Vogeleiland van Marion Pauw

 

Gebroken in de knop

‘Vogeleiland’ is de allernieuwste thriller van Gouden Strop-winnares (Daglicht - 2009) Marion Pauw.

‘Vogeleiland’ start met nieuw leven.  Marianne bevalt van een meisje en de zeearenden lijken een periode vol geluk aan te kondigen. Toch verliest het ‘magische sprookjesland’ alle magie. 

Eerder sloeg het recalcitrante tienermeisje Marianne de deur van haar thuis achter zich dicht met achterlating van een niet mis te verstane boodschap: ze haat haar familie.  Op Vogeleiland, weg van de bewoonde wereld en aan de zijde van de oudere Berend lonkte de vrijheid.  Maar, het o zo grote verlangen naar vrijheid resulteert in een realiteit die mijlenver verwijderd blijkt van haar droombeeld. In Kampen blijven vader, moeder en zus Nicole de zoektocht naar de verdwenen Marianne onverminderd verderzetten.

‘Vogeleiland’ speelt zoals de naam laat vermoeden op een eiland bevolkt door allerlei soorten vogels.  Het is een idyllische plek waar Berend en Marianne in harmonie met de natuur hun eigen paradijsje startten.  Maar dan is Marianne zwanger.  Terugkeren naar de ‘buitenwereld’ betekent gevangenisstraf voor Berend.  En dus wordt Marianne zijn gevangene.

Berend, Nicole en later Pup geven hun perspectief op de gebeurtenissen.  Aanvankelijk speelt Marianne de eerste viool en zuigt ze alle aandacht naar zich toe.  Het brave zusje Nicole die iedereen wil ‘pleasen’ is een vat vol angsten en onzekerheden en wordt nauwelijks opgemerkt.  Berend is de toevallige behulpzame passant die een ingrijpende rol zal spelen en de levens van Marianne, Nicole, Pup en diegenen die van dichtbij betrokken zijn bij de verdwijningszaak richting zal geven.

Het boek leest als een bevreemdend, bizar, weerzinwekkend en intriest verhaal.  De primitieve hut, niet meer dan een uitgegraven hol in de grond en het eiland dat geïsoleerd in het Ketelmeer ligt en waar nooit iemand voet aan wal zet, creëren een desolate sfeer die enkel wordt verstoord door vogelgeluiden.  De personages leven er op het ritme van de natuur.  Wie niet opgewassen is tegen de omstandigheden delft het onderspit.  Vitaliteit versus apathie; survival of the fittest in woord, geur en beeld. 

‘Vogeleiland’ belicht wat een vermissing doet met de mensen die het van dichtbij meemaken. Moeder, vader, zus van de vermiste zijn heel herkenbaar en realistisch uitgewerkt in hun manier van dealen met het verlies. 

Terwijl in de buitenwereld heel wat actie wordt ondernomen om Marianne te vinden, wordt er op het eiland alles aan gedaan om haar zo veel als mogelijk uit te wissen.  De vermiste verdwijnt nog een keer.  Het verlies aan Marianne wordt heel goed in beeld gebracht al is het afgrijselijk om te lezen.  Het leven op het eiland zowel als het leven in de buitenwereld hebben één gemene deler: een alles overheersend gevoel van eenzaamheid.   

Beelden, geuren en geluiden vullen elkaar aan.  De hoofdstukken zijn kort; de perspectiefwissels verlopen heel vlot.  Over de opbouw van het plot is goed nagedacht.  Nicole vertelt nu vanuit haar Finca la Soledad in Spanje.  Door middel van flashbacks belicht ze haar leven met Marianne, hoe de gezinsleden omgingen met de vermissing van de oudste dochter jaren geleden en hoe ze de Nicole is geworden die ze nu is.  De verhaallijn met Marianne en Berend verloopt chronologisch, maar in het verleden.  Later in het plot, komen door een sprong in de tijd de twee verhaallijnen samen.

‘Vogeleiland’ is geen spannende actiethriller.  Wel groeit gestaag het gevoel van beklemming en de weerzin voor het personage dat verantwoordelijk is voor alle gruwel. Het is Marion Pauw gelukt om door te dringen in de psyche van haar personages: het zijn hun gedachten – of we het er nu mee eens zijn of niet – en daaruit voortvloeiend, hun acties.  Hoewel ik me vragen stel bij de teloorgang van Marianne (hoeveel en hoe lang kan een mens verdragen?), Pups acties en reacties in de buitenwereld en haar ongelofelijke reis – wereldvreemd als ze is raakt ze zomaar van Nederland naar Spanje! - me verbazen, geloof ik best dat het zomaar echt kan gebeuren dat iemand voor altijd verdwijnt.

‘Vogeleiland’ is eerder dan een thriller een roman waarin met aandacht voor de psychologie van de personages een verdwijningszaak wordt in beeld gebracht in een sfeer die steeds beklemmender en grimmiger wordt. Marion Pauw laat haar personages helemaal zichzelf zijn en geeft hen het verhaal in handen.  Het resultaat is een ontluisterend, triest, bizar en bij wijlen weerzinwekkend maar pakkend boek. Een verfilming waardig!

Anita

4 inktpotjes

 

De experimenten van Marion Pauw

De experimenten van Marion Pauw is gebaseerd op waargebeurde feiten, zo lezen we in het dankwoord. Het is het verhaal van een moeder en stiefoma. Erg indrukwekkend.

Korte inhoud:

Charlene (Charlie), gaat een weekend oppassen op haar stiefmoeder die ze een halve eeuw niet gezien of gehoord heeft. Alma, de stiefmoeder is inmiddels in de negentig en hulpbehoevend. Maartje, haar vaste verzorgster kan dit weekend niet en ze hebben Charlie gevraagd om haar stiefmoeder te helpen. Voor Charlie is dit een hele opgave die ze niet graag doet.

Mijn mening:

Jee wat een verhaal zeg. De experimenten is een grote emotionele rollercoaster.

Charlie gaat een weekend oppassen bij haar stiefmoeder Alma die ze een heel leven niet gezien of gesproken heeft. Langzaam vertelt het verhaal waarom Charlie een hekel heeft aan Alma en het wordt Charlie langzaam duidelijk waarom Alma zich zo gedragen heeft. Alma heeft tijdens de oorlog in het experimenten blok in Auschwitz gezeten en de meest vreselijke dingen meegemaakt.

Ik ben helemaal niet van de boeken die in de ‘ik’ vorm zijn geschreven, mits ik me met de hoofdpersoon kan identificeren en dat kon ik. Charlie is een vrouw van middelbare leeftijd met een verstoord emotioneel beeld. Dit komt door een traumatische ervaringen in haar jeugd. Alma heeft Charlie namelijk zwaar emotioneel mishandeld.
Charlie haar personage zit direct in je hart.

Alma keerde terug uit de oorlog, trouwde iets later met de vader van Charlie. Haar echte moeder was overleden. Alma kon geen kinderen krijgen en was ‘over the Moon’ met Charlie, Charlene.

Bij Alma moest alles groots, en nog grootser. Haar kleding was altijd stijlvol. Ook Charlie liep altijd in nette jurkjes, waardoor ze op school de “freule” werd genoemd.

Langzaam lezen we het verhaal van de jeugd van Charlene, zoals ze toen nog werd genoemd. Haar verhaal over haar jeugd is echt verschrikkelijk.

Maar we lezen ook het verhaal van Alma over wat zij heeft meegemaakt in de oorlog.

Twee levens, totaal verwoest door het verleden. Dan hebben we nog Sofia, de dochter van Charlie. Zij is sinds kort therapeut en probeert –naar het idee van Charlie- alles goed te praten. Dat het zo erg was wat Alma had meegemaakt in de oorlog en dat Charlie daar toch wel begrip voor kon hebben. Charlie mist het stukje gevoel hierin naar haar dochter toe, door wat zij allemaal heeft meegemaakt in haar jeugd en voelt zich onbegrepen door haar dochter.

De schrijfstijl is erg prettig waardoor het verhaal makkelijk weg leest. Je leest het verhaal uit twee perspectieven, uit die van Alma en die van Charlie.

Er staan best heftige stukken in waarbij ik echt wel even moest slikken.
 

Een voorbeeld uit het verhaal van Alma;

‘Nicht gut?’ vroeg ze? ‘Nicht gut fur die Prinzesin?’

‘Het is prima’, zei ik snel. Margit rukte het bord uit mijn handen en kieperde de inhoud over mijn hoofd leeg. Ze keek me weer aan met dat gemene lachje. ‘Eet smakelijk.’

In het verhaal van Charlie staan ook een hoop verschrikkelijke stukken, maar het gaat net even te ver om het hele boek te citeren.

Het boek is niet erg dik, een kleine 200 bladzijdes op de e-reader. Daardoor was ik vrij snel door het verhaal heen en dat vind ik best jammer. Ik had graag geweten hoe het verder ging met Charlie en Alma.

Het is desalniettemin een indrukwekkend verhaal dat ik graag heb gelezen. De vaart zit er goed in zodat je steeds wilt verder lezen. Je wilt weten wat er gebeurd in beide levens.

Vier sterren voor Marion Pauw!

Astrid

Drift van Marion Pauw

Op het eerste gezicht lijkt het leven van Jill een droom. Haar vriend Simon, een jurist, is net door de prestigieuze trustmaatschappij Ubbink, Kauffman & Tobey op Aruba aangesteld en ze wonen in een prachtig appartement aan de turquoise zee.
Toch gaat het niet goed met Jill. Haar relatie staat op springen en ze voelt zich verloren op het eiland waar iedereen vriendelijk doet, maar niemand haar echt kent. Een duikcursus biedt afleiding. Maar als blijkt dat haar instructeur Edsel meer weet van de verdwijning van de Amerikaanse toeriste Christine Bird, en zelfs heeft vastgezeten vanwege vermeende betrokkenheid bij moord, pakken donkere wolken zich samen boven Jills hoofd. Als zij op een dag na een drift-duik onder leiding van Edsel bovenkomt, is de boot weg. Het enige wat ze ziet is water.

Mijn mening: Beetje eenvoudig verhaal wat losjes gebaseerd is op de verdwijning van Natalee Holloway. De hoofdpersonen worden niet goed uitgewerkt en komen erg simpel over waardoor het geheel wat oppervlakkig blijft. Ik vond het ook niet spannend maar het één hangt natuurlijk ook met het ander samen. Als je je meer in kunt leven bij de personages voel je je ook meer betrokken bij de gebeurtenissen. Als je iets simpels zoekt voor op vakantie is het een prima boek.

Boekengeschenk Grijs Gebied

Titel: Grijs gebied

Auteur: Marion Pauw

95 pagina’s

Uitgeverij Ambo/Anthos

Geschenkboekje Maand van het Spannende Boek

Recensie door Miriam Bakker

---

‘Ze bleef toekijken vanuit haar dubbellichaam. Voelde geen angst, geen woede, eerder was er sprake van een melancholisch weten dat als ze dit zou overleven, ze nooit meer dezelfde zou zijn.’

Wanneer ze klaar is met werken, fietst Naomi Nijssen ’s avonds laat alleen naar huis. Als ze onder een viaduct door fietst, wordt zij van achteren van haar fiets gesleurd en op de grond gegooid. Door een onbekende man wordt zij in elkaar geschopt en aangerand.

Albert van der Zande zit op zijn balkon als Naomi aangevallen wordt en hij ziet (bijna) alles gebeuren…..en doet niets. Pas op het moment dat Menno Jacobs Naomi te hulp schiet, komt hij in actie: ‘Ik heb alles gezien.’

Albert laat het er niet bij zitten. Hij kan zichzelf wel voor zijn hoofd slaan dat hij niet heeft ingegrepen, nu is Menno Jacobs de held van de dag en niet hij. Hij neemt het heft in eigen handen om de dader op te sporen…met alle gevolgen van dien.

Naomi kan zich alleen de schoenen van haar aanvaller herinneren, verder niets. De aanval overleeft ze, maar ze is getekend voor het leven. Gaat zij dit ooit te boven komen?

Zou jij ingrijpen als je getuige bent van zoiets vreselijks? Of zou je net als Albert bevriezen en niets doen? Wat zou jij doen?

Naomi is een uiterst zelfverzekerde, mooie jonge vrouw die volop in het leven staat. Op die avond verandert haar leven voorgoed.

‘Naomi wilde niet meer wakker worden. Ze wist dat zodra ze wakker werd ze de pijn zou voelen en zou denken aan wat er was gebeurd. Liever bleef ze in dit grijze gebied hangen. Een twilightzone waar alles zwaar gedempt en traag binnenkwam.’

Zij kan zich nauwelijks iets herinneren van de aanranding en de politie is afhankelijk van getuigen en de belangrijkste getuige is Albert. 

Albert is een vervelende zeur die vooral zichzelf heel zielig vindt. ‘Het was zoals alles in zijn leven: juist wanneer hij het het hardst nodig had, kreeg hij het niet.’

Hij heeft een baan als buschauffeur, een baan die hij liever niet dan wel doet, maar hij heeft nog twee jaar te gaan voordat hij met pensioen gaat, dat moet vol te houden zijn.

Hij lijdt aan slapeloosheid en als hij weer eens niet kan slapen, rookt hij de ene peuk na de andere op het balkon tot ergens halverwege de nacht om dan nog een paar uurtjes (proberen) te slapen. Hij bevriest op het moment dat hij Naomi’s aanval ziet, hij wil 1-1-2 bellen maar dan kijkt de dader kijkt omhoog en Albert kan alleen maar denken: ‘wat als hij achter mij aankomt?’ en belt niet. Later kan hij zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, maar niet omdat Naomi eerder gered zou zijn als hij wél ingegrepen had, maar omdat iemand anders de held is en niet hij.

Marion Pauw schrijft vlot, duidelijk, zonder overbodig lang op één punt te blijven hangen. Knap om een compleet verhaal te vertellen in 21 hoofdstukjes verdeeld over 95 pagina’s en het verhaal klopt helemaal, goed opgebouwd, een gedegen plot. 

Leuk voor een uurtje leesplezier tussendoor, maar niet heel bijzonder.

‘Grijs gebied’ is het geschenkboekje dat je tijdens de Maand van het Spannende Boek cadeau krijgt als je minimaal € 12,50 aan Nederlandstalige boeken besteedt. Altijd leuk zo’n extraatje!