Hup naar de HuB

Op zaterdag 14 januari was het zover: een echt Limburgs boekenfeestje! Veronique en Brian Koukleum organiseerden het evenement ‘Koukleumen in de HuB’, bij mij om de hoek. Tenminste, zo voelt het altijd als het om Limburg gaat, de praktijk is dat bij mij vandaan Kerkrade toch nog steeds een uur met de trein is. Maar daar liet deze boekenwurm zich niet door tegenhouden, en ook niet door slechte weer.

Toeval was dat ik ook nog eens in de boeken-coupé van de trein stapte. Alsof het zo moest zijn.

 

Door mijn belabberde navigatie-inzicht (ik loop in een voor mij nieuwe stad altijd eerst de verkeerde kant op) kwam ik net te laat voor het introducerende praatje van Veronique en Brian dus alle aanwezigen schoten net alle kanten op in de ruimte. Voor mij was het dus even oriënteren hoe het event in elkaar stak, maar al snel bleek dat alle auteurs hun eigen plekje in de HuB hadden. Wat een mooie en grote locatie!

 Als introvert is het voor mij altijd wel een dingetje om zo maar op mensen af te stappen, maar die auteurs staan er natuurlijk niet voor niks, en al snel was ik met diverse mensen aan het babbelen. Wat een ontzettend leuke gesprekken heb ik gehad!

Met Saeed Ajaib, die ik vooral kende van Instagram en TikTok, en die ook daar druk was met het maken van filmpjes, heb ik gesproken over zijn boeken, over zelf-pubben en promotie maken voor je boeken. En over de fun van TikTok filmpjes maken uiteraard!

Met Vanessa Gerrits en Annemarie Snels hadden we het over E-books vs. echte boeken. En nee, een E-book laten signeren, da’s toch lastig. En voor een auteur blijft het toch gaaf om je eigen boek echt in handen te hebben.

Marja Boomstra kende ik al van een eerdere signeersessie en natuurlijk ben ik nog even gezellig met mijn plaatsgenoot gaan kletsen.

Alexander Olbrechts ben ik even de complimenten van Boekinkt-collega Karin gaan overbrengen, aangezien zij net zijn boek gelezen had én ook nog eens een ontzettend leuk interview met hem had gehad.

En met Dennis Biesma en Marie-José Verweij sprak ik uitgebreid over hun boeken.

 

Uitgeverijen Letterrijn en Zomer & Keuning waren aanwezig met een stand, Gwens Creative Corner

stond er met superleuke booksleeves en bij Boekhandel Deurenberg uit Kerkrade kon je diverse boeken kopen. Er was een Feelgood-plein en ook nog een e-books only gedeelte.

Uiteraard kon je bij alle auteurs ook terecht om hun boeken aan te schaffen.

Oh ja, en Olof bracht ook een spontaan bezoek aan de HuB, wat niemand minder bleek te zijn dan feelgood-auteur Tamara Haagmans.

Naast het ‘Meet en Greet’ gedeelte waren er ook lezingen ingepland van onder andere Fedor de Groot, Saskia M.N. Oudshoorn en Marijke Vos. Ik heb er diverse bijgewoond en door het enthousiaste betoog van Marijke Vos was ik bijna overstag om maar eens een Feelgood boek aan te schaffen. Bijna!

 

Na een paar uurtjes praten, luisteren en gezelligheid toog ik weer huiswaarts. Natuurlijk met een viertal gesigneerde boeken. Dat ze in Limburg boekenfeestjes kunnen vieren, dat hebben de Koukleumpjes laten zien. Hopelijk krijgt het volgend jaar weer een vervolg, dan ben ik zeker van de partij! 

Heel Nederland Leest: het Schrijfevent

Op donderdag 22 september vond het Schrijfevent plaats van Heel Nederland Leest (HNL) en Alex en ik mochten erheen.

Heel Nederland Leest is een actief platform dat dient voor schrijver en lezer. Schrijvers kunnen verhalen (of delen daarvan) van maximaal 400 woorden uploaden en delen met bekenden; ook probeert HNL lezers te vinden voor de schrijvers door actief op Facebook deze verhalen onder de aandacht te brengen - een handige manier om je netwerk uit te breiden.
HNL organiseert bovendien regelmatig schrijfwedstrijden voor korte verhalen. Eén van de hoogtepunten van het Schrijfevent, gehouden in de Verkadefabriek in Den Bosch, is de finale van de schrijfwedstrijd (gepresenteerd door Kasper van Kooten) met het thema ‘Stel je voor dat...’.
Extra spannend omdat Alex een van de 50 beste inzendingen bleek te hebben geschreven! En ja, deze uitreiking is één van de hoogtepunten: eerder op de avond presenteren maar liefst tien auteurs namelijk ook nog hun nieuwe (en vaak eerste) boek; het resultaat van project Boek 10 van Godijn Publishing. Hoe bijzonder is dat?

Het Schrijfevent begint goed:
Van half 2 tot 5 heb je meteen de kans om op de boekenmarkt (in de serre) schrijvers en uitgevers te ontmoeten. Aangezien we ook naar twee presentaties willen, (de eerste begint om twee uur) klinkt een tijdje rondstruinen in de serre perfect.

Achterin de serre biedt een lange tafel met boeken de grootste verleiding. Daaromheen staan verschillende tafeltjes, waar de Schrijversacademie en Apples & Oranges Publishers vertegenwoordigd zijn, maar ook auteurs zoals Rik Raven (www.rikraven.com). Die laatste schrijft verhalen en gedichten ‘die zich afspelen in onze wereld, maar waarin niets is zoals het eigenlijk zou moeten zijn’. Alleen al door die beschrijving en haar kledingstijl (zwart en stoer) ben ik fan.
Haar tafelgenoot Marieke Frankema (www.mariekefrankema.nl) is ook een multi-talent. Theater- en zangdocente, voice-over, vertaalster, schrijfster van boeken die altijd iets met magie te maken hebben - en gewoonweg een leuk mens. Ze vertelt met enthousiasme en veel handgebaren dat ze ondanks haar drukke leven bezig is met een trilogie die ook begeleidende muziek (zelf gecomponeerd en ingezongen) zal bevatten. Hou deze naam in de gaten!

Iets voor tweeën begeven we ons naar de filmzaal voor de eerste presentatie, waar we ook weer schrijvers tegen het lijf lopen! Vanavond worden onder andere de boeken Bibi Boom en Nienke Pool gelanceerd, maar vanmiddag zijn ook zij natuurlijk al aanwezig. Over en weer worden we voorgesteld (Alex en Bibi kennen elkaar al) en we maken een praatje tot we toch echt naar de presentatie moeten.

In de filmzaal wachten we op comfortabele lage banken met kussentjes op schrijver/dichter Martijn Adelmund. Zijn presentatie ‘Boekconcepting – Schrijven en communiceren vanuit een sterk concept’ gaat over hoe belangrijk het totaalplaatje is geworden voor uitgevers; dus niet alleen het verhaal maar ook de auteur. Kunnen schrijven is een voorwaarde, daarna geldt het plusjessysteem: hoe meer plusjes, hoe beter. Een plusje is bijvoorbeeld dat de auteur zelf al bekend is, zichzelf actief promoot of dat deze een leuk koppie heeft.
Een aantal voorbeelden van succesvolle boekconcepten wordt gegeven, waaronder Sonja Bakker. Bakker heeft uiteindelijk voor uitgave in eigen beheer gekozen omdat ze geen uitgever vond, wat de vraag oproept waarom haar concept dan toch als succesvol beschouwd mag worden. Het antwoord van Adelmund, ‘Domme uitgevers’, is een beetje flauw maar brengt wel een interessante discussie teweeg: waarom zou je als schrijver naar een uitgever gaan? Een van de aanwezige auteurs wil sowieso niet ‘op haar knietjes’ naar een uitgever, Bibi Boom werpt tegen dat het juist prettig is om een uitgever te hebben die in je gelooft; dan sta je sterker. Uiteindelijk voegt Ric Hofmans (HNS) toe dat het helpt wanneer een uitgever geld in je investeert en je boek bij boekhandels onder de aandacht brengt.

Mede door deze discussie loopt de presentatie wat uit. Danielle van HNS moet Adelmund uiteindelijk verzoeken om de ruimte over te dragen aan de volgende spreker, taalkundige/uitgever Lineke Eerdmans, die al klaar staat.

Deze presentatie gaat over de beoordeling van manuscripten. Eerdmans is zelf als taalkundige begonnen maar rolde via-via in de wereld van schrijven en uitgeven (en maakte een boek: De Wereld van de Stroopwafel). Bij haar kun je je manuscript laten beoordelen, waarna je een rapport van haar terugkrijgt, maar ook later kunt laten uitgeven. Het is een informatieve presentatie met veel voorbeelden en tips die iedere schrijver eigenlijk zou moeten horen. Je kunt natuurlijk ook gewoon je manuscript naar Eerdmans opsturen: http://www.uitgeverij-lineke-eerdmans.nl/.
Een van de belangrijkste tips die ze ons geeft is in ieder geval: Wees niet bang om te schrijven!

Met een kop koffie en een Verkade-koekje lopen we achteraf de binnenplaats op, waar we al snel vergezeld worden door Nienke Pool. Tijdens een gezellig gesprek over haar boek en haar studies geschiedenis schuiven blogconcullega’s Anita en Caroline aan, en even later Connie van Connie’s Boekenblog. Haar man loopt ook her en der, druk met het fotograferen van de Boek10-auteurs. Het is mooi weer, gezellig en druk, waardoor Alex heel even onbedoeld de Annie wordt van de prachtige Harrods-tas van Nienke.

De tijd vliegt voorbij en na een heerlijk en gezellig lopend buffet in een ander gedeelte van het gebouw is zo rond 19.00 dan het moment aangebroken waarop we vooral hebben gewacht: Boek10! In de theaterzaal waar het allemaal gaat gebeuren staan tien lege stoelen op het podium en de rode loper ligt al klaar.

Martijn Adelmund praat het Boek10-evenement aan elkaar en vertelt kort iets over iedere auteur, waarna ze zelf in een vooraf opgenomen filmpje iets vertellen over hun boek. Stuk voor stuk komen de Boek10-auteurs over de rode loper naar voren en nemen, na een kort interview, plaats op een stoel:
Marc Lommert (De Eerste Wereld), Bibi Boom (Drijfzand), Silvia van Gimst (One for the Birds), Fiona Hack (Nadja en Najib), Aloysius Keller (Symfonie der Dagelijkse Dingen), Titia Muizelaar (What Goes Around Comes Around), Nienke Pool (Falco en de Gestolen Stympha’s), Sylvia Vermont (Strikverhalen), Jan Zegers (De Witpenmerel) en Jolanda Zuydgeest (Angst Regeert de Vulpen). Vooral de dames, die allemaal kleurige jurken dragen van kledingwinkel Tante Betsy, zien er mooi uit, maar sowieso stralen de auteurs stuk voor stuk. Eindelijk wordt hun boek dan uitgegeven!

De voordrachten, bijvoorbeeld van Aloysius Keller en Bibi Boom, springen er ook uit en voegen veel toe. Waar Aloysius door zijn stem en houding ontroert met zijn persoonlijke verhaal, is Bibi’s enthousiasme en voorleesstijl meeslepend. Heerlijk.

Afsluitend spreekt Jan Zegers nog een dankwoord uit aan uitgeefster Elly Godijn, waarna er wordt afgeteld op het grote scherm naar het grote moment. Bij ‘0’ en onder luid applaus komt Elly Godijn naar voren met de eerste exemplaren van Boek10, vers van de pers (de rook komt er nog net niet vanaf, zo vers zijn ze). Het moment van overhandigen gaat eigenlijk veel te snel – maar met tien auteurs tegelijk is er weinig andere keuze: ieder krijgt zijn/haar eerste boek, een mooi boeket en de kans om een paar woorden te zeggen. Die worden met uitgelatenheid, opluchting en dankbaarheid uitgesproken; soms wordt iemand in het bijzonder bedankt en geprezen.
Wanneer iedere auteur aan het woord is geweest en de rode loper af is gelopen of gedanst, begeven we ons naar buiten om de nieuwe boeken te kopen en te laten signeren.

Een heel groot nadeel aan een boekpresentatie zoals Boek10: je hebt er niet ineens één boek bij dat je wilt hebben, maar tien. Was het beetje zakgeld dat we onszelf hadden toebedeeld niet al gereserveerd, dan was ik in ieder geval met Symfonie der Dagelijkse Dingen naar huis gegaan. En One For The Birds. En Nadja en Najib. En De Witpenmerel. En... Ja.

Wij kiezen voor Drijfzand en voor Falco en de Gestolen Stympha’s. We feliciteren de kersverse auteurs van harte en maken een praatje, maar we zijn natuurlijk niet de enigen die voor hen gekomen zijn en voor we uit de weg geëlleboogd kunnen worden door andere enthousiastelingen trekken we ons met een drankje terug. Mooie kans om alvast een stukje te lezen tot de finale begint!

Voor we het weten is dat moment aangebroken, voor ons eigenlijk ook best spannend. We mogen de zaal weer in waar Boek10 plaatsvond. Weg is de rode loper; er staat nu een soort huiskamershowroom, inclusief een wollig tapijt en een lessenaar.

En Kasper van Kooten presenteert. Hij legt uit wat zijn connectie is met verhalen, taal en schrijven; dat hij tevreden was met zijn theatercarrière en niet zo’n behoefte had aan schrijven (“Ik heb een vader die heel goed en succesvol boeken schrijft en dat is prima – juist, mijn vader is Ron Brandsteder”) maar uiteindelijk toch zin kreeg om een boek te schrijven over zijn avontuurlijke opa.
Vervolgens mag Gert-Jan van den Bemd naar voren komen, die vorig jaar de korte verhalenwedstrijd met het thema “Mijn mooiste herinnering” won. Hij vertelt wat de eerste prijs van die wedstrijd, een opleiding aan de Schrijversacademie, hem gebracht heeft. Ook heeft hij enkele video’s gemaakt waarop hij inzendingen voor de huidige wedstrijd voordraagt; deze worden in de loop van de avond vertoont.

Nadat het hoofd van de Schrijversacademie wat meer heeft verteld over de opties die de academie biedt, is het tijd om de winnares van de publieksprijs bekend te maken: Ria van Halderen heeft deze gewonnen met haar verhaal Weerzien, over een hereniging met haar overleden zoon, dat ze nu mag voordragen achter de lessenaar. Ze krijgt achteraf een grote kartonnen cheque en een mooie bos bloemen uitgereikt, en bedankt haar vriendin voor de hulp bij het behalen van de vele ‘likes’.

Uiteindelijk zijn de finalisten aan de beurt. Niet Alex maar eerst Daisy Bierenbroodspot en dan Jarron Kamphorst mogen achter de lessenaar plaatsnemen om hun verhaal voor te lezen. Daisy’s verhaal, Van Parijs Naar Zee, gaat over verlies en het inlossen van een belofte, Jarron’s verhaal Robin is een verhaal vol tempo, humor en eenzaamheid.

Allebei heel goed, maar wie heeft er nu gewonnen? Voorzitter van de jury, Jan Dijkgraaf, licht het keuzeproces kort toe. Het juryrapport dat hij voorleest onthult niet meteen de winnaar, maar het verlossende woord komt snel genoeg: Daisy mag de eerste prijs, een opleiding t.w.v. €2000 aan de Schrijversacademie, in ontvangst nemen. Jarron krijgt de tweede prijs, €1000 om te besteden in de webshop van HNS. Beiden krijgen ook een overweldigend, terecht applaus en mogen een eerste exemplaar in ontvangst nemen van de HNS-bundel met alle 400 inzendingen van de wedstrijd.

Natuurlijk is ook hier ruimte voor het kopen van de boeken en signeren. Verder vermeldt het programmaoverzicht uitdrukkelijk: FEEST. Alex koopt de bundel (psst, hij staat op bladzijde 98), maar we houden het met het oog op de lange terugrit algauw voor gezien.

Het was een geweldige dag om mee te maken – gezellig, informatief en vol leuke ontmoetingen. Zo’n dag waarop je uiteindelijk naar huis rijdt en zo druk aan het napraten bent dat je de autoradio vergeet aan te zetten. Bedankt allemaal voor deze bijzondere dag!

Yfke

Renate Dorrestein bij Kooyker in Leiden

“U moet wel groot liefhebbers van literatuur zijn,” zegt Renate Dorrestein in de microfoon terwijl ze het publiek aankijkt, “om vanavond hier te zijn en niet op een terrasje te zitten.”

Het is ook wel erg warm, zowel buiten (25 graden?) als binnen in boekhandel Kooyker in Leiden. Onderweg hierheen zag ik om en nabij heel Leiden op terrasjes, in het park en op bootjes, nog even genietend van de zomerse temperatuur. De mussen vielen van het dak en in de rosé, bij wijze van. Persoonlijk zit ik liever binnen bij een lezing dan dat ik in het gras lig in bikini, maar ieder heeft zo zijn of haar mankementen. Daarover gesproken, ik was uiteraard weer eens bijna te laat (werken, avondeten en dan snel op de fiets naar Leiden). Gelukkig zat ex-teamlid en blogconcullega Juul op de eerste rij met nog een vrije plek naast zich – had ik weer mazzel mee.

We zitten hier trouwens omdat boekhandel Kooyker de etalagewedstrijd van Uitgeverij Podium heeft gewonnen. De prijs: een bezoek van Renate Dorrestein. Niet alleen Kooyker (zij) en het publiek (wij) zijn blij mee met deze beloning, mevrouw Dorrestein is ook blij met ons. Omdat we hier zitten vanavond, maar ook omdat we er sowieso zìjn. Zonder lezende ogen kan ze schrijven tot ze een ons weegt, maar gebeurt er helemaal niets. Pas als de lezer een boek oppakt, het leest en in zijn of haar hart sluit, komt het tot leven.

En er wordt van de lezer veel verwacht. Het investeren van geld en tijd in de verzinsels van een ander, het begrijpen van zaken als beeldspraak, ironie en overdrijving, en het beheersen van de kunst van het lezen zelf. Zoals haar held en afgod Kurt Vonnegut ooit zei: “Leren lezen is moeilijker dan het leren bespelen van de Franse hoorn.” Het enige hulpmiddel dat je erbij krijgt, is het alfabet. De mensen die deze 26 fonetische tekens, uitgestrooid over een pagina, kunnen lezen en zich daar van alles bij kunnen voorstellen, moet je dan ook koesteren; ze zijn de beste bondgenoot van de schrijver.

Wat schrijvers betreft zijn er volgens Dorrestein verschillende soorten: aan de ene kant van het spectrum de schemabouwers die alles van tevoren uitdenken en aan de andere kant de rommelaars die meer intuïtief werken.
Tot die tweede groep behoort zij zelf; als een architect zonder bouwtekening begint ze met metselen, probeert van alles uit, en gaandeweg ontstaat er een bouwwerk onder haar handen, naar een visioen in haar hoofd waarvan ze zelf niet eens wist dat ze het had.

Hoe je schrijft, is geen keuze. Zelf is ze niet in staat een heel verhaal ‘op het droge uit te denken’, ze heeft daarvoor de motoriek van het verhaal nodig. Daar geniet ze ook echt van:
“Ik ga elke dag met rode wangen van de spanning naar mijn werk met die heerlijke, heerlijke vraag: Hoe zal het verder gaan?” Alleen door verder te schrijven, wordt die vraag beantwoord.

Een verkeerde afslag komt daarbij weleens voor, waardoor veel werk wordt weggegooid en talloze keren herschreven, soms van begin tot eind. “Vaak komt het voor dat ik nog in de veertiende of zestiende herschrijving moet wisselen van hoofdpersoon. ”

Door al dat herschrijven leer je je personages ook goed kennen. Met bijna sadistisch genoegen vertelt Dorrestein dat het bij het schrijven erop neerkomt je personages in de knel te zetten. Alleen zo kun je ontdekken wie ze zijn en wat ze waard zijn. Je zet hen met de rug tegen de muur, met het mes op de keel.

Er is altijd een eerste kiem, een vonk, die haar inspireert om met een nieuw boek te beginnen. Heel vaak is dat iets uit de actualiteiten, dat haar op een bepaalde manier raakt en waar ze zich lange tijd mee bezig wil houden, maar inspiratie kan ook uit haar eigen leven komen.

Het idee voor het Hemelse Gerecht ontstond bijvoorbeeld nadat ze was gedumpt voor iemand met 'echte krullen'. Het begon als één grote wraakactie – maar zoals dat gebeurt wanneer je een 'rommelaar' bent, verplaatste de focus van het verhaal zich uiteindelijk ('zodra ik die man eindelijk op zolder had') naar de veranderende verhoudingen tussen de twee zussen.

Zeven Soorten Honger ontstond tijdens het terugreizen van een vakantie. Met haar man ging ze onderweg langs bij Dirk, een zakenkennis. Rond lunchtijd kondigde deze Dirk aan: “Oh, ik eet niet.”
Na een ernstig gesprek met zijn arts had hij namelijk ooit besloten om door middel van een draconisch regime van dieet en beweging sterk te gaan afvallen. Als hij dat niet deed, zou hij het waarschijnlijk niet overleven. Het was een hel, zei hij herhaaldelijk, maar hij had een weddenschap afgesloten voor heel veel geld en dat was een goede motivator.
Dat was de vonk - Zeven Soorten Honger is dan ook opgedragen aan Dirk H.

Eten is sinds een paar jaar een echte hype. “Mensen gaan niet meer op vakantie kathedralen bezichtigen, ze gaan op boerenmarkten in vijgen staan knijpen.” De boeken top 10 bestaat tegenwoordig vooral uit kook- en dieetboeken. Als voorbeeld noemt Dorrestein Culibaby, een boek voor mensen die geen potjes Olvarit in huis willen halen, maar kaviaar en andere exclusieve hapjes in de blender gooien om aan hun kroost te voeren. Het lijkt een grapje, tot een medewerkster het boek daadwerkelijk omhooghoudt. Griezelig.

De titel komt van de poëtische mindfulness-term ‘zeven soorten honger’, en de inspiratie voor het William Banting Instituut komt van de gelijknamige Engelse begrafenisondernemer en allereerste dieetgoeroe (er is zelfs een werkwoord ontstaan, ‘to bant’, ‘op dieet zijn’).

foto: Kooyker

Na de lezing mogen mensen uit het publiek vragen stellen.

Iemand wil weten of ze nog weleens over feminisme zou willen schrijven. Het antwoord van Dorrestein is dat er sinds haar tijd (de jaren 70/80) veel is veranderd en verbeterd. Uitgeverij Querido heeft haar onlangs gevraagd of ze een pamflet over feminisme wilde schrijven. Een oude feministe van stal halen vindt ze daarvoor echter een zwaktebod. De jonge vrouwen van nu zouden er vanuit hun perspectief over moeten schrijven.

Een andere vraag is wanneer Dorrestein schrijft. Hoewel ze een zelf toegegeven rommelaar is, werkt ze wel strikt volgens kantooruren. Als je wacht tot de inspiratie komt, gebeurt er sowieso niets. Of je krijgt ineens bezoek van je muze tijdens een bezoek aan de Albert Heijn.

Schrijfblokkades, daar gelooft ze niet zo in – wel in zelfblokkade; een aantal jaren kon ze niet schrijven omdat ze de zelfmoord van haar jongste zusje nooit goed had verwerkt. Pas toen ze het idee accepteerde dat ze nooit meer zou schrijven en vrijwel gelijktijdig door de gemeente Almere als gastschrijver werd gevraagd, werd die blokkade langzamerhand opgeven. Door Almere raakte ze geïnspireerd en besefte dat ze in deze stad haar eigen geschiedenis kwijt kon. Vervolgens schreef ze Weerwater.

Op een laatste vraag antwoordt Dorrestein herhaaldelijk dat de lezer altijd gelijk heeft. “Nou ja, tenzij het een recensent is.” Hoewel ik die mening best begrijp als ik af en toe de nogal zure recensies in de krant lees, kan ik een zachte, lichtverontwaardigde ‘hé!’ niet. Juul doet hetzelfde, maar dan wat minder zacht, en voegt eraan toe dat wij toevallig heel lief zijn, waarop Dorrestein antwoordt: “Maar sommigen van jullie zijn ook echte schattenbollen”.

....dus. Als de grond me nu zou willen verzwelgen: graag.

We mogen even later toch onze boeken laten signeren en ook mogen we met de schrijfster op de foto. “Ik hou wel even mijn boek omhoog, hoor.”

Conclusie: Een leuke avond met een geweldig schrijfster. Ook Juul, die tot die middag nog nooit iets van Dorrestein heeft gelezen, is fan. Buiten is het nog niet echt afgekoeld, maar ik fiets zeer tevreden naar huis, met het voornemen om nog veel meer van Renate Dorrestein te lezen.

(Wie Zeven Soorten Honger nog niet gelezen, wil ik het boek opnieuw aanraden. Veel leesplezier!)

- Yfke Brandhout