden geaccepteerd. Wat volgt zijn een aantal gebeurtenissen die niet alleen de stroom van haar leven maar ook dat van Wil ernstig zal veranderen.

Poeh, dit boek werd flink gehyped zeg. Al maanden van tevoren werd er al flink met reclames rondgestrooid. En vanaf het moment van de release kon je er helemaal niet meer omheen. Ook mijn aandacht had ie getrokken, ook vanwege de mooie cover. Tja, wie houdt er nu niet van perziken? Maar ook het verhaal sprak me aan, en nee, ik kreeg geen spijt.

‘Ga als een rivier’ is de debuutroman van Shelley Read, die pas na haar pensionering is gaan schrijven. En dat doet ze goed, aangezien het boek al in meer dan 30 talen is uitgebracht.

Ook mij heeft ze overtuigd met dit prachtige verhaal. Ik las al vergelijkingen met ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’. Dat boek las ik niet dus daar kan ik weinig zinnigs over zeggen, maar als de vergelijking gebaseerd is op de prachtige natuurbeschrijvingen die er gegeven worden, kan ik me daar iets bij voorstellen. Want daar werd ik bij het lezen van dit boek vooral door gegrepen, door de manier waarop de liefde voor de natuur erin verwerkt wordt. Niet alleen de helende kracht van de natuur wordt prachtig beschreven maar ook hoe wreed en allesomvattend natuur kan zijn.

Met haar beeldende en poëtische taalgebruik wist Shelley Read voortdurend mijn aandacht vast te houden en me compleet het verhaal in te trekken. Haar personages en de interacties voelen heel echt aan, en emoties worden niet weggepoetst. Misschien is het jammer dat we wat minder over Wil te weten komen, maar zelf had ik daar niet zo veel hinder van. Ik vond het juist wel fijn dat het vooral het verhaal van Victoria was en haar worstelingen met vrouw-worden en haar pijn voelden voor mij heel nabij.

Is het een verrassend boek? Nee, dat denk ik niet. Het boek moet het vooral hebben van het mooie verhaal en even zo mooie taalgebruik. Maar van die twee dingen heb ik wel met volle teugen genoten. Ik hoop dan ook dat Shelley Read de smaak van het schrijven te pakken heeft en kijk dan ook zeker uit naar nog meer prachtige verhalen van haar hand.

4 inktpotjes

Jolanda

Dromer – Benedict Wells

Na de dood van zijn vader verhuist de student Jesper Lier naar Berlijn, waar hij een nietszeggend en leeg leven leidt. Naar de buitenwereld en vooral naar zijn moeder toe doet hij zich voor als hardwerkende student met een vriendin, een gezellige kamer en een uitgebreid sociaal leven. In werkelijkheid staat hij alleen op papier ingeschreven bij de universiteit, woont hij in een krottig souterrain, is die leuke vriendin een leugen en werkt hij aan een roman die ook nergens over lijkt te gaan. Zijn leven draait om drank, slaappillen en slechte eetgewoontes. Wanneer hij verliefd wordt, voelt Jesper de noodzaak om uit die negatieve spiraal te komen, maar tegelijkertijd heeft hij nauwelijks de notie hoe.

Sinds het boek ‘Hard land’ is Benedict Wells verworden tot één van mijn favoriete auteurs. Daarvoor las ik al ‘Het einde van de eenzaamheid’ en ‘Op het geniale af’, die ik ook mooi vond maar pas bij ‘Hard land’ leek ik zijn manier van schrijven pas volledig te begrijpen. Misschien omdat ik zelf tiener was in de jaren ’80, of vanwege de bijbehorende playlist, maar dat boek kwam keihard bij me binnen.

‘Dromer’ is Wells’ tweede boek en komt uit 2009, maar was nog niet eerder naar het Nederlands vertaald. Het werd in de zomer van 2022 in Nederland uitgebracht en afgelopen maand is er ook een nieuw boek van Wells uitgebracht met 10 literaire verhalen: ‘De waarheid over het liegen’.

‘Dromer’ zou zijn meest persoonlijke boek moeten zijn en speelt zich af in de stad waar Wells zelf na zijn eindexamen naartoe ging om zich aan het schrijven te wijden. Dit deels autobiografische geeft een extra tintje aan het boek. Het verhaal is net als zijn vorige boeken een coming of age verhaal en de eenzaamheid en verlorenheid spat er vanaf. Jesper Lier is het prototype van een loser. En toch wist Jesper uiteindelijk mijn sympathie te winnen. Want onder de dikke laag hopeloosheid blijkt een enorme hulpeloosheid ten grondslag te liggen, die voortkomt uit zijn verleden. 

Naast alle drama rondom Jesper bevat het verhaal verschillende kleurrijke personages die het verhaal voorzien van een zekere luchtigheid en humoristische situaties. Dit en het feit dat Jesper uiteindelijk de wanhoop weet te keren maakt dat het boek nergens zwaar aanvoelt maar eerder melancholisch, en laat je uiteindelijk toch met een goed gevoel achter.

Ondanks dat dit boek voor mij niet kon tippen aan ‘Hard land’ wist Wells me wel weer te raken. Rest me nu nog het nieuwste boek met 10 korte verhalen. Want Wells kondigde al even geleden om persoonlijke redenen een schrijfstop aan dus blijft het de vraag of er nog nieuwe boeken van zijn hand gaan komen. Als fan kan ik hier alleen maar met heel mijn hart op hopen.

4 inktpotjes

Jolanda

Station Malma – Alex Schulman

 

De ouders van de zesjarige Harriet besluiten te gaan scheiden. Wanneer ze een gesprek opvangt, hoort ze haar beide ouders zeggen dat ze allebei de voorkeur geven aan het in huis nemen van haar zus Amelia. Uiteindelijk komt Harriet toch bij haar vader terecht en vertrekt haar moeder met haar zus naar een andere woonplaats. Harriet mist haar zus maar het contact tussen de zusjes wordt afgehouden. Wanneer er na twee jaar eindelijk een ontmoeting plaatsvindt, gebeurt er iets heftigs. De breuk tussen de zussen is definitief.

 Twintig jaar later ontmoet Harriet Oskar, die als een blok valt voor de mysterieuze en ongrijpbare Harriet. Hun relatie verloopt stormachtig en samen krijgen ze een dochter: Yana. Het lukt Oskar echter niet om de extravagante en ongrijpbare Harriet bij te benen, en wanneer Yana elf is verdwijnt haar moeder van de ene op de andere dag. Wanneer haar vader jaren later overlijdt, gaat Yana op zoek naar antwoorden. Wie was haar moeder echt en waarom is ze zo plotseling uit haar leven verdwenen? En wat heeft de breuk tussen haar moeder en haar zus hiermee te maken?

 Destructieve familierelaties is blijkbaar een dingetje voor Schulman want ook zijn vorige boek ‘De overlevenden’ was opgebouwd rondom dit thema. En net als bij dat boek vond ik het verhaal weer mooi en indrukwekkend maar het blies me niet omver.

 Schulman houdt je bij de les in dit boek. Het hele verhaal is opgehangen aan de treinreis naar Malma, die je niet één keer doormaakt, maar wel drie keer, in verschillende tijden, en met verschillende hoofrolspelers. Dit maakt het lezen niet eenvoudig en ik heb verschillende keren even stil moeten houden bij het lezen om even te recapituleren om wie het nu ging in de verschillende hoofdstukken. Vooral met het uit elkaar houden van de moeders en dochters had ik vooral in het eerste gedeelte van het boek moeite. Ook wordt er regelmatig teruggeblikt op gebeurtenissen uit het verleden. Doordat ik zo bezig was met alles te plaatsen had ik vooral aan het begin van het boek minder oog voor de prachtige taal die Schulman gebruikt. Gelukkig lukte dat gedurende het lezen steeds beter.

 Want mooi is het boek zeker. En omdat tot op het laatst onbekend blijft welke dingen er nu precies gebeurd zijn, blijft het verhaal intrigeren. De sfeer is ontzettend geladen. Toch miste ik iets, een bepaalde urgentie in het verhaal. Dat Harriet beschadigd is, dat is vanaf het begin al voelbaar. Toch moest ik meteen denken aan een ander boek wat ik eerder dit jaar las: ‘Dat beloof ik’ van Roxanne van Iperen, waarin het ook om verstoorde familierelaties gaat. Waar ik in dat boek de pijn duidelijk voelde, bleef dat hier voor mij op de achtergrond.

 Qua taal en verhaalopbouw vond ik dit tweede boek van Alex Schulman dan ook weer prachtig. Maar net als bij ‘De overlevenden’ miste ik net dat stukje dat het verhaal me bij doet blijven.

 4 inktpotjes

 Jolanda

De heksen van Milford – Josephine Tey

 

Dorpsadvocaat Robert Blair slijt zijn dagen in Milford vooral met administratieve zaken. Wanneer zijn hulp wordt ingeroepen door een excentrieke moeder en dochter die samen het landhuis The Franchise bewonen twijfelt hij of hij er wel de juiste persoon voor is. De dames Sharpe worden er namelijk van beschuldigd een jong meisje te hebben vastgehouden en mishandeld. Na wat eigen onderzoek twijfelt Blair aan hun schuld. De dorpsbewoners echter hebben echter geen bewijzen nodig om de twee vrouwen schuldig te verklaren. Aan Robert Blair de taak om alles boven tafel te krijgen om de dames vrij te pleiten. Maar wie spreekt de waarheid?

 ‘De heksen van Milford’ is gebaseerd op een beroemd proces uit de 18^e eeuw in Engeland: The Franchise affair. Het is geen weergave van dit proces maar een op zichzelf staand detectiveverhaal en voor het eerst verschenen in 1948. Ook is het boek al drie keer verfilmd. De Schotse Josephine Tey wordt gezien als één van de beste thrillerschrijvers van de 20^e eeuw en toch had ik nog nooit eerder van haar gehoord.

 Het boek wat ik las is een recente heruitgave en ondanks dat dit dus een wat ouder verhaal betreft is het nog prima leesbaar. Het is mysterieus, hier en daar gespekt met humor en het blijft heel lang in het midden wat er nu precies gebeurd is waardoor je zelf ook aan alles gaat twijfelen. Ook zijn de gebeurtenissen helaas soms nog sterk overeenkomstig het heden. Wie werd er anno nu ook alweer beschuldigd met een heks te zijn? Oké, niet door een heel dorp, maar toch zie ik paralellen.

En nee, ook in dit verhaal heeft dat weinig met hekserij te maken.

 Het verhaal vond ik aardig. Ook al wist ik van tevoren dat het een wat trager verhaal zou zijn, ik denk dat ik er toch iets meer van verwacht had. Ik houd juist wel de sfeer die juist centraal staat in dit soort boeken, maar toch kreeg het me niet helemaal te pakken. Vooral aan het einde gebeurt er ineens heel veel en het was niet helemaal het einde waar ik op had gehoopt.

 Toch is het een heel aangenaam boek, en alleen al voor de cover, die ik prachtig vind, zou ik ‘m in de kast willen hebben. Dus houd je van de sfeer van Agatha Christie, dan is dit een heel leuk boek om te lezen.

 3,5 inktpotje

 Jolanda

‘Dracul’ geschreven door Dacre Stoker en J.D. Barker.

 

Dracul is in feite een prequel op de beroemde klassieker Dracula van de Ierse auteur Bram Stoker. Wat was nou in feite de aanleiding die Bram zijn Gothic Novel Dracula in 1987 heeft doen schrijven?

‘Voor allen die weten dat monsters bestaan.’

Dracula wordt ten onrechte vaak ‘afgedaan’ als een horror klassieker. In mijn ogen ten onrechte want het is alles behalve gruwelijk, veel meer is het een roman met een bij tijd en wijle zelfs behoorlijk zoetsappig liefdesverhaal. Het werd de grondlegger voor de hedendaagse Gothic Novel en inspireerde veel huidige auteurs van spookverhalen maar ook die van andere genres.

Dacre Stoker is familie van Bram, hij is de achter-achterneef, en samen met J.D. Barker schreven ze dit Dracul waarvan er nu eindelijk een Nederlandse vertaling is verschenen.

Het begin van het boek kenmerkt zich bijna als een soort familiegeschiedenis: De geschiedenis van de familie Stoker waarvan vader en moeder, behoorlijk vooruitstrevend voor die tijd, beiden werkten. Ze hebben op dat moment 5 kinderen, 4 jongens en een meisje, waarvoor ze de hulp hebben ingeroepen van Nanna Ellen Crone. De jonge Bram, dan op een leeftijd van 7 jaar, is namelijk een ziekelijk jochie dat veel verzorging nodig heeft. Zijn 1 jaar oudere zusje Mathilde houdt hem vaak gezelschap op zijn zolderkamertje als hij weer eens bedlegerig is. Het is zijn zusje die op een gegeven moment argwaan krijgt jegens Nanna Ellen. Soms blijft Ellen nachtenlang weg, maar zodra ze weer terugkomt is ze altijd zorgzaam en lief, en omdat er geen vervangster voor handen is sluiten de ouders node de ogen voor het alsmaar vreemder wordende gedrag van haar. Bovendien zijn er een aantal alarmerende sterfgevallen in hun omgeving te betreuren en Mathilde en Bram willen er het hunne van weten. Ze besluiten stiekem op onderzoek te gaan. Iets wat ze achteraf gezien beter niet hadden kunnen doen…

Dracul is een mooie, beeldende en verhalende geschiedenis die wellicht af en toe wat gruwelijke fragmentjes heeft maar over het algemeen wegleest als een mooie spannende roman. Vooral wat betreft het 1^e deel. Vanaf het 2^e deel versneld het verhaal wel wat meer, totdat er uiteindelijk een climax volgt die vol actie is en waarin ook meer creepy elementen zijn verwerkt.

Wat ik heel boeiend vond is dat er met dit verhaal een ander verhaal is verweven, namelijk die van de Ierse volksvertelling (mythe) van de Dearg-Due. Iets wat ik direct heb opgezocht op internet. Verder komen er meerdere bekende Dracula-plaatsen in voor zoals Whitby en het ruige Walachije. Plaatsen die mijn zin in dit avontuur alleen maar nog meer versterken.

Ook heeft het, net als Bram Stokers Dracula, een opbouw die bestaat uit dagboekfragmenten, een paar krantenartikelen, aantekeningen van een paar personages en diverse brieven. Er wordt steeds geschakeld in tijd maar dat is boven elk hoofdstuk duidelijk aangegeven. Deze opbouw leest erg vlot weg en zorgt er voor dat je continue de aandacht houdt en het je blijft boeien.

De opbouw is verder langzaam, beeldend en verhalend met een versnelling dichter naar het einde toe. Het leest bijna als zijnde waar gebeurt, dat is het natuurlijk niet… of misschien toch?

Na het ook zeer boeiende nawoord, waarin Dacre Stoker en J.D. Barker vertellen hoe en met welke middelen ze deze roman/thriller konden schrijven, restte mij nog 1 vraag. Maar welke zal dat zijn…?

Ik geef het 4 dikke Inktpotjes.

 

 

 

De nacht in de Telegraph Club – Malinda Lo

 

De 17-jarige Chinees-Amerikaanse Lily Hu groeit op in het San Francisco van de jaren 50. Met haar ouders en twee broertjes woont ze in de Chinese wijk waar iedereen elkaar kent en door Lily als beklemmend wordt ervaren. Daarnaast heerst in het Amerika van de jaren 50 stevig de angst voor de opkomst van het communisme en grijpt de overheid elke kans aan om Chinees-Amerikaanse burgers op de hielen te zitten om hen te kunnen betrappen op maar iets dat riekt naar communistische sympathieën. Ook de vader van Lily moet daaraan geloven. Binnen deze onrustbarende setting is Lily zoekende wie ze is en mag zijn. Ze raakt gefascineerd door de Telegraph Club, een nachtclub waar de queer community van San Francisco samenkomt. Daar ontdekt ze een nieuwe wereld die zowel aanlokkelijk als beangstigend is. Ze wordt voor het eerst verliefd. Maar hoe gevaarlijk is het om je aan de liefde over te geven wanneer die strikt verboden lijkt te zijn?

 Mijn verwachtingen over dit boek waren hoog gespannen. Eerder las ik al boeken van Sarah Waters met queer personages in de hoofdrol en haar boeken vind ik helemaal geweldig. Dit boek deed me daaraan denken, en met een aanbeveling van Sarah Waters aan het begin kreeg ik helemaal het gevoel dat het wel goed moest komen.

Daarnaast speelt het verhaal zich af in de broeierige jaren 50 van Amerika, waar zelfs in een ‘open minded’ stad als San Francisco de spokenjacht op communisten een stevige stempel drukte op de sfeer. Voldoende elementen voor een interessant verhaal.

 Maar dat kwam voor mij toch niet helemaal uit de verf. Malinda Lo heeft een fijne en bloemrijke schrijfstijl. Ze beschrijft de omgeving gedetailleerd waardoor je het gevoel zou moeten krijgen dat je er zelf middenin staat. ‘Zou moeten’ schrijf ik en dit zegt al wat over dat mij dat niet helemaal lukte. Jammer genoeg kwam de setting voor mij niet echt tot leven. Het was er wel, maar vaak kwam ik er net niet bij.

Datzelfde gold ook een beetje voor het verhaal. Het verhaal van Lily is mooi, haar zoektocht naar haar identiteit is pakkend, maar de structuur van het verhaal begreep ik niet helemaal. Zo wordt er een paar keer terug gegrepen naar het verleden van haar ouders en tante, maar ik begrijp eigenlijk nog steeds niet wat dit voor meerwaarde van het verhaal zou zijn. Ook de tijdlijnen die geregeld terugkomen aan het begin van de delen van het boek vond ik vaag en weinig bijdragen.

De historische context van het boek is interessant en draagt zeker wel bij aan de sfeer van het verhaal, maar bepaalde gebeurtenissen uit het boek krijgen niet altijd een vervolg. Hierdoor bleef ik heel erg op mijn honger zitten.

 Het verhaal is mooi, en historisch klopt het. De Chinees-Amerikaanse Lily is vertederend en haar eerste schreden op het liefdespad zijn oprecht mooi en invoelbaar. Ook haar worsteling met haar ouders geen onrecht aan te willen doen en de schuldgevoelens die dat oproept, worden heel mooi overgebracht. Maar ik bleef met een gevoel zitten dat het hier en daar niet helemaal af was.

 Misschien waren mijn verwachtingen gewoon iets te hoog, en mijn vergelijking met de boeken van Sarah Waters bij voorbaat niet helemaal terecht. Misschien dat ik het boek zonder al die jubelende aanbevelingen aan het begin wat objectiever ingegaan zou zijn. Maar hé, ik ben niet degene die die aanbevelingen plaatst, en blijkbaar ben ik daar toch gevoelig voor.

Uiteindelijk is het echt wel een mooi boek, maar voor mij niet een verhaal wat blijft hangen.

 3,5 inktpotje

 Jolanda

‘Lieve Chris’ geschreven door Sabine van den Eynden & Antoinette Hoes.

 

Een boek met een plot dat bij mij voor de nodige herkenbaarheid zorgde: Het is 1980. De dan 16-jarige Sasja weet ternauwernood te ontsnappen aan de ME bij een hardhandige ontruiming van hét meest beruchte kraakpand in Amsterdam. Ze wordt gered door de eveneens 16-jarige Chris(tina) die ze al van school kent. Deze gebeurtenis is echter de aanleiding en de start voor een vriendschapsband die alsmaar dieper en hechter wordt, totdat…

Ik was zelf 17 in 1980, ben opgegroeid in Amsterdam te midden van krakersrellen, ME, stop de neutronen bom, demonstraties en geen woning-geen kroning, maar ik had vanaf juni 1980 al wel een goede en vaste baan. Bij een werkgever overigens waar de kogelgaten in het raam zaten, vlak boven het hoofd van mijn toenmalige collegaatje en wat een erfenisje bleek te zijn van, jullie raden het al, één van die beruchte krakersrellen luttele maanden daarvoor.

Het verhaal sprak mij dus bij voorbaat al aan, maar toch stoppen hier de verdere overeenkomsten. Lieve Chris is een boeiend coming-of-age boek over de innige vriendschapsband van de jonge Sasja en de even jonge Chris. Elk met haar eigen bijzonder drukke seks leven vol van veelvuldig wisselende contacten met zowel mannen en vrouwen en dat overigens heel gewoon en geaccepteerd werd in de kringen waarin de 16-jarige meiden dan vertoeven. Dit laatste is duidelijk een groot verschil met mijn jaar 1980, en trouwens ook de directe jaren daarna, waarin het niet zo geaccepteerd was als je op je 16e een seks leven met wisselende contacten had en al helemaal niet met je eigen sekse, laat staan met beide seksen en nagenoeg tegelijkertijd. Haha, maar dat doet verder niets af aan het leesplezier, het geeft mij alleen maar het gevoel dat dit niet echt over 1980 gaat maar wellicht toch ietsje later waarin bepaalde dingen meer geaccepteerd werden.

Het begin van het boek gaat voornamelijk over verliefdheden en uitgaan, een gedeelte dat ik zelf iets minder vond,  maar het wordt interessanter als daar ineens de ouders van één van hen gaan scheiden en de dochter op een nogal plotselinge manier gedwongen wordt volwassener in het leven te staan. Ze neemt, wellicht uit nood maar toch uit zichzelf, de verantwoording en zorg over voor haar jongere broertjes omdat de moeder in kwestie besluit voor zichzelf te kiezen, ze heeft een nieuwe lover en de verloren bloemetjes worden alsnog eens flink door mama buiten gezet. De vriendschap tussen Sasja en Chris blijft ook dan hecht en de steun die ze bij elkaar vinden blijkt enorm, toch voel je als lezer dat het verhaal afstevent op een flinke wending… 

Sabine en Antoinette hebben met lieve Chris een vlot lezende roman geschreven die in aanvang een niet alledaagse insteek heeft, namelijk die van de Amsterdamse krakersrellen, maar dat later meer over de ontwikkeling en de vriendschap van de jonge meiden gaat.

Het boek schakelt geregeld tussen de gebeurtenissen uit die beging 80-er jaren met een moment zo’n 40 jaar later dat beide dames zelf volwassen zijn, gesetteld, een baan, kinderen etc. In feite zijn het terugblikken naar die jaren en hun diepe vriendschap. Daar is een aanleiding voor maar lang blijft deze onbekend voor de lezer.

Wat extra leuk is, trouwens, is dat er achterin het boek (en dat is wat jammer want dat had beter voorin kunnen staan) een QR code is opgenomen voor de Spotify-lijst Lieve Chris die weer goed is voor maar liefst 11 uur aan jaren ‘80 muziek. Ik zag het gelukkig na ongeveer het 1^e hoofdstuk, omdat ik naar achteren aan het bladeren was, maar hoeveel mensen zullen daar pas helemaal op het einde achter komen… of misschien wel helemaal niet.

Al met al een leuk en boeiend boek met een vrij feministische kijk op het (niet zo)alledaagse leven.

‘Een vrouw zonder man is als een vis zonder fiets.’

 Ik geef het 3,5 Inktpotjes.

Karin K.

 

 

 

De brief van tante Rosy – Mariëtte Middelbeek

 

Stefanie heeft een drukke baan als juriste bij een advocatenkantoor in Amsterdam. Wanneer ze hoort dat haar tante Rosy is overleden, reist ze af naar Zeeland om de uitvaart van haar geliefde tante te regelen en haar nalatenschap af te handelen. Stefanie wil alles zo snel mogelijk regelen om daarna haar vertrouwde leventje in Amsterdam weer op te kunnen pakken. Maar wanneer ze van de notaris van haar tante een brief krijgt, heeft ze nog geen idee dat dit haar leven compleet op zijn kop zal zetten.

 Mariëtte Middelbeek kende ik van de uiterst populaire vakantie-thrillers, die ze onder het pseudoniem Linda van Rijn schrijft, maar die niet echt mijn ding zijn. Deze feelgood echter klonk me heel erg leuk in de oren, en daar kreeg ik geen spijt van. Want wat een heerlijk hartverwarmend boek vond ik dit!

 Het verhaal begint wanneer de juriste Stefanie te horen krijgt dat haar tante is overleden. De moeder van Stefanie leeft niet meer en met haar tante had ze altijd een intense band. Al vanaf de eerste bladzijdes had ik al meteen een klik met het personage Stefanie. Mariëtte Middelbeek weet hoe ze aan karakter-opbouw moet doen, want niet alleen het karakter Stefanie wordt heel mooi opgebouwd, ook de andere personages uit dit boek kwamen langzaam voor mijn ogen tot leven.

Wat ik fijn vond aan het verhaal was dat alles zo ontzettend realistisch aanvoelde. Geen personage is perfect, ieder had zijn mooie maar ook wat mindere kantjes. Geen wereldschokkende dingen, maar gewoon zoals de mensen uit je omgeving kunnen zijn. Ik zou ook zo willen verhuizen naar het Zeeuwse dorp waar dit verhaal zich afspeelt. Zulke dorpsgenoten wenst toch iedereen!

 Naast de hoofdverhaallijn introduceert Mariëtte Middelbeek ook verschillende kleine verhaallijnen, van verschillende personages in het boek, die stuk voor stuk interessant zijn en uiteindelijk ook heel mooi samenkomen. Soms zitten er wat toevalligheden in, die ik wat minder realistisch vond, maar nergens is dat storend. Het is tenslotte een feelgood-verhaal.

 Het verhaal leest heerlijk weg en heeft alles wat een goede feelgood nodig heeft: diepgang, een interessant liefdesverhaal, zelfs meerdere, subtiele humor, realistische karakters en hier en daar ook een traan-wegpink-momentje. De personages zijn innemend, soms niet meteen maar wel als je ze beter leert kennen. Daarnaast blijft het verhaal tot het eind toe echt boeien. Een paar kleine stukjes vond ik wat te beschrijvend en daardoor iets saaier, maar omdat de schrijfstijl zo vlot is lees je daar ook weer snel doorheen.

 Ik heb echt van dit boek genoten! En ja, sorry vakantiethriller-liefhebbers: van mij zou Mariëtte Middelbeek vanaf nu alleen nog maar dit soort verhalen mogen gaan schrijven. Of op z’n minst net zo !

 4,5 inktpotje

 Jolanda

Luister – Sacha Bronwasser

 

‘Hiervandaan stuur ik je deze berichten. Onze geschiedenis was een steentje in mijn schoen dat ik negeerde, maar toen ik het tevoorschijn had gehaald kreeg ik het niet meer teruggeduwd. Je zult er even de tijd voor moeten nemen.

Luister.’

 

De eenentwintigjarige Marie vertrekt in 1989 naar Parijs om daar als au pair te gaan werken. Ze spreekt de taal niet, de stad is haar vreemd en haar vertrek is eerder een vlucht dan een weloverwogen keuze. Langzaam krijgt ze grip op haar leven, onder andere door haar verhaal van zich af te schrijven. Ze richt zich hierbij aan Flo, de persoon die de oorzaak was van haar vlucht. Jaren later, ten tijde van de terroristische aanslagen van 2015, komt Marie’s verslag in handen van Flo.

 We worden meegenomen naar het Parijs van de jaren 80, de tijd waarin er veel aanslagen plaatsvonden. Het verhaal begint al ruim voordat Marie aankomt in Parijs, de setting waarin ze terecht komt wordt geschetst. Eigenlijk is de sfeer vanaf het begin al dreigend en verwarrend.

Daarna verplaatst het verhaal zich naar het moment dat Marie aankomt in Parijs en wat haar daartoe gebracht heeft. Bijna 25 jaar later komen we weer terug in Parijs en weer zijn er aanslagen.

 

Ik heb al drie keer een poging gedaan om een recensie te schrijven, maar het lukt me maar moeilijk om dit boek en wat het met me deed goed in tekst te vangen. Het verhaal zit ontzettend vernuftig in elkaar, maar laat zich lastig beschrijven.

Voor een groot deel is het het coming of age verhaal van de eenentwintigjarige Marie, maar door de tijd en de bijzondere gebeurtenissen die zich daarin afspelen wordt haar verhaal verbonden met de verhalen van twee andere personages: de fotografe Flo en Philippe Lambert, de vader van het au pair gezin. Hoe belangrijk en vormend deze laatste twee personages zijn, dat wordt gedurende het verhaal steeds duidelijker.

 Het verhaal verloopt niet chronologisch waardoor de verbanden niet meteen zichtbaar zijn. Dit geeft het verhaal iets spannends, iets mysterieus. Tegelijkertijd geeft de dreiging van de aanslagen, in beide tijden, het verhaal iets donkers. Daarnaast is juist deze niet-chronologische opbouw van het verhaal heel erg belangrijk voor de structuur en de manier waarop je dit verhaal tot je neemt. Er blijven dingen verscholen, dingen die pas aan het eind van het verhaal op zijn plek vallen.

 Sacha Bronwasser bezit een prachtig taalgebruik en al vanaf de eerste bladzijde had ze me te pakken. Het is beeldend, alsof je meekijkt door de lens van een fotograaf. Ik denk dat het boek zich ook uitstekend zou lenen om het te luisteren, alleen om de titel al. En ja, die titel, wanneer je het boek uit hebt, weet je dat die alleszeggend is.

 Tot zover mijn schamele poging om iets over dit boek te vertellen. Je moet het gewoon lezen, of luisteren, en je laten overtuigen door Bronwasser zelf. Ik vond het een ontzettend intrigerend verhaal. En het zit ingenieus in elkaar. Lees. Of: Luister.

 5 inktpotjes

 Jolanda

De verdwijning van Josef Mengele van Olivier Guez

 

Titel: De verdwijning van Josef Mengele
Auteur: Olivier Guez
Uitgeverij: J.M.M. Meulenhof
Publicatiedatum: 10 april 2018
Recensie door: Tamara
Aantal kraaien: 3

“De SSérs verbrandden mannen, vrouwen en kinderen levend.”

1949. Josef Mengele, de marteldokter van Auschwitz, arriveert na zijn vlucht in Argentinië. Zich verschuilend achter pseudoniemen, beschermd door netwerken en het geld van zijn familie, en ondersteund door een gemeenschap in Buenos Aires die nog steeds droomt van het Vierde Rijk, gelooft de voormalig folteraar dat hij een nieuw leven kan beginnen. Duitsland heeft het druk met de wederopbouw, het Argentinië van Perón is welwillend. Maar al snel wordt de jacht op voortvluchtige nazi-kopstukken weer geopend. Vanaf dat moment zal Mengele geen moment rust meer hebben, maar ondanks een klopjacht van dertig jaar sterft hij in 1979 onder mysterieuze omstandigheden in Zuid-Amerika maar nog steeds in vrijheid.

Deze krachtige roman is het resultaat van Olivier Guez’ diepgravend onderzoek naar wat waarschijnlijk de meest geheimzinnige man uit het Derde Rijk is geweest en reconstrueert op boeiende wijze de mythe achter de ‘Engel des doods’.

Om te beginnen ben ik altijd een beetje “huiverig” om aan oorlogs verhalen te beginnen. Puur omdat die horror mij niet trekt. Maar ik ben wel verzot om te achterhalen wat er in het brein van iemand omgaat. En in dit boek probeert Guez de gedachtengang van Mengele te doorgronden. Wat hij in die tijd had gedaan, is niet meer menselijk te noemen. De grootste seriemoordenaar verbleekt bij hem.
Maar ik moest natuurlijk wel rekening houden met het feit dat het een roman is, het meeste is zelf ingevuld, met de nodige research van de auteur.

Het begin van het boek kwam heel moeilijk op gang. Ik moest mij een paar keer toe zetten om door te lezen. Het voelde wat knullig, onwerkelijk aan zeg maar. Maar op een gegeven moment zat ik helemaal in het verhaal en was ik blij dat ik had doorgezet .
Je leest hoe Mengele zijn daden rechtvaardigd , wat zijn vluchtroutes zijn geweest en hoe hij is gestorven. Je leest hoe paronide Mengele op het laatst aan het worden is, maar ook hoe ziek hij is geweest.
Ik had bij Mengele geen gevoelens, behalve dat hij behoorlijk gestoord moest zijn om zo meedogenloos experimenten uit te voeren op mensen. Hen zonder een blik waardig te keuren naar de gaskamers of verbrandingsovens te sturen.

Het verhaal zelf in indrukwekkend, maar tegelijkertijd ook weerzinwekkend.

Een verhaal wat nog een tijdje in je hoofd blijft zitten, maar vooral aan de wandaden die de Joden zijn aangedaan. 

Spanning: 3
Originaliteit: 5
Psychologische ontwikkeling personages: 5
leesplezier: 3
Schrijfstijl: 3

Barry – Raymond Vis

 

Aso Barry groeit op in de jaren negentig in het Soesterkwartier, de beruchte Amersfoortse volkswijk. Het is de tijd van de gabberscene en de vage houseparty’s.  Barry en zijn vrienden hangen liever ostraat dan dat ze naar school gaan, raken verzeild in schimmige handeltjes en deinzen niet terug voor een stevige vechtpartij of relletje. Ondanks alle rotzooi die ze trappen en talloze keren dat ze in aanraking komen met de politie gaan ze voor elkaar door dik en dun.

Barry weet diep in zijn hart dat hij uit dit wereldje wil ontsnappen, maar tussen weten en doen zit nog een wereld van verschil. Keer op keer verknalt hij het weer voor zichzelf, en valt hij toch weer terug in de wereld van zuipen, pillen en rottigheid uithalen. Zal het hem lukken om uiteindelijk zijn leven op de rails te krijgen?

 Wat een lekker boek was dit! Als tiener van de jaren 80 was de gabberscene totaal niet mijn wereld maar toch herkende ik veel. Want het broertje van mijn partner was wel een echte gabber, compleet met aussies, pillen en matje. Elke zondag was hij, na een houseparty, compleet van de wereld. Het is goed gekomen met hem hoor, maar vanaf de zijlijn heb ik me in die tijd wel verwonderd over dat bijzondere wereldje. Ook hij had de nodige handeltjes maar gelukkig bleef hij wel weg van vechtpartijen en relletjes.

 Ook het Amersfoort van de jaren 90 ken ik een beetje. Eind jaren 90 werkte ik namelijk in Amersfoortse wijk Schothorst en van collega’s hoorde ik het één en ander over de Amersfoortse volkswijken. Zo leuk om allerlei Amersfoortse straten, wijken en gebouwen te zien langskomen.

 Doordat ik zo veel herkende zat ik al heel snel in het verhaal. Aan het begin van het boek ergerde ik me toch wel behoorlijk aan Barry en zijn vrienden. Dat je je leven zelf vergooit, prima! Maar alle ongein en vernielingen die er aangericht werden, daar kon ik wat minder om lachen. Maar goed, het is een eerlijk en rauw verhaal, daar hoort dit natuurlijk allemaal bij. En uiteindelijk begon ook mijn sympathie voor de gabbers te groeien. Want onder die laag van rottigheid zat een grote laag van vriendschap en verbondenheid. En uiteindelijk willen die jochies allemaal maar één ding: een leuk huisje, een relatie, een huisdier en voldoende geld om van te leven. Dat dat je niet aan komt waaien, dat weten ze diep in hun hart ook wel.

 Het verhaal is vlot geschreven, met hier en daar wat straattaal wat het volkse ondersteunt. Omdat dit goed gedoseerd wordt, geeft dit een leuke meerwaarde aan het boek en voelt het echt. In het begin vond ik de dialogen wat stroef en iets te beschrijvend. Ik begrijp dit wel want wie niet bekend is met Amersfoort heeft misschien wat meer context nodig, maar daardoor werden de conversaties wat gemaakt. Dit wordt echter veel beter en levendiger naarmate het boek vordert.

Wat ik ook leuk vond was dat het niet persé een ‘eind goed al goed’ einde heeft, maar gewoon realistisch blijft. Wie als een dubbeltje geboren is, wordt niet zonder slag of stoot een kwartje.

 Ik heb genoten van dit semi-autobiografische verhaal. Het heeft me een inkijkje gegeven in het leven van een doodgoeie branie, waar ik sommige dingen van herkende en andere niet. Maar vooral vond ik het een heerlijk verhaal om te lezen.

 4 inktpotjes

 Jolanda

 

Dans door het verleden Rina Stam

 

Dit is een prachtige spirituele roman met impact .

 

Mila, een zigeunermeisje , reist rond met haar familie en draagt een vreselijk geheim met zich mee waardoor ze zich alleen voelt. Gelukkig kan ze rekenen op de steun van haar buitengewone oma die haar de liefde voor spiritualiteit laat ontdekken. Ondanks haar gruwelijke ervaringen kan Mila rust vinden als ze samen met haar jeugdvriend Janos gaat optreden voor publiek. Al dansend vergeet ze alles.  Stilaan komt ze erachter dat de antwoorden in haarzelf en haar wonderlijke talenten te vinden zijn. Wanneer ze haar soulmate ontmoet voelt ze zich onmiddellijk verbonden met hem, maar door het lot verliezen ze elkaar uit het oog. Uiteindelijk lijkt haar duistere verhaal lichter te worden, maar is dit echt zo?

 

Rina Stam heeft op een pakkende manier fictie met autobiografische elementen samengesmolten in een kwetsbare vertelling die laat zien dat er meer is tussen hemel en aarde . De Middeleeuwen waren een tijd van onverdraagzaamheid en angst. De auteur zet deze sfeer , net zoals de turbulente emoties van het hoofdpersonage op overtuigende en levendige wijze neer waardoor het verhaal me raakt.

 

Hoewel dit boek confronterende en pijnlijke thema's heeft, is het geen tranentrekker geworden door de bijzondere uitwerking. Naast intense scènes is er ook plaats voor vrolijke of hoopvolle momenten, wat zorgt voor een mooi evenwicht. De vlotte schrijfstijl en een snuifje spanning maakt dat ik door de bladzijden heen vlieg. Het aangrijpende avontuur krijgt een extra dimensie door de connectie van Mila met wat niet zichtbaar is. Dans door het verleden gaat over jezelf kunnen en mogen zijn in alle omstandigheden . Ondanks Mila haar afgrijselijke verleden is er altijd verandering mogelijk en is liefde het antwoord op haat. Elke dag brengt een nieuwe kans en al lijkt dit niet altijd zo , je hebt altijd een keuze is de boodschap die me zal bijblijven .

 

 

 

4 inktpotjes

 

Fany

Laatste lente aan de Seine – Jeroen Kuypers

 

Wanneer de Joodse Elise Calmann, vrouw van de markies Armand Rohan-Polduc, opgepakt wordt door de nazi’s is ze ervan overtuigd dat dit om een misverstand moet gaan. Ze is tenslotte getrouwd met een Franse edelman en ze heeft altijd gedacht dat dit haar voldoende bescherming zou moeten bieden. Helaas blijken de nazi’s daar weinig boodschap aan te hebben. Haar achtergrond als kunsthistoricus is echter haar redding. De nazi’s kunnen haar namelijk goed gebruiken om de inventaris van leeggeroofde Joodse huizen op waarde te beoordelen. Hierdoor blijft transport naar Polen haar bespaard en kan ze in het doorgangskamp Drancy blijven.

 Majoor Max von Trettlow is als oorlogsinvalide toegevoegd aan het militaire gezag in Parijs. Max twijfelt al langer aan de zin van de oorlog en wanneer hij ontdekt dat hooggeplaatste SS’ers zich schaamteloos verrijken met Joods bezit, komt hij in gewetensnood. Hij blijkt niet de enige te zijn en hij sluit zich aan bij een groep samenzweerders die zich als doel stelt om Hitler uit te schakelen. Wanneer Max per toeval Elise ontmoet, ontstaat er een plan waarbij Elise de samenzweerders van dienst zou kunnen zijn.

 

‘Laatste lente aan de Seine’ is een historische roman die zich afspeelt in de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog. Hitlers rijk staat al enigszins op wankelen, de geallieerde invasies slaan een steeds grotere bres in de verdediging van de nazi’s maar de Fransen durven nog niet te geloven dat er verandering op komst is. Het Parijs van toen, waar dit verhaal zich grotendeels afspeelt, was murw geslagen door de jarenlange oorlog. De sfeer, het moedeloze, spreekt heel duidelijk door het verhaal heen.

 

De samenzwering tegen Hitler, Operatie Walküre ofwel het Juli-complot, is een onderwerp waar ik weinig van wist. Het is daarom heel interessant om over de aanloop hier naartoe te lezen. Kuypers heeft dit door middel van deze roman op een heel toegankelijke manier gedaan. We volgen door de ogen van Max von Trettlow de toenadering van een aantal hooggeplaatste betrokkenen, en krijgen zo iets mee van de voorbereidingen die getroffen worden om Hitlers regime te stoppen.

Daarnaast is er het verhaal van de Joodse Elise Calmann die aan het werk gezet wordt om inventaris van Joodse huizen op waarde te beoordelen. De twee verhalen van Max en Elise komen op een bepaald moment heel mooi bij elkaar.

 Wat ik vooral erg knap vond was dat Jeroen Kuypers de verschillende werelden waarin Max en Elise leven zo mooi naast elkaar zet. Elise wordt door de Duitse samenzweerders gevraagd om haar hulp, maar voor Elise blijft het overduidelijk de vijand. Hoe moet je in hemelsnaam vertrouwen? Er zit een stukje in waar ze compleet naast elkaar heen praten, dit vond ik ontzettend tekenend voor de situatie waarin Elise verkeert. Ondanks dat dit een roman betreft, heeft Kuypers het verhaal nergens overdreven geromantiseerd. Die echtheid kon ik heel erg waarderen.

 Wat ik wat lastiger vond, was me te verplaatsen in personage Elise. Aangezien zij uit adellijke kringen afkomstig is, proefde ik een sterk dedain. Aan de ene kant begrijpelijk, maar toch irriteerde ik me eraan, vooral omdat het gezien de omstandigheden waarin ze verkeert lang duurt voordat dit dedain breekt. Het einde van het boek vond ik ook wat abrupt, daar had nog wat meer uitgehaald kunnen worden.

 Ondanks de kleine kritiekpuntjes is de ‘Laatste lente aan de Seine’ een indrukwekkende roman die historisch goed onderbouwd is.

 4 inktpotjes

 Jolanda

It starts with us van Colleen Hoover

 

Als Lily en haar ex-man Ryle een goed co-ouderschapsritme gevonden hebben, staat plotseling haar eerste liefde, Atlas, tegenover haar. Het leven heeft hem gevormd en hij heeft littekens, maar hij is Lily nooit vergeten. Lily is blij dat de tijd voor één keer in haar voordeel werkt. Als Atlas haar op een date vraagt, zegt ze meteen ja. Maar hoewel ze gescheiden zijn, is Ryle nog steeds een groot deel van Lily’s leven. En hij ziet Atlas niet graag met zijn ex-vrouw en dochtertje…

'It starts with us' gaat eigenlijk verder waar 'It ends with us' stopt. Ik vond het eerste deel mooi geschreven en er zaten ook schokkende en emotionele stukken in, dus ik was heel benieuwd of dit vervolg net zo goed zou zijn...

Ik ben maar meteen eerlijk: dat was het niet helemaal. De schrijfstijl van Colleen is wel weer heel fijn, maar het verhaal zelf vond ik deze keer niet zo boeiend. Je komt nu wel meer te weten over het verleden van Atlas, maar ik vond het verhaal een beetje in herhaling vallen en eigenlijk had dit vervolg voor mij niet al te veel toegevoegde waarde.

Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er teveel van verwachtte, omdat 'It ends with us' mij wel goed was bevallen. Je leest nu dus voornamelijk over de relatie die ontstaat tussen Atlas en Lily. Ook Ryle komt nog regelmatig voorbij en daar struggelt Lily ook nog steeds mee. Het is namelijk nog steeds niet helemaal een afgesloten hoofdstuk tussen die twee...

Toch denk ik dat veel lezers dit boek wel weer kunnen waarderen, vooral als je sowieso een fan bent van de boeken van Colleen Hoover. Helaas was het voor mij toch een kleine tegenvaller.

Beoordeling: 3,0 inktpotjes

Silvie

Nikki May met Wahala

 De Londense Ronke, Boo en Simi zijn vriendinnen van Engels-Nigeriaanse afkomst. Ronke wil dolgraag de ware vinden en denkt dat Kayode dat is. Haar vriendinnen vinden hem echter maar een loser, een van haar vele vage Nigeriaanse vriendjes. Boo lijkt alles te hebben waar Ronke naar verlangt – een lieve echtgenoot en een leuk kind. Maar zelf heeft ze het gevoel dat het plaatje niet compleet is. Simi leidt een ogenschijnlijk perfect leventje, toch is ze stiekem bang om door de mand te vallen. Ze twijfelt ook of ze klaar zijn voor een baby, al denkt haar man van wel.

Wanneer de charismatische Isobel zich aansluit bij het vriendinnengroepje, lijkt ze het beste in iedereen naar boven te brengen. Hoe meer ze zich echter bemoeit met het leven van de drie vrouwen, hoe meer chaos ze veroorzaakt. De hechte vriendschap tussen Ronke, Boo en Simi begint barsten te vertonen…

In dit boek maak je kennis met de verschillende meiden. Je leest ook vanuit hun perspectief en zo leer je elk personage wat beter kennen. In het begin had ik nogal moeite met alle Nigeriaanse termen en ik vond het een beetje too much. Maar na een tijdje leest het op zich wel lekker. Op het moment dat Isobel zich steeds meer gaat bemoeien met het vriendenclubje, begint de spanning onderling toe te nemen.

Het is een leuk en interessant concept voor tussendoor, ieder heeft zo haar eigen geheimen en Isobel is de storende factor. Toch wist het mij niet helemaal te boeien en ik had ook niet heel veel met de personages. Ook vond ik de termen in het begin een beetje irritant. Sommige stukken waren wel oké en boeiend, maar ik had er misschien iets meer van verwacht. De cover vind ik overigens wel echt prachtig! 😍

Beoordeling: 3,0 inktpotjes

Silvie

Atlas Het verhaal van pa Salt door Lucinda Riley en Harry Whittaker

 

Daar ligt hij dan eindelijk voor me. Het laatste deel van "De zeven zussen" Atlas.

Toen ik hoorde dat Lucinda Riley overleden was schrok ik erg. Verschrikkelijk dat ze zo jong nog al overleed. Ik was ook bang dat er ook geen laatste deel van de serie meer zou verschijnen. Ik was dan ook blij te lezen dat Lucinda Riley haar zoon, Harry Whittaker, het laatste boek zou schrijven. Hij was voor haar overlijden al door haar op de hoogte gebracht van de verhaallijn die zij in gedachten had.
Ik ben benieuwd of het nog in de stijl geschreven is.

Voor het lezen zit ik even te denken hoe het vorige deel ook alweer afliep. Ik weet nog dat er iets was met een wat oudere vrouw die de 7e zus zou zijn, maar hoe het precies zit weet ik niet meer. Ik hoop dat het boek met een terugblik begint.

Ik ben erg benieuwd of Pa Salt nog leeft en wat zijn beweegredenen waren om de meiden te adopteren. Zou hij ook hun echte, biologische, vader zijn?

Zou de geheime lift, die in één van de delen genoemd werd, die naar een net zo geheime ruimte leidde ook nog een rol spelen? Zou pa Salt daar in een afgesloten ruimte leven? Zou hij op afstand willen kijken hoe zijn meiden het zonder hem doen?

Op de cover staat een tuin met een armillarium in een vijver. Via een doorkijkje kijk je op een meer of een zee. Het zal uiteraard het eiland Atlantis zijn. Het eiland waar 6 van de zussen opgroeiden.

Op de achterflap:
Parijs, 1928. Een voor dood achtergelaten jongen wordt in huis gehaald door een liefdevolle familie. Daar bloeit hij volledig op, maar het blijft een mysterie wie hij écht is. De jongen weigert een woord los te laten over zijn verleden. Net als hij de ellende waarvoor hij is gevlucht bijna is vergeten – evenals de belofte die hij heeft gezworen na te komen – rukt het kwaad op in Europa en weet hij dat hij weer zal moeten vluchten.

De Egeïsche zee, 2008. De zeven zussen, voor het eerst compleet, ontmoeten elkaar aan boord van de Titan om afscheid te nemen van hun geliefde Pa Salt. Tot ieders verbazing heeft hij aan de zevende zus de sleutel van hun verleden toevertrouwd – maar iedere waarheid die wordt onthuld, roept nieuwe vragen op. Kenden de zussen hun geliefde vader eigenlijk wel? En wat zijn de gevolgen van zijn lang verborgen geheimen?

Atlas: Het verhaal van Pa Salt, het achtste deel in de immens populaire serie over liefde, verlies en de zoektocht naar wie je werkelijk bent, brengt De zeven zussen tot een prachtig en onvergetelijk einde.

De achterflap licht dus al een stukje van de geheimen van pa Salt op. Ik ga er tenminste vanuit dat de 10 jarige jongen pa Salt zal zijn.

Het verhaal start in 1925 met 2 jongens in Siberië.

Daarna volgt het dagboek van een jonge vluchteling. Hij is gevlucht naar Frankrijk en opgenomen in het gezin van de familie Landowski. Het is inmiddels 1928. Wat er in de tussenjaren plaatsvond staat hier nog niet te lezen.

De jonge vluchteling spreekt niet, omdat hij bang is verkeerde dingen te zeggen en daardoor weer op straat gezet zal worden. Daarom krijgt hij een dagboek omdat dat misschien kan helpen hem weer aan het spreken te krijgen. In het dagboek lezen we over zijn belevenissen. Ook lezen we dat Landowski bezig is met een groot beeld wat in Rio de Janeiro .zal komen. De Christo waar het ook in het eerste deel van de serie om draaide.

"Kijk naar de Zeven Zusters van de Pleiaden, mijn jongen. Die zullen er altijd zijn, érgens, en over je waken en je beschermen als ik dat niet kan."

Dit kreeg de jonge vluchteling van zijn vader te horen toen ze nog samen waren.

De hele serie draait om de zeven zusters en de geheimen van hun adoptie en het hoe en waarom staat in dit deel laatste deel van de serie te lezen.

Na het dagboek van de jongen in Frankrijk volgen delen waar de zussen hun verhaal doen en nieuwe delen uit het dagboek. Vanwege spoilers wil ik hier niet teveel over prijsgeven.

Net over de helft wil ik eigenlijk even niet verder meer lezen. Niet omdat het boek niet goed is. Het boek is juist heel goed. Het is me even te ingrijpende…
Het verhaal blijft tot het einde heel goed en ik heb er dan ook echt van genoten.
Ik vond het alleen wel jammer dat het zolang geleden was dat ik de andere boeken las en had regelmatig iets van wie is dat ook alweer en bij wie hoort die persoon.
Daarom wil ik als tip geven om de eerdere boeken voor het lezen nog even in te kijken en globaal te lezen, totdat het verhaal terug is in de herinnering.

Het boek leest weer heerlijk weg en het is zeker niet gelijk te merken dat het nu door de zoon geschreven is en niet door Lucinda Riley zelf. Er wordt weer gebruik gemaakt van mooie beeldende taal: Bij het hek werden we ontvangen door een bezemsteel van een vrouw...

De structuur van de boeken is ook gelijk aan de herkenbare structuur van Lucinda Riley.

Op mijn vragen vooraf heb ik zeker antwoord gekregen. Het boek voldoet dan ook geheel aan mijn verwachtingen.

4,5 sterren. Ja sterren in dit geval. Sterren spelen immers ook een grote rol in het boek

De bibliotheek van geheime dromen – Michiko Aoyama

 

‘Het leven is altijd een grote chaos. In welke omstandigheden je ook bent, het gaat toch nooit zoals je had gedacht. Maar andersom wachten je ook aangename verrassingen die je zelf nooit had kunnen bedenken. Per saldo komt het vaak genoeg voor dat je denkt: goed dat het niet liep zoals ik had gewenst. Als je plan of je verwachting in de war wordt geschopt, hoef je dat niet als pech of als mislukking te beschouwen. En al doende veranderen we, ik ook, ieder mens.’

 Vijf verschillende mensen die op een kruispunt van hun leven staan. Alle vijf komen ze op min of meer toevallige wijze terecht bij een bibliotheek in een klein buurthuis is Tokio. Daar werkt de bijzondere bibliothecaresse Sayuri Komanchi, die haar bezoekers niet alleen advies geeft over boeken, maar ook luistert naar hun verhalen. Na een gesprek krijgen de bezoekers altijd een bijzonder boek aangeraden, waarin ze herkenning kunnen vinden voor hun situatie maar ook een opdracht kunnen vinden om hun leven een nieuwe draai te geven.

 Meestal draai ik mijn hand niet om voor het schrijven van een recensie, maar bij dit boek vind ik dat lastig.

Ja, het is een mooi en warm verhaal, absoluut. Ook staat het bol van de meest prachtige wijsheden. De vijf verhalen van heel verschillende mensen in ook weer heel verschillende levensfases zijn uiteraard allemaal verschillend. Wel doorlopen ze allemaal min of meer hetzelfde proces. Ze bezien hun leven, komen door toeval of advies bij de bibliotheek terecht, ontvangen een voor hun bijzonder boek en dit brengt hun inzicht in hoe ze verder moeten. Daarnaast worden deze vijf mensen aan elkaar verbonden door parallelle gebeurtenissen of personen die in meerdere levensverhalen terugkomen. Niet heel belangrijk voor het verhaal, maar wel mooi om die verbindingen te zien.

Het is vooral een verhaal van kracht en accepteren wie je bent. Dat je niet altijd het hoogst haalbare hoeft na te streven, maar dat er altijd genoeg moois in het verschiet ligt als je het maar durft te zien. Een verhaal van loslaten of je juist ergens aan vastgrijpen, van accepteren en groeien. Er komen heel veel thema’s van persoonlijke groei voorbij en ik denk dat iedereen óf zichzelf óf een ander in één van de personages zal herkennen.

 Ook is het een warm verhaal en met heel veel respect geschreven voor afwijkende personages, zonder oordeel. Ook dat geeft herkenning. Niet het uiterlijk of de levensfase zegt iets over hoe iemand is, we zijn in de eerste plaats mensen met ieder zijn eigenaardigheden. En ook al doet het boek een beetje dromerig en sprookjesachtig aan, het leven is zeker niet altijd een sprookje maar je mag altijd blijven dromen.

 Maar, hoe mooi ik het verhaal ook vond, het raakte me maar half. Ik merkte dat ik moeite had om mijn concentratie bij het verhaal te houden, misschien omdat het vooral lief en warm was maar nergens echt de diepte in ging. Ik miste net dat extraatje waardoor ik van een verhaal zou kunnen houden.

 Omdat ik denk dat dit een boek is wat mensen net een steuntje in de rug kan geven, of omdat je op zoek bent naar iets wat voelt als een warm dekentje, geef ik het boek toch 4 inktpotjes.

Maar ik denk niet dat het verhaal is wat me lang zal bijblijven.

 Jolanda