Jussi Adler-Olsen (1950) werkte na zijn studie vele jaren als uitgever in zijn eigen uitgeverij. In zijn vrije tijd werkte hij als vertaler en editor en schreef hij zijn eerste boeken (o.a. over Groucho Marx) en scripts voor stripverhalen (Donald Duck, Woody Woodpecker). Tot halverwege de negentiger jaren was Adler-Olsen managing director van de grootste magazine-uitgever in Denemarken, Semic Interpresse A/S en editing director bij het weekblad TV Guiden. Sinds 1995 is hij fulltime schrijver van fictieboeken. De rechten van zijn eerste roman Het Alfabethuis werden verkocht aan Hollywood.
Jussi Adler-Olsen in een reactie aan Crimezone (oktober 2002): "I'm so happy to see Het Alfabethuis on your fine list… Recently I made a novel De Bedrijfsterrorist taking place in The Netherlands. Maybe it will also attend on your pages some other time. Keep up the good work! It's so nice to see people taking the genre seriously." Zijn cijfer voor Crimezone: 10!
In 2007 brak hij wereldwijd door met het eerste deel in een serie over "Afdeling Q", een sectie binnen de Deense politie die werkt aan onopgeloste moordzaken. De serie is intussen bekend als de "serie Q".
Selfies, de nieuwe roman van Jussi Adler-Olsen, is een boek van deze tijd. Het is misschien wel de spannendste thriller die Adler-Olsen ooit schreef.
Het aantal zaken op afdeling Q voldoet niet aan de verwachtingen van het management. Uitgerekend Rose moet bewijzen dat de afdeling naar behoren functioneert, maar dat valt haar niet gemakkelijk. Ze worstelt met onopgeloste kwesties uit haar verleden; een verleden waarin een verschrikkelijke misdaad lijkt te zijn begaan. Intussen wordt in het park in Kopenhagen een vermoorde vrouw gevonden, zet een maniakale motorrijder een achtervolging met dodelijke afloop in op een jonge vrouw, en worden er elders nieuwe misdaden bekokstoofd. Is dit toeval, of bestaat er een verband tussen deze verschillende gebeurtenissen? Carl, Assad en Gordon staan voor een grotere uitdaging dan ooit tevoren, terwijl hun collega Rose zelf grote problemen heeft. Het vaste viertal is een van zijn leden kwijt, maar verliezen ze ook hun geluk? Slagen ze erin om het bestaan van afdeling Q veilig te stellen? En zullen de moorden in Kopenhagen ooit ophouden?
Selfies is alweer deel zeven van de serie Q met Carl Morck en zijn team in de hoofdrol. Een titel voor een plaatje waar een gedachte achter zit.
Afdeling Q verkeert in zwaar weer nadat blijkt dat er met de cijfers is geknoeid, Carl, Assad, Gordon en Rose zijn er echter 100 % van overtuigd dat dit niet klopt en zijn er nog meer dan anders op gebrand te bewijzen dat ze niet gemist kunnen worden.
Helaas komt collega Rose persoonlijk in zware psychische nood waardoor de aandacht op de lopende zaken bemoeilijkt wordt. De zorgen rondom Rose nemen gedurende het verhaal heftige vormen aan. Er is door de schrijver mooi gedetailleerd beschreven dat je zelfs als collega niet in staat bent om alle signalen van collega’s op te pikken die erop wijzen dat iemand niet lekker in zijn vel zit, en dan druk ik het nog heel licht uit.
Hij zuchtte. Het was echt verbazingwekkend pijnlijk om te bedenken dat deze vrouw, die zij zo goed dachten te kennen, al die jaren had moeten leven met een alles overschaduwende, diepe emotie, die ze alleen met harde uitspraken en termen had weten te pareren.
De ziekte van Rose loopt als een rode draad door dit verhaal waardoor je als het ware mee gezogen wordt in de emoties van het team en hoe ze er ieder op hun eigen manier mee omgaan. Het is moeilijk professioneel te blijven als je persoonlijk teveel bij betrokken raakt.
Afdeling Q is een kei in het zoeken naar verbanden tussen verschillende zaken. Men gaat op zoek naar een link tussen de moord op een vrouw in het park en een soort gelijke moord die in 2004 gepleegd is.
Ondertussen werkt Anneli Svendsen bij de sociale dienst en heeft er ontzettend veel moeite mee om jonge meisjes die in haar ogen te beroerd zijn om te werken van een uitkering te voorzien. Er wordt gebruik gemaakt van een actueel maatschappelijk probleem, waarin medewerkers te maken krijgen met politieke regeltjes die nogal eens in tegenstrijd is met hun persoonlijke mening. Wanneer Anneli een paar meiden in haar wachtkamer betrapt op haar voor gek zetten lijkt er kortsluiting in haar hersenen te ontstaan. Deze meiden hebben vanwege hun vergelijkbare maatschappelijke problemen een band met elkaar en besluiten die uit te buiten.
Het boek bestaat uit verschillende verhaallijnen waarbij de schrijver veel aandacht heeft besteedt aan het uitwerken van de psyche van de hoofdpersonen, je beleeft de gedachten op zeer realistische wijze, het inlevingsvermogen was voor mij van hoog niveau.
Een van de verhaallijnen is geschreven vanuit een moordenaar, je bent deel genoot van haar acties. Dat in ieder mens een potentiele moordenaar schuilt is hier over duidelijk en zorgt bij mij voor enge gedachten. De dader is vaak veel dichterbij dan je denkt en vooral degene waar je het niet van verwacht zijn in staat als het ware een dubbelleven te leiden zonder dat iemand het in de gaten heeft. Men oogt sociaal en betrokken en ondertussen wordt in het hoofd moord na moord beraamt.
Selfies is een dikke pil die mij van de eerste tot de laatste bladzijde in zijn greep heeft weten te houden. Het hele verhaal wordt je geacht na te denken en te zoeken naar linken om de lijnen te verbinden met elkaar. Het blijft tot het einde toe spannend hoe de stukjes dan eindelijk aan elkaar geknoopt kunnen worden, echt zeer goed gedaan.
Waar ik deel zes (de grenzeloze) met momenten iets te langdradig vond is deze weer zoals ik van Jussi Adler-Olsen gewend ben.
Een psychologische thriller op niveau met actie en zeer veel onderhuidse psychische spanning die mijn aandacht van de eerste tot de laatste bladzijde wist vast te houden.
De plot gaf mij een voldaan gevoel, maar was ook een einde wat verlangt naar meer.
Ik kijk nu al reikhalzend uit naar deel acht.
Selfies is een spannende psychologische thriller waarbij veel aandacht is voor de realiteit en krijgt van mij dik verdiend 5 kraaien.
Korte inhoud:
