Up van Myrthe van de Meer

In UP lijkt het goed te gaan met hoofdpersoon Emma Nieuwenhuis. Ze is dolgelukkig. Ze is dan ook stomverbaasd dat de psychiater haar opnieuw laat opnemen op de PAAZ. Emma vindt nu namenlijk het moment om alle pillen te gaan slikken die ze gespaard heeft.
Om nooit meer weer depressief te hoeven worden.
Myrthe van de Meer beschrijft het leven van een persoon die opnieuw wordt opgenomen en dat als enorm falen ziet. Emma heeft net weer een nieuwe baan en hoopt in het begin weer heel snel thuis te zijn. Maar ze krijgt weer allerlei nieuwe medicatie en doseringen met enorme bijwerkingen.
Ik vond het ook een heel triest verhaal over afdelingen die leeg zijn waardoor je maar op gesloten gaat zitten voor wat aanspraak. Ook blijkt een groep psychiatrische mensen bij elkaar een snelkookpan met gevoelens. Ruzies, irritaties en andere emoties gaan op en neer.
Het personeel wat maar weinig tijd lijkt te hebben, het rooster wat mooi ingevuld wordt maar waar de helft niet van door lijkt te gaan. Als ik mij herinner toen ik een aantal keren bij een oude vriend op bezoek ging, herinner ik me de troosteloosheid die daar hing. Het vele roken en het vragen en bespreken van elkaars problemen. Het gevoel dat als je niet al gek bent, het zeker daar wordt.

Ze omschrijft de sfeer zeer beeldend en je leeft enorm mee met Emma. Het uitleggen van hoe het is om te hallucineren. "Soms zie ik een hond. Dat is een hallucinatie. Ik weet dat hij er niet is, maar toch zie ik hem". Zo leer je met haar meeleven als ze tijdens een waan achtervolgd wordt.

De mooiste tekst die me bijgebleven is als ze uitlegt hoe manisch depressief is. Ik vertelde hem vanochtend aan een andere hulpverlener die ook een veel duidelijker beeld kreeg. Ik citeer uit mijn hoofd
Het is alsof je echt verliefd wordt, elke keer opnieuw. Diezelfde gigantische energie. Je wordt verliefd op het leven, maar het leven maakt het steeds weer met je uit.
Up is net als Paaz een boek wat nog een poosje blijft nasidderen (ipv sudderen) in je hoofd.
Voor mensen die anderen kennen met psychische problematiek zal het veel herkenning oproepen en voor anderen misschien vast wat begrip voor de psychiaterie.

De zwarte brug van Erik Vlaminck

Een man is niet in staat zich aan te passen aan een veranderende wereld. Hij verliest zich in hunkeringen naar de geborgenheid van zijn jeugd. Tot hij er niet meer tegen kan.

Leo Lenaerts sterft in de zomer van 2015 op nog geen tweehonderd meter van de plek waar ooit zijn ouderlijk huis stond. Het idyllische dorp Lillo waar hij opgroeide werd opgeslokt door de grote stad en letterlijk van de kaart geveegd. Een gedwongen leven in anonieme stedelijkheid heeft Leo getekend en ontworteld. Zijn stem werd niet gehoord, zijn verzet was nutteloos, zijn onmacht werd rancune en ten slotte redeloze woede. Met alle gevolgen van dien.

In dit boek vechten wanhoop, onbehouwen vriendschap, sarcastische humor en verdrongen weemoed om voorrang. De zwarte brug is de schets van het leven van een onopvallend maar potentieel gevaarlijk man. Erik Vlaminck (Kapellen, 1954) kreeg als romanschrijver bekendheid met Het schismatieke schrijven, zijn zesdelige roman fleuve over het ongewone leven van gewone mensen in het Vlaanderen van de 20ste eeuw. In 2008 verscheen Suikerspin en in 2011 Brandlucht. In 2013 werd de novelle Miranda van Frituur Miranda uitgebracht, een spin-off van Suikerspin.

Gangster Anders en zijn vrienden (en een enkele vijand)

Cover:

Een eenvoudig uitziende cover die mij zeer aanspreekt: het zwarte met fel gekleurde letters en een eenvoudige tekening van de drie hoofdpersonen die naar een kerk kijken.

Achterflap:

Gangster Anders, Johanna, Per: Een illuster drietal verovert de wereld! Gangster Anders, vers uit de gevangenis; de pastor Johanna, recent uit haar kerk gezet; en Per, receptionist in het hotel waar ze verblijven, kleinzoon van een geruïneerde miljonair. Een snood plan smeden ze: Anders moet goedbetaalde vuile klusjes gaan opknappen voor de Zweedse onderwereld, de pastor en de receptionist worden zijn strategische partners. Gaandeweg blijkt Gangster Anders maar matig geschikt voor de job en dan begint hij zich op een dag in de Bijbel te verdiepen. Hij besluit een kerk te stichten, de Kerk van Anders, met als motto: geven is beter dan nemen. Daar zijn Johanna en Per het maar half mee eens. Met inmiddels de halve onderwereld achter zich aan moeten zij als de bliksem een nieuw, lucratief plan verzinnen ... 

Mening:

Een absurdistisch boek blijkt het al snel bij de start te zijn. Zo noemt de schrijver opeens zijn eigen naam als voorbeeld van een vervreemdende naam die wel simpel over zou kunnen komen.

Het boek overdondert je doordat je elke keer iets hebt van lees ik dat nu goed? De volkomen idiote hoofdfiguren: een predikant, die uit de kerk gezet werd en twee bijbels naar haar hoofd meekreeg, een receptionist Per Persson die in het begin zich bangig en op de achtergrond houdt en werkt in een derderangs hotel Meeroever (dat geen meer voor zich heeft en niet op een oever staat, maar het krot moest een naam hebben) en natuurlijk Gangster Anders die een groot deel van zijn leven vast zat door elke keer bij vrijkomen gelijk weer iemand te vermoorden. Zonder dat hij dat wilde eigenlijk, maar door drank bijvoorbeeld een bijl in een drugsdealer joeg.

De drie starten een bedrijf waar Gangster Anders klussen opknapt voor de onderwereld. Zo breekt hij armen als men zijn auto niet betaalt. Gangster Anders wordt een groot succes, maar raakt zelf opeens in Den Here.

Waarbij hij de tekst uit de bijbel, waar men wijn drinkt bij het laatste Avondmaal, graag ter harte neemt en elke dag liters wijn gaat drinken. Ook gaat hij opeens het geld, verdiend met zijn criminele activiteiten uitdelen en wil hij geen misdaden meer plegen. Zorgen dus voor de receptionist en de predikant. Maar door het uitdelen van het geld en het roepen van wat stichtelijke woorden, gaat men Gangster Anders bijna als een heilige behandelen.

Dan wordt het tijd een eigen kerk te starten, om toch geld te blijven verdienen. Anders is niet bepaald de snuggerste persoon en bedenkt zijn eigen uitleg van dingen. Wat handig is voor de pastor en de receptionist, om zo wat meer sturing hun kant op te geven.

De schrijver heeft een simpele manier van het verhaal opschrijven. Niks geen lange zinnen. Maar hopla, to the point. Je gaat daardoor razendsnel door het verhaal. Alhoewel de racebaan over de helft begint te haperen. Veel lach en glimlach je bij het verhaal, maar op een gegeven moment is het wel even genoeg al die grappen en grollen. Maar dat heeft met mijzelf te maken. Als ik het dan even weg leg en later weer doorga, heb ik weer net zoveel plezier als bij de start.

De 100 jarige man die uit het raam klom en verdween, het eerste boek van deze schrijver is door velen gelezen en van genoten. Dit boek is net zo genieten voor die lezers. Het is dezelfde stijl en manier van schrijven en beschrijven.

Een originele schrijver die je elke keer weer verrast in dit boek.

Vier sterren.

Plot: 4

Originaliteit: 5

Leesplezier: 4,5

Schrijfstijl: 4,5

Psychologische ontwikkeling: 2

Water in de mond straks in januari met dit boek

Drie eeuwen Barcelona, drie sterke vrouwen en de verrukking van chocolade

Verlangen naar chocolade – Care Santos Tegen het decor van de zich ontwikkelende wereldstad Barcelona speelt zich het leven af van drie vrouwen: Sarah, Candida en Mariana. Drie totaal verschillende vrouwen uit drie verschillende eeuwen. Wat hen bindt is een verlangen naar chocolade.

Sarah heeft in de twintigste eeuw een gepassioneerde relatie met de uitvinder van drie chocoladebonbons. Candida, in de negentiende eeuw, zoekt meer spanning dan de verfijnde chocolade die haar echtgenoot maakt en gaat ervandoor met een Napolitaanse tenor. Mariana is het middelpunt van een complot in de achttiende eeuw, wanneer de koningen van Frankrijk en Engeland het geheim van haar cacaobonenmaler proberen te bemachtigen. Ze krijgt een uiterst kostbare chocoladekan cadeau, die na allerlei verwikkelingen via Candida uiteindelijk in de handen van Sarah komt – waarna de geschiedenis abrupt tot stilstand komt in onze eigen tijd. Care Santos vertelt deze geschiedenis van chocolade op een zo aanstekelijke manier dat het water de lezer in de mond loopt. 12 januari 2016

Corine Hartman komt in februari met nieuw boek

Corine Hartman – Een vlaag van waanzin

Een psychologische thriller gebaseerd op een waargebeurd familiedrama

Ik zou alles, alles voor haar doen, altijd. Ze hoeft maar een kik te geven en ik ren voor haar. Het kan niet waar zijn dat ze zomaar zegt: ik ga bij je weg. Het mag niet. Alles zal ik uit de kast halen om dat te voorkomen. Alles.

Voor de buitenwereld vormen ze een perfect gezin: Anthonie en Romée van Baerle en hun drie kinderen. Ze wonen in een villa met zwembad. Hij is een succesvolle ondernemer, zij een toegewijde yogalerares. Maar dan krijgt Anthonie van zijn vrouw te horen dat ze hem gaat verlaten. Romée is verliefd op een ander en wil een tijdje op zichzelf gaan wonen om afstand te nemen.

Die nacht vermoordt Anthonie zijn vrouw.

Dit is zijn verhaal. En het hare.

Corine Hartman over Een vlaag van waanzin

“Een paar jaar geleden werd ik gegrepen door een krantenbericht over een partnermoord. Niemand in de omgeving van het gezin begreep waarom de man zijn vrouw had vermoord: een voor de buitenwereld perfect gezin, drie kinderen, mooie villa, alles dik voor elkaar. Schijnbaar. 
Wat mij het meest opviel in het bericht en wat mij deed besluiten alle informatie over deze moord te bewaren, waren de bizarre details van de moord waarbij de man zeer planmatig te werk leek te gaan. Ik zag de scène meteen voor me en heb deze ook in het boek verwerkt. Wat brengt een ogenschijnlijk succesvolle, normale man tot een dergelijke daad, dat is de vraag die mij mateloos boeit en mijn grote inspiratie voor het schrijven van dit boek.

Ik heb veel research gedaan naar het onderwerp waarbij ik nog iets tegenkwam dat me opviel, en dat heb ik een van de personages in het boek laten verwoorden:

‘Hij had er boeken op nageslagen en ontdekte dat er in films veel aandacht is voor op wraak beluste vrouwen, met daarbij meteen het beeld van hoe Glenn Close uit dat bad omhoogkwam toen iedereen dacht dat ze al dood was. Er waren genoeg films over affaires, die op de een of andere manier altijd uit de klauwen liepen met fatale gevolgen. A perfect murder, bijvoorbeeld. Alweer Michael Douglas. Toeval?

Maar films waarbij een man zijn echtgenote doodt en geld geen rol speelt… dat motief kon bij Anthonie toch in elk geval geschrapt worden. Nee, hij zocht het meer in de sfeer van jaloezie, zijn broer was niet voor niets zo opgefokt toen hij een beetje met Romée flirtte. Fracture, bedacht hij.

Waarin Anthony (toeval?) Hopkins afrekent met zijn echtgenote, die een affaire heeft. Topfilm. Al lijkt Hopkins’ berekende wraak in niets op de wanhoopsdaad van zijn broer.’”

Corine Hartman (1964) schreef ruim vijftien thrillers. Een vlaag van waanzin is haar eerste thriller gebaseerd op een waargebeurd familiedrama. Nederland telt elk jaar zo’n veertig partnerdodingen. De afgelopen tien jaar hebben ruwweg tweehonderdvijftig kinderen hierdoor een biologische oud

Kim van Kooten - Lieveling

Het is 1975. Op haar vijfde verjaardag staat Puck samen met haar moeder en hun koffers op de stoep voor hun huis. Een zwarte, glimmende auto rijdt de straat in. De koffers worden ingeladen en samen met de oude man rijden ze naar hun nieuwe huis, Ome Meneer noemt Puck de nieuwe vriend van moeder. Ome meneer overlaadt Puck met cadeaus, maar heeft wel duidelijke zijn eigen belang en behoeftes voorop staan.
Puck wordt afgedroogd, niet met een handdoek, maar met de handen van Ome meneer.
De moeder, een simpele volksvrouw lijkt niets door te hebben, ook al krijgt ze geen aandacht. Ze koopt alles wat los en vast zit. Al snel gaat het misbruik steeds erger worden. Vanuit het perspectief van Puck wordt het verhaal verteld. De schrijfster heeft een aparte lichte toon van vertellen, maar intussen wordt er een berg met gruwelijkheden over jou als lezer uitgestort. Puck die bij alles afvraagt of anderen dit ook zo meemaken. Ouder wordt en zeker gaat weten dat anderen dit niet meemaken.
Puck verzint van alles om haar nieuwe vader te ontwijken. Verstopt zich bijvoorbeeld en probeert onder het alleen met de man uit te komen.
Op school vermoedt een leraar dat er iets is, maar het duurt jaren voor Puck aan hem durft te vertellen wat er is. Pas als ze in het ziekenhuis ligt omdat ze al jaren slecht of nauwelijks eet.
Daarna vliegt het verhaal wel iets uit de bocht met de moeder die doordraait, de zak geld, de familie die heel erg met zich zelf bezig is en zichzelf wilt redden. Het wordt dan bijna slapstickachtig wat zonde is, omdat wat er verteld werd schrijnend en pijnlijk was. Om het vanuit het meisje te schrijven maakt het bijna nog pijnlijker om te lezen. Je zou het meisje gunnen dat ze de hulp kreeg die ze nodig heeft na de negen jaar misbruik ipv een doorgedraaide egoïstische moeder te hebben.

Kim van Kooten heeft echt een bijzonder boek geschreven dat een gruwelijk onderwerp op een bijzondere lichte manier op papier heeft gezet. Een talentvolle vrouw deze actrice en scenarioschrijver en nu romanschrijfster die dit boek zo kan schrijven. Niet eerder heb ik de manier hoe zij het verhaal verteld laat worden gezien. Het komt extra binnen juist door deze manier.
Schrijnend en pijnlijk is het met veel (zwarte) humor. Een boek wat je dichtslaat en nog lang laat nadenken.
Een echte aanrader deze roman!




"Uiteindelijk komt de waarheid aan het licht, hoe goed je haar ook verstopt. Hoe dik het ijzer van je brandkast ook is, hoe ingewikkeld je de code ook maakt, het heeft geen zin. Echte, grote geheimen willen gevonden worden. Omdat ze eenzaam zijn. En omdat ze groeien. Hoe langer je een geheim verstopt, hoe eenzamer en groter het wordt."

foto

Morgen weer hoogste tijd alle nieuwe boeken in de kast een plaatsje te gaan geven en andere een verdieping hoger te gaan brengen...