Win Hannelore, Het meisje uit de sekte van Frank Krake

Een boek wat ik al snel op op mijn netvlies zag, was Hannelore, Het meisje uit de sekte.

Waar gaat het over?

Hannelore groeide vanaf haar derde op in de sekte "Gemeente Gods', waar haar ouders actief lid van waren. Het leven speelde zich grotendeels af binnen de muren van een oud klooster in Nederland. Vijftien jaar lang werd ze gehersenspoeld en leefde ze in haar eigen wereld. De charismatische en zichzelf "Profeet 'noemende sekteleider Sipke Vrieswijk voerde met zijn partner Aagje een waar schrikbewind. Niemand was veilig.

Toen het einde nabij leek "ontvoerden' ze Hannelore naar Israël, Zweden en Cyprus. Na jaren gevangenschap, drank en drugs bevrijdde de politie haar, tegen haar eigen wil. Een internationale klopjacht op Vrieswijk begon.
Vanaf dat moment begon ook pas haar echte strijd. Het gevecht om opnieuw te leren leven, weer Hannelore te worden in een vrije wereld. Met vallen en opstaan wist ze die strijd uiteindelijk te winnen. Nu leidt Hannelore (42) een gelukkig leven met haar grote liefde en vier kinderen en hoopt ze een voorbeeld te mogen zijn voor velen.

Hannelores verhaal lijkt wellicht op een bizar incident, maar niets is minder waar. Anno 2020 zijn er alleen al in Nederland meer dan 80 sektes actief, met zo'n tienduizend volgelingen.

De auteur Frank Krake heeft als specialiteit waargebeurde verhalen en die in een bijzondere emotionele mal te gieten. Bij zijn vorige boek heb ik regelmatig zitten huilen. Hoe heette zijn vorige boek eigenlijk en wie was de man die de hoofdrol in dat verhaal speelde?
Stuur jouw antwoord naar Boekinkt.groep@gmail.com ovv Hannelore.

De laatste getuige van Frank Krake

Titel                   : De laatste getuige
Auteur              : Frank Krake
Uitgeverij        : Achtbaan
Pagina’s          : 391
Verschenen   : April 2018

Achterflap:  Liggend op het dak van een trein ontvlucht de twintigjarige Amsterdammer Wim Aloserij in 1943 de verplichte Arbeitseinsatz in Duitsland. Hij duikt onder bij een boer en slaapt maandenlang in een kist onder de grond. Toch wordt hij bij een razzia gepakt en opgesloten in de beruchte Gestapo-gevangenis aan de Euterpestraat. Hij belandt in Kamp Amersfoort en gaat enkele weken later op transport naar Noord-Duitsland, waar hij acht maanden lang de dodelijke dwangarbeid in de concentratiekampen Husum en Neuengamme overleeft. Mede dankzij de harde lessen van zijn drinkende stiefvader.

Als de oorlog bijna ten einde is belandt Wim op het luxe cruiseschip Cap Arcona, dat voor anker ligt in de Lübecker Bocht. Terwijl op de wal de geallieerden Duitsland tot overgave dwingen, begaat de RAF boven water een dodelijke vergissing. Jachtvliegtuigen bombarderen meerdere schepen en in een waar inferno verongelukken 7.000 gevangen. Samen met slechts enkele honderden opvarenden overleeft Wim Aloserij een van de grootste scheepsrampen aller tijden.
Op zijn vierennegentigste vertelt hij ons zijn verhaal. Als de laatste getuige.

Over de auteur: Frank Krake studeerde Marketing Strategy aan de Rijksuniversiteit Groningen en publiceerde in een Amerikaans wetenschappelijk tijdschrift over succesvol merkmanagement in het MKB. Frank Krake is een veelgevraagd spreker en staat wekelijks ergens in Nederland op de bühne. Hij heeft een fascinatie voor bijzondere verhalen uit de (hedendaagse) geschiedenis. Na een lezing over zijn vorige boek, MENTHOL, raakt hij in gesprek met Wim Aloserij. De kennismaking kreeg grote gevolgen. Ook schreef Frank Krake De rampondernemer (2013), Menthol ( 2016), Rood bloed (2017).
Voor De laatste getuige interviewde Krake de hoofdpersoon tientallen keren en reisde hij met hem naar de historische plaatsen waar het verhaal zich afspeelt. Ook deed hij grondig archiefonderzoek naar de historische achtergrond van de gebeurtenissen waarop het boek is gebaseerd.

Cover: Op de cover zien we het gezicht van Wim Aloserij. En onder zijn gezicht de afbeelding van de cruiseschip Cap Arcona die onder vuur wordt genomen door jachtvliegtuigen. De titel De laatste getuige en de naam van de auteur zijn in het geel gedrukt. Hierdoor valt de cover op. Op de cover staat ook een tekst De man die drie concentratiekampen en een grote scheepsramp overleefde. Deze tekst maakt mij als lezer nieuwsgierig. Telkens wanneer ik naar de cover kijk raken de ogen van Wim Aloserij mij, ogen van een vierennegentig jarige man die veel hebben gezien. Een man die veel heeft meegemaakt en ons zijn verhaal vertelt.

Mijn mening: Het boek begint met een voorwoord van Sybrand van Haersma Buma fractievoorzitter CDA tweede kamer der Staten-Generaal.
En dan begint het verhaal van Wim Aloserij. Je volgt zijn leven voor, tijdens en na de oorlog. Wim neemt ons mee in zijn verhaal. Het is ongelooflijk dat dit allemaal echt gebeurd is. Het boek heeft mij vanaf het begin in zijn greep. Het is ijzingwekkend om te lezen wat Wim heeft meegemaakt en wat hij heeft moeten doorstaan. De gebeurtenissen in het kamp werden voelbaar. De gebeurtenissen zijn verschrikkelijk ze bezorgen je kippenvel. Soms had ik moeite om verder te lezen, zijn strijd om te overleven. Het verhaal van Wim heeft veel indruk op mij gemaakt. Je weet als lezer dat Wim de WOll heeft overleefd, maar je houdt je hart vast. Wim die de verschrikkingen van de oorlog overleefde, en ondanks alle gruwel niet opgaf. Zijn doorzettingsvermogen, moed en  kracht, daar heb ik bewondering voor en respect. Wim heeft veel risico’s genomen, regelmatig gaat hij echt door het oog van de naald. Hij heeft een beschermengel op zijn schouder gehad. Wim zorgde dat hij niet week werd door herinneringen aan thuis of emoties. Wim zorgde dat ze hem niet geestelijk te pakken kregen, want dat was precies wat  de Ss’ers wilden, hij waarschuwde ook anderen hiervoor.  Ik heb respect voor Wim dat hij alsnog na zoveel jaar ons zijn verhaal vertelt.

De laatste getuige is geïllustreerd met foto’s en documenten van het waargebeurde verhaal van Wim Aloserij dat maakt het boek bijzonder, indrukwekkend.
Mijn complimenten aan de auteur Frank Krake. Frank heeft veel research gedaan, samen met Wim de historische plaatsen bezocht waar het verhaal zich afspeelt. De auteur beschrijft hoe Het leven was binnen de kampen en wat hem op de been hield.
Als lezer wordt je niet vrolijk van het verhaal, de belevenissen van Wim bezorgen mij kippenvel en een traan, maar het is de waarheid. Het is echt gebeurd, dagen na het lezen maalt het nog door mijn hoofd. Dit verhaal zal ik dus ook nooit vergeten, het laat mij niet meer los. Dit boek zou iedereen moeten lezen. Een verhaal dat nooit vergeten mag worden, een verhaal dat nooit meer mag gebeuren.

Ik geef De laatste getuige: 5 sterren

Lydia 

Lezing van De laatste getuige

Dit stuk werd al eerder geschreven voordat bekend werd dat Wim Aloserij afgelopen woensdag in zijn slaap is overleden. Des te meer bijzonder is het voor Lydia om deze man in het echt te hebben mogen ontmoeten.

Ik heb het boek  De laatste getuige gelezen, dit gaat over de man die drie concentratiekampen en een grote scheepsramp overleefde. Een waargebeurd verhaal wat nooit vergeten mag worden en doorverteld moet worden. 

Na het lezen was ik sprakeloos dit boek heeft mij enorm geraakt. Ik wilde graag Wim Aloserij, die op zijn vierennegentigste zijn verhaal vertelt als De laatste getuige, een hand geven en hem persoonlijk bedanken voor zijn verhaal. Maar ook de auteur Frank Krake. Hij heeft dit boek  geschreven en veel research gedaan en daarbij Wim diverse malen geïnterviewd. 

Op 25 April was het zover: Wim Aloserij en Auteur Frank Krake kwamen naar Woerden, naar de boekhandel Libris in de Voorstraat. Het was voor hun een lange reis, want Frank komt uit Twente en Wim uit de Achterhoek.  Samen met vriendin Esther van der Roest ging ik op pad. Het was voor ons een thuiswedstrijd. 

We werden verwelkomd door de eigenaar van Libris en kregen een kop koffie aangeboden. Frank verwelkomde iedereen en stelde zich voor. Frank is niet alleen auteur,maar ook eigenaar van uitgeverij Achtbaan. Zijn eerste kennismaking met Wim  was op de contactdag van de Vriendenkring Neuengamme   in Mei 2017. Frank gaf daar een presentatie van zijn vorige boek  MENTHOL. Na afloop kwam de auteur in gesprek met Wim Aloserij. Door diverse interviews met Wim en veel research is het boek De laatste getuige tot stand gekomen. Het was best moeilijk voor Wim om het hele verhaal te vertellen. Zelfs aan zijn kinderen had hij nooit  over de heftige gebeurtenissen en details vertelt van wat hij in de oorlog had meegemaakt.  Na 10 maanden was het boek er, klaar om gedrukt te worden. Mijnheer Aloserij heeft het gezien en was er bij toen het boek gedrukt werd. Wim zijn zus, Jo die inmiddels zesennegentig is, verklaart waarom haar broer het gered heeft. En dat wordt de lezer ook duidelijk zodra je het boek hebt gelezen. 

In November 2017 reist Frank Krake samen met Wim Aloserij naar Neuengamme en Husum. Wim was er zestig jaar niet meer geweest. Het was voor hen beiden emotioneel. 

Er wordt veel reclame gemaakt op tv en radio. Ook de kranten besteden veel aandacht aan het verhaal. Terecht vind ik! 

 Wim vertelt deze avond in Woerden een korte samenvatting van zijn verhaal.  Met foto’s op het grote scherm, zodat je nog meer betrokken raakt bij het verhaal. Je kon een speld horen vallen. Het verhaal raakte duidelijk iedereen. Het was heel bijzonder dat Wim als De laatste getuige  zijn verhaal kon doen. Aan het einde van zijn verhaal  was er de mogelijkheid om vragen te stellen. Ik stelde de auteur(Frank) een vraag, ik had het boek gelezen en was geraakt door Wim zijn verhaal. Wat deed het met hem om dit verhaal te schrijven, vroeg ik.  Frank vertelde dat het hem ook veel deed, vooral toen hij samen met Wim Neuengamme en Husum bezocht. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten ,wat zich daar allemaal heeft afgespeeld, zei hij. Maar doordat Wim positief in het leven staat en ook van het leven kan genieten hebben ze samen het boek tot stand kunnen brengen.

 Ook was er deze avond  muziek. Celeste Liberty speelt gitaar en zingt een nummer “Brand New” na de lezing. Een lied over en voor Wim.  Op het einde was er de mogelijkheid om het boek te kopen en te laten signeren door Wim een bijzondere lieve man en de auteur. Ik had voor hen beide een bosje tulpen meegenomen om hun te bedanken dat ze dit verhaal hebben geschreven. Wim zei met een glimlach "tulpen uit Amsterdam". 

 Het was een bijzondere avond en deze avond zal ik nooit meer vergeten, evenals het boek. Op de terugweg naar huis, zeiden Esther en ik tegen elkaar wat een bijzondere man Wim is.  

Lydia