Prince

Tussen 2 TV programma’s door zie ik een quote op Facebook…ik hou van quotes en net als ik wil reageren, valt mijn oog op een ander bericht. Er staat R.I.P. Prince. WTF? Is dit een verlate 1 april grap? Dit zal toch zeker niet waar zijn? Ik klik gelijk naar een nieuwssite en daar staat het met grote letters. Prince is overleden op 57-jarige leeftijd, oorzaak is nog onbekend.

Man…this must be the year all the ‘big’ guys are called to heaven…of zoiets. Het werd er zeker een beetje saai en stil…er is een erg coole band aan het ontstaan daar boven…helaas betekent dat voor ons stervelingen beneden dat het hier ook een beetje stiller en saaier wordt…bah.

Als ik aan Prince denk, dan denk ik aan het album 1999. Het is uitgebracht in 1982, in 1983 ging ik voor de tweede keer naar Roemenië en had een hele lijst van LP’s gekregen welke ik mee moest nemen voor de vrienden die ik het jaar ervoor gemaakt had. Bovenaan die lijst stond het album 1999 van Prince. Ik kende de muziek van Prince niet echt goed en nieuwsgierig als ik was zette ik de LP op om er naar te luisteren en was prettig verrast. Dit was echt een heel cool album.

Bijna had ik de neiging om de LP stiekem niet mee te nemen naar Roemenië…maar ja dat kon ik niet maken vond ik. Gelukkig had ik nog een leeg cassettebandje en heb ik de plaat opgenomen. Ik heb eigenlijk geen idee of ik het bandje nog heb…ik weet wel dat ergens hoog in een kast zo ongeveer al mijn cassettebandjes nog moeten liggen…misschien toch maar eens naar op zoek gaan binnenkort.

Gek genoeg heb ik verder nooit een LP of CD van Prince gekocht…ik vond de nummers wel mooi hoor daar niet van, maar ik was in die tijd toch meer fan van andere muziek zoals Bob Marley, U2, Queen, David Bowie etc. Eigenlijk vond ik de hits van Prince wel cool, ik kan zo niet 1,2, 3 een slecht nummer opnoemen…wel een aantal favo’s. te beginnen met 1999, I would die 4 you, Sign ‘O’ The Times, When Doves Cry en Diamonds And Pearls.

En ineens was er de gekkigheid met de naam…Prince werd The Symbol en The Artist Formerly Known As Prince…er is helaas zo goed als geen Prince video te vinden…alles werd verwijderd i.v.m. het schenden van de auteursrechten…ik heb er nog wel twee gevonden…de nummers Batdance en Partyman allebei gemaakt voor de film Batman uit 1989. Ik heb er nog een mini-CD singeltje van.

Ondanks al die ‘gekkigheid’, waardoor ik hem een beetje uit het oog ben verloren omdat ik een aantal zaken toch iets te dramaqueenerig vond…blijft het reuze zonde en een groot gemis voor de muziekwereld en zijn fans.

When Doves Cry

How can you just leave me standing?

Alone in a world that's so cold? (So cold)

Maybe I'm just too demanding

Maybe I'm just like my father too bold

Maybe you're just like my mother

She's never satisfied (She's never satisfied)

Why do we scream at each other

This is what it sounds like

When doves cry

May He let it Purple Rain in heaven.

Ann

Groen gedoe

Een erg grappig stuk voor de oudjes onder ons die niet aan groen gedoe deden en daar voor aangekeken wordt door de huidige generatie. Wij zouden het milieu verpest hebben...

Ik heb na zorgvuldig zoeken niet de schrijver van dit stuk kunnen vinden.

Vanochtend bij de kassa van een supermarkt stelt een jonge caissière mij voor, dat ik voortaan mijn eigen boodschappentas meebrengt, in plaats van een plastic tas te kopen.
"Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu", zo zegt ze.

Ik verontschuldig me en leg haar uit:
"Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!"

De caissière antwoordt:
"Ja, en dat is nou juist ONS PROBLEEM vandaag-de-dag: JULLIE generatie maakte zich niet druk om het milieu te sparen voor de toekomstige generaties!"

Ze heeft gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen.
Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel.
De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld.

Wij deden echt aan recycling.Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!

Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw.

Wij liepen naar de supermarkt en verplaatsten ons zelf niet iedere keer in een auto, als we 2 straten verder moesten zijn.

Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!
Strontluiers deed moeders in de kookwas, omdat Pampers niet bestonden.

De gewassen kleren aan de drooglijn in de tuin en niet in een energieverslindende wasdroger. Wind- en zonnen energie droogden onze kleren echt - vroeger, in onze dagen.

Onze kinderen droegen de afdankertjes van de oudste en kregen niet altijd gloednieuwe kleren.

Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

In die tijd hadden we één tv en radio in huis en zeker niet een op elke kamer.
De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van een kamer wand.

In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden.

Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie.

In die tijd gebruikten ik geen motor maai apparaat op benzine als ik het gras ging maaien. Ik gebruikte daarvoor een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht.

Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die werken op elektriciteit.

Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.

Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die na 30 slokken wordt weggegooid.

Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen.

Wij vervingen de mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is.

Maar, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.

Onze kinderen liepen of fietsten naar school of het zwembad in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken.

Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien.

En wij hadden geen smart telefoon nodig die een signaal moet op te vangen van een satelliet, die honderden kilometers verderop in de ruimte hangt, zodat de huidige generatie de hele dag bereikbaar is of om uit te zoeken waar dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.

Maar is het niet in-en-in triest dat vele van de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij 'oudere mensen' waren, gewoon omdat wij 'dat groene gedoe' niet hadden in onze tijd?

En nu gaat oma koffie drinken.

Hoe het leesvirus begon...

Mijn eerste boek zal een kleurboek zijn geweest, daarna een prentenboek of iets dergelijks, maar mijn eerste ECHTE boek was de Bijbel. Het oude testament.

Ik had in onze straat twee vriendinnen. Zij gingen naar een openbare school en ik ging naar een katholieke. Dat was gewoon zo. Niet dat mijn ouders overdreven religieus waren, het werd gewoon zo doorgegeven.
De verhalen in de Bijbel vond ik zo geweldig dat ik al spoedig alle bijbelnamen en het bijbehorende verhaal op kon dreunen. Wanneer mijn vriendinnetjes kwamen las ik hen steevast voor over Jacob en Ezau en over Jozef en Benjamin. Dat waren mijn favoriete verhalen. Ik wist toen al wat ik later wilde worden: NON!

Ergens in dit verhaal ben ik mijn vriendinnen verloren, maar ik was standvastig. Totdat iemand mij vertelde dat nonnen niet mochten trouwen. Ik raakte in de pubertijd en mijn interesse in jongens was ondertussen behoorlijk gegroeid. Zonder een man zou ik nooit kinderen krijgen en ik besloot dat de Heer het mij wel zou vergeven. Soms moet je gewoon je mening of interesse bijstellen.

Ik heb de Bijbel toen verruild voor Wipneus en Pim, Guus Kuijer, de vijf detectives serie en later voor de bouquetreeks. Het nieuwe testament vond ik toch al niet zo bijzonder. Op een rommelmarkt kocht ik mijn eerste boekje van mijn gespaarde centjes. Het was een roman uit de Saffierreeks. Ik heb ze, door de jaren heen, allemaal gekocht op nummer twee na (nooit kunnen vinden). Op een gegeven moment las ik ze niet meer, maar was het zo’n hebbedingetje. Elke rommelmarkt struinde ik af op zoek naar de ontbrekende delen. Met een lijstje op zak, streepte ik vol geluk het nummer door wanneer ik weer een aankoop had gedaan. Zelfs mijn huidige man, die enkel op het toilet de grappen las van Max tailleur, hielp mij zoeken.

Toch is het lezen toen ergens gestopt. Ik mocht graag tekenen en schrijven, maar verplicht lezen was niet mijn ding. Beowolf voor Engels en voor Duits boeken uit de Biedermeierzeit, lang leve de uittreksels!

Mijn mondeling examen was dan ook een crime. Had ik de uittreksels wel goed bestudeerd? De leraar Duits was nogal een statig man zonder gevoel voor humor. Met knikkende knieën en zenuwen die door mijn keel gierden, zat ik voor het lokaal te wachten tot ik binnen werd geroepen. De deur ging open en een huilende leerling verliet het lokaal. Ik staarde die persoon nog even na, maar zei niets. Het was in elk geval niet goed voor mijn zelfvertrouwen.
Het antwoord op de eerste vraag wist ik al niet. Zie je wel, trut! Je had het boek gewoon moeten lezen. Vraag twee, ik zweeg. Er viel een pijnlijke stilte en ik voelde mijn tranen achter mijn oogleden prikken. Vraag drie was simpel; ’Hoe heet jij?’ Maar ook daarop gaf ik geen antwoord. Ik barste in tranen uit en riep snikkend; ’Dat weet ik ook niet meer.’
De beste man heeft mij naar huis gestuurd met de mededeling dat ik ’s middags maar terug moest komen. Wat een drama. Uiteraard ben ik dat jaar gezakt, ondanks dat ik voor Duits nog een voldoende had gehaald. Alle uittreksels heb ik toen spontaan weggegooid. Het waren Bernlef, Simon Carmiggelt en Mulisch die mij weer aan het lezen kregen. Daar ben ik ze nu nog dankbaar voor.

Ik heb mijn leesmomenten, ben best wel een trage lezer, maar ik geniet er enorm van. Zo grappig om terug te kijken hoe het is begonnen. Als ik nu naar mijn kinderen kijk is het zo herkenbaar. Ik verplicht ze niets, het is het boek wat je uiteindelijk moet pakken om een volgende te willen lezen. Mijn kinderen vinden lezen maar suf. Toch leg ik steevast een boek op hun nachtkastje. Sinds mijn zoon Harry Potter naast zijn bed heeft liggen, zie ik vaak het licht van een nachtlampje onder zijn deur door schijnen. Het is dan allang bedtijd, maar ik zeg lekker niets.

Ben zo benieuwd wat jullie eerste boek was. Waar ik Bijbel zeg, denk ik dat mijn zoon later Harry Potter zegt!

(Oh ja, met die vriendschap is het later wel goed gekomen.)

Nancy Elferink

De groeten in het nieuwe jaar

Bij de start van het nieuwe jaar hoort natuurlijk ook het traditionele Nieuwjaarsgroeten.

Dit kan af en toe resulteren in een dans tussen uitdeler en ontvanger van de Nieuwjaarsgroet, wat vaak nogal ongemakkelijk kan aanvoelen en soms lachwekkende situaties met zich meebrengt.

Voor de één is een zwak handje al genoeg, het liefst ook zo kort mogelijk, aangevuld met de woorden ‘beste wensen’ en het paniekerig ontwijken van de ogen van de uitdeler om een verder gesprek te voorkomen, sociale interacties zijn al ongemakkelijk genoeg. Sommige ontvangers nemen de moeite niet eens om op te staan en geven vanuit zittende houding een hand, vergezeld met wat Nieuwjaarsgemompel om vervolgens snel weer door te gaan met de dagelijkse beslommeringen.

Sommige uitdelers, zo het lijkt, kijken het hele jaar uit naar de Nieuwjaarsgroet en nemen geen genoegen met een los handje of een ontwijkende blik. Een stevige handdruk, drie natte zoenen op de wang, als je pech hebt ook nog een stevige knuffel en ‘De allerbeste wensen, hé. Gelukkig Nieuwjaar! Meid, ik heb zo’n leuk oud en nieuw gehad, bla, bla, bla’ en zo de hele kamer afgaand. Om te voorkomen dat de ontvanger kan vluchten wordt de hand net iets te lang vastgehouden, vaak nog omklemd met de andere hand, wat bij de ontvanger een wanhopig lachje op het gezicht brengt. Anderen stappen bij de Nieuwjaarsborrel wat makkelijker over een drempel, met behulp van een glaasje champagne, en breken bij anderen in een gesprek om de wensen en drie zoenen aan de verbaasde ontvanger op te dringen, Herman Finkers of niet.

Sommige personen wil je natuurlijk ook graag uit de weg gaan: die collega met zijn zweterige handen, die jongen met zijn vers ontpopte puisten, die tante die net iets te dicht op de lippen zoent, om over lichaamsgeuren maar niet te beginnen. Al die gezichten die op je afkomen met snotterige neuzen, koortslippen, plakkerige zoenen, wanneer hebben ze eigenlijk voor het laatst hun handen gewassen. Die lucht!

Snel neem ik nog een slok koffie om mijn ochtendadem bij te werken en wat mensen op afstand te houden.

Ook de willekeur maakt het lastig in te schatten wanneer je nu wel of niet iemand de hand kan schudden: wacht je tot de ander wat zegt, begin je uit eigen beweging of wil je niet overkomen als een sukkel omdat de ander niets terugzegt, wanneer is het verantwoord om gewoon bot te zijn en de andere niet meer te verwensen, ik bedoel het beste te wensen. Uniformiteit is soms zo verkeerd nog niet.

De meesten weten ondertussen wel dat het tot en met 6 januari gepast is om elkaar een groet toe te werpen, 'het kan nog net, hé'. Op 7 januari verandert dit in 'eigenlijk kan het niet meer, maar toch...' Als je het dan weet, waarom doe je het dan toch?! Of valt alles goed te praten als je van te voren aankondigt dat je iets doet wat buiten de regel valt: 'eigenlijk mag het niet, maar ik neem deze spullen gratis mee uit je winkel'. Zolang je er schijnheilig bij lacht kom je er mee misschien mee weg.

Het is pas feest als Balthasar, Caspar en Melchior zijn geweest. Gisteren wilde ik je best nog een gelukkig Nieuwjaar wensen, maar vandaag hoop ik dat je...
7 januari is het onofficiële einde van de feestweken. Tegenwoordig gaat dit nagenoeg geruisloos aan ons voorbij, hier en daar nog gaan de kinderen net als met Sint Maarten langs de huizen voor een liedje en een snoepje, want snoepjes hebben we nog niet genoeg gehad.
Tot aan Pasen hoeven we geen handjes en zoentjes te geven, totdat er iemand jarig is natuurlijk.
Geef je dan wel drie zoenen, ga je de hele kamer af, gooi je de verjaardagsgroet de kamer in voor wie het wil horen?

Sociaal zijn....het blijft een uitdaging.

Dode dieren in een boek

Ik moet iets bekennen:Ik ben een muts! En niet zomaar een muts, nee ik ben een sentimentele muts.

Ik hou van dieren. Heb zelf 2 poezenbeesten. Zou graag nog een hond willen, zo'n saucijs op pootjes bijvoorbeeld. Die dan ook Saucijs zou gaan heten...

Maar goed, ik dwaal af.
Waarom ben ik dan een muts? Ik hoor het jullie denken...
Ik jank, grien, huil dikke tranen als er een dier doodgaat, of erger nog, vermoord wordt in een boek. Man man man...diepe tranendallen ga ik door. Vreselijk!
Uiteraard snap ik vaak de functie van het dode dier in het boek, maar toch...ik kan er slecht tegen...

Die 2 van mij weten al hoe laat het is als ik huilend mijn boek wegleg en opsta: verplicht knuffelen! Bono is er dol op, maar Lennon moet er niks van hebben...

Lieve schrijvers:
Ik weet best dat het soms voor het verhaal nodig is dat een dier doodgaat, maar ik word er wel heel erg verdrietig van...

Oké, ik ben een muts...

Juul

nieuwe column: boekkronkels

Boekkronkels

Een nieuw jaar, een nieuwe column.

Vanaf vandaag zal ik elke 2 weken een column schrijven naar aanleiding van een boektitel.

De inhoud van de column zal weinig tot niets met de inhoud van het boek te maken hebben. Ik ga associëren, wat komt er bij mij op als ik de titel lees? Dat kan dus, hopelijk, alle kanten op gaan.

Enne....mochten jullie een titel weten waar ik mee aan de slag mag, gooi het gerust in de groep!

Ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden!

Julia

Rituelen

Afgelopen woensdag begon ik met frisse moed (en eens een keer op tijd) aan het stukje voor B&S. Ik opende een nieuw document op mijn Macje en typte de titel. Daarna googelde ik naar een Wikipediapagina over het onderwerp om er iets meer over te lezen en toen werd ik afgeleid. Ik liep even achter de computer vandaan en toen ik terugkwam was mijn hoofd net zo blanco als het document voor me op het scherm. Eh…tsja…wat wilde ik ook alweer schrijven…ehm…de Wikipediapagina hielp me ook al niet verder.

Pfffff…nou eerst maar even wat anders doen dan…misschien schiet het me zo nog te binnen….en ik wacht nog steeds eigenlijk…want ik weet het serieus niet meer. Als ik over het onderwerp nadenk, komen er ook niet direct leuke anekdotes bovendrijven…dus dat is het ook niet geweest.

Nu kan ik natuurlijk wel een hele column vol schrijven over hoe suf het is om het te vergeten en zo, maar dat ga ik niet doen…dat is saai. Dus op zoek naar een ander onderwerp…ik heb altijd een ‘laatje’ met reserve-onderwerpen, maar bij niet één dacht ik Jaaaa…daar ga ik een stukje over schrijven. Jemigdepemig…

Ik ging er maar eens een nachtje over slapen...het werden 3 nachtjes en toen was er nog steeds niks boven komen drijven. Shoot, maar nu was het inmiddels al zaterdagochtend en de deadline kwam er al aanrennen.

Wat ik nog wel wist was dat ik op het onderwerp was gekomen door een liedje. Een liedje dat al de hele week door mijn hoofd spookte. ‘Beauty of the Ritual’ van Mathilde Santing. 

Toen ik dat liedje hoorde wist ik dat ik iets over rituals wilde schrijven. Nee niet over de zalige doucheschuim, maar over rituelen. Rituelen en gewoontes. Op Wikipedia staat: ‘Een ritueel is een opeenvolging van handelingen in een bepaalde volgorde en op een welbepaalde plaats.’ en dat er veel religieuze rituelen zijn en ook in de psychologie zijn ze er ook in geïnteresseerd. Daar worden vooral de bizarre privérituelen van dwangpatiënten bestudeerd en de rituelen in de alledaagse activiteiten bij autisten.

Ik wil het wat luchtiger houden en het ook dichterbij mezelf. Nou heb ik verre van interessante ochtendritueel…ik sta op, douche, geef de katten eten, kleed me aan en ga naar het werk en dat 4 dagen per week. Geen ritueel om nou een hele column mee te vullen en 's avonds heb ik eigenlijk niet echt een ritueel, nou ja er is wel iets wat ik altijd doe voordat ik naar bed ga en dan bedoel ik niet het tandenpoetsen en zo.

Elke avond voor ik ga slapen leg ik (op vaste plekken anders kan Gekkenhuis het niet vinden) brokjes neer, zodat Daantje en de mafkees wat te doen hebben voor ze gaan slapen. Zo ver de rituelen dus in huize K en echt niet boeiend genoeg voor een stukje.

En ineens weet ik het weer…hetgeen waar ik het over wilde hebben…ik wilde via de Nieuw Zeelandse Haka (een ceremoniële Maori-dans. De bekendste is de Ka Mate voor elke wedstrijd uitgevoerd door het Nieuw Zeelandse rugbyteam) overgaan op tatoeages…allebei geloof gerelateerde rituelen bij de Maori’s. Zelf heb ik een Moko, een Maori-tattoo op mijn enkel, gezet door Gordon Toi Hatfield, een van de bekendste op dat gebied. Hij zette Moko’s o.a. bij Ben Harper, Robbie Williams, Barry Hay, Johnny de Mol…en bij mij dus ;-) Over die traditionele Ta Moko’s heeft hij samen met Patricia Steur boeken gemaakt, o.a. ‘Dedicated by Blood’ en ‘Thin Blue Line’. 

Ik heb mijn Moko sinds 2001, Gordon Toi was vanaf eind jaren ’90 elke zomer een maand of 2 à 3 in het ‘Stadsmuseum ’t Oude Huis’ in Zoetermeer, het enige museum in de wereldstad waar ik toen woonde. In het museum was een tentoonstelling van Maori kunst en de foto’s van Patricia Steur…en Gordon kwam dan tatoeages zetten en geld verdienen voor zijn stam in New Zeeland. Ik was al een paar jaar aan het dralen, ik wilde heel graag een tattoo, maar omdat Moko’s moeten horen bij de persoon en ook omdat Gordon dan de te tatoeëren plek bepaalde durfde ik het niet direct aan. Stel dat hij vond dat ik er een op mijn kin moest krijgen.

Het derde jaar dat hij kwam toch maar de stoute schoenen aangetrokken en naar binnen gestapt…het was heel druk en na mijn uitleg over wat ik wilde werd me gevraagd om ’s middags terug te komen. En dat deed ik, ik gaf Gordon de vrije hand wat betreft het ‘plaatje’ maar gaf wel aan dat hij de tattoo mocht zetten op mijn rug/schouderbladen, enkel of bovenarm…hij koos voor mijn enkel en na een kort gesprekje, waardoor hij iets meer over me te weten kwam…voornamelijk sterrenbeeld en karakter, maakte hij de Moko. Het werd iets met innerlijk en uiterlijk (een soort Yin/Yang) en mijn sterrenbeeld Schorpioen. 

Ik wil er best nog wel een tattoo bij, waarschijnlijk wordt het een tekstregel…een quote uit een boek of een regel uit het nummer ‘Grievance’ van Pearl Jam en tevens mijn levensmotto ‘I will feel alive as long as I am free’.

Ik eindig met de Haka ;-)

Ka mate! Ka mate! Ka ora! Ka ora!

Ka mate! Ka mate! Ka ora! Ka ora!

Tenei te tangata puhuru huru

Nana nei i tiki mai

Whakawhiti te ra

A upa ... ne! A upa ... ne!

A upane kaupane whiti te ra!

Hi!!

De betekenis is: dit is de moedige man die de zon terugbracht zodat ze weer kon schijnen. De moedige man was eigenlijk zijn vriend die hem bescherming gaf. De zon die weer scheen was een toespeling op het feit dat hij weer een toekomst en een dag te leven had.

Ann

Over lijden door Alexander

Over lijden

Hoe ziekte een gezin laat lijden.

Machteloos toezien hoe een geliefde een niet te genezen pijn heeft.

Verzachtende woorden die de ziel sterken.

Woorden die tot op de botten raken.

Het hart wil nog wel.

'Vergeet niet te zeggen dat je van iemand houdt, vandaag kan je laatste kans zijn.'

Het Woord dat je raakt in het hart.

Hoe een ziekte een gezin verscheurt.

Lijden is zo eenzaam.

De lijdensweg vol helpende handen.

Als iedereen weg is vloeien de tranen, als je denkt dat niemand kijkt.

Lijden als je haar in stilte ziet huilen.

Hoe ziekte een gezin bij elkaar brengt.

Gedane zaken nemen geen keer.

Vergiffenis is een verlossing.

Acceptatie een noodzaak.

Heengaan is weer net als thuiskomen.

Tranen van verdriet en vreugde.

Vreugde dat de pijn voorbij is.

Verdriet dat de ziel naar huis is gegaan.

De herinneringen sterken de ziel.

De pijn blijft achter en wordt gedeeld.

Het lijden is over.

Eerlijkheid voorop bij een recensie? of liever slijmen?

Liefde. Haat. Verraad. Noodlot.

Getelde dagen

Er is een nieuwe superieure thriller van eigen bodem uit. Getelde dagen laat de verwoestende werking zien van een gestrand huwelijk waarbij de spanning voelbaar is op elke bladzijde.

'Een thriller waarbij je de dagen aftelt naar de ontknoping' ***** De Telegraaf

'Siska Mulder scherpzinniger dan ooit, spannender dan ooit. Met Getelde dagen voegt ze zich bij de allerbeste misdaadauteurs van Nederland.' Crimezone

'Niets is wat het lijkt in Getelde dagen.' Margriet

'Van de ontknoping zult u beslist nachtenlang wakker liggen'. Zin

'Met dit boek heeft deze schrijfster weer een juweel afgeleverd waarmee ze laat zien dat ze tot de absolute TOP behoort en het lezen van haar boeken een feestje is.' Thrillerlovers

Als je dit zo leest, dan denk je als lezer bijna van 'dat boek moet ik hebben!'. Toch? Ik baal heel soms van mijn vaak afwijkende mening over een boek. Waarom ik daar van baal? Omdat als je afwijkt van de massa, men dan ook weer gelijk commentaar heeft dat ik bijvoorbeeld een schrijver niet zou mogen. In het geval van ene Corinne Vlamincx beschuldigt ze mij er zelfs van dat ik een lastercampagne voer t.o.v. haar. Waarop ik dan denk 'waarom zou ik?'. Je bent zo onbekend en je boek Beklemd zo slecht, dat ik alleen maar mensen wilde waarschuwen dat het een waardeloos boek is! (en zo heb je eigenlijk alsnog aandacht)

Ho ho Ink! Smaken kunnen verschillen toch? Klopt! In het geval van Getelde dagen van Siska Mulder zal het inderdaad een kwestie van smaak zijn. Siska is kundig genoeg om haar zinnen in mooi en goed Nederlands te schrijven. Ook zitten er geen rare andere fouten in. Maar ik vind het gewoon totaal geen spannend verhaal. Het komt zeer traag op gang en eigenlijk zijn alleen de laatste plusminus 40 bladzijdes spannend. Maar dat heeft zo lang geduurd en je irriteert je zo aan dat gedoe van de hoofdpersonen dat je niet meer kan meeleven. 

Thrillerlovers ligt nachtenlang wakker van de ontknoping? Dan zouden ze hun naam moeten veranderen in spannendeboekjeslovers. Een thriller is het absoluut niet en als je thrillers zo ontzettend loved...dan heb je of nog niet zo veel echte thrillers gelezen...of je slijmt je rot bij de uitgeverij. Ja of Ink, ze hebben een andere smaak? Klopt. Eens.

Ik ben intussen wel zo bekend met tijdschriften, kranten, blogjes en anderen dat ik weet welke smaak ik deel en welke absoluut niet. Als de Telegraaf een boek vijf sterren geeft, zal ik eerst eens heel goed de gehele recensie doorlezen. Als de Margriet en Libelle laaiend enthousiast zijn, weet ik al dat het een zogenaamde echte vrouwenthriller is a la Suzanne Vermeer. Niks mis mee, veel mensen genieten er enorm van. Alleen ik niet.
Als ik bij Thrillerlovers bij de tag Chicklit zie staan (bij een thriller!) dan weet ik ook genoeg. Kat is gek op romantische boekjes en als een spannende roman meer romantiek dan spanning herbergt dan heeft het al minimaal vier sterren te pakken. Maar niks voor mij. Ik lees de bouquetreeks wel als ik een romantisch boekske wil. Als ik een thriller pak, dan wil ik gethrilled worden en niet in slaap gesust met labbekakken romantiek.

Maar wat is het lastig als je de schrijver best aardig vindt en in sommige gevallen heel aardig en het boek echt helemaal niks aan vindt. We hebben ooit met het hele team afgesproken vooral eerlijk te zijn. We hebben zelf zo'n hekel aan de sites waar alleen de boeken die men wel goed vond neergezet worden. Zo leer je nooit de smaak van de makers kennen. Alles is altijd goed. 
En ach dat we daar dan soms mensen tegen ons in het harnas jagen, het zij zo.
Ik hoop gewoon dat men veel van ons kan vinden, maar dat we wel eerlijk zijn. Dat we niet slijmen, omdat we bang zijn anders geen boeken meer te mogen ontvangen ter recensie. Ik denk dat we een mooi blog hebben, dat we juist heel veel reclame maken voor mooie boeken en veel schrijvers een platform geven. 

Maar leuk vind ik het niet om iemands werk, waar hij of zij maanden mee bezig is geweest te beoordelen met dat ik er niks aan vond....

oohhhh...Minions

Ik keek al dagen uit naar zondag de 28e juni, want dan zou ik eindelijk weer eens richting bioscoop gaan waar mijn geliefde gele wezentjes in een film de hoofdrol speelden.
Ik ben al sinds film 1 helemaal lyrisch over deze Minions (verschrikkelijke ikkies zoals ze toen nog genoemd werden).
Waarom ze zo leuk zijn?
Meest logische antwoord: waarom niet?

Maar oke:
1. Ze zijn zo schattig om te zien
2. Ze zijn zo vals met hun scherpe opmerkingen in quotes
3. Zij doen wat jij denkt
4. Ze zijn onverstaanbaar..hoe heerlijk tussen al dat geklets van de gewone mens
5. Een banaan is nooit meer gewoon een banaan
6. Ze maken je zo aan het lachen
7. Hoe leuk om eens wel lol te hebben bij een kinderfilm als je met kinderen naar de bios moet
8. ik kan gerust nog heel lang door gaan hoor.....
Zondag moest ik even flink wat kindermuziek doorstaan (wat een buttmuziek in die kids top zoveel), want Pathe snapt niet helemaal dat er ander publiek bij de Engelse en Nederlandstalige versie zitten.
Ook was ons fans beloofd dat in het première weekend de bioscoop vol zou zijn met

Minionactiviteiten...Nou...Breda deed daar niet zo hard aan mee. Geen beloofde Miniontictacs te bekennen helaas. Geen popcorndozen met afbeelding van de Minions, zoals ook beloofd. Wel medewerkers die met jaloersmakende brillen rondliepen en een lelijke Minion gemaakt van ballonnen. Een kort geel lopertje met wat leeggelopen gele ballonnen die uitkwam zover mogelijk van de ingang....
Nee van Pathe Breda moest je Minionhumeur het niet hebben. Gelukkig lig je tijdens de film zo ontzettend vaak dubbel dat je dat allemaal vergeet (tot je hier eens tukje gaat typen). Mijn medebioscoopgenoot riep toen de aftiteling liep dat we van de week weer gaan. De minionsfilm is juist zo grappig door alle volwassen grappen die door de film heen zitten.
Pak een neefje, buurkind of eigen kind mee en heb een genoeglijke biosbezoek. Maar als je echt lol wil hebben, pak je je partner mee en kiest de Engelse versie.

Have fun...

Column

Het gevaar komt van...ja, van waar eigenlijk???

Ik ben een kind van de jaren '80. Althans, ik ben geboren begin jaren '70. In de jaren '80 begon mijn bewustwording van de wereld om mij en wat er speelde in de wereld. Zowel in het groot, als in het klein.

In die jaren was het duidelijk wie de "slechterik" was, en nee, dan bedoel ik niet de Baron van Bassie en Adriaan...

Het gevaar kwam uit het Oosten, het zogenaamde Warschau-pact. Wij woonden veilig aan de goede, en vrije kant, van het Ijzeren Gordijn.

Goed, hier in het vrije Europa waren dan wel regelmatig bomaanslagen, maar dat was allemaal voor een hoger en beter doel...Vrij Ierland, Vrij Baskenland, Vrije dieren, Lief voor mensen en ga zo maar door.

Nee, datgene waar we echt bang voor waren, was DE KNOP die zowel de Sovjet Unie als de Verenigde Staten hadden. Een knop die echt niet zo 1,2,3 ingedrukt zou worden.

We leefden een vrij zorgeloos leventje, al wisten we dat toen natuurlijk niet.

Toen kwam uiteindelijk 2001. En de wereld stond op zijn kop. Alle veiligheid die we voelden was in 1 klap verdwenen. De dag dat er 2 vliegtuigen zich in het WTC boorden, en een 3e vliegtuig probeerde te "landen" op het Pentagon...Doelbewuste acties. Acties die, denk ik nog steeds, bedoeld waren om vooral heel veel angst te zaaien...En ik moet toegeven, dat is zeer goed gelukt! 

De buurman, die moslim was, werd niet meer vertrouwd. Want die was ook vast "net zo". Al bleek in Nederland, dat juist de niet-moslim buurman gevaarlijk te zijn, denk aan de moordenaar van Pim Fortuyn, de schutter in Alphen a/d Rijn en de aanslag op de Koninklijke familie...

Maar goed, het gevaar kwam van Al Qaida. Na New York volgden nog grote aanslagen in Madrid en Londen. Maar verder viel het hier in het Westen nog wel mee. 

En laten we eerlijk zijn: ons gevoel van veiligheid wordt bepaald door wat er in onze achtertuin gebeurt. Dus een tereuraanslag in Madrid vinden we erger dan in Pakistan, want dat is een ver van mijn bed show...

En nu...nu is er IS. Twee lettertjes maar....maar wel 2 lettertjes die dood en verderf zaaien. En voor welk doel? Mij is het inmiddels niet meer duidelijk. Het voelt voor mij alsof het alleen maar om het bang maken gaat. De grote bek, zodat je uiteindelijk het schoolplein ( de wereld ) kan regeren.

Ik denk ook dat waar Al Qaida nog redelijk gestructureerd overkwam, IS vooral een stel losgeslagen wilden zijn. Gevaarlijke wilden.

In januari is natuurlijk de aanslag op het tijdschrift Charlie Hebdo geweest. Dat ging ons bevattingsniveau al te boven. Maar vandaag ( vrijdag 26 juni ) zijn er 3 aanslagen tegelijk geweest. In Frankrijk, bijna om de hoek. In Tunesië in een toeristengebied en in Koeweit bij een moskee. Ik vind dat beangstigend.

Soms verlang ik terug naar die naïeve veiligheid die we in de jaren '80 hadden. Een wereld waarin de dingen duidelijk waren: je hoorde of bij de Verenigde Staten of de Sovjet Unie. Lekker overzichtelijk.

Nu weet ik soms in mijn eigen land wat ik wel of niet zou kunnen zeggen. Dus kies ik er voor om maar gewoon te zeggen wat ik kwijt wil, in de hoop dat ik niemand dusdanig tegen de schenen schop dat ik moet gaan uitkijken.

Want ondanks alles....ik geloof in een Nederland van het vrije woord, maar met respect voor de ander!

Juul

Er moet me iets van het hart van aan mijn hart gaat

Facebook doet zaterdag een oproep om je profiel op te fleuren met regenbooggedoe. Dit in het kader dat vrijdag j.l. in heel Amerika getrouwd mag worden door gaypeople.
Gaaf natuurlijk dat het mag!

Maar dat facebook "ons"moet oproepen tot een ludieke actie maakt mij eerlijk gezegd wat misselijk. Overal zag ik die vlaggen verschijnen op profielfoto's. Bizar.
Stond facebook vooraan met acties toen het nog niet mocht? Welnee.
 In de afgelopen jaren werden  bijvoorbeeld transgenders hun profiel verwijderd bij datzelfde facebook. Foto's van zoenende mannen werden verwijderd wegens aanstootgevend gedrag. Heb jij toen facebook benaderd dat ze dit niet konden maken? Nee toch zeker? Heb jij petities ondertekend voor gelijke rechten in Amerika? Nee he..Doe je dan tenminste iets in Nederland of Vlaanderen voor homorechten? Nee? Maar je deelt wel deze domme makkelijke actie van Facebook. Facebook die alles registreerd en overal aan verdient? Wat voor reclames zullen jou binnenkort aangeboden worden op je facebookpagina? 
Waarom als je dan zo trots ben dat homo's ook het heterogedoe mogen omarmen, zette je gisteren zelf niet iets op je tijdslijn? Waarom altijd met de kudde meelopen? Je suis Charlie toendertijd. Flikker op met dat nadoen en de mening van de massa volgen. Sta verdorie op als het nodig is en niet via zo'n veilige niksactie van facebook...

Ga niet lollig op de gaypride in Amsterdam dansen waar je geen gevaar loopt, maar help dan ook andere landen waar de rechten nog totaal niks zijn. Onze godverdomse koning ging naar Rusland en zat met een drankje met Poetin gezellig te kletsen bij de Olympische Spelen..Herinner je je dat nog? Waar was jij toen? Of vond je de Olympische Spelen te belangrijk? Vlak daarvoor werd een hele enge anti homowet aangenomen in dat land.
Goh en dit jaar loopt die creep met zijn leger Georgië in. Jagen rebellen een vliegtuig uit de lucht en dan opeens....dan opeens is Poetin een enge man. Dan vindt een grote groep dat en die groep wordt groter met mensen die alles mee knikken.

Iemand zei me niet zo druk te maken: het is toch een ludieke actie? Als we tegen iedereen die in de jaren 70 en daarna die opkwam voor onze rechten hadden gezegd van doe maar niet joh. Maak je niet druk. Laten we lekker allemaal gewoon stil in de kast blijven. Laten we ons zo vrouwelijk mogelijk voordoen en hopen dat niemand ons herkent. Met dat soort laffe mensen zorgen we  er voor dat er nog steeds mensen op late leeftijd pas uit de kast durven te komen. Die zelfs eerst trouwen met een partner van het andere geslacht, omdat ze bang voor de reacties zijn.
Nog steeds zijn er mensen die op hun werk er niet voor uit durven te komen dat ze homo zijn. Onder het mom (SMOES) dat het toch niet uitmaakt of je collega dat weet... Je collega weet het allang muts; iedereen roddelt over je dat je er zo vaag over doet. In het onderwijs  bijvoorbeeld moeten leraren gewoon zich zelf zijn en kunnen een leerling laten zien dat homo's ook gewone mensen zijn. Gewoon met al hun rare eigen eigenaardigheden. Als jij als volwassene je zelf al verstopt, wanneer zal het dan echt gewoon worden?
Wees niet laf, maar strijd mee of zwijg helemaal...

The Lau is van de wereld

24 juni 2015: Het nieuws komt binnen dat Thé Lau is overleden. Zeker niet onverwacht, maar toch schrik ik er van en pink een klein traantje weg...

Thé Lau, zanger van The Scene, de band die ik in mijn studententijd regelmatig heb zien optreden. Vooral op gratis festivals, van groot (Parkpop, 3x) tot klein (bv Nieuwe wereldfestival met ook Michael Gorbatsjov). Als het even kon, was ik er bij. Vooraan en keihard meezingen met de geweldige teksten. En altijd hopen dat mijn favoriet 'Rigoureus' ook voorbij zou komen. Gelukkig was dat vaak het geval.

The Scene, een band die ik onder andere ben gaan volgen vanwege de meer dan leuke drummer: Jeroen Booy, die eerder al een Scooter was bij Roberto. Maar al snel was ik om en was de hele band favoriet. Jaren heb ik met een The Scene-t-shirt rondgelopen met daarop de gitarist, Eus. En zo stoer: een vrouwelijke bassiste! Vond ik echt erg tof!

De muziek heeft me door menig moeilijke periode geholpen. Maar me ook heerlijk laten stuiteren op, uiteraard: 'Iedereen is van de wereld'. Dagenlang daarna was ik schor, heerlijk!   

In april 2014 werd maakte Thé Lau bekend dat hij ongeneeslijk ziek was, keelkanker. Hoe wrang, de man met de rauwe, hese en tedere stem, gaat dood aan keelkanker...

Uiteraard schrok ik daarvan, Thé Lau, The Scene...mooie herinneringen...

Er werden afscheidsconcerten aangekondigd die uitverkocht waren voor je met je ogen kon knipperen. Helaas was ik er niet bij. Ook stond The Scene eindelijk op Pinkpop! Laat, maar niet te laat. Misschien vanwege valse sentimenten (en misschien ben ik nu wel vals...), maar zelf vonden ze het geweldig. Dus wie ben ik om daar dan iets van te vinden?

Overal in praatprogramma's kwam Thé zijn verhaal vertellen. Prijzen werden uitgedeeld. De band kreeg meer pauwen in hun reet gestoken dan in de jaren '90 toen ze echt groot waren. Ergens vind ik dat dan jammer. In de jaren '90 waren ze ook al goed hoor! Niet nu opeens omdat de zanger doodgaat...

Maar goed, beter laat dan nooit...

En voor mij een mooie gelegenheid om mooie herinneringen op te halen.

En nu is hij er niet meer...de man die mijn studententijd een geluid heeft gegeven. Thé Lau...Goede reis!

Juul