Boem Boem 1 van Jan van der Cruysse

Titel: Boem Boem1

Auteur: Jan van der Cruysse

Uitgeverij: Angèle

Jaar uitgifte: mei 2019

Recensie door: Jacqueline

Cover

De titel BOEM BOEM 1 valt direct op maar ook zeker de subtitel die eronder staat. De vluchtende mensen op de cover zegt genoeg. Ik vind dat de cover goed gekozen is, past helemaal bij de titel en subtitel. Echt weer een die mij triggert en die ik zeker in de boekhandel op zou pakken om de achterflap te lezen.

Achterflap

Vrijdag 13 september 2020. Een aanslag met handgranaten tijdens een feestelijke marathon in Antwerpen eist een gruwelijke tol onder de deelnemers en hulpverleners. Een snelle opeising door IS verrast de politie Vluchten van en naar Brussel worden afgelast. Al vlug spuien binnen- en buitenlandse media onverbloemd kritiek. Want ondanks de massale inzet van specialisten en middelen zijn de daders onvindbaar. Wanneer kort daarna weer een nieuw bloedbad wordt aangericht onder wachtende ouders bij een Brusselse school is België alweer wereldnieuws. De stukjes van de puzzel worden maar moeizaam bij elkaar gelegd. Is er een link met de Belgische strijdkrachten in Duitsland? In de jaren tachtig zijn daar militairen na een beschuldiging van diefstal spoorloos verdwenen. Deserteerden ze of werden ze opgepakt? Uiteindelijk wordt het land geconfronteerd met een van zijn ergste demonen.

Mijn mening

Goh wat heb ik in het begin even moeten wennen aan de schrijfstijl van Jan van der Cruysse. Maar door de verschillende verhaallijnen, waarvan ik in het begin natuurlijk de verbanden niet van zag maar die mij wel erg nieuwsgierig maakte naar het verdere verloop van het verhaal. Want natuurlijk wilde ik weten hoe de in detail beschreven gebeurtenissen raakvlakken met elkaar hadden en hoe deze zouden samensmelten tot een gruwelijk spannend verhaal.

De auteur heeft dit supergoed gedaan. Het gedrag van en het handelen door de beschreven personages komen in mijn beleving zo dichtbij hoe het in 1986 ging en 2020 zou kunnen gaan.

Korneel de Backer en Moon Kroon zijn in 1986 twee militairen, gestationeerd in Lüdenscheid, die verantwoordelijk zijn voor de munitie. Wanneer bij een overdracht van handgranaten het e.e.a. niet zo verloopt zoals het zou moeten ontstaat er een probleem en waar een oplossing voor moet worden gevonden. De twee doen daarvoor hun uiterste best om het op te lossen maar of ze dit op de juiste wijze doen? Zorgt die keuze er voor dat ze juist nog meer problemen krijgen en worden zij dan uiteindelijk opgepakt of deserteren zij? Dat ga ik natuurlijk niet vertellen.......

Wel dat het onderzoek welke na de aanslag met de handgranaten in 2020 opgestart wordt vele vragen oproept en veel onduidelijkheden oplevert. En of dan een van de puzzelstukjes wijst naar de Belgische strijdkrachten in Duitsland of dat het toch een IS-aanslag is.......

Lees het boek en kom er zelf achter:-)

Door Jan van der Cruysse zijn schrijfwijze (waar ik inmiddels al aangewend was) zat ik zo in het verhaal dat ik maar door bleef lezen en zeker 250 bladzijden achter elkaar heb gelezen. De laatste 15 bladzijden heb ik gelijk na het opstaan gelezen want ik wilde het einde weten. Nou de ontdekking in het onderzoek aan het einde is geen kattenpies, pppfft wat heftig en een wat onverwachte en bijzondere wending in dit spannende verhaal. Ik baal er stevig van dat ik een tijdje moet wachten op het tweede deel van dit tweeluik!

Dit boek krijgt van mij 4 sterren.

Levend aas van Katrien van Effelterre

Titel: Levend aas

Auteur: Katrien van Effelterre

Publicatiedatum: april 2016

Uitgeverij: The House of Books

Flaptekst: 
Undercoveragente Patricia Rodiers probeert tijdens een blind date een seriemoordenaar te ontmaskeren. Maar haar beeld van de dader strookt niet met de blauwogige piloot die aan haar tafeltje verschijnt. Dat haar gezichtsverlies tegenover het korps het minste van haar zorgen is, realiseert ze zich dan nog nauwelijks, totdat ze een niet mis te verstane e-mail krijgt: als je had gedacht dat ik een aantrekkelijke vrouw zoals jij zomaar zou laten gaan, dan heb je het goed mis...

Mijn mening: 
De cover van het boek ziet er aantrekkelijk uit, een mysterieuze foto met een intigerende titel. Dit boek zal zeker opvallen in de boekhandel en nodigt uit tot oppakken.

Het verhaal is geschreven vanuit drie gezichtspunten: de sympathieke undercoveragente Patricia Rodiers, de slachtoffers en de dader. Het verhaal begint midden in een undercoveroperatie en daardoor zit er meteen vaart in. Het loopt niet helemaal zoals Patricia had gedacht en ook haar baas is niet zo goed over haar te spreken. Overplaatsing dreigt en daardoor gaat ze op eigen houtje verder met het onderzoek naar de moordenaar van jonge vrouwen. Privé draagt ze ook de nodige bagage met zich mee en naarmate het verhaal vordert leer je haar steeds beter kennen. Wanneer de dader aan het woord is krijg je steeds meer inzicht in zijn motieven zonder dat er wordt verraden wie het is, knap gedaan. De stukjes waarin je een stukje meebeleeft met de slachtoffers hadden wat mij betreft nog wel iets scherper gemogen zodat het iets spannender zou zijn. Nu komt de spanning eigenlijk pas aan het eind van het boek wanneer het tot een climax komt.

Er wordt niets te vroeg verraden en tot het einde kun je lekker meepuzzelen wie de dader zou kunnen zijn. Het plot zit goed in elkaar en speelt in op de hedendaagse cultuur van het daten via internet datingsites.

De schrijfster heeft een fijne schrijfstijl met hier en daar een woordje Vlaams zoals, ‘zetel’ en ‘nochtans’, woorden die in Nederland bijna niet meer worden gebruikt. De hoofdstukken zijn kort en nodigen uit tot verder lezen. Er zit veel vaart in het verhaal en het is nergens saai. Er wordt gebruik gemaakt van psychologie om de hoofdpersonages uit te diepen en dat geeft dit verhaal net dat beetje extra.

Kortom: een fijn boek met een goed plot dat zorgt voor heel wat aangename leesuurtjes. 

4****

Anita

De hondenman van Toni Coppers

Titel: De hondemna
Auteur: Toni Coppers
Uitgeverij: Manteau
Publicatiedatum: februari 2016


Ik lees mijn eerste Toni Coppers. Wonderbaarlijk, want ik heb er 7 in mijn kast staan. De schrijver zagen wij tijdens de afgelopen boekenbeurs in Antwerpen nog de Hercule Poirot publieksprijs in handen krijgen.
Zou je dit deel los kunnen lezen met negen ongelezen delen?
Ik ben er altijd wel makkelijk in. Een boek moet zo geschreven zijn dat je gewoon kan instappen. Kleine dingen heb je gemist en de belangrijke zaken worden wel duidelijk door wat uitleg.
Nou, ik ben eerlijk: ik vond het er lastig inkomen!
Veel namen gelijk bij de start, waar de ene keer de voornaam gebruikt wordt en vervolgens de achternaam (politiejargon van aanspreken). Wat bij mij even verbijstering geeft van wie is dat dan nu weer?
Maar op een gegeven moment zit je er goed in, waarschijnlijk wat langzamer dan de lezer bekend met de serie.
Liese Meerhout is de hoofdpersoon en die staat mij wel aan. Is zowaar gelukkig met vriend, gebruikt geen liters alcohol..gewoon eens een redelijk normale. Wel eentje die buiten de lijntjes kleurt, maar dat hoort als goede speurder.
Er wordt een vrouw gevonden waarbij het hart uitgesneden is. Er blijkt in meerdere landen een modus operandi te zijn.
Het blijkt dus om een seriemoordenaar te gaan waarna ze op zoek moeten.
Tijdens dit onderzoek overlijdt de vader van Liese.

Geen moeilijk taalgebruik. Iedereen kan er in duiken. Er zijn niet veel hoofdbrekens en je puzzelt nauwelijks tot het op het einde eindelijk dan spannend wordt. Maar vond ik het nu erg spannend? Neent! Bladzijden lang kabbelt het verhaal op het politiebureau door. Een strijd onderling op het bureau tussen agenten die toegevoegd worden aan het team. Naast oud zeer tussen de chef en 1 van haar medewerkers waar voorzichtig aangetipt wordt wat er voorgevallen zou zijn in een eerder deel. Liese en Masson pagina na pagina in het buitenland drinkend op een terras en denkend aan de nieuwe vriend.
Is dit de veel-prijzen-winnende schrijver?
Ol is dit nu net een deel in de serie die minder goed is? Ik kan niets over de vorige delen zeggen. Maar met alle keuzes in boeken die op stapels liggen, zou ik op basis van De hondenman geen eerder deel oppakken in de Liese Meerhoutserie.
Eerlijk? Ik vond het een wat zeurderig verhaal. Sorry. Ik had graag wat personen in het boek een schop onder de kont gegeven van Kop op nou. Peper er in en gaaaaan. En een thriller met zo ontzettend weinig spanning tot de laatste 40 pagina's... En toen viel ik nog steeds niet achterover. Ieder zijn smaak, maar de mijne is het niet helaas. Ik zie wel het kunnen schrijven van de man en daarom eindig ik nog op drie sterren.

Leesplezier 2,5
Originaliteit 3
Spanning 2
Pllot 3
Schrijfstijl 3,5
Psychologie 2,5

Drie sterren