Slapeloos van Romy Hausmann

 Titel: Slapeloos

Auteur: Romy Hausmann

Uitgeverij: HarperCollins

Publicatiedatum: augustus 2020

Recensie door: Karin

2 sterren

 

Wat vind ik van de cover?

Bijzondere cover, alhoewel ik niet zo direct kan zeggen wat er wordt afgebeeld, is het zo’n poppetje van galgje?? De titel is in grote zwarte letters afgebeeld, de naam van de auteur in het rood, en dan een grote rode bol, met de tekst ‘#1 bestsellerauteur’.

Wat verwacht ik van tevoren?

Ik kende de schrijfster nog niet, ze heeft blijkbaar al wel eerder boeken geschreven, maar ik was haar nog niet tegengekomen. Ik ben eerlijk gezegd ook niet echt bekend met Duitse auteurs, dus zeker iets nieuws voor mij. Uiteraard ben ik onmiddellijk gegrepen door de omschrijving als ‘bloedstollende psychologische thriller’. Benieuwd of ik na ‘Slapeloos’ ook haar andere boeken wil lezen.

 ●         Er zijn zoveel leugenaars op de wereld, we hebben er immers dagelijks mee te maken. Lafaards die alleen maar hun hachje willen redden. Je moet niet liegen tegen mensen die je iets waard zijn. Wat voor gevolgen dat ook voor jezelf mag hebben.

Mijn recensie:

Als ik zo’n 30 pagina’s ver ben, ben ik vooral verward, de verschillende, soms heel erg korte hoofdstukken met telkens een ander vertelperspectief wisselen elkaar in hoog tempo af, voorlopig in een onduidelijk stramien. Ik ben helemaal niet mee met waar het verhaal zich afspeelt, wat er aan de hand is, en wie wie is. Ik hoop maar dat het allemaal heel erg snel duidelijk zal worden.

Maar ook als ik al een heel eind op weg ben in het boek, blijf ik de opbouw van het boek vooral verwarrend vinden. Het duurt best wel heel erg lang eer je de onderlinge verbanden een klein beetje begint te begrijpen en hoewel ik dat in sommige boeken helemaal niet erg vind, stoort het me in dit verhaal wel. Er wordt ook heel veel beschreven, en doordat je hiermee alleen maar meer info te verwerken krijgt, maakt dat voor mij alleen maar meer ingewikkeld.

Ik merk dat mijn aandacht afneemt en dat ik vooral blijf doorlezen omdat ik gewoon wil weten hoe het in elkaar zit, jammer genoeg, voor dit boek, is dat niet positief bedoeld.

Al bij al is het basisidee van het verhaal goed, maar de uitwerking is naar mijn gevoel te complex en te verwarrend, waardoor ik dit boek niet echt als een aangenaam lezend boek heb ervaren.

Ik vrees dat dat ik in mijn eindbeoordeling voor ‘slapeloos’ blijf steken op 2 sterren.

●         Anders dan de botten van volwassenen versplinteren kinderbotten niet als ze breken, omdat het kinderskelet nog in de groei en daardoor elastischer is, en ze genezen sneller. Pijnlijk is het wel, zo’n gebroken pols - dat hoefde jij niet te mee te maken.

Zelfs als we zwijgen van Marieke Nijkamp

 Zelfs als we Zwijgen vertelt het verhaal van vijf vrienden die samenkomen in een hut in de bergen. Ze

spelen voor de laatste keer een Live Action Role Playing Game die ze de laatste jaren vaak hebben gespeeld, voor ze hun eigen weg zullen gaan. Het wordt niet het ontspannen weekend wat ze voor ogen hadden; als hun eigen geheimen en demonen een rol gaan spelen in het spel, wordt het gevaarlijk.

 

Dit spannende verhaal met soms horror-achtige scènes geeft zich in eerste instantie niet makkelijk prijs. Ondanks de actie waar de lezer meteen in belandt, leidde de afwisseling van in de ik-vorm sprekende personages en de aanduiding van non-binaire personen in het begin tot hard werken. Als de personages na een aantal hoofdstukken steeds meer hun eigen stem krijgen, neemt de spanning toe en krijgt de afwisselende ik-vorm ook meerwaarde. Je ziet gebeurtenissen door verschillende ogen, wat het verhaal intrigerend maakt.

 

“De berg heeft honger. De nacht heeft tanden. En allebei eisen ze dat hun prijs wordt betaald met bloed.”

 

Diversiteit is een belangrijk thema, dat mooi wordt uitgewerkt in bespiegelingen, achtergrondverhalen en gedachtestromen van de verschillende personages, die soms volwassen aandoen. Zo zegt Maddy in hoofdstuk 2:

 

“Ook al hebben ze de mond vol van non-verbale taal en van hoe belangrijk die is, ze realiseren zich niet hoe onbewust de meeste reacties zijn.”

 

Er zitten veel van dit soort mooie observaties in het boek die zeer de moeite waard zijn, maar soms wel voor wat vertraging zorgen. De game is heel knap neergezet, en wat het spel met de spelers doet. De achtergrond van alle personages en inzicht in hun manier van denken maken het gelaagd en geven het een meerwaarde die je lang niet altijd in thrillers vindt. Wel voelt het hierdoor soms als veel voor één verhaal. Het eind is weinig verrassend, maar het boek geeft genoeg stof tot nadenken om het tot een spannende leeservaring te maken. Vooral lezers op zoek naar diepgang in personages zullen van het boek genieten.

 

 

Hoewel de aanduidingen van een non-binair karakter met hen/hun in het begin even wennen is, is dat de moeite waard en het is prijzenswaardig dat de auteur kiest voor deze formuleringen, om lezers daar vertrouwd mee te maken. Zoals Ever zegt in hoofdstuk 22:

 

« Geen enkele vorm van kunst of expressie, inclusief games, is per definitie ooit neutraal. Elke keus die we maken bij het opbouwen van een wereld, of die nu iets insluit of uitsluit, meer op het ene detail gericht is als op het andere, is een statement. Of het nou gaat om de puzzels die we bedenken of om wat we « anders » of « vreemd » noemen, het is allemaal belangrijk.»

 

Dit soort observaties maken dit verhaal wat mij betreft zeer de moeite waard.

 

 

Alleen van Barbara de Smedt

 

Titel: Alleen
Auteur: Barbara de Smedt
Uitgeverij: Hamley Books
Jaar uitgifte: oktober 2020
Recensie door: Jacqueline
Kraaien: Vette 3,5

Cover
Ik zou zeker het boek opgepakt hebben. Waarom? Eigenlijk door de hele cover. Het babybedje, de titel maar ook zeker de tekst die vermeldt staat! Want waarom is zij zijn obsessie en waarom is de baby zijn wraak? En lukt zijn wraak, blijft zij alleen over of lukt het haar om te vluchten met de baby of blijft hij alleen achter. Of nog erger blijft de baby alleen achter........ een cover die genoeg vragen oproept.

Mijn mening
‘Alleen’ is een goed spannend en boeiend verhaal waarin de personages Julie, Oscar en Tom een hoofdrol hebben. Door gebeurtenissen in hun beide verleden hebben Julie en Oscar niet makkelijk gehad. Julie door het verlies van haar moeder en Oscar......door veel sores en ellende thuis, hij heeft echt een vreselijk jeugd. Want ook op school heeft hij het niet makkelijk. Julie is de enige die het zo en nu en dan voor Oscar opneemt. Oscar is haar hiervoor heel dankbaar maar durft haar dit niet te laten weten. Op enig moment gebeurt er in hun beide leven zoiets heftigst waardoor hun wegen scheiden en ze allebeide een andere pad in hun leven inslaan. Julie denkt daarbij niet meer aan Oscar maar geldt dit ook voor Oscar?
Julie leidt een toch wel losbandig leven en wanneer ze op enig moment zwanger is ontfermd Tom, Julie’s ex-vriend die nog steeds gevoelens voor Julie heeft, zich over haar. Gaat dit goed komen tussen die twee? Is Tom eigenlijk wel zo gek op Julie zoals hij zich voordoet? Of breekt het idee om onverwacht vader te worden hem op en heeft hij Julie wat aangedaan?

De personages zijn goed uitgewerkt en de situaties zijn zo gedetailleerd beschreven dat de angst en de overlevingsdrang die de ontvoerde Julie heeft absoluut met mijn gevoel aan de haal gaan. Natuurlijk probeert ze te ontsnappen (wie zou dit niet doen) en o wat was dat spannend! Maar ook het verdriet, de machteloosheid en boosheid van Tom laat me niet koud. En Oscar die heeft het in zijn leven behoorlijk zwaar te verduren gehad. Kan hij door die zware last het leven wel aan, functioneert hij wel zoals het zou moeten? Ik kan wel verklappen dat ik het bij deze thriller niet droog heb gehouden.

Julie werd voor haar ontvoering gestalkt en had zeker in het begin echt niet door hoe serieus dit was. Barbara de Smedt heeft dit toch wel beladen onderwerp op een kunstige en originele wijze zo in het verhaal kunnen verweven dat vlot weg leest. Het enige wat ik vertragend vind is dat sommige locaties maar ook gebeurtenissen te gedetailleerd worden weergegeven waardoor de voortgang in het verhaal vertraagd. Maar het is niet van dien aard dat ik me er aan irriteer en het boek weg leg. Nee absoluut niet! Het is zelfs zo dat ik een paar uur vrij heb genomen omdat ik wil weten hoe het met Julie afloopt, want zal ze op tijd worden gevonden? Met het thrillerdebuut ‘Alleen’ van Barbara de Smedt heb ik me prima vermaakt!

Spanning: 4
Psychologische ontwikkeling: 3,5
Leesplezier: 3,5
Schrijfstijl: 3,5
Plot: 3,5
Originaliteit: 4

De moorden op Kingfisher Hill van Sophie Hannah

 

 Wat vind ik van de cover?

Een donkerrode achtergrond, een zwart huis met matgouden accenten, de titel centraal in grote witte letters, bovenaan heel sierlijk de vermelding 'Agatha Christie', onderaan de auteursnaam.

Wat verwacht ik van tevoren?
Een nieuw Hercule Poirot mysterie, uiteraard niet geschreven door Agatha Christie zelf, maar wel door Sophie Hannah. Als tiener heb ik best wel veel Christie's en Poirots gelezen, maar ik had er op een bepaald moment een beetje genoeg van en liet de rest, ook de nieuwe reeks, aan mij voorbijgaan. Tot nu toe dan, want als één van de beheerders van Thrillerlezers! mij zo mooi vraagt of ik deze a.u.b. wil lezen, zeg ik natuurlijk ja. Ik ga er onbevooroordeeld aan beginnen en hoop op een fijne detectiveroman.

Quotes die ik het vermelden waard vind:

●    Het is altijd nuttig de chronologie van menselijke relaties te doorgronden.

●    Terwijl het slimste brein van het land borrelde van nieuwe gedachten, deducties en vragen verbeeldde ik me bijna dat ik, kijkend van op mijn stoel, zijn buitengewone eivormige hoofd kon zien opzwellen.

●    Volg je hart in de liefde zonder rekening te houden met wat de maatschappij toestaat, en de kans is groot dat het nadelig voor je uitpakt.

Mijn recensie:
Het verhaal speelt zich af in 1931. Naar mijn gevoel komen zinsbouw en taalgebruik me oubollig en overdadig over, hopelijk went dit snel. Specifiek is dat de manier van schrijven en vertellen ook in het verhaal zelf worden becommentarieerd. Veel wordt verteld via omslachtige dialogen, redelijk bombastisch, en dat maakt het naar mijn gevoel ook een beetje complex om sommige zaken te kunnen volgen. Misschien komt dit omdat de meest thrillers die ik lees meer direct zijn.
Sommige zaken worden heel omzichtig of onder verdoken bewoordingen verhaald, maar dat is ongetwijfeld om de tijdsgeest van de jaren 30 weer te geven.
Wat me ook opvalt, is dat de meeste personages een geweldig gevoel voor drama aan de dag leggen. Het komt me jammer genoeg allemaal een beetje geforceerd over.
Alleszins, Poirot is nog steeds, zoals ik me herinner, heel erg tevreden met zichzelf, pedant en zeker ook irritant…. Sommige zaken veranderen nooit, en in dit geval is dat maar goed ook, want anders zaten we met de karaktermoord op Hercule Poirot!

Wat mij betreft is dit soort van boek, een detectiveroman niet voor mij weggelegd, het stramien en de schrijfstijl liggen me echt niet. Ik vrees dan ook dat ik de rest van de gemiste boeken uit de verschillende reeksen niet opnieuw ga oppakken.

Ik ben er van overtuigd dat veel lezers fan zijn van deze boeken, en gelukkig maar hebben we niet allemaal dezelfde smaak. Ik vrees dat dit niet mijn ding is, zodat ik uitkom op een eindoordeel van 2 sterren.

Nooit meer alleen van Angelique Haak

 

Titel: Nooit meer alleen

Auteur: Angelique Haak

Uitgeverij: Crime compagnie

Jaar uitgifte: september 2020

Recensie door: Jacqueline

 4,5 sterren

 

Cover

Deze cover en de titel spreken mij enorm aan. De titel, de gebroken spiegel, de ogen en de kleuren, het ziet er supergaaf uit!

Een cover die veel aantrekkingskracht op mij heeft!

 

Achterflap

Zes vrienden, verbonden door een groot geheim…

Als Emma een overlijdensbericht onder ogen krijgt, is ze in shock. Gaat het bericht werkelijk over haar vroegere middelbare schoolvriendin Sara? En waarom eindigt het met die drie dikgedrukte letters die ze zo graag wilde vergeten? N.M.A.

Emma gaat op zoek naar de waarheid rond Sara's dood, maar daarbij komen zaken aan het licht die beter voor altijd verborgen hadden kunnen blijven…

 

Mijn mening

Wat een heftig verhaal en wat een emoties! Mijn maag trok gewoon samen bij het lezen van het einde. Een totaal absoluut niet aanzien komend onverwacht einde. Een die ik eerst even moet laten bezinken. Pfft!

 

‘Nooit meer alleen’ is een emotioneel, bijzonder en verrassend verhaal waarin Emma de hoofdrol heeft. Het verhaal speelt zich af in 2019 maar heeft een link naar de gebeurtenissen van de groep vrienden uit het verleden van Emma, namelijk het schooljaar 1994/1995. Vervelende gebeurtenissen die door het overlijden van Sara weer opgerakeld worden. Vooral ook omdat in de overlijdensadvertentie van Sara de letters N.M.A. zijn opgenomen. Voor Emma, na enige aarzelen, het moment om toch contact te zoeken met de vriendengroep van toen. Emma wil weten wie van de vriendengroep hier meer over kan vertellen......

 

Zoals zovele pubers/adolescenten maakt de vriendengroep in hun levensperiode tussen de 12 en 20 een hormonale rollercoaster mee. Daarnaast speelt er ook nog wel het een en ander in de huiselijke kring. Verschillende maatschappelijke en problemen die in het verleden maar ook zeker nog vandaag de dag spelen heeft Angelique Haak op een kunstige wijze in de twee verhaallijnen weten te verweven. Ze heeft een vlotte meeslepende en geloofwaardige schrijfstijl waardoor de problematiek die zich afspeelt, waarbij ik echt af en toe dacht van ‘O mijn hemel’ of ‘echt? serieus?’ en ‘dat meen je niet’ zo heftig binnenkomt dat ik echt wel even moest slikken of ook niet boos werd. Door deze geloofwaardige wijze van schrijven waardoor ik zo meelevende en de emoties ervoer heeft dit mijn leesplezier niet negatief beïnvloed. Nee, integendeel juist, de verhaallijnen zijn zo goed dat je wilt weten hoe het eindigt. Dat het einde me zo van mijn stoel af zou blazen had ik niet verwacht!

 

 

Spanning: 4
Psychologische ontwikkeling personages: 4.5
Leesplezier: 4.5
Schrijfstijl: 4.5
Plot: 4.5
Originaliteit: 4.5

 

Solovlucht van Aloka Liefrink

 

Titel: Solovlucht

Auteur: Aloka Liefrink 

Uitgeverij: Hamley Books

Jaar uitgifte: september 2020

Recensie door: Jacqueline

 4 sterren

 

Cover

Een mooie wenteltrap staat op de cover waar halverwege een vrouw staat afgebeeld die de trap afdaalt. Solovlucht is de titel van het boek waardoor ik denk dat de vrouw ergens voor op de vlucht is. Maar waarvoor? De cover nodigt in ieder geval uit om daar achter te komen.

 

Achterflap

Savarana Termeer heeft een zwaar adoptieverleden achter de rug, wat haar erg kwetsbaar maakt. Wanneer ze na mishandeling door haar vriend voor dood geslagen wordt achtergelaten, spoken de fatale keuzes die haar op dit punt brachten, door haar hoofd.

Voor ze haar huidige vriend Gunter ontmoette, was ze gelukkig en succesvol, na een leven vol geweld. Haar laatste partnerkeuze lijkt haar nu fataal te worden.

Kan ze het tij nog doen keren, of is het al te laat?

 

Mijn mening

Het pittige verhaal dat Aloka Liefrink over de geadopteerde Savarana en Jafar heeft geschreven is een verhaal die bij mij nog wel even na blijft sudderen.

 

Het hoofdpersonage van het verhaal is Savarana, een geadopteerd meisje dat gezin terecht komt waar later ook nog een jongetje (Jafar) wordt geadopteerd. In het gezin ontstaan verschillende problemen waardoor het gezin ontwricht en een echtscheiding is het gevolg. En ook hier, zoals in de meeste gevallen, gaat dit ten koste van de kinderen. 

Ondanks dat het op enig moment lijkt dat stabiliteit en rust is teruggekeerd in het leven van Savarana en Jafar is dat helaas niet het geval. Isabel, de vriendin van de adoptievader van de kinderen, die voor hen zorgt heeft veel invloed op Savarana. Hierdoor neemt Jafar afstand van haar en maakt de keuze om ergens anders te gaan wonen. Het lijkt of dat Savarana in haar puberteit eerst wel gelukkig is maar is dat wel zo? Doet Savarana in haar jonge leven niet te veel concessies om de harmonie te bewaren en iedereen te pleasen? Wanneer Savarana Roel ontmoet en verliefd wordt, kiest ze voor hem maar of dat de juiste keuze is........

 

Het is een ontzettend realistisch en gedetailleerd verhaal dat Aloka heeft geschreven. Een waarin zowel geestelijke als fysieke mishandeling de boventoon voert. Een waar je als vrouw nooit in terecht wilt komen en toch gebeurt het vaker dan ik vermoed. Ook de gedachte dat overkomt je een keer en daarna nooit meer is een gedachte dat ik, door het lezen van dit heftige verhaal niet snel weer zal denken. Al blijft het moeilijk om te begrijpen wanneer iemand na een gewelddadige relatie opnieuw in een relatie belandt waar wederom geestelijke en/of lichamelijke mishandeling plaats vindt. Aloka heeft mij door dit verhaal geraakt en genoeg stof tot nadenken gegeven.

Interview met Mel Hartman

Mel Hartman (echte naam Melissa Vandeputte) is een Vlaamse auteur die op negenjarige leeftijd begon met het schrijven van gedichten, romannetjes, kinderverhalen en toneelstukken. Als puber raakte ze gefascineerd door parapsychologie, mythologie, ufologie, magie en dromen. Vreemde fenomenen en sterke vrouwen die de boel redden zijn haar ding.

Tussen 2007 en 2011 verscheen een mixed fantasy-sc-fi reeks met de delen: ‘De Fantasiejagers’, ‘Droomloos’, ‘Angstdroom’ en ‘Droombeeld’. Tussenin verscheen ook nog de urban fantasy ‘Anders: een Manon Maxim roman’, een aantal columns, wetenschappelijke essays en enkele verhalenbundels waarin het vreemde, het (pseudo)wetenschappelijke en het futuristische altijd aanwezig zijn (‘Spel der grenzen’ en ‘Schitterende wereld’). 

‘De Dodenreeks’ is haar debuut bij Hamley Books. Fany las het boek Als doden dromen en stelde Mel een aantal vragen:

 1)Begin jij met de ontknoping van je boek of vormt het verhaal zich tijdens het schrijven?

Het verhaal vormt zich tijdens het schrijven. Ik ben alleen maar de typiste van de personages. Zij vertellen het en onthullen net zoveel aan mij als aan jullie. Ik moet dus maar afwachten hoe ze het willen laten eindigen.

2)Heb je al een idee voor een Dark fantasy. Las ergens dat je die ooit nog wel wil schrijven.

Misschien. Er broeden wat ideeën. Het probleem is: zal ik het kunnen laten om er humor in te stoppen? Want dark fantasy gaat, denk ik, niet echt goed samen met humor.

3)Waarom heb je 5 jaar niet geschreven?

Uitgeversmoeheid. De wereld rond het uitgegeven worden had me gebroken en vooral geen goede boekbegeleiding door de uitgeverij waarbij ik toen was. Dat is nu een stuk anders; heel wat aangenamer en professioneler.

4)Wie bewonder je? Mag een schrijver zijn, maar ook iemand totaal anders.. Iemand die jou inspireert in je leven…

Stephen King, Rupert Sheldrake (bioloog), Jane Goodall, Lily Tomlin, Oliver Sacks (neuroloog), Rosa Parks, Emmeline Pankhurst, Ada Lovelace, Marie Stopes, Eleanor Rathbone, Hedy Lamarr en zo kan ik door blijven gaan ;-)

Maar ook in mijn onmiddellijke omgeving heb ik doorheen de jaren mensen gehad die op het juiste moment op mijn pad kwamen en me veel bijgebracht hebben, een soort van mentors: mijn tante Regine Oakley, John Vermeulen (auteur), Dr. de Weerd (neuroloog), Stefan Tanghe (directeur cultuurhuis De Grote Post).

5)Kijk je ook wel eens een tv- serie of film?  Wat zijn je favorieten en waarom? Of waarom niet?

Regelmatig. Ik kan soms echt bingewatchen, een hele dag desnoods. Luie Mel houdt daar wel van ;-) Ik kijk van alles en nog wat. Net als bij boeken heb ik niet echt een voorkeur. Fantasy, sc-fi, thrillers, horror, documentaires, ... Voorkeuren zijn dus onmogelijk op te noemen, maar alle seizoenen van 'Buffy the Vampire Slayer' en 'Angel' en die van 'The West Wing'  heb ik indertijd wel zeker tien keer gezien. En de films die ik herhaaldelijk kan kijken, zijn meestal sci-fi en superhelden films.

6)Wat is jouw ultieme ontstresser?

Boeken lezen en films of series kijken. Thuis dansen (ook in mijn uppie ;-)) of uit eten gaan.

7)Hoe ervaar jij de corona tijd en waarom?

Het geeft me volop de tijd om me met schrijven bezig te houden, dus hoe erg het ook klinkt, voor mij komt het goed uit. Voor mijn man, die in een ziekenhuis werkt, is het minder fijn uiteraard, en voor zoveel anderen evenmin. En gelukkig zijn er nog geen vrienden en familie ziek geworden.

8)Waarom die alternatieve betekenis aan bijvoorbeeld goden, vampiers en wolven in Als doden dromen?

Alternatief? Ik dacht dat het de juiste betekenis was? Zo hebben ze het me verteld! Zouden ze me voorgelogen hebben dan?

9)Waarom net een boek over een droomwereld?

Een muze uit de droomwereld fluisterde me het verhaal in en sindsdien omdat ik zelf wel in die wereld zou willen leven. Het zou toch super zijn moesten we die wereld wakker kunnen bezoeken? De mogelijkheden, de wonderbaarlijkheden, de vrijheid! Alleen al het kunnen vliegen maakt het de moeite waard. Geen uitstoot van vliegtuigen meer!

10)Wat is jouw enigste en fijnste herinnering aan een droom of nachtmerrie?

Ik schrijf ze iedere ochtend op, dus ik heb er heel veel. Maar nog niet zo lang geleden had ik een lucide droom (waarin je weet dat je droomt). Ik zat in een vliegende lift en dacht: 'En nu wil ik een draak zien.' En poef, daar vloog de draak mee naast de lift. Zalig was dat! En een paar nachten geleden droomde ik dat wijlen mijn vader op me toeliep en me een omhelzing gaf. Dat was zo'n realistische droom, het leek alsof de droom voor hem een portaal was om me te ontmoeten en hij daar echt was, niet enkel een product van mijn geest. Wishful thinking he. ;-)