Lezing van De laatste getuige

Dit stuk werd al eerder geschreven voordat bekend werd dat Wim Aloserij afgelopen woensdag in zijn slaap is overleden. Des te meer bijzonder is het voor Lydia om deze man in het echt te hebben mogen ontmoeten.

Ik heb het boek  De laatste getuige gelezen, dit gaat over de man die drie concentratiekampen en een grote scheepsramp overleefde. Een waargebeurd verhaal wat nooit vergeten mag worden en doorverteld moet worden. 

Na het lezen was ik sprakeloos dit boek heeft mij enorm geraakt. Ik wilde graag Wim Aloserij, die op zijn vierennegentigste zijn verhaal vertelt als De laatste getuige, een hand geven en hem persoonlijk bedanken voor zijn verhaal. Maar ook de auteur Frank Krake. Hij heeft dit boek  geschreven en veel research gedaan en daarbij Wim diverse malen geïnterviewd. 

Op 25 April was het zover: Wim Aloserij en Auteur Frank Krake kwamen naar Woerden, naar de boekhandel Libris in de Voorstraat. Het was voor hun een lange reis, want Frank komt uit Twente en Wim uit de Achterhoek.  Samen met vriendin Esther van der Roest ging ik op pad. Het was voor ons een thuiswedstrijd. 

We werden verwelkomd door de eigenaar van Libris en kregen een kop koffie aangeboden. Frank verwelkomde iedereen en stelde zich voor. Frank is niet alleen auteur,maar ook eigenaar van uitgeverij Achtbaan. Zijn eerste kennismaking met Wim  was op de contactdag van de Vriendenkring Neuengamme   in Mei 2017. Frank gaf daar een presentatie van zijn vorige boek  MENTHOL. Na afloop kwam de auteur in gesprek met Wim Aloserij. Door diverse interviews met Wim en veel research is het boek De laatste getuige tot stand gekomen. Het was best moeilijk voor Wim om het hele verhaal te vertellen. Zelfs aan zijn kinderen had hij nooit  over de heftige gebeurtenissen en details vertelt van wat hij in de oorlog had meegemaakt.  Na 10 maanden was het boek er, klaar om gedrukt te worden. Mijnheer Aloserij heeft het gezien en was er bij toen het boek gedrukt werd. Wim zijn zus, Jo die inmiddels zesennegentig is, verklaart waarom haar broer het gered heeft. En dat wordt de lezer ook duidelijk zodra je het boek hebt gelezen. 

In November 2017 reist Frank Krake samen met Wim Aloserij naar Neuengamme en Husum. Wim was er zestig jaar niet meer geweest. Het was voor hen beiden emotioneel. 

Er wordt veel reclame gemaakt op tv en radio. Ook de kranten besteden veel aandacht aan het verhaal. Terecht vind ik! 

 Wim vertelt deze avond in Woerden een korte samenvatting van zijn verhaal.  Met foto’s op het grote scherm, zodat je nog meer betrokken raakt bij het verhaal. Je kon een speld horen vallen. Het verhaal raakte duidelijk iedereen. Het was heel bijzonder dat Wim als De laatste getuige  zijn verhaal kon doen. Aan het einde van zijn verhaal  was er de mogelijkheid om vragen te stellen. Ik stelde de auteur(Frank) een vraag, ik had het boek gelezen en was geraakt door Wim zijn verhaal. Wat deed het met hem om dit verhaal te schrijven, vroeg ik.  Frank vertelde dat het hem ook veel deed, vooral toen hij samen met Wim Neuengamme en Husum bezocht. Dat gaat je niet in je koude kleren zitten ,wat zich daar allemaal heeft afgespeeld, zei hij. Maar doordat Wim positief in het leven staat en ook van het leven kan genieten hebben ze samen het boek tot stand kunnen brengen.

 Ook was er deze avond  muziek. Celeste Liberty speelt gitaar en zingt een nummer “Brand New” na de lezing. Een lied over en voor Wim.  Op het einde was er de mogelijkheid om het boek te kopen en te laten signeren door Wim een bijzondere lieve man en de auteur. Ik had voor hen beide een bosje tulpen meegenomen om hun te bedanken dat ze dit verhaal hebben geschreven. Wim zei met een glimlach "tulpen uit Amsterdam". 

 Het was een bijzondere avond en deze avond zal ik nooit meer vergeten, evenals het boek. Op de terugweg naar huis, zeiden Esther en ik tegen elkaar wat een bijzondere man Wim is.  

Lydia 

Erik Vlamick geeft lezing en signeert

Zaterdag 12 maart kwam de Vlaamse auteur naar een Bredase boekhandel, waar hij elke keer bij een nieuw boek langs komt voor een lezing.
Daar ik net zijn boek De zwarte brug had uitgelezen en daar erg enthousiast over ben (deze week de recensie), was ik benieuwd naar de man achter het boek. 

Er verzamelden een aantal mensen op de klaar gezette stoelen. Ik haalde de leeftijd flink omlaag....en aangezien ik ook niet de jongste ben, zegt dat wel iets over de leeftijd van zijn lezers. Voornamelijk oud en wat artistiekerigs.

Erik begint met zich voor te stellen met dat hij onder andere in Kapellen woont. Waar op ik gelijk in mijn hersenen aansla dat ik iemand uit het dorpje ken. Hij vertelt en leest steeds stukjes voor.
Hij vertelt over zijn drie thema's die altijd terugkomen: de oorlog, Canada en de kermis. Zijn vrouw zegt altijd dat zij niet snapt dat een man met zo weinig fantasie boeken schrijft. Bij alles waar Erik anekdotes over aanhaalt, denk ik van oh dat staat in het boek op die manier.
Bij wat je denkt dat toch echt bedacht moet zijn, zoals de naam Het Mestputteke blijkt toch echt een bestaande kroeg te zijn. In de jaren 60 opengegaan en nooit meer iets aan het interieur veranderd.
Erik zag daar ooit een man elke dag stil aan een tafel de krant lezen en aantekeningen maken op een bierviltje. Deze man werd Leo in het boek De zwarte brug.

Erik begon op zijn 21e met werken in een psychiatrische inrichting. Als opleiding had hij gestudeerd tot leraar. Met hem werkten meerdere jonge mensen met totaal andere opleidingen die allemaal in het diepe werden gegooid. Ooit hadden ze besloten alle wantoestanden die plaatsvonden op te gaan  schrijven en naar buiten te gaan treden. Maar ze durfden het niet aan, omdat ze allen hun baan zouden verliezen en niet meer goed aan nieuw werk hadden kunnen komen. elke vrijdag moesten de 78 patiënten gewassen worden en stonden dan naakt in een lange rij te wachten. Ze werden afgespoeld met een ijskoude slang. Mensonterend. Zo sliepen al die mannen met zijn allen op een zaal.

Nu is Erik al twintig jaar schrijver. En baseert al zijn boeken op het werkelijke leven , dat ook nog eens heel dicht in zijn buurt afspeelt. Zo is de genoemde schrijver in het boek een bestaande schrijver (Roger van de Velde). Op zijn 17e werd Erik na het lezen van een stuk fan van Roger van de Velde. Naast Elschot en Multatuli rekent hij hun twee tot zijn favorieten.

Na nog smakelijk een stuk voorgelezen te hebben, gingen de dames en wat heren in de rij om hun boeken te laten signeren. Babbel ik op presentaties van thrillers honderduit, nu was het aan te raden gewoon lekker op de fiets te stappen en thuis een wijntje te drinken. Veel gezelligheid is er niet bij zoveel oude mensen. Voor mij dan he.