De verliefde graaf Julia Quinn

 

Wat is dit een hemels sexy en historisch snoepje uit de Engelse high society!

 

Het eerste deel 'De ongetrouwde hertog' in de Bridgerton-serie heeft mij onverwacht fantastische leesuurtjes bezorgd. De warme familie met zijn levendige personages en sensuele avonturen was de perfecte ontsnapping uit de harde realiteit.

 

Ik was dan ook razend benieuwd of dit tweede boek verder ging op hetzelfde elan en ja hoor dit was zelfs nog straffer.

 

'De verliefde graaf' zet na Daphne de oudste zoon Anthony in de spotlights. Lady Whistledown, de schrijfster van het roddelblad van de hogere adel is blijkbaar nog niet op de hoogte van het laatste nieuwtje. De vertolkster van de sappige gossip is zich er niet bewust van dat de beruchte charmeur en rokkenjager Anthony een plan heeft. Maar wat is dat dan?

 

Wel, hij heeft beslist om zich te gaan settelen en hij weet zelfs wie hij graag als echtgenote wil.

 

Eigenlijk is deze stoere man een zacht eitje. Hij voelt zich erg verantwoordelijk voor zijn familie en zijn beslissingen worden genomen uit liefde. Zijn oog is gevallen op de bekoorlijke Edwina Sheffield omdat zij alles is wat hij wenst. Deze beeldschone en perfecte dame is namelijk precies wat hij nodig heeft. Er is slechts een klein obstakel op weg naar zijn huwelijk. Om Edwina haar hart te veroveren moet hij langs haar zus Kate en dat kan wel eens onverwachte gevolgen hebben.

 

De scherpe tong van deze mylady en de verwoede pogingen van haar om Anthony weg te houden bij Edwina hebben andere gevolgen dan verwacht.

 

Julia Quinn heeft zichzelf overtroffen met 'De verliefde graaf' omdat dit relaxte boek nog grappiger is dan haar eerste. De jaarlijkse wedstrijd met de hilarische spelregels en de scène met het hondje zijn slechts enkele van de passages waar ik zo van genoten heb. Naast humor heeft de auteur in dit verhaal ook op een luchtige manier serieuzere thema's verweven.

 

Soms is deze reeks inderdaad wat melig of voorspelbaar maar eigenlijk stoort dit me totaal niet. Het is door de frisse manier van schrijven en de heerlijke karakters met pit dat 'De verliefde graaf' een pittige must-read is.

 

Julia Quinn tovert met geweldige dialogen en amusante situaties waarbij ik vaak dubbel lig en durft ook in deze historische roman te kiezen voor karakters die buiten de lijntjes kleuren. Kate is zeker geen typische juffrouw en Anthony, de graaf, is zonder meer te verraden heel anders dan iedereen denkt.

 

Wanneer het noodlot beslist ontstaan er heftige discussies en wordt ook de rol van een echtgenote in 1814 belicht.

 

Het tweede deel focust op ja hoe kan het anders liefde, maar ook familie en angst komen aan bod. 

 

'De verliefde graaf' is een heerlijke ontsnapping en ik vraag me af of ik na het achtste boek in deze serie zo enthousiast ga blijven. Na het verhaal komt er nog een extraatje en wat is dat genieten.

 

Ik ben blij dat ik deze moderne romance-serie ben begonnen te lezen en ben er zeker van dat je deze zalige combinatie van passie en humor echt niet wilt missen. De Bridgerton familie kan je niet anders dan een speciaal plekje in je hart geven.

 

4.5 inktpotjes

Fany

 

Mijn legendarische moeder overleeft alles van Marcel van Roosmalen

 

Titel: Mijn legendarische moeder overleeft alles
Auteur: Marcel van Roosmalen

Uitgeverij: Meulenhoff
Publicatiedatum: februari 2021

Dat er meerdere bekende auteurs zijn die over hun demente moeder schrijven is bekend. Zoals het mooie boek van Hugo Borst. Maar niemand heeft de gortdroge humor van Marcel van Roosmalen.
Natuurlijk is het verhaal schrijnend waarin je zijn moeder steeds verder ziet verdwijnen. Van zoveel keer hetzelfde verhaal herhalen tot denken dat je zoon de verpleegkundige is. Vanuit de Chinees, want er kan niet meer gekookt worden met kerst en men de traditie in ere wil houden door allen bij elkaar te komen en dan bij de Blauwe lotus Chinees te Velp terecht komt met uitzicht op een troosteloze parkeerplaats. Het is net New York zegt zijn moeder dan. Het geeft licht en lucht deze humor.
Je krijgt verhalen over vroeger in het Brabantse waar een eigen mening niet gewaardeerd werd (zo erg is het anders niet veranderd).

Quote
'Nog iets meer dan een half jaar geleden bakte ze nog aardappels voor ons, klaagde ze over alles en viel ze de hele tijd in herhaling.'

Ik denk dat bijna iedereen die een dement iemand kent of kende, achteraf denkt: konden we nog maar dat en dat verhaal weer keer op keer horen. Terwijl je er toen op het moment zelf kriebelig van werd.

Quote
'Het hoogst haalbare was dat we af en toe mochten meekijken naar de eenzaamheid die haar al zo kwelde, hoewel de zorginstelling al liet weten dat videobellen gepaard ging met tijdrovende emoties, waardoor ander activiteiten, zoals de wandelingen op het dakterras, in het gedrang kwamen. Niet meer kunnen wandelen vanwege vrijkomende emoties, dat klonk niet als een leuk leven.'
Blz. 150

Schrijnend hoe hij en familie mogen zwaaien vanaf beneden naar moeder die boven achter een raam staat en langzamerhand niet meer snapt wie die mensen beneden zijn. Dat Marcel een flink eind (80 kilometer) moet reizen om even op verre afstand te zwaaien en via de telefoon zijn moeder kan horen, maar waar geen zinnig gesprek mee gevoerd kan worden en hij steeds meer twijfelt wat hij daar gaat doen.
Alleen door schuldgevoel gedreven zou hij nog gaan terwijl niemand er wat aan heeft.

Het boek raakte me, juist door de losheid en de humor waarmee het geschreven is. Prachtig geschreven en zie die mooie foto op de voorkant.

De stroopwafelshop van Astrid Harrewijn

Wanneer Suze het aanbod krijgt om gedurende 1 jaar een stroopwafelshop te gaan uitbaten in het buitenland, aarzelt ze geen moment. Dat het een wedstrijd is met een hoofdprijs van honderdduizend euro maakt dit natuurlijk extra aantrekkelijk, maar het is ook een nostalgisch gevoel uit haar studententijd dat meespeelt in de beslissing. Het lot beslist dat Suze naar New York moet. 

Haar naaste familie en vrienden nemen het haar heel erg kwalijk dat ze zomaar vertrekt, beloftes verbreekt en hen achterlaat. 

Al snel krijgt Suze spijt van haar spontane actie, wat alleen maar verergert wanneer ze door de taxichauffeur wordt afgezet in een nogal ongure buurt. Het appartementje dat voor haar voorzien is, is armzalig en heeft amper warm water. De eenzaamheid en heimwee slaan in volle hevigheid toe. Moet ze hier in deze buurt een koffietentje met stroopwafels uit de grond stampen?
Gelukkig krijgt ze al snel hulp van een aantal Mexicanen en wordt ze gesteund door de kleurrijke buurtbewoners. Maar kan ze die hoofdprijs hiermee winnen?

De Nederlandse auteur, Astrid Harrewijn, heeft rechten gestudeerd en is nu vertaler en leerkracht. In 2006 won ze een schrijfwedstrijd. Ondertussen heeft ze al een tiental boeken geschreven. Ze heeft een vlotte, humoristische stijl en schrijft over Nederlandse vrouwen en hoe die erin slagen om zich staande te houden in het leven.

‘De stroopwafelshop’ is een echte feelgoodroman. Met de nodige humor laat Harrewijn je kennismaken met de verschillende personages en dan in de eerste plaats Suze. Haar persoonlijkheid wordt tot in detail getypeerd. 

Als lezer zit ik vaak te genieten met een glimlach op mijn gezicht. Toch is het niet altijd rozengeur en zonneschijn in dit verhaal. Suze komt de nodige obstakels tegen op haar weg. Net als met een echte vers gebakken stroopwafel kon ik dit boek bijna niet wegleggen.

Door de obstakels die Suze tegenkomt, neigt het verhaal soms wat meer naar een drama. Harrewijn gaat ook gevoelige thema’s als abortus en keuzevrijheid niet uit de weg. En ondanks de zwaarte van deze onderwerpen past dit toch mooi in het verhaal. 

De roman is gelukkig niet overladen met romantische scènes. Dat zou afbreuk doen aan het verhaal.

Met ‘De stroopwafelshop’ bevestigt Astrid Harrewijn zichzelf als meesterlijk feelgood auteur.

4 sterren

Ilse

Vrienden voor het leven van Astrid Harrewijn

Titel: Vrienden voor het leven
Auteur: Astrid Harrewijn
Publicatiedatum: oktober 2017
Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij BV

Omslag:
De hoofdpersonen uit Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) en Daar heb je vrienden voor keren allemaal terug in het los te lezen vervolg

Voor lezers van David Nicholls en Graeme Simsion

Een maand vakantie, misschien zelfs twee. Dat is wat Kiki, succesvol als handige intermediair in de kunstwereld, zich heeft voorgenomen als de spraakmakende tentoonstelling van Jeff Koons eindelijk opent in het Stedelijk. Maar de tentoonstelling ontaardt in een politieke rel, en in plaats van op een tropisch strand belandt Kiki in een achtbaan van gebeurtenissen waar ze geen grip op krijgt.

Ondanks de onvoorwaardelijke steun van haar vrienden en van de trouwe klusjesman, gaat het vanaf dat moment bergafwaarts met haar carrière. Wanneer ze uiteindelijk een tijdje van de radar verdwijnt in een afkick-kliniek, komt ze tot een verhelderend inzicht: ze leeft het leven te snel. Maar om dat te veranderen en the art of slow living écht te leren omarmen, is meer nodig dan goede voornemens alleen...


Mijn mening:

Het boek eindigt zoals een feelgood moet eindigen; dat je tevreden de laatste bladzijde omslaat en met een vrolijk gevoel nog even in je hoofd het verhaal naloopt. Ik heb het een dikke week uit en ik loop het vele mensen aan te raden. Mensen die eerst verbaasd zijn dat ik een feelgoodboek tip. Maar dan snel overtuigd zijn, dat het dan wel echt leuk en goed moet zijn, als ik al zo lyrisch ben. De grumpy mbt boeken.

Astrid Harrewijn neemt je in dit deel mee in het leven van Kiki, die in de kunstwereld goed de weg weet te vinden en door een toevallige ontmoeting met een beroemd kunstenaar zelf heel bekend werd. Ze reist van hot naar her en de tentoonstelling met Jef koons in het Stedelijk Museum moet de kers op de taart worden. De opening met een kunstwerk wat niet bij iedereen in goede aarde valt ( maar des Jef Koons is) zorgt er voor dat Kiki meer dan ooit toe is aan een vakantie. Ze moet echter onderduiken. Het duracellkonijn op een plek zonder prikkels in the middle of nowhere is iets om maar heel kort te kunnen ervaren.
En ze duikt weer de stad in. Met alle ontwikkelingen die dan ontstaan.

Dat het natuurlijk allang duidelijk is dat Gijs de ware voor haar zal zijn en dat pas via vele omwegen duidelijk voor de hoofdpersoon wordt, maakt het alleen maar nog leuker. Voorspelbaarheid op het gebied van de liefde hoort in dit genre. Juist de weg hoe dat ontdekt wordt, zorgt voor het plezier voor de lezer. Maar man man man, wat een humor zit er in dit boek. Vaak zit ik hardop te lachen omdat de beeldende schrijfstijl het je voor je ogen laat afspelen.
Als ik films maakte, wilde ik deze serie op het scherm brengen. 
Ik raakte een beetje verliefd op Kiki en nee, niet alleen omdat ze elke dag taart bakt. Lieve, soms onnozele, onzekere, stoer voordoende en chaotische Kiki. Een hoofdpersoon om te zoenen en mijn absolute favoriet tussen alle hoofdpersonen die Harrewijn schiep.
Hoe Kiki  zich onderdompelt in een verliefdheid , weg rent van aangeboden hulp , want wil het allemaal zelf doen, desnoods met behulp van een pilletje. De niet wederzijdse liefde wat natuurlijk ook in een verhaal als dit hoort, en waar nog een spannende ontknoping volgt, doet me denken van hoe Astrid Harrewijn best een spannend boek misschien wel zou kunnen gaan schrijven.  Ik zou deze heerlijke schrijfstijl best eens in een ander genre willen lezen.  
Het is een klein plotje in een groot, heel ander, verhaal, maar wat tof bedacht hoe Kiki de ware dader van een brand ontmaskert.

En dan...denk ik.. Hoe moet je als schrijver met zo'n heerlijke trilogie nog verder boven jezelf uit gaan stijgen? Is Harrewijn op de top van haar kunnen? Heel snel met volgende boeken komen als je dit soort materiaal kan schrijven.
Meer feelgood kan je je niet voelen na Vrienden voor het leven. Behalve dat het jammer is dat je Kiki moet loslaten en je niet meer mee geniet van het chaotische leventje wat haar laat rondrennen als een ADHD duracellkonijntje.  Nooit te oud om te leren natuurlijk, maar ik heb ontdekt dat er dus waanzinnig goede feelgoodboeken zijn, zonder dat ik een periode in een roze suikerspin met ronddraaiende moet ronddolen. Maar dat komt vooral door de goed gedoseerde humor in dit boek en de schrijdstijl. Dit zorgde voor het ultieme genot van leesplezier bij een boek

Dikke 5 sterren voor deze afsluitende Vrienden voor het leven 

Ik geef zelden vijf sterren, maar een boek wat ik zeker weer eens zal opppakken om nog eens te herlezen is voor mij vijf waard

Ink

Ps: wat een toffe omslagen heeft de hele serie. Lekker felle kleuren met zwart silhouet. Eens een oorspronkelijk idee voor feelgoodboeken.