Guus Kuijer in Julia's stad

Guus Kuijer las voor in Leiden

Op donderdag 2 juni was Guus Kuijer te gast bij boekhandel Kooyker in Leiden. Een niet zo'n grote, maar wel mooie en knusse boekhandel.

Meneer Guus ging voorlezen uit deel 5 van zijn Bijbel voor Ongelovigen. En natuurlijk was er ruimte om je boek te laten signeren. En misschien samen op de foto?

Ik was ruim van te voren aanwezig. Guus was er al. Ik nam plaats op een mooi plekje op de eerste rij. Al snel kwamen er nog 2 belangstellenden bij zitten.

Guus vond het wel gezellig en kwam al een praatje maken. Mooie gelegenheid om vast wat vragen te stellen en informatie te noteren.

De mevrouw van de boekhandel kwam Guus een kop koffie brengen en vroeg aan ons of we ook wilden. Nou daar zeg ik geen nee tegen! Superservice. En lekker!

De eerste vragen werden gesteld.

Worden zijn boeken veel vertaald?

Het meest vertaald is Het boek van alle dingen dat over zijn streng christelijke jeugd gaat. Blijkbaar is het een thema dat wereldwijd aanspreekt.

In Australië hebben ze het boek bewerkt tot een toneelstuk. Zelf heeft Guus het toneelstuk in New York, op Broadway, gezien. Bij de try out van het toneelstuk was het publiek overwegend Afro-Amerikaans. En elke keer als de vader in het stuk "Amen" zei, zei het publiek ook "Amen". Dat was wel heel bijzonder.

De Bijbel voor Ongelovigen komt binnenkort ook uit in Duistland, de Verenigde Staten en Italië. Guus vraagt zich af de Paus het boek dan ook zal gaan lezen. De gedachte daarin geeft hem al veel lol.

Twitter

Guus Kuijer is zo'n 4 jaar geleden begonnen met Twitteren. Ik volg hem ook. Hij is een positieve twitteraar. Daardoor heeft hij een leuke groep volgers om zich heen verzameld. In al die tijd heeft hij misschien maar 3 keer iemand moeten blokkeren omdat ze zich niet konden gedragen.

Reizen

Guus reist vaak met het openbaar vervoer ( de trein ). Hij vindt dat prettig en dan kan je ook nog lezen onderweg. Om die reden heeft hij ook nooit problemen met vertragingen, in zijn ogen betekent dat alleen maar meer leestijd.

Vanavond is hij ook met de trein. Vanuit Schagen. Heeft nog een leuke terugreis te gaan.

Fotoboek

Dan ziet Guus een boek van de fotograaf Ed van der Elsken staan. In zijn jeugd was dat een held. De foto's zijn vaak heel intens. Mede doordat ze vaak zwart-wit zijn.

Boekhandel

Hij noemt de boekhandel een mooie boekhandel. Een dame uit het publiek reageert hierop met de opmerking dat het ook de enige boekhandel in Leiden is, die intiem is. Vooral vanwege het personeel.

Het is Guus ook opgevallen dat er op een klein stukje best veel boekhandels zitten. En dat klopt. Alleen al in die straat komen we na tellen op 6 boekhandels. En in een zijstraat zit er nog een kinderboekhandel.

De Bijbel voor Ongelovigen

Van de eerste 4 delen zijn in totaal 60.000 boeken verkocht. En nu is er dus deel 5.

Boeken in het buitenland

Madelief wordt in het buitenland bijna niet verkocht, terwijl het in Nederland zijn meest succesvolle serie is.

De serie van Polleke verkoopt in het buitenland juist wel goed. Ik vraag mij hardop af of Polleke niet lastig te vertalen is vanwege alle gedichten die er in voorkomen ( Polleke is een meisje dat gedichten schrijft ).

Maar volgens Guus zijn de vertalingen die hij, wat taal betreft, kon lezen erg mooi vertaald.

Lezingen

Guus is niet iemand die veel het land in trekt, volgens hemzelf. De dame van de uitgeverij vindt dat het best nog meevalt. Hij komt uit op ongeveer 2 lezingen per maand.

Microfoon

Guus Kuijer is geen grote man. Dus voor het echt gaat beginnen met even geprobeerd worden of hij achter de microfoon past. "Ja, ik pas" klinkt het droog door de winkel.

Voorlezen

Voor hij begint met voorlezen geeft hij een update over zijn gezondheid, want dat schijnt belangrijk te zijn.

Hij heeft hooikoorts en daardoor een schorre stem. En als hij tijdens het voorlezen zijn neus moet snuiten is het zeker niet oneerbiedig naar de Bijbel toe bedoeld.

Het voorlezen gaat zeker een half uur duren: "dan bent u niet voor niets gekomen..."

Hij gaat voorlezen over Gulda, een meisje van 10, dat maar 1 voorspelling heeft gedaan, die ook nog eens niet uitkwam. Maar vanaf toen werd ze wel gezien als profetes. 

Het specifieke deel dat hij gaat voorlezen gaat over Job en zijn standvastige geloof.

Een aantal quotes uit het voorgelezen deel:

* Wat zou het mooi zijn als we de schrijver konden zijn van ons eigen verhaal.

* Ellende komt harder aan als het op een gelukkig moment komt.

* God geeft, God neemt, maar ik blijf Hem loven omdat hij mijn God is ( bekendste citaat van Job )

* Is een schrijver verantwoordelijk voor de misverstanden die hij per ongeluk veroorzaakt?

* We zijn een huppeltje in de tijd.

Tijdens het voorlezen komt mijn Gereformeerde opvoeding weer naar boven en wens ik dat ik het "Gereformeerde-preek-pepermuntje" bij me had.

Dan is er tijd om vragen te stellen.

Ik ga als eerste. Mijn vraag is:

Waarom bent U begonnen met het "vertalen" van de Bijbel?

Hij is protestant christelijk opgevoed. Zat ook op een christelijke school. Daar begon de dag altijd met een verhaal uit de Bijbel. Dat vond hij als kind mooi, die verhalen verteld door de meesters en juffen. Dit in tegenstelling tot de preek in de kerk, want dat was saai.

Zijn geloof begon te wankelen toen hij als 10-jarige in bed lag te huilen omdat hij niet kon bidden. Hij wist niet hoe dat moest. Op zijn 14e kwam hij erachter dat het ongeloof heet. 

Hij heeft nooit een hekel gekregen aan de Bijbel en religie.

De verhalen uit de Bijbel zijn geweldig, inspirerend en ook actueel. Zonder de Bijbel kun je de wereld, nu en de geschiedenis, niet begrijpen.

Door het schrijven van zijn Bijbel voor Ongelovigen hoopt hij dat ook ongelovigen kennis zullen maken met de Bijbelverhalen.

Zoalng zijn ouders nog leefden kon hij niet beginnen aan "zijn" Bijbel. Dat zou hen kapot gemaakt hebben. Zijn ouders hadden al de pech dat alle 6 de kinderen van hun geloof waren gevallen.

Er komt nog 1 deel van De Bijbel voor Ongelovigen.

Guus Kuijer is in de Tweede Wereldoorlog geboren ( 1942 ). 

Op zijn 12e hoorde hij pas wat er met de Joden in de oorlog is gebeurd. Er werd in die tijd niet over gepraat. En al helemaal niet in het bijzijn van kinderen. Mensen schaamden zich voor wat er gebeurd is.

Hij geeft nog 2 boeken als tip, uiteraard door hemzelf geschreven:

* Hoe word ik gelukkig

* Hoe een klein rotgodje God vermoordde ( na de moord op Theo van Gogh )

Een dame, ongelovig, merkt op dat het haar opviel dat er zoveel jaloezie in de Bijbel voorkomt.

Dat is logisch volgens Guus. Tenslotte is God zelf ook een zeer jaloers wezen, denk maar aan: U mag alleen mij aanbidden.

In de Bijbel is jaloezie een teken van mannelijkheid. Als je niet jaloers bent, hou je niet genoeg van elkaar ( of van God ).

De verhalen in de Bijbel staan niet helemaal vast. Er is veel ruimte voor eigen interpretatie. Laat 1 verhaal door verschillende mensen vertellen en je krijgt verschillende verhalen.

Dan is het tijd om te signeren. Ik heb Het grote boek van Madelief bij me. Een boek dat duidelijk al wat ouder en gelezen is. Ook vraag ik of ik met hem op de foto mag en dat is helemaal geen probleem.

Bij het weggaan word ik nog aangesproken door de mevrouw van de boekhandel. Ik krijg een linnen tasje met daarop een Tweet van @guuskuijer: 

In een goed boek kun je je verliezen en even verlost zijn van jezelf. Dus, op naar de boekwinkel.

Julia

Indie Book Day

Op zaterdag 26 maart is het Indie Book Day. Op dit uit Amerika overgewaaide initatief zet Boekhandel Van Rossum als onafhankelijke boekhandel onafhankelijke uitgeverijen in het zonnetje. Dit doen we met een literaire avond met auteurs van Uitgeverij Jurgen Maas en Uitgeverij Passage. 

Zaterdagavond 26 maart, om 19.30, stelt Passage de schrijver Lupko Ellen voor. Jurgen Maas neemt maar liefst drie schrijvers mee: Asis Aynan, Mira Feticu, en niemand minder dan Rodaan Al Galidi.

Al Galidi, al jaren een meesterlijk auteur, krijgt de laatste weken eindelijk het succes dat hij verdient, met de meesterlijke roman 'Hoe ik talent voor het leven kreeg', waarin hij het verhaal vertelt van Semmier Kariem, die negen jaar wacht in een asielzoekerscentrum. 'Een portret van Nederland', aldus Adriaan van Dis.

Mira Feticu schreef de roman 'Tascha. De roof uit de Kunsthal.', gebaseerd op de feiten rondom de grootste kunstroof uit de recente Nederlandse geschiedenis.

Asis Aynan is een Nederlandse schrijver van Marokkaanse origine en schreef 'Veldslag en andere herinneringen', 'Ik, Driss' en 'Gebed zonder eind'. Ook is hij de bedenker van de Berberbibliotheek.

Lupko Ellen is een thrillerschrijver die voor zijn boek 'Herenboer' genomineerd werd voor de Gouden Strop. Zijn laatste roman is 'De zussen Borgesius'.

Het is de hele dag Indie Book Day! Deze dag kent een eenvoudig recept: ga op 26 maart naar een onafhankelijke boekhandel, koop een boek van een onafhankelijke uitgeverij, maak een selfie met je boek en zet die op twitter of facebook met de hashtag #indiebookday.

Femke Halsema bij Paagman

Het is maandag 14 maart. Sinds ik er compleet bij toeval achter kwam dat Femke Halsema vanavond bij mij in de buurt een lezing zou geven ter ere van haar nieuwe boek (Pluche – politieke memoires) heb ik naar vandaag uitgekeken. Femke (ik heb na lang wikken en wegen besloten dat ik Femke mag zeggen) is sinds het begin van mijn politieke bewustwording al een heldin. Ik vind haar een sterke en inspirerende vrouw (dat is de korte samenvatting) en wil haar graag eens van dichtbij meemaken – zeker als daar ook nog een boek en een potentiële handtekening bij komen kijken.

MAAR. Op de dag zelf heb ik, laat ik het zo zeggen, mijn dag niet. Zodanig dat ik twijfel of het hele feest überhaupt wel doorgaat. De buikgriep of voedselvergiftiging die ik vrijdag opgelopen heb (wat het nou is weet ik nog steeds niet, behalve stomvervelend dan) is nog steeds niet helemaal over en als ik er dan toch in slaag om van mijn werk naar het centrum van Den Haag te komen, blijkt dat ik niet alleen nog ziek ben, maar ook nog eens verdwaald. Het is dat ik (lichtelijk in paniek) naar mijn steun, toeverlaat en navigatiehulp-op-afstand kan bellen (we noemen hem Alex), anders had ik de hele lezing waarschijnlijk gemist. Dat er een taxistandplaats is tegenover het Binnenhof helpt trouwens ook, want de tram die ik volgens Alex moet hebben, rijdt net voor mijn neus weg.

Ik word gelukkig door mijn (ogenblikkelijk) favoriete taxichauffeur ter wereld tot aan de deur van boekhandel Paagman gebracht en snel me lichtelijk hyperventilerend naar binnen. Het meisje achter de kassa wijst me richting de muziekafdeling. “Veel mensen, podium, voormalig politica, je kunt het niet missen.”

En inderdaad. Op een estrade, bij een spreekgestoelte, staat Femke herself. Er is genoeg volk op af gekomen, dat niet alleen de netjes opgestelde rijen stoelen vult maar ook aan de aantal tafeltjes van het restaurantgedeelte is aangeschoven en langs de kanten staat te luisteren. Ik probeer gepast schuldig te kijken terwijl ik me zo soepel mogelijk naar een vrij plekje beweeg naast een stapeltje David Bowie cd's, waar ik Femke goed kan zien en horen. Terwijl ik rondkijk, zie ik dat ik misschien een van de jongere gasten ben, maar zeker niet een van de allerjongsten (en ook niet een van de weinigen). Niks vergrijzing. Hooguit wat CKV'ers.

Ik ben midden in een vraag uit het publiek binnengekomen – blijkbaar is de lezing niet zozeer een lezing als een vraag-en-antwoordspel (of ik heb meer gemist van het begin dan ik denk). Een medewerkster van de boekhandel loopt rond met de microfoon voor wie een vraag wil stellen. Leuk idee, misschien krijgt Femke zo een beetje een nostalgisch Tweede Kamer-gevoel?

 

Er komen verschillende onderwerpen voorbij; de oorlog in Irak, bijvoorbeeld, maar ook haar wetsvoorstel om het toetsingsbeleid uit de Grondwet te halen, vrouwen in de politiek (toen en nu), de relatie met de parlementaire pers, en ook haar debatten met Geert Wilders. Veel zal terugkomen in haar boek en zal ik dus niet woord voor woord citeren, wel kan ik zeggen dat Femke de indruk geeft dat ze als een vis in het water is zo op het podium. Ja, logisch natuurlijk, als je jarenlang in de politiek gezeten hebt. Je bent wel wat gewend. Maar ook op een avond waar je waarschijnlijk meer fans dan critici zult ontmoeten, beantwoordt Femke de vragen die gesteld worden gewoon eerlijk, helder en met de nodige zelfkritiek. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik gewacht heb met het kopen van Pluche tot vanavond en het boek dus nog niet heb gelezen, maar als ze schrijft zoals ze spreekt, heb ik meteen zin om te beginnen. Zeker als er ook een plek voor humor is. Bij een vraag over een boek uit de jaren 70, Pak Mee, voegt de vrager toe 'u was toen nog heel jong, meen ik'. Femke antwoordt: “U beledigt mij, u had moeten zeggen 'toen was u nog niet geboren'.”

Het daadwerkelijke schrijven was tot op ongeveer driekwart van het boek wel een strijd, overigens. Haar editor heeft echt geleden, volgens Femke. Pas toen ze het boek (op driekwart) ging teruglezen, besefte ze dat het toch eigenlijk best een goed verhaal was. Dat stemde haar een stuk vrolijker tijdens het schrijven.

Ik word er zelf een beetje nostalgisch van als ik Femke hoor praten, maar dat heeft ze zelf misschien ook. Na een vraag te hebben beantwoordt over het toetsingsbeleid, lacht ze: “Jeetje, ik krijg weer helemaal de smaak te pakken. Mooi werk was dat.”

“Toch weer de politiek in?” roept iemand uit de zaal. Om haar onmiddellijke uitroep van ‘Neu!’ wordt hartelijk gelachen. “Das war einmahl.” Zegt ze. Nee, ze is om duidelijke beweegredenen uit de politiek gestapt en wil blijven doorgaan, niet stagneren.

Het kan aan mijn eigen late aankomst liggen, maar het vragenuurtje is veel te snel voorbij voor mijn gevoel. Voor ik het weet wordt de laatste vraag aangekondigd en even later staat iedereen op om een rij te vormen voor het signeren. Dan krijgt Femke nog eens te kans om te laten zien wat ze kan, dit keer wanneer iemand zich met microfoon en cameraman tussen haar en de zich vormende rij in wringt.

“Kijk, zelfs Castricum leest mijn boek!” roept ze onmiddellijk. De naam zei me niks, maar ik herkende de man uiteindelijk wel – die het boek overigens niet gelezen had, wat hij riep alsof het iets was om trots op te zijn. “Maar je gaat het wel kopen, toch?”
“Jááá.” antwoordde hij, terwijl de 'journalist' bij goed geluk een boek van een nabije stapel griste (het bleek Pluche te zijn). De rest van het 'interview' was voor mij niet te verstaan, maar Femke wist er redelijk snel en met elegantie een eind aan te breien.

Later (nadat ik iets heb gestameld, een boek in Femke's richting stekend voor een handtekening) sta ik achter dezelfde Castricum bij de kassa. Met de camera er weer bovenop, natuurlijk, om maar te bewijzen dat hij het boek daadwerkelijk gekocht heeft. De medewerkster achter de kassa zat daar ook niet bepaald op te wachten, maar ja, daar gaat het natuurlijk niet om.

Misschien leer ik ooit ook nog wel om met zulke diplomatie te reageren als ik met mensen zoals Castricum geconfronteerd word. Geen idee of Pluche hier een handleiding voor zal vormen, maar ik denk dat ik wel zeker ga genieten van het lezen.

Yfke