De jeugd van tegenwoordig-Ook maar mensen

De Jeugd van Tegenwoordig bestaat tien jaar en dat wordt uitgebreid gevierd met o.a. een zeer bijzonder boek.  Wat mensen een koffietafelboek noemen. Een boek waarin men blijft bladeren en steeds stukjes leest.
Iedereen kent het nummer Watskeburt wel. De eerste keer dat ik het hoorde, had ik iets van wat zingen ze, maar wat drong het door. Ik wilde het nog een keer horen en het was geniaal!
En ze bleven geniaal. Het kan je muziek niet zijn, maar wat ze neerzetten is heel bijzonder. Het stelletje voerde vaak wedstrijden met zo irritant mogelijk doen bij interviews. wat ze goed lukte. Maar zorgde er voor dat ze bleven intrigeren.

Het prachtig mooi uitgegeven boek heeft vele foto's, interviews met allerlei mensen om de band heen en collega's. Daarnaast echter ook tekeningen, brieven, mails, collages en stukken uit een dagboek.
Het boek begint hilarisch met een brief van hun manager in 2006. Deze man is het helemaal zat met hun en geeft ze een laatste waarschuwing. Zo moeten ze stoppen met het slopen van het interieur waar ze optreden en vooral ook met het stelen van spullen.
Ik blader nog steeds zonder of met een kom koffie regelmatig even door het boek. Het is niet het geijkte fanboek van een band, maar door de aanvulling van de mannen zelf een bijzonder en veelal erg grappig samengesteld boek. Een mooi inkijkje in een bijzondere groep.

Voor de liefhebbers van het Rosieproject

Een komische roman over één familie, van tienerdochter tot (groot)moeder, waarbij van elke generatie de thematiek aan bod komt. Van internetdaten tot dementie... 

Tom Winter, geboren in Engeland, is freelance copywriter. Na vijftien jaar in Hong Kong en Shanghai te hebben gewoond, woont hij momenteel in Berlijn. Hij debuteerde in 2013 met ONBEZORGD, het boek MET OPEN ARMEN is zijn tweede roman. Winter schrijft met een scherpe, geestige pen. 

Het leven van de tweeling Jack en Meredith staat op zijn kop. Jacks carrière in de reclame is ingestort en datzelfde kan gezegd worden van Merediths wereld, en haar huwelijk in het bijzonder. Jack en Meredith hebben altijd gedacht dat hun vader dood was, maar een opmerking van een onbekende leidt tot grote twijfel. Als de waarheid zich begint te openbaren, ontdekken ze dat wat je vindt niet altijd hetzelfde is als dat wat je zocht...

Titel: Met open armen  | Auteur: Tom Winter | Omvang: ca. 304 pag. 

| Verschijnt: 4 augustus 2015 

Kankerklas

Over afscheid en een nieuw begin, vechten en vluchten, bucket lists en pubergedrag. 

‘Het was een fijn lichaam. Het was mijn lichaam en ik leefde met het onuitgesproken idee dat we samen wel een jaar of tachtig konden worden.’ 

Als bij journalist en schrijfster Corien van Zweden borstkanker wordt geconstateerd, zit haar oudste dochter in de brugklas. Al snel blijkt dat deze nieuwe klas een ‘kankerklas’ is: vijf van de tweeëntwintig leerlingen hebben een ouder met kanker. Een bizarre situatie, die de getroffen ouders en hun kinderen tot lotgenoten maakt. En die ongewild tot vergelijken aanzet. Wat richt kanker in al die gezinnen aan? Hoe gaan de andere ouders met hun ziekte om? Wat verandert er in hun leven? En: wat denken de kinderen – alle vijf aan het begin van hun puberteit – ervan? Kankerklas biedt houvast en herkenning aan iedereen die met kanker te maken krijgt. Persoonlijke verhalen en professionele meningen zijn samengevoegd tot een gelaagd verslag van de impact van deze ziekte

Boekengeschenk Grijs Gebied

Titel: Grijs gebied

Auteur: Marion Pauw

95 pagina’s

Uitgeverij Ambo/Anthos

Geschenkboekje Maand van het Spannende Boek

Recensie door Miriam Bakker

---

‘Ze bleef toekijken vanuit haar dubbellichaam. Voelde geen angst, geen woede, eerder was er sprake van een melancholisch weten dat als ze dit zou overleven, ze nooit meer dezelfde zou zijn.’

Wanneer ze klaar is met werken, fietst Naomi Nijssen ’s avonds laat alleen naar huis. Als ze onder een viaduct door fietst, wordt zij van achteren van haar fiets gesleurd en op de grond gegooid. Door een onbekende man wordt zij in elkaar geschopt en aangerand.

Albert van der Zande zit op zijn balkon als Naomi aangevallen wordt en hij ziet (bijna) alles gebeuren…..en doet niets. Pas op het moment dat Menno Jacobs Naomi te hulp schiet, komt hij in actie: ‘Ik heb alles gezien.’

Albert laat het er niet bij zitten. Hij kan zichzelf wel voor zijn hoofd slaan dat hij niet heeft ingegrepen, nu is Menno Jacobs de held van de dag en niet hij. Hij neemt het heft in eigen handen om de dader op te sporen…met alle gevolgen van dien.

Naomi kan zich alleen de schoenen van haar aanvaller herinneren, verder niets. De aanval overleeft ze, maar ze is getekend voor het leven. Gaat zij dit ooit te boven komen?

Zou jij ingrijpen als je getuige bent van zoiets vreselijks? Of zou je net als Albert bevriezen en niets doen? Wat zou jij doen?

Naomi is een uiterst zelfverzekerde, mooie jonge vrouw die volop in het leven staat. Op die avond verandert haar leven voorgoed.

‘Naomi wilde niet meer wakker worden. Ze wist dat zodra ze wakker werd ze de pijn zou voelen en zou denken aan wat er was gebeurd. Liever bleef ze in dit grijze gebied hangen. Een twilightzone waar alles zwaar gedempt en traag binnenkwam.’

Zij kan zich nauwelijks iets herinneren van de aanranding en de politie is afhankelijk van getuigen en de belangrijkste getuige is Albert. 

Albert is een vervelende zeur die vooral zichzelf heel zielig vindt. ‘Het was zoals alles in zijn leven: juist wanneer hij het het hardst nodig had, kreeg hij het niet.’

Hij heeft een baan als buschauffeur, een baan die hij liever niet dan wel doet, maar hij heeft nog twee jaar te gaan voordat hij met pensioen gaat, dat moet vol te houden zijn.

Hij lijdt aan slapeloosheid en als hij weer eens niet kan slapen, rookt hij de ene peuk na de andere op het balkon tot ergens halverwege de nacht om dan nog een paar uurtjes (proberen) te slapen. Hij bevriest op het moment dat hij Naomi’s aanval ziet, hij wil 1-1-2 bellen maar dan kijkt de dader kijkt omhoog en Albert kan alleen maar denken: ‘wat als hij achter mij aankomt?’ en belt niet. Later kan hij zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, maar niet omdat Naomi eerder gered zou zijn als hij wél ingegrepen had, maar omdat iemand anders de held is en niet hij.

Marion Pauw schrijft vlot, duidelijk, zonder overbodig lang op één punt te blijven hangen. Knap om een compleet verhaal te vertellen in 21 hoofdstukjes verdeeld over 95 pagina’s en het verhaal klopt helemaal, goed opgebouwd, een gedegen plot. 

Leuk voor een uurtje leesplezier tussendoor, maar niet heel bijzonder.

‘Grijs gebied’ is het geschenkboekje dat je tijdens de Maand van het Spannende Boek cadeau krijgt als je minimaal € 12,50 aan Nederlandstalige boeken besteedt. Altijd leuk zo’n extraatje!

Herkenning Gaby Sadowski

Titel: Herkenning 

Auteur: Gaby Sadowski 

Uitgever: Zilverspoor 

314 pagina's

Verschenen: mei 2014

Genre: romantiek

Recensie door Lydia Buist

Gaby Sadowski is getrouwd en de trotse mama van Sara, Sabijn en Sybren. Gaby schreef vroeger dagboeken vol en genoot ervan om op briefpapier brieven de wereld rond te sturen. Ze is iemand die met de komst van het internet is gaan bloggen en allerlei websites voor haar kinderen heeft gemaakt. Met haar debuutroman 'Herkenning' vermengt ze nostalgie met de modernste communicatie - technologie. Hoe gek ze ook is op alle sociale media, ze hoopt dat het papieren boek en de ouderwetse liefdesbrief bewaard zullen blijven. 

In de transmediale roman 'Herkenning' komen de fictieve hoofdpersonen Mila en Chris tot leven en zijn ze te volgen via Facebook en op hun eigen blog. Ook verschijnen zij in filmpjes op je smartphone wanneer bepaalde fragmenten in het boek met de Herkennings-app gescand worden (de acteurs Fabienne de Vries, Peter Post en Wesley Mutsaars vertolken de rollen van de hoofdpersonen).

Herkenning vertelt over de zoektocht van Mila naar warmte en liefde. Tot voor kort was ze een succesvol advocate met een eigen kantoor in Amersfoort. Haar huwelijk met Lucien kreeg een flinke tik na de dood van hun zoontje Liam, bijna elf jaar geleden. Door met Lucien naar Frankrijk te vertrekken hoopt Mila haar huwelijk te redden. Dat lijkt niet te werken. 

Via Facebook zoekt Mila contact met haar oude liefde Chris. Ze chatten met elkaar. Hun eerste Skype-sessie, die maar 56 seconden duurt, is genoeg om de vonk weer op te doen laaien. Mila krijgt steeds minder grip op de online relatie. Uiteindelijk lijkt ook Lucien een poging te willen doen om zijn huwelijk te redden. Maar dan ontmoet Mila tijdens een feestje in het dorp Sebastiaan.....

Ik heb nu in plaats van een thriller een heel andere genre gelezen: romantiek. Vorig jaar in juni had ik het boek 'Herkenning' gekocht van mijn verjaardagsgeld. 'Herkenning' lag al een tijdje klaar om gelezen te worden. Eindelijk was het zover. Het eerste wat ik dacht toen ik hem uit had was 'had ik hem maar eerder gelezen'. Dat gebeurt zeker niet bij haar volgende boek, zodra die verschijnt, dan pak ik hem gelijk! De titel van boek twee is al bekend: 'Herinnering' en is al klaar. Gaby is zelfs al met boek drie bezig, ze heeft de smaak te pakken. 

De cover heeft iets speciaals, als je met je smartphone de afbeelding met een app scant dan zie je een filmpje. Het boek zelf bevat enkele foto's die je ook kan scannen. Het boek heeft zelfs een titelsong, heel bijzonder en apart. Op deze manier komen de hoofdpersonages tot leven. 'Herkenning' is een boek met een modern tintje. Een prachtig mooi boek, een boek vol gevoel en emotie. Gaby schrijft heerlijk vlot, humoristisch, de emoties van de personages raakten me. Gaby kruipt echt in de huid van de personages, je krijgt bij sommige gebeurtenissen kippenvel, zo liefdevol heeft ze geschreven. 

Vanaf de eerste pagina had het boek me in de greep en ik kon het niet wegleggen: ik had het boek dan ook binnen 24 uur uit. Wat had ik het met Mila te doen. Ik begreep haar gevoelens en verlangens. Haar man Lucien laat Mila maar een beetje aan haar lot over. Ik begreep echt niks van hem en ik kon Mila alleen maar gelijk geven.  Je kan de hoofdpersonages echt volgen op Facebook. Echt bijzonder dat dat kan.

Dat Gaby kan schrijven heeft ze nu bewezen met haar debuut 'Herkenning'. Ik wil meer....!

Ik zit met smart te wachten op deel 2, Gaby chapeau! Ik ben onder de indruk. 

Het is een aanrader, 'Herkenning' moet je gewoon gaan lezen. 

5 sterren. 

quote

Bruxelles, K's choice en boeken?

Altijd hetzelfde verhaal: ik ga naar K's choice en lees daarna weer dagen geen letter in een boek...


Ik was voor het eerst in mijn leven in Brussel. Altijd gedacht dat het veel verder weg was dan het uiteindelijk bleek. Aparte stad: deed me erg aan stukken Rotterdam lijken met mooie oude gebouwen en daar tegenaan waanzinnig mooie nieuwbouw. Maar wees gerust ik zal niet snel vertrekken uit mijn stadje Breda.
Ik spreek namelijk geen letter Frans. En daar hebben ze het niet zo op in Bruxelles. Behalve in een wafeltent (Iris is verslaafd aan die dingen) en een waanzinnige lekkere chocoladezaak (Brussel lijkt te bestaan uit louter toeristentroepzaken en chocoladewinkels) waar we leuk hebben staan kletsen, werden we merendeels genegeerd als bleek dat we geen Frans spraken. Engels hadden ze weinig zin in en de blik die ze je toeworpen was om onder een steen te kruipen.

De dag voor ons bezoek bleek het gaypride te zijn geweest en veel gebouwen hadden nog de regenboogvlaggen of waren nog ingepakt met de kleuren stof van de vlag.

Hadden we een leuk weekendje Brussel van kunnen maken. Alhoewel? Eerst een cursus Frans dan misschien. We wonen zo dichtbij het buurland, maar wat is er toch een groot verschil tussen mensen. Opvallend zodra je de grens oversteekt hoe anders de mensen zijn. Nederlanders vinden Vlamingen snel vriendelijk en beleefd. Vlamingen vinden die Ollanders vooral een grote muil hebben. En zijn schijnbaar helemaal niet zo blij als wij er rond paraderen. Dat het mij weinig uitmaakt als er in Breda weer eens een Belgendag gehouden wordt en de stad overstroomt met grote dure bakken met opgedirkte blonde dames die met vriendin komen winkelen. Zowiezo als er daar een vrije dag is, rijden ze van uit Antwerpen massaal de grens over. Lekker doen! Gezellig. Ik kan juist erg genieten van het Vlaamse accent wat ik dan ontvang op de terrasjes.
Ik probeer altijd iets zachter te gaan praten als ik daaro ben, anders klinkt het al heel snel als schreeuwen. Als ik in gesprek raak met een Vlaamse dame moet ik me altijd echt verder voorover buigen en goed opletten, want en ze praten zacht en er zijn nogal wat andere woorden al lijken we dezelfde taal te spreken.

Alhoewel de politievoertuigen juist een volume hebben waar je bij een eerste keer je kapot schrikt en denkt dat er wel heel wat aan de hand moet zijn. Opvallend ook dat je vele agenten ziet rondlopen in kogelvrije vesten en grote geweren bij zich. Geeft dit nou juist een veilig of onveilig gevoel? We hadden een verschillende mening: de een vond dat als er wat gebeurde de politie tenminste echt wat kon, de ander vond het wat luguber al die agenten in bijna gevechtskostuum.
Kenmerkend voorbeeld voor de verschillende karakters van ons beider volk was wel toen we bij het AB van Brussel kwamen. Toen de deur openging, wilde iedereen heel snel naar boven. Boven is dan een kleine ruimte met stoelen en wat gebeurt er dan?

De Vlamingen storten zich op de achterste rijen en werken zo naar voren? Ik liep gewoon naar rij 1 en keek toen met verbazing achterom... Huh? En rij 1 bleef ook verder leeg.
Als de interviewer nadrukkelijk verzoekt om vragen te

stellen..stilte... Elke keer als ik wat vroeg , keek ik eerst voorzichtig achterom of er toch niet iemand anders ook.. Maar nee,dat duurde echt even voor twee anderen ook een vraag durfde te stellen. Zoals de interviewer al zei: je kan nu vragen wat je wil he.
Als het afgelopen is blijft iedereen verderop dralen. Ik sta met mijn grote neus (en hoofd , en ...en en..alles), maar laat anderen graag voorgaan, maar als Sarah me dan aankijkt en vraagt hoe het is..dan kletsen we over nieuwe singles, de afrekening, motorrijden voor je menopauze start. Soms bedenk ik me hoe jammer het is dat ze niet schrijver is. Ik loop aardig wat rond in het boekenwereldje en daar kan je op je gemakkie onderuit met een bak koffie of wijntje uitgebreid kletsen met schrijvers die je nieuwsgierig hebben gemaakt. Bij deze dame denk ik altijd van ik sta veel te veel te kletsen. Het is een echte fan/artiestsituatie. Maar wel een hele leuke. Het is een tof wijf!  En ach wie of wat doe je er mee kwaad he.
Hoogstens mijn vriendin die altijd mee moet (en ook zelf wil hoor). 2015 zal het jaar van veel optredens zien worden, omdat ik het geluk heb dat ze aardig wat optreden in Nederland en België. Vorig jaar was dat minimaal. Dus genieten maar.

Aangezien ik al een thrillerboekenblog beheer, naast een Boekinktblog en dus geen K's choiceblog (best een leuk idee), zullen jullie af en toe met mijn hobby lastig gevallen worden tussen al het boekengeweld. Miriam is gek van allerlei (nachtelijke)kilometers rennen door Amsterdam, Leiden en circuits die voor autoracen bedoeld zijn...
Eigenlijk houden we helemaal niet van lezen sssttttt
Oh om dan het even iets met boeken te laten worden. Ik geef af en toe een boek waar ik lyrisch over ben en wat ik denk dat zij zeker gaat waarderen. Het schot in de roos deed ik met het allereerste boek wat ik ooit gaf. Het kleine meisje van meneer Lindh. Iedereen raad ik dit boekje aan: prachtig geschreven, ontroerend en als je het dicht slaat bedenk je je van wat heb ik gemist dat ik dit niet door had. 

Dit keer werd het een van mijn favoriete Vlaamse schrijvers: Griet op de Beeck met Kom hier dat ik u kus. De boeken waarbij ik een traan (of meerdere) wegveeg, zijn duidelijk favoriet om door te geven. Ook bij dit prachtige boek huilde ik, maar vooral genoot ik van de prachtige teksten. Muziek en boeken hebben een duidelijke overeenkomst. Teksten die je raken!

Welk boek raakte jou?