NS Publieksprijs

Woensdag 26 oktober was het dan zover. De installatie van de Kernjury zou gaan plaatsnemen in de oostelijke passage van het station van Amsterdam Centraal.

De aanvang was pas om 18:30 uur, dus even tijd gemaakt om samen met mijn dochter van 15 een dagje te gaan shoppen in Amsterdam. Omdat er geen introducees mee mochten heb ik haar om 18 uur op de trein gezet en kon ik op het gemak naar de passage lopen.

Al snel kwamen er van allerlei hoeken mensen aanlopen die ook voor de plaatsing van de Kernjury kwamen. Omdat je alleen bent maak je toch makkelijk contact met anderen en de grote vraag was natuurlijk wie er genomineerd zouden zijn. We konden alleen maar speculeren.

Om half 7 gingen de deuren open en na me aangemeld te hebben konden we een plaatsje gaan zoeken. Ik probeerde natuurlijk wel een zo goed mogelijk plekje voor eventuele foto’s die ik dan kon maken.

De presentator van de avond was Pieter van der Wielen, is bekend als journalist en presentator voor radio en televisie. Deze man kon gelukkig zeer goed babbelen, want ze moesten ook het programma “De wereld draait door” in de gaten houden. Als Matthijs van Nieuwkerk de 6 genomineerden had opgenoemd in een minuut mocht Pieter beginnen met de genomineerden. Ze werden een voor een het podium opgeroepen.

De eerste genomineerde die op het podium kwam was Jelle Brandt Corstius voor zijn boek As in tas. Het is een zeer persoonlijk boek. Jelle ging elk voorjaar met zijn vader fietsen. Het duurde nooit langer dan twee dagen, want anders kregen ze ruzie. Maar in 2014 was zijn vader net een aantal maanden overleden ging Jelle fietsen met wat as van zijn vader in zijn fietstas. Jelle heeft 16 dagen door Europa gefietst totdat hij bij de Middellandse zee uitkomt en daar de as uitstrooit. Jelle gaf tijdens het korte moment op het podium aan dat hij tijdens het fietsen eigenlijk niet aan zijn vader heeft gedacht.

De tweede genomineerde is Annejet van der Zijl met haar boek De Amerikaanse prinses. Annejet heeft een levensverhaal geschreven over Allene Tew. Deze vrouw wist zich op te werken tot een van de rijkste vrouwen van New York. Ze was ook de peetmoeder van prinses Beatrix. Dit verhaal gaat niet over winnen, maar eigenlijk hoe te verliezen.

De derde genomineerde is Paulien Cornelisse met haar boek De verwarde cavia. Paulien verteld over een cavia die op een kantoor werkt en wat er zoal op een kantoor gebeurt. Paulien zegt dat ieder die dit leest het zeker kan inbeelden. Het moet een grappig en ontroerend boek wezen. Haar enthousiasme maakt me zeker nieuwsgierig.

De vierde genomineerde is Griet op de Beeck met haar boek Gij nu. Een boek over 15 verschillende mensen. Griet Op de Beeck zet op haar eigen onnavolgbare wijze het kort verhaal naar haar hand. En tegelijk schrijft ze een boek dat meer wil zijn dan de droge optelsom van de delen. Want, hoe verschillend ook de verhalen, allemaal beschrijven ze hoe verloren mensen zijn, tenzij ze de moed vinden om zichzelf te redden. Ze sloot op het podium af met de tekst: ik had nu 1 ding met 15 mensen en dat voelt echt lekker.

De vijfde genomineerde is Claudia de Breij met haar boek Neem een geit. Het boek gaat eigenlijk over levensvragen die Claudia zelf had naarmate ze ouder werd. Ze ging op onderzoek uit en kwam zo bij een groep mensen die haar vertellen hoe hun het hebben aangepakt. Ze heeft er 100 levenslessen uit gehaald en wat van haar zelf. Wat Claudia zelf geleerd heeft toen ze met dit boek bezig was is: Eerst gebruikte ze al haar energie om een probleem op te lossen. Nu kijkt ze eerst naar het probleem om te kijken hoe het opgelost moet worden. Er werd nog gevraagd waar de titel vandaan komt. Dit blijkt een oud Joods verhaal te zijn.

De zesde en tevens laatste genomineerde is Hendrik Groen met het boek Pogingen iets van het leven te maken. Maar er kwam geen Hendrik Groen of anders gezegd Peter de Smet. De naam van de vrouw is me ontschoten, maar ze las een notitie voor namens Hendrik Groen dat hij het leuk vindt dat hij genomineerd is.

Nadat alle genomineerden bekend waren werden er wat officiële foto’s gemaakt en konden degene die een rode kaart hadden als eerste de boeken halen en de boeken laten signeren. De rode kaart stond voor de mensen die nog een lange treinreis voor de boeg hadden waaronder ikzelf. Het wachten werd wel beloond, want na een dik uur was ik uit de rij met mijn gesigneerde boeken. Helaas geen tijd meer voor het buffet, want ik wilde voor de zekerheid toch de ene laatste trein hebben. Om middernacht was ik eindelijk weer thuis.

Helaas geen thriller dit jaar, maar volgens mij zitten er zeker wel wat leuks tussen. En nu is het stemmen geblazen.

Willen jullie ook stemmen?? Graag via de onderstaande link.

https://www.nspublieksprijs.nl/stem/38b3eff8baf56627478ec76a704e9b52

Nu duik ik weer snel in mijn leesvoer.

Groeten, Brenda

Heel Nederland Leest: het Schrijfevent

Op donderdag 22 september vond het Schrijfevent plaats van Heel Nederland Leest (HNL) en Alex en ik mochten erheen.

Heel Nederland Leest is een actief platform dat dient voor schrijver en lezer. Schrijvers kunnen verhalen (of delen daarvan) van maximaal 400 woorden uploaden en delen met bekenden; ook probeert HNL lezers te vinden voor de schrijvers door actief op Facebook deze verhalen onder de aandacht te brengen - een handige manier om je netwerk uit te breiden.
HNL organiseert bovendien regelmatig schrijfwedstrijden voor korte verhalen. Eén van de hoogtepunten van het Schrijfevent, gehouden in de Verkadefabriek in Den Bosch, is de finale van de schrijfwedstrijd (gepresenteerd door Kasper van Kooten) met het thema ‘Stel je voor dat...’.
Extra spannend omdat Alex een van de 50 beste inzendingen bleek te hebben geschreven! En ja, deze uitreiking is één van de hoogtepunten: eerder op de avond presenteren maar liefst tien auteurs namelijk ook nog hun nieuwe (en vaak eerste) boek; het resultaat van project Boek 10 van Godijn Publishing. Hoe bijzonder is dat?

Het Schrijfevent begint goed:
Van half 2 tot 5 heb je meteen de kans om op de boekenmarkt (in de serre) schrijvers en uitgevers te ontmoeten. Aangezien we ook naar twee presentaties willen, (de eerste begint om twee uur) klinkt een tijdje rondstruinen in de serre perfect.

Achterin de serre biedt een lange tafel met boeken de grootste verleiding. Daaromheen staan verschillende tafeltjes, waar de Schrijversacademie en Apples & Oranges Publishers vertegenwoordigd zijn, maar ook auteurs zoals Rik Raven (www.rikraven.com). Die laatste schrijft verhalen en gedichten ‘die zich afspelen in onze wereld, maar waarin niets is zoals het eigenlijk zou moeten zijn’. Alleen al door die beschrijving en haar kledingstijl (zwart en stoer) ben ik fan.
Haar tafelgenoot Marieke Frankema (www.mariekefrankema.nl) is ook een multi-talent. Theater- en zangdocente, voice-over, vertaalster, schrijfster van boeken die altijd iets met magie te maken hebben - en gewoonweg een leuk mens. Ze vertelt met enthousiasme en veel handgebaren dat ze ondanks haar drukke leven bezig is met een trilogie die ook begeleidende muziek (zelf gecomponeerd en ingezongen) zal bevatten. Hou deze naam in de gaten!

Iets voor tweeën begeven we ons naar de filmzaal voor de eerste presentatie, waar we ook weer schrijvers tegen het lijf lopen! Vanavond worden onder andere de boeken Bibi Boom en Nienke Pool gelanceerd, maar vanmiddag zijn ook zij natuurlijk al aanwezig. Over en weer worden we voorgesteld (Alex en Bibi kennen elkaar al) en we maken een praatje tot we toch echt naar de presentatie moeten.

In de filmzaal wachten we op comfortabele lage banken met kussentjes op schrijver/dichter Martijn Adelmund. Zijn presentatie ‘Boekconcepting – Schrijven en communiceren vanuit een sterk concept’ gaat over hoe belangrijk het totaalplaatje is geworden voor uitgevers; dus niet alleen het verhaal maar ook de auteur. Kunnen schrijven is een voorwaarde, daarna geldt het plusjessysteem: hoe meer plusjes, hoe beter. Een plusje is bijvoorbeeld dat de auteur zelf al bekend is, zichzelf actief promoot of dat deze een leuk koppie heeft.
Een aantal voorbeelden van succesvolle boekconcepten wordt gegeven, waaronder Sonja Bakker. Bakker heeft uiteindelijk voor uitgave in eigen beheer gekozen omdat ze geen uitgever vond, wat de vraag oproept waarom haar concept dan toch als succesvol beschouwd mag worden. Het antwoord van Adelmund, ‘Domme uitgevers’, is een beetje flauw maar brengt wel een interessante discussie teweeg: waarom zou je als schrijver naar een uitgever gaan? Een van de aanwezige auteurs wil sowieso niet ‘op haar knietjes’ naar een uitgever, Bibi Boom werpt tegen dat het juist prettig is om een uitgever te hebben die in je gelooft; dan sta je sterker. Uiteindelijk voegt Ric Hofmans (HNS) toe dat het helpt wanneer een uitgever geld in je investeert en je boek bij boekhandels onder de aandacht brengt.

Mede door deze discussie loopt de presentatie wat uit. Danielle van HNS moet Adelmund uiteindelijk verzoeken om de ruimte over te dragen aan de volgende spreker, taalkundige/uitgever Lineke Eerdmans, die al klaar staat.

Deze presentatie gaat over de beoordeling van manuscripten. Eerdmans is zelf als taalkundige begonnen maar rolde via-via in de wereld van schrijven en uitgeven (en maakte een boek: De Wereld van de Stroopwafel). Bij haar kun je je manuscript laten beoordelen, waarna je een rapport van haar terugkrijgt, maar ook later kunt laten uitgeven. Het is een informatieve presentatie met veel voorbeelden en tips die iedere schrijver eigenlijk zou moeten horen. Je kunt natuurlijk ook gewoon je manuscript naar Eerdmans opsturen: http://www.uitgeverij-lineke-eerdmans.nl/.
Een van de belangrijkste tips die ze ons geeft is in ieder geval: Wees niet bang om te schrijven!

Met een kop koffie en een Verkade-koekje lopen we achteraf de binnenplaats op, waar we al snel vergezeld worden door Nienke Pool. Tijdens een gezellig gesprek over haar boek en haar studies geschiedenis schuiven blogconcullega’s Anita en Caroline aan, en even later Connie van Connie’s Boekenblog. Haar man loopt ook her en der, druk met het fotograferen van de Boek10-auteurs. Het is mooi weer, gezellig en druk, waardoor Alex heel even onbedoeld de Annie wordt van de prachtige Harrods-tas van Nienke.

De tijd vliegt voorbij en na een heerlijk en gezellig lopend buffet in een ander gedeelte van het gebouw is zo rond 19.00 dan het moment aangebroken waarop we vooral hebben gewacht: Boek10! In de theaterzaal waar het allemaal gaat gebeuren staan tien lege stoelen op het podium en de rode loper ligt al klaar.

Martijn Adelmund praat het Boek10-evenement aan elkaar en vertelt kort iets over iedere auteur, waarna ze zelf in een vooraf opgenomen filmpje iets vertellen over hun boek. Stuk voor stuk komen de Boek10-auteurs over de rode loper naar voren en nemen, na een kort interview, plaats op een stoel:
Marc Lommert (De Eerste Wereld), Bibi Boom (Drijfzand), Silvia van Gimst (One for the Birds), Fiona Hack (Nadja en Najib), Aloysius Keller (Symfonie der Dagelijkse Dingen), Titia Muizelaar (What Goes Around Comes Around), Nienke Pool (Falco en de Gestolen Stympha’s), Sylvia Vermont (Strikverhalen), Jan Zegers (De Witpenmerel) en Jolanda Zuydgeest (Angst Regeert de Vulpen). Vooral de dames, die allemaal kleurige jurken dragen van kledingwinkel Tante Betsy, zien er mooi uit, maar sowieso stralen de auteurs stuk voor stuk. Eindelijk wordt hun boek dan uitgegeven!

De voordrachten, bijvoorbeeld van Aloysius Keller en Bibi Boom, springen er ook uit en voegen veel toe. Waar Aloysius door zijn stem en houding ontroert met zijn persoonlijke verhaal, is Bibi’s enthousiasme en voorleesstijl meeslepend. Heerlijk.

Afsluitend spreekt Jan Zegers nog een dankwoord uit aan uitgeefster Elly Godijn, waarna er wordt afgeteld op het grote scherm naar het grote moment. Bij ‘0’ en onder luid applaus komt Elly Godijn naar voren met de eerste exemplaren van Boek10, vers van de pers (de rook komt er nog net niet vanaf, zo vers zijn ze). Het moment van overhandigen gaat eigenlijk veel te snel – maar met tien auteurs tegelijk is er weinig andere keuze: ieder krijgt zijn/haar eerste boek, een mooi boeket en de kans om een paar woorden te zeggen. Die worden met uitgelatenheid, opluchting en dankbaarheid uitgesproken; soms wordt iemand in het bijzonder bedankt en geprezen.
Wanneer iedere auteur aan het woord is geweest en de rode loper af is gelopen of gedanst, begeven we ons naar buiten om de nieuwe boeken te kopen en te laten signeren.

Een heel groot nadeel aan een boekpresentatie zoals Boek10: je hebt er niet ineens één boek bij dat je wilt hebben, maar tien. Was het beetje zakgeld dat we onszelf hadden toebedeeld niet al gereserveerd, dan was ik in ieder geval met Symfonie der Dagelijkse Dingen naar huis gegaan. En One For The Birds. En Nadja en Najib. En De Witpenmerel. En... Ja.

Wij kiezen voor Drijfzand en voor Falco en de Gestolen Stympha’s. We feliciteren de kersverse auteurs van harte en maken een praatje, maar we zijn natuurlijk niet de enigen die voor hen gekomen zijn en voor we uit de weg geëlleboogd kunnen worden door andere enthousiastelingen trekken we ons met een drankje terug. Mooie kans om alvast een stukje te lezen tot de finale begint!

Voor we het weten is dat moment aangebroken, voor ons eigenlijk ook best spannend. We mogen de zaal weer in waar Boek10 plaatsvond. Weg is de rode loper; er staat nu een soort huiskamershowroom, inclusief een wollig tapijt en een lessenaar.

En Kasper van Kooten presenteert. Hij legt uit wat zijn connectie is met verhalen, taal en schrijven; dat hij tevreden was met zijn theatercarrière en niet zo’n behoefte had aan schrijven (“Ik heb een vader die heel goed en succesvol boeken schrijft en dat is prima – juist, mijn vader is Ron Brandsteder”) maar uiteindelijk toch zin kreeg om een boek te schrijven over zijn avontuurlijke opa.
Vervolgens mag Gert-Jan van den Bemd naar voren komen, die vorig jaar de korte verhalenwedstrijd met het thema “Mijn mooiste herinnering” won. Hij vertelt wat de eerste prijs van die wedstrijd, een opleiding aan de Schrijversacademie, hem gebracht heeft. Ook heeft hij enkele video’s gemaakt waarop hij inzendingen voor de huidige wedstrijd voordraagt; deze worden in de loop van de avond vertoont.

Nadat het hoofd van de Schrijversacademie wat meer heeft verteld over de opties die de academie biedt, is het tijd om de winnares van de publieksprijs bekend te maken: Ria van Halderen heeft deze gewonnen met haar verhaal Weerzien, over een hereniging met haar overleden zoon, dat ze nu mag voordragen achter de lessenaar. Ze krijgt achteraf een grote kartonnen cheque en een mooie bos bloemen uitgereikt, en bedankt haar vriendin voor de hulp bij het behalen van de vele ‘likes’.

Uiteindelijk zijn de finalisten aan de beurt. Niet Alex maar eerst Daisy Bierenbroodspot en dan Jarron Kamphorst mogen achter de lessenaar plaatsnemen om hun verhaal voor te lezen. Daisy’s verhaal, Van Parijs Naar Zee, gaat over verlies en het inlossen van een belofte, Jarron’s verhaal Robin is een verhaal vol tempo, humor en eenzaamheid.

Allebei heel goed, maar wie heeft er nu gewonnen? Voorzitter van de jury, Jan Dijkgraaf, licht het keuzeproces kort toe. Het juryrapport dat hij voorleest onthult niet meteen de winnaar, maar het verlossende woord komt snel genoeg: Daisy mag de eerste prijs, een opleiding t.w.v. €2000 aan de Schrijversacademie, in ontvangst nemen. Jarron krijgt de tweede prijs, €1000 om te besteden in de webshop van HNS. Beiden krijgen ook een overweldigend, terecht applaus en mogen een eerste exemplaar in ontvangst nemen van de HNS-bundel met alle 400 inzendingen van de wedstrijd.

Natuurlijk is ook hier ruimte voor het kopen van de boeken en signeren. Verder vermeldt het programmaoverzicht uitdrukkelijk: FEEST. Alex koopt de bundel (psst, hij staat op bladzijde 98), maar we houden het met het oog op de lange terugrit algauw voor gezien.

Het was een geweldige dag om mee te maken – gezellig, informatief en vol leuke ontmoetingen. Zo’n dag waarop je uiteindelijk naar huis rijdt en zo druk aan het napraten bent dat je de autoradio vergeet aan te zetten. Bedankt allemaal voor deze bijzondere dag!

Yfke

Boekpresentatie van Follow van Gaby Rasters

Ik had een tijdje terug een uitnodiging gekregen van Gaby Rasters voor haar boekpresentatie van Follow. En eindelijk was het zover: 17 juni, op naar Eindhoven. Ik was nog nooit in Eindhoven geweest, dus ik vertrouwde erop dat mijn TomTom mij naar boekhandel Van Piere zou brengen. Tijdens het rijden hield ik nauwlettend alles in de gaten; dit keer hoopte ik dat er geen oranje lampjes gingen branden...dat heb ik één keer meegemaakt, maar na de laatste keer was de auto gemaakt dus ik moest er maar even vertrouwen in hebben. Tja en dan beland je in de file...eigen schuld dikke bult, had ik maar eerder van huis moeten gaan. Je ziet van alles dan bij je medeweggebruikers: mensen die uitgebreid in hun neus zitten te peuteren, vrouwen die hun make-up bij moeten werken en het is ongelooflijk hoeveel mensen ik zie met hun mobiel in de hand. Ze zijn zo in gedachten bezig dat ze niet in de gaten hebben dat ze alweer kunnen rijden met een claxonconcert tot gevolg. Ik had gezelschap van Phil Collins in de auto en af en toe gaf Truus aan dat ik naar een andere baan moest of een koe die ging loeien omdat ik te hard reed, maar dan de verlossende woorden: bestemming bereikt. 

Nu begon ik toch wel even zenuwachtig te worden, maar ik was niet de enige: ook Gaby begon zenuwachtig te worden.

We dronken samen een kop koffie voordat de presentatie begon. Follow is geen thriller maar een roman en ik vind het heerlijk om af en toe van genre te veranderen. Dan wordt het startsein gegeven: we gaan beginnen.

Gaby kreeg het eerste exemplaar van Follow uitgereikt en een bos bloemen van uitgeverij Zomer & Keuning. De uitgever deelde mede dat er dit jaar nog twee boeken van deze trilogie van Gaby Rasters zullen verschijnen met de titels Like en Share . Na een luid applaus ging Gaby en nog enkelen een stukje voorlezen uit het boek. Een passage dat Mila een Skype-gesprek heeft met Chris. Het bijzondere van Follow is dat je vrienden met de personages uit boek Mila, Sebastiaan en Chris kunt worden op Facebook en hen kunt volgen. Chris Vant Hof presenteerde de boekpresentatie. En dan hoor ik Gaby tegen Chris en het publiek zeggen: ‘Mila is hier. Kijk maar om jullie heen, wie is degene die achter het personage Mila zit?’. Ik kijk achterom en ik kijk opzij en ik ben niet de enige die rondom kijkt. We zijn allemaal nieuwsgierig. Dan wordt er gevraagd of Mila naar voren wil komen. Met luid applaus stap ik naar voren, best zenuwachtig want nu gaat het gebeuren. Gaby bedankt me voor de inzet en de vorm die ik aan Mila geef op Facebook. Ik krijg van haar Follow uitgereikt. En dan stelt de presentator Chris Van Hof mij nog enkele vragen, zoals wat ik er van vind om Mila te zijn. Het is bijzonder, dat kan ik jullie vertellen. De reacties van de lezers en de tips, maar ook de adviezen die Mila krijgt. Ik vind het leuk en ik hoop dat ik nog lang Mila mag zijn op Facebook.

Vervolgens werd er met een panel gepraat over het boek. Of mensen zich kunnen herkennen in Mila, of ze het boek gelezen hebben en wat hun mening is. En dan volgt de volgende verrassing want ook personage Sebastiaan is aanwezig. Een luid applaus volgde. Sebastiaan zat in het panel en ook hem worden enkele vragen gesteld. Zelf vond ik het ook spannend want na een jaar Mila te zijn op Facebook kwam ik ook te weten wie achter het personage van Sebastiaan zat. En dat is Herby Hulsebos. Hij speelt het goed en gaat ook helemaal op in zijn personage Sebastiaan. Een geweldig aardig man en leuk om kennis met hem te maken.

En dan is het tijd voor een hapje en een drankje en is er de mogelijkheid om het boek te kopen en het te laten signeren. Tijdens de borrel heb ik met diverse mensen gepraat. Met de uitgever, maar ook met de lezers en de Facebookvrienden van Mila. Ik kreeg complimenten dat ik het goed doe en dat is fijn om te horen. Natuurlijk even met Herby gepraat en onze ervaringen uitgewisseld. Nadat ik mijn boek had laten signeren door Gaby en ons fotomomentje had gehad en namens Mila in het gastenboek van boekhandel Van Piere een krabbel had gezet, was het tijd om naar huis te gaan. Met een big smile reed ik Eindhoven uit. En zonder file was ik binnen een uur thuis. Het was een bijzondere en een geslaagde avond.

Mijn dank gaat uit naar de gastvrijheid van Gaby en naar Vincent van Moorsel die geweldige foto’s heeft gemaakt en met toestemming van hem mag ik de foto’s gebruiken voor dit verslag.

Gaby, ik ben trots op je en bedankt voor de geweldige avond!

Lydia

Renate Dorrestein bij Kooyker in Leiden

“U moet wel groot liefhebbers van literatuur zijn,” zegt Renate Dorrestein in de microfoon terwijl ze het publiek aankijkt, “om vanavond hier te zijn en niet op een terrasje te zitten.”

Het is ook wel erg warm, zowel buiten (25 graden?) als binnen in boekhandel Kooyker in Leiden. Onderweg hierheen zag ik om en nabij heel Leiden op terrasjes, in het park en op bootjes, nog even genietend van de zomerse temperatuur. De mussen vielen van het dak en in de rosé, bij wijze van. Persoonlijk zit ik liever binnen bij een lezing dan dat ik in het gras lig in bikini, maar ieder heeft zo zijn of haar mankementen. Daarover gesproken, ik was uiteraard weer eens bijna te laat (werken, avondeten en dan snel op de fiets naar Leiden). Gelukkig zat ex-teamlid en blogconcullega Juul op de eerste rij met nog een vrije plek naast zich – had ik weer mazzel mee.

We zitten hier trouwens omdat boekhandel Kooyker de etalagewedstrijd van Uitgeverij Podium heeft gewonnen. De prijs: een bezoek van Renate Dorrestein. Niet alleen Kooyker (zij) en het publiek (wij) zijn blij mee met deze beloning, mevrouw Dorrestein is ook blij met ons. Omdat we hier zitten vanavond, maar ook omdat we er sowieso zìjn. Zonder lezende ogen kan ze schrijven tot ze een ons weegt, maar gebeurt er helemaal niets. Pas als de lezer een boek oppakt, het leest en in zijn of haar hart sluit, komt het tot leven.

En er wordt van de lezer veel verwacht. Het investeren van geld en tijd in de verzinsels van een ander, het begrijpen van zaken als beeldspraak, ironie en overdrijving, en het beheersen van de kunst van het lezen zelf. Zoals haar held en afgod Kurt Vonnegut ooit zei: “Leren lezen is moeilijker dan het leren bespelen van de Franse hoorn.” Het enige hulpmiddel dat je erbij krijgt, is het alfabet. De mensen die deze 26 fonetische tekens, uitgestrooid over een pagina, kunnen lezen en zich daar van alles bij kunnen voorstellen, moet je dan ook koesteren; ze zijn de beste bondgenoot van de schrijver.

Wat schrijvers betreft zijn er volgens Dorrestein verschillende soorten: aan de ene kant van het spectrum de schemabouwers die alles van tevoren uitdenken en aan de andere kant de rommelaars die meer intuïtief werken.
Tot die tweede groep behoort zij zelf; als een architect zonder bouwtekening begint ze met metselen, probeert van alles uit, en gaandeweg ontstaat er een bouwwerk onder haar handen, naar een visioen in haar hoofd waarvan ze zelf niet eens wist dat ze het had.

Hoe je schrijft, is geen keuze. Zelf is ze niet in staat een heel verhaal ‘op het droge uit te denken’, ze heeft daarvoor de motoriek van het verhaal nodig. Daar geniet ze ook echt van:
“Ik ga elke dag met rode wangen van de spanning naar mijn werk met die heerlijke, heerlijke vraag: Hoe zal het verder gaan?” Alleen door verder te schrijven, wordt die vraag beantwoord.

Een verkeerde afslag komt daarbij weleens voor, waardoor veel werk wordt weggegooid en talloze keren herschreven, soms van begin tot eind. “Vaak komt het voor dat ik nog in de veertiende of zestiende herschrijving moet wisselen van hoofdpersoon. ”

Door al dat herschrijven leer je je personages ook goed kennen. Met bijna sadistisch genoegen vertelt Dorrestein dat het bij het schrijven erop neerkomt je personages in de knel te zetten. Alleen zo kun je ontdekken wie ze zijn en wat ze waard zijn. Je zet hen met de rug tegen de muur, met het mes op de keel.

Er is altijd een eerste kiem, een vonk, die haar inspireert om met een nieuw boek te beginnen. Heel vaak is dat iets uit de actualiteiten, dat haar op een bepaalde manier raakt en waar ze zich lange tijd mee bezig wil houden, maar inspiratie kan ook uit haar eigen leven komen.

Het idee voor het Hemelse Gerecht ontstond bijvoorbeeld nadat ze was gedumpt voor iemand met 'echte krullen'. Het begon als één grote wraakactie – maar zoals dat gebeurt wanneer je een 'rommelaar' bent, verplaatste de focus van het verhaal zich uiteindelijk ('zodra ik die man eindelijk op zolder had') naar de veranderende verhoudingen tussen de twee zussen.

Zeven Soorten Honger ontstond tijdens het terugreizen van een vakantie. Met haar man ging ze onderweg langs bij Dirk, een zakenkennis. Rond lunchtijd kondigde deze Dirk aan: “Oh, ik eet niet.”
Na een ernstig gesprek met zijn arts had hij namelijk ooit besloten om door middel van een draconisch regime van dieet en beweging sterk te gaan afvallen. Als hij dat niet deed, zou hij het waarschijnlijk niet overleven. Het was een hel, zei hij herhaaldelijk, maar hij had een weddenschap afgesloten voor heel veel geld en dat was een goede motivator.
Dat was de vonk - Zeven Soorten Honger is dan ook opgedragen aan Dirk H.

Eten is sinds een paar jaar een echte hype. “Mensen gaan niet meer op vakantie kathedralen bezichtigen, ze gaan op boerenmarkten in vijgen staan knijpen.” De boeken top 10 bestaat tegenwoordig vooral uit kook- en dieetboeken. Als voorbeeld noemt Dorrestein Culibaby, een boek voor mensen die geen potjes Olvarit in huis willen halen, maar kaviaar en andere exclusieve hapjes in de blender gooien om aan hun kroost te voeren. Het lijkt een grapje, tot een medewerkster het boek daadwerkelijk omhooghoudt. Griezelig.

De titel komt van de poëtische mindfulness-term ‘zeven soorten honger’, en de inspiratie voor het William Banting Instituut komt van de gelijknamige Engelse begrafenisondernemer en allereerste dieetgoeroe (er is zelfs een werkwoord ontstaan, ‘to bant’, ‘op dieet zijn’).

foto: Kooyker

Na de lezing mogen mensen uit het publiek vragen stellen.

Iemand wil weten of ze nog weleens over feminisme zou willen schrijven. Het antwoord van Dorrestein is dat er sinds haar tijd (de jaren 70/80) veel is veranderd en verbeterd. Uitgeverij Querido heeft haar onlangs gevraagd of ze een pamflet over feminisme wilde schrijven. Een oude feministe van stal halen vindt ze daarvoor echter een zwaktebod. De jonge vrouwen van nu zouden er vanuit hun perspectief over moeten schrijven.

Een andere vraag is wanneer Dorrestein schrijft. Hoewel ze een zelf toegegeven rommelaar is, werkt ze wel strikt volgens kantooruren. Als je wacht tot de inspiratie komt, gebeurt er sowieso niets. Of je krijgt ineens bezoek van je muze tijdens een bezoek aan de Albert Heijn.

Schrijfblokkades, daar gelooft ze niet zo in – wel in zelfblokkade; een aantal jaren kon ze niet schrijven omdat ze de zelfmoord van haar jongste zusje nooit goed had verwerkt. Pas toen ze het idee accepteerde dat ze nooit meer zou schrijven en vrijwel gelijktijdig door de gemeente Almere als gastschrijver werd gevraagd, werd die blokkade langzamerhand opgeven. Door Almere raakte ze geïnspireerd en besefte dat ze in deze stad haar eigen geschiedenis kwijt kon. Vervolgens schreef ze Weerwater.

Op een laatste vraag antwoordt Dorrestein herhaaldelijk dat de lezer altijd gelijk heeft. “Nou ja, tenzij het een recensent is.” Hoewel ik die mening best begrijp als ik af en toe de nogal zure recensies in de krant lees, kan ik een zachte, lichtverontwaardigde ‘hé!’ niet. Juul doet hetzelfde, maar dan wat minder zacht, en voegt eraan toe dat wij toevallig heel lief zijn, waarop Dorrestein antwoordt: “Maar sommigen van jullie zijn ook echte schattenbollen”.

....dus. Als de grond me nu zou willen verzwelgen: graag.

We mogen even later toch onze boeken laten signeren en ook mogen we met de schrijfster op de foto. “Ik hou wel even mijn boek omhoog, hoor.”

Conclusie: Een leuke avond met een geweldig schrijfster. Ook Juul, die tot die middag nog nooit iets van Dorrestein heeft gelezen, is fan. Buiten is het nog niet echt afgekoeld, maar ik fiets zeer tevreden naar huis, met het voornemen om nog veel meer van Renate Dorrestein te lezen.

(Wie Zeven Soorten Honger nog niet gelezen, wil ik het boek opnieuw aanraden. Veel leesplezier!)

- Yfke Brandhout

Paulien Cornelisse bij de High tea

Donderdag 19 mei, Utrecht, hoofdkantoor bol.com

Zo eens in de zoveel tijd heeft bol.com een High Tea met een bekende schrijver. Je kan daaraan meedoen door een vraag in te sturen.

Voor het echt begon stelde Paulien Cornelisse zichzelf en Janneke Siebelink voor. Daarmee was meteen de toon gezet, regelen en ontregelen, Paulien op haar best. Ook werd verteld dat er vanaf 12 uur een livestream zou zijn op de facebookpagina. Maar dat was niet voor ons, wij waren er tenslotte echt...

Er werd ook cavia geschonken en kort voor 12 uur hoorde je verschillende keren *plop*. Heerlijk geluid.

En de cavia was nog lekker ook!

Terwijl ik zo naar Paulien keek vroeg ik mij wel even af wat ze 's morgens denkt als ze voor de kast staat. De combinatie was apart, maar misstond haar niet. Topper: haar dr.Martensschoenen. Altijd goed!

Janneke begint het interview met de vraag of mensen extra zorgvuldig met hun communicatie omgaan in de buurt van Paulien. Zelf betrapt ze zich daar namelijk ook op.

Paulien merkt daar eigenlijk niet zoveel van, tenzij mensen het zelf zeggen.

Ze zegt zelf ook wel dingen die volgens de standaard niet zouden mogen.

Wat is haar fascinatie met taal?

Voor Paulien is het vooral het luisteren naar mensen. Naar wat ze zeggen, open en zonder oordeel.

De cavia op de voorkant van De verwarde cavia heeft Paulien zelf getekend. Anatomisch klopt het niet helemaal, want ze heeft de cavia een staartje gegeven, terwijl cavia's helemaal geen staart hebben.

Voor mensen die het boek vandaag kopen en laten signeren heeft ze ook een speciale cavia-stempel bij zich. Met daarop de door haarzelf getekende cavia.

In De verwarde cavia omarm je Cavia als mens, je vergeet makkelijk dat het een cavia is.

Het boek is niet autobiografisch. Mede daarom heeft Paulien voor een cavia als hoofdpersoon gekozen, om vergelijking te voorkomen ( al zou je met wat fantasie in haar kapsel het haar van de borstelhaarcavia kunnen herkennen , J. ). De cavia gaf Paulien de vrijheid om deze werkelijkheid te maken.

Haar eigen kantoor-ervaring is beperkt. Ze heeft bij J/M op de redactie gewerkt. Daar had ze wel tijd dat ze aanwezig was, maar niets te doen had. Lege tijd noemt ze dat.

Ook heeft ze bij de ABN als Kas/Balie gewerkt. Ze had daar een collega die regelmatig zei: "Ik heb 1 goede tip: maak een goede wip." 

Ook heeft ze daar, op afstand een bankoverval meegemaakt. Zij zat toen aan de kas, boven op een kamertje waar het geld in de geldbuizen werd gedaan. De overval was op de geldwagen, precies voor de deur, door een clown. De baliemedewerkers hadden alles van dichtbij meegemaakt, zij dus niet. Dat vond ze wel exemplarisch: dat je erbij bent, maar het toch niet meemaakt.

Waarom een cavia op kantoor?

Het is een ideale microkosmos voor de interactie tussen mens en cavia.

Het boek heeft korte hoofdstukjes. Dat komt doordat het eerst als een feuilleton in het NRC is verschenen. Ze schreef het daar onder een pseudoniem. Mede omdat het in de tijd was dat ze ook meedeed aan Wie is de Mol?

Om te ontsnappen aan de gekte van WIDM begon ze met het schrijven over Cavia. Vooral ook omdat die wereld exact het tegenovergestelde was van WIDM. 

De recensent van het NRC noemde De verwarde cavia literatuur. Paulien vindt dat een intimiderend groot woord.

Het boek staat inmiddels al 6 weken in de Bestseller top 60 van het CPNB.

Het verhaal spreekt verschillende soorten mensen aan. Cavialiefhebbers laten het boek signeren voor hun cavia.

Een jongen van 15,vertelde zijn moeder aan Paulien, ging vroeg naar bed, want dan kon hij lekker in De verwarde cavia lezen.

Paulien heeft het boek in eigen beheer uitgegeven. Dat geeft veel meer vrijheid.

Als voorbeeld geeft ze het papier van de omslag. Dat is een soort linnenpersing en dus duurder dan gewoon papier. Ze hoefde nu geen discussie hierover te voeren met de uitgeverij, ze kon nu gewoon doen wat ze wilde. 

Ze heeft wel een klein team van mensen om haar heen verzameld die haar hebben geholpen met de dingen waar zij zelf geen verstand van heeft.

Over de oplage doet ze geheimzinnig. Het gaat haar niet om de getallen en het geld. Ze heeft 3 jaar aan het boek gewerkt en is er blij mee. En ze hoopt dat de lezers er ook blij van worden.

Drie jaar is voor Paulien een normale periode om over iets te doen. Of het nou een boek is dat ze schrijft of een theatershow. Ze heeft die 3 jaar nodig omdat ze al die dingen tussen alle bedrijven door doet.,

Van zichzelf is Paulien best verlegen. Behalve als ze op het podium staat. Ze heeft ook geen last van podiumangst, ze wil er eigenlijk altijd het liefste meteen opspringen en haar gang gaan. Niet moeten wachten in de coulissen.

Het is niet bekend of er een vervolg gaat komen op De verwarde cavia. Ze noemt zichzelf een gevoelige kunstenaar: als iets geschreven moet worden, komt het vanzelf tot haar.

Paulien las ooit over zichzelf:

"Ze kijkt altijd alsof haar blinddoek net af is en ze om zich heen kijkt om te zien waar ze is."

Dat is niet tof om over jezelf te lezen, maar het klopt wel.

Ze schrijft in koffietentjes. Om zich te kunnen focussen. Als ze thuis zou schrijven, zou ze waarschijnlijk in bed gaan liggen.

Iemand benoemt de gave dr.Martens die ze aan heeft.

Ze verteld dat ze een keer aan heeft gekregen bij een fotoshoot voor de Linda. Ze heeft toen geprobeerd of ze ze mee mocht nemen, dat mocht niet. Toen heeft ze ze zelf maar gekocht.

Het zijn lage dr.Martens met een Italiaans Renaissance schilderij erop.

Bij een discussie met de redacteur van het boek of iets taalkundig wel klopte heeft ze het Meertens-instituut om hulp gevraagd. Uiteindelijk heeft het hele Meerstens-instituut meegdacht of: "Kun je je voorstellen" taalkundig correct was.

Het handschrift op de cover is haar eigen handschrift.

Ze heeft geen cavia als huisdier. Ze had wel een kat, maar die is al 2 jaar vermist. Ze is gechipt, maar nog steeds onvindbaar.

Ze kijkt ons even hoopvol aan of wij misschien weten waar haar kat is. Ze is grijs, voegt ze er nog aan toe.

In één van haar theatershows ( die ik gezien heb, J. ) hangt ze in Tissu's. Dat zijn een soort gordijnen die aan het plafond hangen en waar je acrobatische toeren in kan uithalen. 

Ik vraag haar of ze nog wel eens in de tissu's gehangen heeft.

Na de theatershow niet meer. Het is nou eenmaal niet zo dat je in je huis makkelijk van die doeken aan het plafond kan hangen.

Ook is het iets dat er makkelijker uitziet dan het daadwerkelijk is.

Ze heeft speciaal 6 weken een cursus in San Fransisco gedaan.

Paulien ziet het wel voor zich om van De verwarde cavia een theaterevent te maken:

Om 9 uur 's morgens beginnen. Een hele kantoordag meemaken en natuurlijk om 16 uur een Cup-a-soup.

Ze krijgt de vraag in welk boek ze graag zou willen leven?

Daar heeft ze direct een antwoord op: Oog van Tijgers van Tonke Dragt.

Het gaat over de toekomst waarin Mars en Venus gekoloniseerd zijn. 

En mensen kunnen elkaars gedachten lezen. Dat vindt ze fascinerend, want dat zou taal overbodig maken.

En daaruit voortvloeiend komt ze met de uitspraak:

"Alles wat wij zeggen is een foutieve vertaling van wat we denken."

Kiezen tussen theater en schrijven doet ze niet. Het ligt in elkaars verlengde en ze vindt het beide te leuk om te doen. Kiezen is onnodig.

En dan is het tijd om lekker te vegeteren met elkaar =

( vegetarische ) hapjes en signeren.

Als je op de foto wilt is dat prima, ze heeft toch lippenstift op....

Op de High Tea wordt aangevallen alsof menigeen uitgehongerd is. Na afloop is er een waar slagveld over...

En dan is het alweer tijd om richting huis te gaan.

Het was een leuke middag. Paulien Cornelisse was leuk, open, grappig.

Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Boekpresentatie Krijna van Loenen

 Een stralende dag

Zaterdag 23 april ben ik naar de boekpresentatie geweest van het boek van een studiegenoot, Krijna.

Heel leuk om haar na heel veel jaren weer te zien en te spreken!

Over het boek en de auteur ( op de website ):

Voel voorbij je verstand

Flaptekst:

We brengen veel van onze kostbare tijd door in de bovenkamer. Gedachten gaan

razendsnel en lijken zo waar, dat we er vaak in mee gaan zonder onszelf af te vragen of

het ook anders kan. Onze neiging is om te versmelten met wat we denken.

Op die manier ben je één met je gedachten in plaats van dat je gedachten hebt die komen en gaan.  

In "Voel voorbij je verstand” worden praktische handvatten aangeboden om een duurzaam

andere relatie met jezelf en je gedachten te ontwikkelen. Dit eerste hulpboek bij

psychische beslommeringen is geschreven vanuit ACT (Acceptance and Commitment Therapy)

en laat in tegenstelling tot veel andere invalshoeken de inhoud van je gedachten met rust en

richt zich op waar je wel invloed op hebt, namelijk je gedrag en waar je je aandacht op richt. 

Het leven bestaat uit zon- en schaduwkanten. Het is en/en in plaats van of/of. Door ook de

negatieve gedachten, onzekerheden, angsten en twijfels te accepteren als stuk van je leven,

hou je ruimte over om te doen wat je werkelijk wilt, ook die dingen waar je bang voor

bent horen daarbij. Door dit boek te lezen en te beleven ga je ervaren dat je om positief

te zijn niet positief hoeft te denken. 

Krijna van Loenen (1974) heeft een coachingpraktijk in Den Haag. Krijna biedt naast

individuele sessies, ook relatiecoaching en ondersteuning in gezinnen aan.

Verder heeft zij een afwisselend aanbod aan workshops en trainingen op haar

website staan. 

Ruim op tijd was ik op locatie, BLOOM op de Koninginnegracht in Den Haag. Op steenworp afstand van het gebouw waar wij onze studie gevolgd hebben. Het voelde daarmee nog vertrouwder.

Krijna wist over het gebouw te vertellen dat het de Filler-kliniek van Vanessa geweest is. Mevrouw Vanessa heeft in ieder geval smaak, want het is een mooi en oud grachtenpand, al is de gracht inmiddels verdwenen.

Langzaam druppelde de gasten binnen. Iedereen werd met een gulle lach en blijdschap door Krijna begroet. Je kon niet anders dan je welkom voelen.

Ik bleek niet de enige studiegenoot aanwezig, er waren nog 2 meiden uit die tijd. Heel leuk om bij te kletsen. Het was zo een hele kleine reünie.

Best wel zenuwachtig nam Krijna het woord. Ze vond het heel bijzonder dat er zoveel mensen speciaal voor haar waren gekomen.

Ze begon met de vraag of we onze voeten stevig op de grond wilden zetten en onze ogen dicht. Ik doe in zulke situaties nooit mijn ogen dicht, dus nu ook niet, maar ik focuste op een specifiek punt. Ook goed, denk ik.

Ze las een gedicht voor.

Daarna nam ze ons mee op reis door het boek, aan de hand van de hoofdstukken. Kort, en soms wat langer, werden die besproken. Ook vroeg ze regelmatig aan ons wat wij bij dat deel voelden. En er waren eigenlijk altijd wel mensen die reageerden. Daarmee werd het interactief. En soms ook confronterend, ik denk voor iedereen. Want de boodschap die ze mee wil geven kan iedereen in zijn leven toepassen.

Ik ga verder over de inhoud niks zeggen, daarvoor kun je het boek lezen.

Ik heb veel aan de middag gehad. Voor een deel was het een bevestiging dat ik met bepaalde stappen op de goede weg ben. En voor een deel ook nieuwe handvaten gekregen om verder te gaan.

Het eerste boek gaf ze aan haar vader. Dat was een mooi en liefdevol moment.

Daarna was het tijd om het boek te kopen en te signeren.

Ik ben blij dat ik hierbij geweest ben. Natuurlijk omdat het leuk was om de meiden weer te zien. Maar ook omdat Krijna mij zo wist te raken. En niet alleen mij...

Ik ben wel nieuwsgierig naar het boek, en zal het zeker ook gaan kopen.

Dank je Krijna voor je gastvrijheid en bijzondere middag.

Juul