Interview met Janneke Siebelink

 Janneke Siebelink werd in 1974 geboren in Ede, in een huis vol verhalen. Veel bloggers en lezers hebben haar leren kennen toen zij bij Lees.bol.com allerlei lezingen en events met bekende auteurs organiseerde. In 2019 vertrok ze bij het blauwe ventje en besloot haar manuscript weer op te pakken, wat ze al een lange periode had liggen. In april dit jaar verscheen haar debuutroman Soms sneeuwt het in april bij Ambo Anthos.   

1.     Wil je je in 5 kernwoorden voorstellen aan de lezers van Boekinkt?

Nieuwsgierig, bewegelijk, extravert, ontdekker, eigenwijs

 

2.     Wat wilde je vroeger worden toen je klein was?

Bioloog, privédetective, ballerina, journalist – komt nog altijd overeen met de kernwoorden hierboven.

 

3.     Op Goodreads staat jouw roman met een andere cover afgebeeld. Waarom is de cover aangepast?

Een aantal boekhandels vond het omslag te literair; men kreeg het gevoel een ander soort boek in handen te hebben dan het is. Het is een literair boek en geschikt voor een brede doelgroep. De uitgeverij luistert niet altijd, maar in dit geval vonden ze het zonde als door het omslag potentiële lezers het boek niet zouden oppakken. Ik was, bén, verliefd op het omslag – maar het nieuwe omslag dekt veel beter de inhoud. En gezien de huidige maatschappelijke situatie is het misschien maar beter dat er geen Matroesjka’s op de cover staan.

 

4.     Je schrijft in opdracht familiegeschiedenissen op. Uit één van deze familiegeschiedenissen is jouw debuutroman voortgekomen. Wat maakte dat dit verhaal er voor jou zo bovenuit sprong?

De geschiedenis die ten grondslag ligt aan dit verhaal: de helse nacht van 5 op 6 april in 1945, het laatste oorlogsjaar. Op het relatief rustige Texel vond toen de Georgische opstand plaats, terwijl half Nederland al bevrijd was. In die nacht wordt de basis gelegd voor het trauma van de moeder van de hoofdpersoon, Katharina. Deze geschiedenis sprak mij zo aan omdat het (zoals zoveel oorlogsverhalen) een schrijnend voorbeeld is van hoe ‘kleine’ levens - niet klein in de zin van onbeduidend, maar klein als in machteloos tegenover de monsterlijke krachten die over onze hoofden regeren – altijd weer het slachtoffer zijn van grootheidswaanzin, van oorlogen, van macht. En hoe dit nog generaties lang door kan werken. Pijn, onrust en onzekerheid in het DNA verankert.

 

5.     Ik las dat je er zeven jaar over hebt gedaan om dit boek uit te brengen? Waarom heb je er zo lang mee gewacht?

Ik heb er zelfs tien jaar over gedaan. Het lukte me aanvankelijk niet om verder te komen dan een ‘gewoon’ familieverhaal, er ontbrak een persoonlijke laag. Ik moest zelf groeien en het een en ander meemaken op het gebied van familie en relaties om aan dit verhaal recht te doen. Daarbij voelde ik mij schatplichtig aan de echte Katharina, ik wilde haar verhaal integer vertellen. Maar om een roman te schrijven, moet je de werkelijkheid los durven laten en tegelijkertijd recht in de ogen aankijken. Toen dat lukte, viel alles samen.

 

6.     Ben je nu ook alweer met een nieuw boek bezig? Kun je daar al een tipje van de sluier over oplichten?

Als vrijwilliger werk ik in een hospice en daar schrijf ik over voor de Libelle– ik heb afgelopen week te horen gekregen dat de uitgeverij zeer enthousiast is over de stukken en het volgend jaar gebundeld wil uitbrengen. Daarnaast ben ik in gedachten bezig met een nieuwe roman, maar dat is nog zeer prematuur.

 

7.     Je bent de dochter van de beroemde Nederlandse schrijver Jan Siebelink. Is het als auteur lastig of juist leuk om een beroemde schrijver als vader te hebben?

Het heeft me er wel lange tijd van weerhouden om de ambitie te durven koesteren zelf een boek te schrijven. ‘Hij kan het al zo goed.’ Dacht ik. En ik heb een broer die schrijft, Jeroen Siebelink… wie zit er op een verhaal van mij te wachten? Verder is het overigens alleen maar leuk en bijzonder hoor. Vanaf mijn geboorte stond ik op met het geruststellende geluid van de typemachine. Het was nooit saai thuis, er was altijd iets gaande.

 

 

8.     Wat vindt hij ervan, dat zijn dochter nu ook auteur is? Is hij trots op je?

Heel trots. Ik kreeg een prachtige brief nadat hij het boek had gelezen. Maar hij was ook bezorgd; hij weet hoe hard de recensenten kunnen zijn, nietsontziend. Je krijgt het niet cadeau. Maar ik beschouw dit wel als cadeautjes die ik van hem heb gekregen: nooit opgeven, blijven geloven in jezelf en hard, gedisciplineerd werken. En genieten van een glas wijn. Jezelf belonen is belangrijk.

 

9.     Ben je zelf een grote lezer? Welk boek raad je absoluut aan?

Ik lees eclectisch, ik ben altijd nieuwsgierig naar nieuwe schrijvers. Je wilt 1 naam horen? Ik ben groot fan van de getroebleerde schrijfster/dichter Ingrid Jonker. De Sylvia Plath van Zuid-Afrika. Aangrijpend en indrukwekkend. Kwalificaties die gebruikt worden om het leven en werk van deze jonggestorven poëet te beschrijven (1933-1965). De aandacht voor haar poëzie en persoonlijkheid is sterk bevorderd door president Nelson Mandela die haar gedicht 'die Kind' uitvoerig citeerde in zijn eerste toespraak tot het Zuid-Afrikaanse parlement in 1994. In mijn boek staat op de eerste pagina een quote van haar : ‘Ik herhaal je’. Je moet de geschiedenis blijven herhalen in verhalen, zoals je ook de liefde moet blijven herhalen om haar niet te verliezen:

Ik herhaal je

Ik herhaal je
zonder begin of einde
herhaal ik jouw lichaam
De dag kent een smalle schaduw
en de nacht gele kruisen
het landschap is onaanzienlijk
en het mensdom een rij kaarsen
terwijl ik jou herhaal
met mijn borsten
die de holtes van jouw handen imiteren

 

 

10.  Je hebt jarenlang voor Bol.com gewerkt en daarvoor ook andere auteurs geïnterviewd. Wat voor vraag zou je aan de auteur Janneke willen stellen? En dan zijn we natuurlijk ook nieuwsgierig naar het antwoord.

Ik vroeg het even aan mijn zoon van 14 en hij zegt: ‘Hoe waren de thuisomstandigheden tijdens het

werken aan jouw boek?’

En dan antwoord ik: ‘Heerlijk. Zijn kamer grenst aan mijn werkkamer, zoals mijn meisjeskamer grensde aan die van mijn vader. Vasco, mijn zoon, schopte af en toe tegen de muur – onze bureaus staan tegenover elkaar als je de muur weg zou halen – dan vroeg hij om een lekker bordje. Als naar gelang ik mezelf even vrijaf gunde, maakte ik een tosti, sneed ik een appeltje, komkommer, paprika, brak ik een reep chocolade in stukjes. En dan kreeg ik een knuffel en gingen we beiden weer aan het werk, hij hield me op zijn manier bij de les. Het was coronatijd – iedereen was thuis. Ik mis die tijd.

Soms sneeuwt het in april van Janneke Siebelink is een prachtige debuutroman, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, voor de lezers van Susan Smit en Judith Fanto.

Het boek:

Katharina en Peter staan op een beslissend punt in hun relatie. Na twintig jaar hadden ze niet meer op Katharina’s zwangerschap gerekend en ze vragen zich af of ze dit wel willen samen. Midden in een zomerse nacht op Texel spreken ze hun twijfels uit, in de auto, langs de kant van de weg. Terwijl ze praten dringt het verleden van Katharina zich op. Haar vader en oma overleden toen zij twaalf was, haar moeder Helena bemoeide zich nauwelijks met haar en Katharina voelde zich nergens thuis. Later kwam ze erachter dat haar familie nog een andere geschiedenis kent, een die terugvoert naar de Tweede Wereldoorlog.

In Amsterdam-Zuid werkt Helena op feestjes van de Duitse bezetter. Ze is voortdurend alert, want hoe later het wordt, hoe openhartiger de hoge heren praten over de toestand in de stad. Helena speelt de informatie door, maar wanneer ze in de gaten loopt moet ze de stad ontvluchten. Haar bestemming wordt het relatief vredige Waddeneiland Texel, maar ook daar ontkomt ze niet aan de oorlog.

Soms sneeuwt het in april vertelt het verhaal van een meisje dat opgroeit met het gewicht van haar moeders oorlogstrauma op haar schouders. Een aangrijpende en meeslepende geschiedenis die gebaseerd is op ware gebeurtenissen.

Soms sneeuwt het in april- Janneke Siebelink

 

‘Van alle niveaus van sterven, kies jij de meest bewuste uit. Het meest pijnlijke. Jij houdt je adem in en doet alsof je leeft en je hoopt, hoopt heel hard dat niemand te veel van je zal houden. Want je kunt het alleen maar kwijtraken.’

 

‘Katharina en haar man Peter zijn op een korte vakantie op Texel. Katharina is zwanger, maar hun relatie lijkt aan een zijden draadje te hangen. Wanneer ze in de auto een confronterend gesprek voeren dringt het verleden van Katharina zich aan haar op. Haar jeugd kenmerkte zich door een arm emotioneel en gecompliceerd milieu. Als kind zit ze met veel vragen over haar geboorte en de geschiedenis van haar familie, maar die vragen wimpelen haar ouders en oma weg. Toch voelt Katharina feilloos aan dat er een moeilijke waarheid achter schuil gaat, en dat die deels met haar te maken heeft. Door het zwijgen van haar ouders ontwikkelt Katharina een groot schuldgevoel, zo sterk zelfs dat ze haar hele leven het gevoel blijft houden dat ze er niet mag zijn.

Ook de relatie met haar man Peter heeft hieronder te lijden. Zal Katharina op tijd inzien dat ze haar demonen moet bezweren en het lot zelf in handen mag nemen?’

 

Deze debuutroman van Janneke Siebelink is gebaseerd op een waargebeurde familiegeschiedenis. Siebelink schreef in opdracht voor verschillende families hun geschiedenissen op. Dit liefdesverhaal liet haar niet los en verwerkte ze in deze roman. We krijgen hier tevens een stukje geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog mee waar we maar weinig over horen.

In het boek volgen we een paar verschillende verhaallijnen: dat van de volwassen Katharina en haar man Peter, de 12-jarige Katharina, haar moeder Helena en dat van de Duitse soldaat Friedrich. Het verhaal begint heel sterk met de verhaallijnen van de volwassen Katharina en dat van haar 12-jarige ik. De vragen waar ze als kind mee zit, het trauma en de uitwerking op haar latere persoonlijkheid krijgt in de eerste helft van het boek zo’n diepe emotionele onderlaag mee dat het me naar de keel greep. Wat een knap staaltje vertelwerk laat Siebelink hier zien!

 De tweede helft van het boek maakte echter helaas wat minder indruk op me. Er wordt vanaf dat moment geswitcht naar het verhaal van moeder Helena en dat van haar geliefde Friedrich. Deze verhaallijnen zijn boeiend en daar komen we steeds meer te weten over het achterliggende verhaal van het trauma, maar emotioneel kwam het niet bij mij binnen. De toon van het vertellen is anders, het komt gehaaster over en is zelfs wat slordiger. In één hoofdstuk over Friedrich vindt ineens een perspectiefwisseling plaats, wat nergens anders in het boek gebeurt. Ik begreep de intentie van het tweede gedeelte maar dat pakte voor mij minder goed uit. Gelukkig komen we aan het eind van het boek weer meer bij Katharina uit en daar proefde ik ook weer de sfeer van het eerste gedeelte. Dit maakte dat ik het boek wel met een tevreden gevoel dichtsloeg.

Ik vind het boek dan ook een veelbelovend debuut, en als Siebelink in een volgend boek de manier van vertellen zoals in het eerste deel van het boek vast weet te houden, dan heeft ze er aan mij een fan bij.

 3,5 inktpotje

Jolanda

Coffee Company Awart Short Novel

Vorige week dinsdag is de internationale writing challenge ‘NaNoWriMo’ van start gegaan! Tijdens de National November Writing Month proberen aspirant schrijvers 50.000 woorden neer te pennen in slechts één maand!

Voor de Coffeecompany Short Novel Award kan je bij een minimum van 10.000 woorden al meedoen. Dit kan je al halen door per dag rond de 400 woorden te schrijven. Dit kan makkelijk als je beseft dat een gemiddeld boodschappenlijstje al 70 woorden telt!

Toch een beetje angstig om te schrijven? Binnenkort geven wij workshops tegen writer’s block en deadlinestress, houd onze sociale media dus in de gaten!

Jurylid: Maartje Kroonen

26 oktober, 2016

Maartje Kroonen is elke dag bezig met het vinden van het juiste boek voor de juiste persoon. Ze is boekverkoper en beheert de afdeling bellettrie bij een van de weinige grote onafhankelijke Nederlandse literaire boekhandels: Athenaeum Boekhandel aan het Spui in Amsterdam. Eerder jureerde ze voor de Europese Literatuurprijs en de C.C.S. Crone-prijs.

De favoriete short novel van Maartje is Heart of Darkness van Joseph Conrad. ‘Conrad beschrijft de mens in al zijn facetten en heeft er minder dan honderd pagina’s voor nodig om jou als lezer te laten wankelen. Wanneer we slechts naar de lengte kijken is het een short novel, inhoudelijk omvat het echter een onbegrensde wereld. Misschien is dat voor mij ook direct een van de kenmerken van een goede short novel.’

Jurylid: Haro Kraak

21 oktober, 2016

Haro Kraak (1986) is verslaggever en tv-recensent bij de Volkskrant en schreef korte verhalen voor Revisor, Alice en De Optimist. Hij deed mee aan de landelijke finale van Write Now! en zit in de jury’s van de Nipkowschijf en de Meestervertellers-prijs voor verhalende journalistiek. Dit jaar debuteerde hij met de lovend ontvangen roman Lekhoofd.

Haro leest het liefst zijn favoriete short novel Bright Lights, Big City onder het genot van een flat white.

Jurylid: Janneke Siebelink

18 oktober, 2016

Janneke Siebelink is al meer dan vijftien jaar actief als 
redacteur, ghostwriter en journalist. Als hoofdredacteur boeken bij bol.com leest ze alle genres en voelt ze exact aan welke titels zullen aanslaan bij het grote publiek. Onlangs lanceerde ze het bol.com Lees Magazine (lees.bol.com), een platform waarop het verhaal achter het verhaal wordt verteld. Want, stelt Janneke: “Alles in een boek heeft een reden, vaak nog meer dan in het leven zelf.”

Om indruk te maken heeft een short novel voor Janneke niet alleen een duidelijke setting en een kernprobleem nodig; het verhaal moet ook origineel en gedurfd zijn. Werk van auteurs met lef blijft haar bij: “Een goede short novel is als een kooltje dat nog dagen na blijft gloeien in je gedachten.”

Jurylid: Auke Hulst

14 oktober, 2016

Auke Hulst (1975) debuteerde in 2006 met zijn roman Jij en ik en alles daartussenin. Zijn grote doorbaak kwam met zijn vierde, sterk autobiografische roman Kinderen van het Ruige Land. Hulsts werk werd bekroond met een Cutting Edge Award, de prijs voor het Beste Groninger Boek, de Harland Awards Romanprijs, de Reinaert-trofee en de Langs de Leeuw Literatuurprijs. Zijn nieuwste roman, En ik herinner me Titus Broederland, is net verschenen.

Auke zal bij het jureren letten op stijl: “I’m a sucker for style. Of beter: voor een stem, wat meer is dan stijl alleen. Een stem is een stijl die gevoed is door een dwingende persoonlijkheid en een dwingend wereldbeeld. Die dus óók inhoud is. Onvermijdelijk. Altijd.”

Paulien Cornelisse bij de High tea

Donderdag 19 mei, Utrecht, hoofdkantoor bol.com

Zo eens in de zoveel tijd heeft bol.com een High Tea met een bekende schrijver. Je kan daaraan meedoen door een vraag in te sturen.

Voor het echt begon stelde Paulien Cornelisse zichzelf en Janneke Siebelink voor. Daarmee was meteen de toon gezet, regelen en ontregelen, Paulien op haar best. Ook werd verteld dat er vanaf 12 uur een livestream zou zijn op de facebookpagina. Maar dat was niet voor ons, wij waren er tenslotte echt...

Er werd ook cavia geschonken en kort voor 12 uur hoorde je verschillende keren *plop*. Heerlijk geluid.

En de cavia was nog lekker ook!

Terwijl ik zo naar Paulien keek vroeg ik mij wel even af wat ze 's morgens denkt als ze voor de kast staat. De combinatie was apart, maar misstond haar niet. Topper: haar dr.Martensschoenen. Altijd goed!

Janneke begint het interview met de vraag of mensen extra zorgvuldig met hun communicatie omgaan in de buurt van Paulien. Zelf betrapt ze zich daar namelijk ook op.

Paulien merkt daar eigenlijk niet zoveel van, tenzij mensen het zelf zeggen.

Ze zegt zelf ook wel dingen die volgens de standaard niet zouden mogen.

Wat is haar fascinatie met taal?

Voor Paulien is het vooral het luisteren naar mensen. Naar wat ze zeggen, open en zonder oordeel.

De cavia op de voorkant van De verwarde cavia heeft Paulien zelf getekend. Anatomisch klopt het niet helemaal, want ze heeft de cavia een staartje gegeven, terwijl cavia's helemaal geen staart hebben.

Voor mensen die het boek vandaag kopen en laten signeren heeft ze ook een speciale cavia-stempel bij zich. Met daarop de door haarzelf getekende cavia.

In De verwarde cavia omarm je Cavia als mens, je vergeet makkelijk dat het een cavia is.

Het boek is niet autobiografisch. Mede daarom heeft Paulien voor een cavia als hoofdpersoon gekozen, om vergelijking te voorkomen ( al zou je met wat fantasie in haar kapsel het haar van de borstelhaarcavia kunnen herkennen , J. ). De cavia gaf Paulien de vrijheid om deze werkelijkheid te maken.

Haar eigen kantoor-ervaring is beperkt. Ze heeft bij J/M op de redactie gewerkt. Daar had ze wel tijd dat ze aanwezig was, maar niets te doen had. Lege tijd noemt ze dat.

Ook heeft ze bij de ABN als Kas/Balie gewerkt. Ze had daar een collega die regelmatig zei: "Ik heb 1 goede tip: maak een goede wip." 

Ook heeft ze daar, op afstand een bankoverval meegemaakt. Zij zat toen aan de kas, boven op een kamertje waar het geld in de geldbuizen werd gedaan. De overval was op de geldwagen, precies voor de deur, door een clown. De baliemedewerkers hadden alles van dichtbij meegemaakt, zij dus niet. Dat vond ze wel exemplarisch: dat je erbij bent, maar het toch niet meemaakt.

Waarom een cavia op kantoor?

Het is een ideale microkosmos voor de interactie tussen mens en cavia.

Het boek heeft korte hoofdstukjes. Dat komt doordat het eerst als een feuilleton in het NRC is verschenen. Ze schreef het daar onder een pseudoniem. Mede omdat het in de tijd was dat ze ook meedeed aan Wie is de Mol?

Om te ontsnappen aan de gekte van WIDM begon ze met het schrijven over Cavia. Vooral ook omdat die wereld exact het tegenovergestelde was van WIDM. 

De recensent van het NRC noemde De verwarde cavia literatuur. Paulien vindt dat een intimiderend groot woord.

Het boek staat inmiddels al 6 weken in de Bestseller top 60 van het CPNB.

Het verhaal spreekt verschillende soorten mensen aan. Cavialiefhebbers laten het boek signeren voor hun cavia.

Een jongen van 15,vertelde zijn moeder aan Paulien, ging vroeg naar bed, want dan kon hij lekker in De verwarde cavia lezen.

Paulien heeft het boek in eigen beheer uitgegeven. Dat geeft veel meer vrijheid.

Als voorbeeld geeft ze het papier van de omslag. Dat is een soort linnenpersing en dus duurder dan gewoon papier. Ze hoefde nu geen discussie hierover te voeren met de uitgeverij, ze kon nu gewoon doen wat ze wilde. 

Ze heeft wel een klein team van mensen om haar heen verzameld die haar hebben geholpen met de dingen waar zij zelf geen verstand van heeft.

Over de oplage doet ze geheimzinnig. Het gaat haar niet om de getallen en het geld. Ze heeft 3 jaar aan het boek gewerkt en is er blij mee. En ze hoopt dat de lezers er ook blij van worden.

Drie jaar is voor Paulien een normale periode om over iets te doen. Of het nou een boek is dat ze schrijft of een theatershow. Ze heeft die 3 jaar nodig omdat ze al die dingen tussen alle bedrijven door doet.,

Van zichzelf is Paulien best verlegen. Behalve als ze op het podium staat. Ze heeft ook geen last van podiumangst, ze wil er eigenlijk altijd het liefste meteen opspringen en haar gang gaan. Niet moeten wachten in de coulissen.

Het is niet bekend of er een vervolg gaat komen op De verwarde cavia. Ze noemt zichzelf een gevoelige kunstenaar: als iets geschreven moet worden, komt het vanzelf tot haar.

Paulien las ooit over zichzelf:

"Ze kijkt altijd alsof haar blinddoek net af is en ze om zich heen kijkt om te zien waar ze is."

Dat is niet tof om over jezelf te lezen, maar het klopt wel.

Ze schrijft in koffietentjes. Om zich te kunnen focussen. Als ze thuis zou schrijven, zou ze waarschijnlijk in bed gaan liggen.

Iemand benoemt de gave dr.Martens die ze aan heeft.

Ze verteld dat ze een keer aan heeft gekregen bij een fotoshoot voor de Linda. Ze heeft toen geprobeerd of ze ze mee mocht nemen, dat mocht niet. Toen heeft ze ze zelf maar gekocht.

Het zijn lage dr.Martens met een Italiaans Renaissance schilderij erop.

Bij een discussie met de redacteur van het boek of iets taalkundig wel klopte heeft ze het Meertens-instituut om hulp gevraagd. Uiteindelijk heeft het hele Meerstens-instituut meegdacht of: "Kun je je voorstellen" taalkundig correct was.

Het handschrift op de cover is haar eigen handschrift.

Ze heeft geen cavia als huisdier. Ze had wel een kat, maar die is al 2 jaar vermist. Ze is gechipt, maar nog steeds onvindbaar.

Ze kijkt ons even hoopvol aan of wij misschien weten waar haar kat is. Ze is grijs, voegt ze er nog aan toe.

In één van haar theatershows ( die ik gezien heb, J. ) hangt ze in Tissu's. Dat zijn een soort gordijnen die aan het plafond hangen en waar je acrobatische toeren in kan uithalen. 

Ik vraag haar of ze nog wel eens in de tissu's gehangen heeft.

Na de theatershow niet meer. Het is nou eenmaal niet zo dat je in je huis makkelijk van die doeken aan het plafond kan hangen.

Ook is het iets dat er makkelijker uitziet dan het daadwerkelijk is.

Ze heeft speciaal 6 weken een cursus in San Fransisco gedaan.

Paulien ziet het wel voor zich om van De verwarde cavia een theaterevent te maken:

Om 9 uur 's morgens beginnen. Een hele kantoordag meemaken en natuurlijk om 16 uur een Cup-a-soup.

Ze krijgt de vraag in welk boek ze graag zou willen leven?

Daar heeft ze direct een antwoord op: Oog van Tijgers van Tonke Dragt.

Het gaat over de toekomst waarin Mars en Venus gekoloniseerd zijn. 

En mensen kunnen elkaars gedachten lezen. Dat vindt ze fascinerend, want dat zou taal overbodig maken.

En daaruit voortvloeiend komt ze met de uitspraak:

"Alles wat wij zeggen is een foutieve vertaling van wat we denken."

Kiezen tussen theater en schrijven doet ze niet. Het ligt in elkaars verlengde en ze vindt het beide te leuk om te doen. Kiezen is onnodig.

En dan is het tijd om lekker te vegeteren met elkaar =

( vegetarische ) hapjes en signeren.

Als je op de foto wilt is dat prima, ze heeft toch lippenstift op....

Op de High Tea wordt aangevallen alsof menigeen uitgehongerd is. Na afloop is er een waar slagveld over...

En dan is het alweer tijd om richting huis te gaan.

Het was een leuke middag. Paulien Cornelisse was leuk, open, grappig.

Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Coffee company award 2015

De opvolger van Olga Hoekstra , die vorig jaar met haar Dodenweg won( als je het boek nog niet kent...echt lezen!),werd om 17.00 op 31 maart in een zaak van de Coffee Company aan de Oosterdokkade te Amsterdam bekend gemaakt.

Xander uitgeverij en de Coffee Company organiseerden voor de derde keer een wedstrijd, waar mensen dus een heel manuscript insturen. Er kwamen zo'n 70 manuscripten binnen, vooral het laatste weekend Een jury , bestaande uit Janneke Siebelink redacteur van Bol.com, Jeanine Langenberg literair agent bij Sebes&Van Gelderen Literary Agency en Ronnie Terpstra maakte een shortlist van drie personen. 
Ronnie Terpstra liet verstek gaan, daar de reis Leeuwarden/Amsterdam hem wat te lang was. Ik checkte net even zijn reis en ontdekte dat hij een kwartier langer onderweg zou zijn geweest dan wij niet juryleden. Maar goed dat Ronnie niet meer elke maand naar De Wereld draait door moet waar hij een periode in het boekenpanel zat.

De drie kandidaten voor de award waren:
Sandra Bernart met Ik zag Menno, zo simpel was het
Marloes Kemming met Het kleine leven van Norbert Jones
Hanneke Klaaijsen met 33 lentes

Dan moet het bloedspannend zijn in een volle koffiezaak met vrienden en familie van alle drie de schrijvers.

Marloes Kemming

Je heb de zenuwen in je lijf en hebt iets van kom maar op met de uitslag, maar eerst houdt iemand van CC een praatje, dan Sander van de uitgeverij, vervolgens interviewt Janneke Siebelink de drie kandidaten en dan eindelijk...zucht....piiiieeuuwww ....zenuwen in de keeltjes ...wordt de winnaar bekend gemaakt: Marloes Kemming!

Er wordt een Award overhandigd, maar wat ze het allermooiste gaat vinden is dat ze op een gegeven moment haar boek in papiervorm in handen zal hebben. En dat is dan ook het gaafste van deze wedstrijd: dat je manuscript geredigeerd gaat worden tot een geweldig boek en het in de winkels komt te liggen straks.
Uitgebreide tafel met wijn en andere drank volgt en bij het weggaan de hit voor elke boekenliefhebber: een goodiebag met boek, film, Coffee Companybon voor een aantal drankjes.
Even gekletst met Rick de nieuwe staigair op PR van Xander en me toen maar eens naar Janneke Siebelink gezet en even bijgekletst waarbij de term boeken nauwelijks viel. Ik heb Janneke leren kennen bij Bol.com toen ze een aantal schrijvers interviewde. Erg nieuwsgierig of er weer van die heerlijke lunches met thrillerschrijvers aankwamen in juni. Ze gaat het dit jaar anders aanpakken en het is aan Janneke om dat bekend te maken, denk ik. Of zal ik...neeeeee.
Lekker uitwaaiend naar het station werd de terugreis aangevangen naar Breda. Gelukkig wel 15 minuten korter dan naar Leeuwarden...