Gunnersen van Richard House

Titel: Gunnersen (The Kills #2)

Auteur: Richard House

Vertalers: Anneke Bok & Nan Lenders

Pagina’s: 407

Uitgeverij: De Geus

ISBN: 978 90 445 3004 9

Jaar van uitgave: 2014

Gunnersen is het tweede deel in de vierdelige The Kills-reeks. Na het lezen van het eerste deel, Sutler, was ik overtuigd van het talent van de Britse auteur, kunstenaar, filmmaker en docent Richard House. Eenmaal begonnen in Sutler kom je niet onder de verslavende werking van de filmische vertelkunst uit. Lezen op eigen risico.

In Gunnersen volgen we Rem Gunnersen. Gunnersen heeft hoge schulden en een bedrijf dat balanceert op de rand van faillissement. Daarbovenop hangt zijn huwelijk met zijn vrouw Cathy aan een zijden draadje. Als hij dan de gelegenheid krijgt in Irak werk te verrichten waarvoor hij een aanzienlijke klap geld zal ontvangen, laat hij die kans niet schieten. Cathy heeft de vakantie waar ze zo aan toe is en hij zorgt ervoor dat ze bij terugkomst schuldvrij zijn. Hij gaat met zeven andere mannen een nieuwe stad bouwen in Irak. De baan zal zijn dood betekenen.

Net als Sutler is ook Gunnersen opgedeeld in delen. In het eerste boek hebben deze delen de namen van de gebieden waar die delen zijn gesitueerd, maar in Gunnersen is het net iets anders. Het begint met relatief korte deel Vlees, waarna het ruim honderd pagina's tellende Twee steden volgt en het bijna net zo grote deel Liberty. Net als bij Liberty is ook het volgende deel, Stad in het binnenland, weer iets langer. Het boek wordt afgesloten met twee wederom korte hoofdstukken, namelijk: De prairie & April.

House valt meteen met de deur in huis: het boek begint met de kennismaking van zeven personages die een aanzienlijke rol spelen in de roman. Bijzonder is hoe de titel van het boek afwijkt van de andere hoofdstukken. Waarom wordt duidelijk na het lezen van het boek. Aan te raden is het eerste hoofdstuk te herlezen na het lezen van het laatste hoofdstuk. Het einde van de roman valt enigszins tegen, maar waarom? Omdat het niet al te bevredigende einde, maar wel mooi afgesloten einde als opening dient!

Daarbij is het een reeks waarbij de samenhang tussen de boeken gering lijkt, maar de enige samenhang die er is juist wel van enorm belang is. De reeks is oorspronkelijk in zijn geheel uitgegeven, maar uitgeverij De Geus heeft besloten de delen gefaseerd uit te brengen. Zo heb je weliswaar wat om naar uit te kijken, maar mis je ook een hoop. Met uiterste precisie weet Gunnersen steeds te verwijzen naar elementen uit de andere delen. Het is als een  puzzel voor volwassenen met vier thema’s, die in vier delen wordt uitgebracht en pas na het lezen van het laatste kwart vallen alle stukjes op z’n plek. Het roept veel vragen op, sommige worden beantwoord, vele niet en tijdens al dat puzzelen verlies je nergens het plezier in wat je doet, want je weet dat je er wel komt. De puzzel wordt heel en pas dan kun je hem zien als het kunstwerk dat hij is.

                                                                                                                         

4 sterren

Plot               3,5

Leesplezier   5

Schrijfstijl      5

Originaliteit   4

Psychologie 4

De schitterende doden van Belinda Bauer

Titel: De Schitterende Doden
Auteur: Belinda Bauer
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
Publicatiedatum: Mei 2017
Pagina’s: 320

Cover

Een donkere kaft met ziekelijk gele vlinders. Dit kleurcontrast maakt de kaft extra opvallend en apart. Het geel steekt goed af tegen de zwarte achtergrond en trekt meer de aandacht dan bijv. weer een thriller met (een deel van) een vrouw op de voorkant. Er wordt in het boek nooit een verwijzing naar deze vlinders gemaakt; mijn interpretatie is dat de moordenaar zijn slachtoffers bekijkt zoals een preparateur de op spelden geprikte vlinders in zijn laden zou bekijken; als kleine kunstwerkjes op zich.

Auteur

Belinda Bauer heeft gewerkt als journalist en scenarioschrijfster. In 1993 won ze met haar eerste scenario de Carl Foreman/Bafta Award for Young British Screenwriters. Inmiddels gebruikt ze haar filmideeën voor boeken. Haar boek Rusteloos land won de Gold Dagger Award, een uitzonderlijke prestatie voor een debuut. Daarna volgden Opgesloten, Verdiende Loon en Wat Dood Is. In 2013 won ze voor al haar werk de CWA Dagger in the Library, en in 2014 werd haar boek Wat Dood Is gekozen tot ‘Crime Novel of the Year’. Belinda Bauer woont in Wales.

Achterflap

Hij zou haar kunnen doden.

Zij zou het kunnen toelaten.

Eve Singer is op zoek naar de dood. Haar carrière als misdaadverslaggever lijkt voortijdig aan zijn eind te komen en ze is bereid om alles te doen om haar op sensatie beluste publiek tevreden te stellen. De moordenaar is ook op zoek naar de dood, om aan iedereen de schoonheid van het sterven te laten zien. Hij kondigt zijn macabere optredens van tevoren aan en zorgt ervoor dat deze voor iedereen te zien zijn.

Wanneer de moordenaar contact opneemt met Eve, grijpt ze deze kans om als eerste de moorden te verslaan met beide handen aan

.

Mening

Op basis van de achterflap zou ik waarschijnlijk een beetje afgeknapt zijn op het verhaal. Een op dood geilende misdaadverslaggever die uit pure wanhoop met een moordenaar in zee gaat? Neen, dank. Gelukkig bleek het allemaal wat genuanceerder in elkaar te zitten dan de achterflap doet vermoeden. Eve is inderdaad op zoek naar de dood, omdat het haar vak nu eenmaal is verslag te doen van moord en doodslag. Echt ‘op zoek’ naar de dood is ze niet; ze heeft de kneepjes van het vak geleerd en doet wat ze moet doen om haar baan te behouden. Haar op kijkcijfers beluste baas gaat over lijken en verwacht van Eve dat zij hetzelfde doet. En anders is er altijd wel een jongere, mooiere vrouw die haar werk kan overnemen. Als het alternatief werkeloosheid is en je als enige kostwinnaar voor je familie moet zorgen, dan maak je al snel dezelfde keuzes als Eve.

Eve’s werk is niet eens zo’n aanklacht tegen het fatsoen totdat ze een paar weken voor kerstmis het doelwit wordt van de moordenaar. In eerste instantie heeft hij het echt op haar gemunt; door een onverwachte, bijna komische speling van het lot verandert zijn interesse in haar en gaat hij haar als een gelijke zien. De juiste kandidaat voor een partnerschap. In een vlaag van verstandsverbijstering gaat Eve hier in eerste instantie in mee, totdat ze beseft hoe krankzinnig en gevaarlijk ze bezig is.
En wanneer zij haar hakken in het zand zet, gaat het pas echt goed mis. Het wordt persoonlijk, voor zover het dat nog niet was, en hoe erger deze situatie wordt, hoe spannender het boek is. Zo spannend dat je baalt dat je moet gaan werken, omdat je verder wilt lezen.

Ik hoop dat ik hiermee niet te veel van het plot verraden heb; vooral wil ik duidelijk maken dat de achterflap misleidend is en het boek geen recht aan doet. Eerlijk gezegd begrijp ik niet helemaal waarom deze toon en omschrijving is gekozen voor het boek. Het doet eerder afbreuk dan dat het De Schitterende Doden aantrekkelijk maakt.

Bauer heeft een vlotte, droogkomische schrijfstijl en een goed verteltempo. Het verhaal wordt hoofdzakelijk vanuit Eve’s perspectief verteld, afgewisseld door korte hoofdstukken vanuit het perspectief van de moordenaar. Daarnaast is De Schitterende Doden voorzien van hoofdstukken die puur vanuit het slachtoffer of een getuige van een moord worden verteld.
Deze afwisseling van perspectieven trekt je mee in het verhaal en maakt de slachtoffers menselijk, de moordenaar des temeer onmenselijk. Een beetje voorgeschiedenis doet een heleboel, dat heeft Bauer heel goed begrepen.

Tenslotte is de locatie van De Schitterende Doden ook niet verkeerd. Als je van kerst in Londen en thrillers met een vleugje Britse degelijkheid houdt, heb je een spannend boek in prachtige sferen te pakken.

Hoewel ik in eerste instantie mijn twijfels had, heb ik uiteindelijk genoten en De Schitterende Doden ervaren als een originele, spannende en grappige belevenis.

Spanning: 4.5
Plot: 4
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4.5
Psychologie: 4

Wat mij betreft heeft De Schitterende Doden van Belinda Bauer 5 vette sterren verdiend. En die vijf sterren geef ik niet gauw!

-Yfke Brandhout

Dagboek uit de rivier van Frederik Baas

Over de schrijver:
Jan van Mesbergen debuteerde in 2001 met zijn roman De Grasbijter. Voor zijn roman Naar de overkant van de nacht (2011) kreeg hij de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Het boek wordt in 2014 verfilmd. Van Mesbergens romans verschijnen onder andere in Engelse, Franse, Spaanse, Duitse, Turkse vertaling. In februari 2014 verscheen zijn roman De laatste ontsnapping. In februari 2017 verscheen zijn eerste thriller onder pseudoniem Frederik Baas.
Achterflap:
Dagboek uit de rivier van Frederik Baas is een subtiele, ingenieuze thriller. Frederik Baas is een pseudoniem van Jan van Mersbergen, die eerder onder andere Naar de overkant van de nacht en De laatste ontsnapping schreef. Naar de overkant van de nacht werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en won de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Na een aantal moeilijke jaren met haar man en een ingewikkelde scheiding kan het leven opnieuw beginnen voor Barbara. Samen met Rens, haar zoon van zeven, en haar nieuwe vriend Robbert gaat ze in de zomervakantie een weekje naar de Ardennen. Robbert is uitgever en een van zijn auteurs woont al jaren in deze streek en werkt daar aan zijn tweede roman. Zijn eerste was een overweldigend succes en dat legt een enorme druk op het maken van de tweede. Ze bezoeken hem en al snel ontstaat er vriendschap tussen de auteur en Barbara. Samen verzinnen ze een spel om Rens bezig te houden. Er is al jaren een meisje vermist in de streek en op basis van dat gegeven maken ze een spannende speurtocht. De speurtocht blijkt echter al snel in de richting van de werkelijkheid te wijzen……

Mijn mening:
Dagboek uit de rivier wordt verteld vanuit de auteur die in de Ardennen werkt aan een boek wat maar niet wil lukken. Zijn eerste boek werd een bestseller maar daarna lukt het hem niet om opnieuw een goed verhaal op papier te krijgen. Robbert, zijn uitgever zet hem al een tijd onder druk, maar ook dit levert niet het gewenste resultaat. De vertelwijze spreekt mij niet echt aan, het verhaal wordt hierdoor te langdradig. Ik heb me tot ruim over de helft van het boek afgevraagd wanneer het spannende gedeelte zou komen, dit duurde naar mijn idee te lang. Ik was wel nieuwsgierig waar het heen zou gaan maar de absolute spanning heb ik niet gevoeld. Het verhaal bevat daarentegen wel een mooie boodschap. De aandacht voor de communicatie tussen ouders en kinderen is goed in kaart gebracht. Zo ook de band tussen ouders en een kind met een beperking vraagt veel van een ouder, luister vooral goed en oordeel niet te snel. Ieder mens is uniek.
Voor mij is dagboek uit de rivier geen echte thriller, daarvoor ontbreekt er teveel spanning.
Het plot is als je erover nadenkt te ongeloofwaardig, het zet je echter wel aan tot nadenken, dus vanuit dat oogpunt heeft de schrijver voor mij wel zijn doel bereikt.


Originaliteit: ***
Spanning: **
Psychologie: ***
Plot: ***
Schrijfstijl: **


Dagboek uit de rivier beoordeel ik vanuit het thrilleroogpunt met een krappe 3 sterren.
Bianca

In de brievenbus deze week: Alles houdt op te bestaan

Verbaasd pakte ik het boek uit de grote envelop. Een bijzondere, literaire, boekenfoto denk ik gelijk. Roman staat er onder de titel. Maar links bovenaan op mijn boek staat De literaire thriller van zomer 2016. Nu zou Maestro ook de hit zijn van 2016 en daar hoor ik weinig goeds over, dus ik ben er altijd wat huiverig voor. Maar na het lezen van de achterflap denk ik dat deze wel eens heel goed zou kunnen zijn...

Het is 1979. Als George Clare op een winterse namiddag uit zijn werk komt, vindt hij thuis het levenloze lichaam van zijn vrouw. Zijn driejarige dochter zit in de hal en kan niet zeggen wie er verantwoordelijk is voor haar moeders dood. George wordt in het moordonderzoek direct aangemerkt als hoofdverdachte.

Wat heeft zich in het huis afgespeeld? Welke geheimen hadden de Clares voor elkaar? Op subtiele wijze laat Brundage steeds meer doorschemeren over hun problematische huwelijk, hun relaties met vrienden en buren, en de gekwelde geschiedenis van de vorige bewoners van het huis.

Alles houdt op te bestaan is door zijn Hitchcockiaanse suspense met elke pagina moeilijker weg te leggen. Op overdonderende wijze overtuigt Brundage met een bedwelmende roman die nog lang blijft nagalmen.