Winnaar ECI literatuurprijs

Het boek De Mensengenezer van de Vlaamse auteur Koen Peeters is donderdag uitgeroepen tot de winnaar van de ECI-Literatuurprijs 2017.

Koen Peeters won gisterenavond tijdens de uitzending van Nieuwsuur de ECI literatuurprijs. De prijs werd uitgereikt door de winnaar van vorig jaar schrijver Martin Michael Driessen.

Juryvoorzitter Thom de Graaf zei dat is gekozen voor "een helder geschreven boek dat het anekdotische overstijgt".

Het winnende boek krijgt 50.000 euro. De andere genomineerden ontvangen een geldprijs, namelijk 5.000 euro. Dit zijn Huub Beurskens met Eindeloos Eiland, Daniël Rovers met De Waren, Marijke Schermer met Noodweer, Peter Terrin met Yucca en Annelies Verbeke met Halleluja.

De prijs, eerder bekend als AKO Literatuurprijs, bestaat sinds 1987 en is bestemd voor het beste Nederlandstalige literaire boek in de categorieën fictie en non-fictie. Een jury van beroepsrecensenten uit Nederland en Vlaanderen bepaalt de winnaar. (NU.nl)

Ik lees nu:

De grappigste columniste over de voordelen en niet-bestaande nadelen van veertiger zijn, herkenbaar voor iedereen die al een tijdje, of net, veertig is.

Ook al ben ik dan de volgende tien voorbij; ik ben zo aan het lachen om de stukjes van Aafke. Wat een herkenning en wat schrijft ze leuk. Binnenkort een recensie

Kick van Chelsea Cain

De cover van Kick laat het silhouet zien van een vrouw met lang haar dat wappert in de wind. Haar gezicht is niet te zien. Er staat een gewaagde uitspraak van The Guardian op de cover: “Een duistere en gevaarlijke zoektocht naar vermiste kinderen. Zo spannend dat je je wilt verstoppen tot je het uit hebt”. Het is te hopen dat deze uitspraak op waarheid berust. De achterflap klinkt in ieder geval zeer interessant en stemt hoopvol op een spannend boek.

Chelsea Cain is in de thrillerwereld al langer bekend met haar thrillerserie over rechercheur Archie Sheridan en seriemoordenares Gretchen Lowell. Stuk voor stuk erg spannende en bloederige verhalen. Met het boek Kick heeft ze nummer een van een nieuwe serie geschreven over Kit (Kick) Lannigan. Kick is als klein meisje ontvoerd uit haar tuin, nadat ze op zoek was naar haar hond. Jaren verstrijken en iedereen heeft de hoop dat Kick nog levend gevonden wordt allang opgegeven. Maar ineens, na vijf jaar, wordt ze per toeval ontdekt bij een inval in het huis waar zij met haar ontvoerders woont. Tien zware jaren van therapie en onderzoeken later, zijn kinderontvoeringen nog steeds aan de orde van de dag. Kick kan het onderwerp nog steeds niet loslaten en voelt zich verbonden met de slachtoffertjes. Wanneer er in een zeer korte tijd weer twee kinderen worden vermist wordt ze om hulp gevraagd door een mysterieuze man, John Bishop. Wat Kick van tevoren niet weet, is dat ze zelf weer in het hol van de leeuw terecht komt.

Chelsea Cain heeft met Kick Lannigan een heel mooi karakter neergezet. Alle gruwelen die ze in haar jonge leven heeft mee moeten maken, hebben haar gemaakt tot een eenzame, gebroken vrouw. Ze trekt zich het lot van andere ontvoerde kinderen zo aan dat ze hier zelf onder lijdt. Het personage Kick wordt zo levendig beschreven, dat het lijkt alsof ze voor je staat. John Bishop blijft in het boek Kick een mysterieus personage waarover Cain niet veel uitweidt. Dit kan een teken zijn dat er in de volgende delen met Kick steeds een tipje van de sluier zal worden opgelicht over deze bijzondere man. De overige personages worden ruim voldoende uitgewerkt naargelang de rol die zij in het verhaal spelen, al had de rol van de ontvoerder van Kick, Mel Riley, iets verder uitgediept mogen worden. Cain heeft een vlotte, prettige schrijfstijl met korte hoofdstukken waardoor de spanning geleidelijk aan wordt opgebouwd. Bepaalde scenes in het boek worden ronduit gruwelijk gedetailleerd beschreven. De verhaallijn en het onderwerp zijn mooi in elkaar gevlochten. Ze zorgen samen voor een intrigerend, spannend en ontroerend geheel wat echt uitgelezen moet worden. Stoppen is geen optie! 

Kortom, Kick is een zeer spannende en ontroerende thriller over een verschrikkelijk onderwerp. Zodra je aan het verhaal begonnen bent, laat het je niet meer los.

Vrienden voor het leven van Astrid Harrewijn

Titel: Vrienden voor het leven
Auteur: Astrid Harrewijn
Publicatiedatum: oktober 2017
Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij BV

Omslag:
De hoofdpersonen uit Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) en Daar heb je vrienden voor keren allemaal terug in het los te lezen vervolg

Voor lezers van David Nicholls en Graeme Simsion

Een maand vakantie, misschien zelfs twee. Dat is wat Kiki, succesvol als handige intermediair in de kunstwereld, zich heeft voorgenomen als de spraakmakende tentoonstelling van Jeff Koons eindelijk opent in het Stedelijk. Maar de tentoonstelling ontaardt in een politieke rel, en in plaats van op een tropisch strand belandt Kiki in een achtbaan van gebeurtenissen waar ze geen grip op krijgt.

Ondanks de onvoorwaardelijke steun van haar vrienden en van de trouwe klusjesman, gaat het vanaf dat moment bergafwaarts met haar carrière. Wanneer ze uiteindelijk een tijdje van de radar verdwijnt in een afkick-kliniek, komt ze tot een verhelderend inzicht: ze leeft het leven te snel. Maar om dat te veranderen en the art of slow living écht te leren omarmen, is meer nodig dan goede voornemens alleen...


Mijn mening:

Het boek eindigt zoals een feelgood moet eindigen; dat je tevreden de laatste bladzijde omslaat en met een vrolijk gevoel nog even in je hoofd het verhaal naloopt. Ik heb het een dikke week uit en ik loop het vele mensen aan te raden. Mensen die eerst verbaasd zijn dat ik een feelgoodboek tip. Maar dan snel overtuigd zijn, dat het dan wel echt leuk en goed moet zijn, als ik al zo lyrisch ben. De grumpy mbt boeken.

Astrid Harrewijn neemt je in dit deel mee in het leven van Kiki, die in de kunstwereld goed de weg weet te vinden en door een toevallige ontmoeting met een beroemd kunstenaar zelf heel bekend werd. Ze reist van hot naar her en de tentoonstelling met Jef koons in het Stedelijk Museum moet de kers op de taart worden. De opening met een kunstwerk wat niet bij iedereen in goede aarde valt ( maar des Jef Koons is) zorgt er voor dat Kiki meer dan ooit toe is aan een vakantie. Ze moet echter onderduiken. Het duracellkonijn op een plek zonder prikkels in the middle of nowhere is iets om maar heel kort te kunnen ervaren.
En ze duikt weer de stad in. Met alle ontwikkelingen die dan ontstaan.

Dat het natuurlijk allang duidelijk is dat Gijs de ware voor haar zal zijn en dat pas via vele omwegen duidelijk voor de hoofdpersoon wordt, maakt het alleen maar nog leuker. Voorspelbaarheid op het gebied van de liefde hoort in dit genre. Juist de weg hoe dat ontdekt wordt, zorgt voor het plezier voor de lezer. Maar man man man, wat een humor zit er in dit boek. Vaak zit ik hardop te lachen omdat de beeldende schrijfstijl het je voor je ogen laat afspelen.
Als ik films maakte, wilde ik deze serie op het scherm brengen. 
Ik raakte een beetje verliefd op Kiki en nee, niet alleen omdat ze elke dag taart bakt. Lieve, soms onnozele, onzekere, stoer voordoende en chaotische Kiki. Een hoofdpersoon om te zoenen en mijn absolute favoriet tussen alle hoofdpersonen die Harrewijn schiep.
Hoe Kiki  zich onderdompelt in een verliefdheid , weg rent van aangeboden hulp , want wil het allemaal zelf doen, desnoods met behulp van een pilletje. De niet wederzijdse liefde wat natuurlijk ook in een verhaal als dit hoort, en waar nog een spannende ontknoping volgt, doet me denken van hoe Astrid Harrewijn best een spannend boek misschien wel zou kunnen gaan schrijven.  Ik zou deze heerlijke schrijfstijl best eens in een ander genre willen lezen.  
Het is een klein plotje in een groot, heel ander, verhaal, maar wat tof bedacht hoe Kiki de ware dader van een brand ontmaskert.

En dan...denk ik.. Hoe moet je als schrijver met zo'n heerlijke trilogie nog verder boven jezelf uit gaan stijgen? Is Harrewijn op de top van haar kunnen? Heel snel met volgende boeken komen als je dit soort materiaal kan schrijven.
Meer feelgood kan je je niet voelen na Vrienden voor het leven. Behalve dat het jammer is dat je Kiki moet loslaten en je niet meer mee geniet van het chaotische leventje wat haar laat rondrennen als een ADHD duracellkonijntje.  Nooit te oud om te leren natuurlijk, maar ik heb ontdekt dat er dus waanzinnig goede feelgoodboeken zijn, zonder dat ik een periode in een roze suikerspin met ronddraaiende moet ronddolen. Maar dat komt vooral door de goed gedoseerde humor in dit boek en de schrijdstijl. Dit zorgde voor het ultieme genot van leesplezier bij een boek

Dikke 5 sterren voor deze afsluitende Vrienden voor het leven 

Ik geef zelden vijf sterren, maar een boek wat ik zeker weer eens zal opppakken om nog eens te herlezen is voor mij vijf waard

Ink

Ps: wat een toffe omslagen heeft de hele serie. Lekker felle kleuren met zwart silhouet. Eens een oorspronkelijk idee voor feelgoodboeken. 

Genoten!

Ik heb genoten van de laatste van Astrid Harrewijn. Binnenkort een lovende recensie van deze fantastische feelgood!

Nieuwe Nicci French

 We zullen nog moeten wachten tot april 2018, maar dan zal het 8e deel verschijnen en de serie afgesloten worden.

"De dag van de doden' is het achtste en laatste deel in de spannende Frieda Klein-serie van Nicci French.
De bladeren vallen van de bomen en in Londen waart een seriemoordenaar rond. In een winkelstraat in het noorden van de stad crasht een op hol geslagen auto, de man achter het stuur blijkt al een week eerder te zijn vermoord. Op Hampstead Heath brandt een vuurstapel, in de vlammen ligt het volgende slachtoffer.
Het aantal doden neemt snel toe, maar het politieonderzoek loopt vast: het is duidelijk dat de dader een spel speelt. Voor deze onconventionele moordenaar dient elk lijk slechts als boodschap aan één vrouw. Psychoanalytica Frieda Klein is namelijk ondergedoken, en iemand is naar haar op zoek. Wanneer het duel tussen Frieda en haar aartsvijand Dean Reeve uiteindelijk zijn climax bereikt, kan slechts één van hen het overleven…
Al acht jaar lang wordt Frieda Klein achtervolgd door Dean Reeve. In de literaire thriller "De dag van de doden' gaat ze voor het laatst de confrontatie met hem aan. De Frieda Klein-reeks van Nicci French is een van de bestverkochte thrillerseries van Nederland.
Over Nicci French en Frieda Klein:
4 sterren, "Meeslepend, en toch is dit deel 7 slechts het voorspel van de allerlaatste aflevering (die verschijnt in 2018) met de ontknoping van zeven jaar spanningsopbouw.' – AD Magazine
4 sterren, "Nicci French is een meester in het opbouwen van psychologische spanning.' – De Morgen

Zwaartekacht van Eva Monte

Titel: Zwaartekracht
Auteur: Eva Monte
Uitgeverij: De Crime Compagnie
Publicatiedatum: april 2016

Eva Monté is de schrijversnaam van de zussen Alexandra en Victoria Nagelkerke. Zij construeren hun originele thrillers op een bijzondere manier, namelijk via brainmerge. Niet om de beurt een stukje of een hoofdstuk, maar helemaal samen. Al pratend, formulerend en thee drinkend vormt zich zo een spannend verhaal. 

Achterflap:
Wat doe je als je weet dat je zo niet verder kan? 
Emma heeft een levensgroot probleem. Ze is zo zwaar dat ze een laatste waarschuwing heeft gekregen. Als ze de mogelijkheid krijgt om hier samen met een groep lotgenoten iets aan te doen, grijpt ze die kans op een ander leven met beide handen aan. De groep reist af naar het Griekse eiland Chios waar ze zich gedurende zes weken onderwerpen aan een streng regime om een echte verandering in gang te zetten. Als een van hen na een paar dagen plotseling overlijdt, slaat de stemming om van hoop naar angst. 
Emma voelt dat haar leven in gevaar is, maar wie kan ze nog vertrouwen?

Mijn mening:
Een mix van Expeditie Robinson en Obese staat er op de achterflap. Gelijk heb ik Wendy van Dijk op mijn netvlies.... brrrr. Een van Nederlands meest geliefde presentatrices is een allergie voor mij. Vooruit, het is een boek. Weg met dat beeld van die schreeuwerige aansteller.

Laat ik met de deur in huis vallen: ik vond dit een heerlijk boek, wat ik razendsnel heb uitgelezen. In het verhaal hieronder zal ik uitleggen waarom ik mij zo vermaakt heb met dit boek.

Nog nooit een voldoende gehaald voor rekenen, taal of topo, twee keer blijven zitten, maar geniaal in een ding: mij het leven tot een hel maken. 

Emma wordt getreiterd op school om haar gewicht. Uitgescholden, geduwd, geslagen, spullen afgepakt. Iedereen kijkt de andere kant op. Zelfs de juffen doen mee. Juist Emma moet buiten spelen, want 'ze kan wel beweging gebruiken' wordt tegen haar gezegd. Dat ze zich verschuilt voor haar pesters wordt genegeerd. 
Vlijmscherp wordt neergezet hoe mensen elkaar kunnen treiteren met gevolgen tot ver in de volwassenheid.

Emma gaat als ze ouder is meedoen aan een pilot om succesvol af te vallen voor mensen met obesitas. Uit driehonderd deelnemers wordt zij 1 van de acht deelnemers aan het 'fatcamp', zoals haar zus het noemt.
Tijdens de reis naar Griekenland worden de rollen die altijd in elke groep aanwezig zijn al duidelijk (leider, stille, behulpzame enzovoort). Er worden duidelijke karakters geschetst die toch ook weer gelukkig niet eendimensionaal zijn. Het zijn heerlijk merkwaardige personen die de club van acht bevolken.
Emma, Thomas (de puppy van het gezelschap), Inez (die niet kan praten over wat zij vroeger gedaan heeft), Luuk( de vrolijkdoener), Conny, Silvia (de streber), Mark en Paula (opgewonden standje) vormen de groep en worden begeleid door een team zogenaamde professionals. Al kan je daar je vraagtekens bij gaan zetten in de loop van het verhaal. Ook in het team wat gevormd wordt door een fysio, diëtist, psycholoog en internist zijn redelijk aparte personen aanwezig.

Er vindt een constante perspectiefwisseling tussen 1993, de schoolsituatie van Emma en het nu, de dagen van het kamp. In de schoolsituatie wordt toegewerkt naar een dramatisch dieptepunt.
In het kamp is heerlijk veel gekonkel onderling. Men ergert zich aan elkaar en maakt een bondje tegen de ergste: Paula  Deze laatste reageert vaak vreemd en bozig op dingen en personen. 
Dan wordt een van de deelnemers dood aangetroffen. Men denkt eerst aan een natuurlijke dood. Een te dik iemand die opeens te veel moet sporten. Dus zal zijn hart het wel niet aangekund hebben. Op bladzijde 185 valt mijn bek open. Huh??? Hoe zit het nu? Eva Monte maakt me in de war...
Hoe dan toegewerkt wordt naar de uiteindelijke dader wordt goed gedaan en is zeker niet geheel voor iedereen voorspelbaar te noemen.

Mooi hoe het schrijversduo Eva Monte zich verplaatst in deze te dikke mensen, zonder te makkelijk te willen scoren. Hoe makkelijk om bepaalde grappen te gaan maken. Echter het gebeurt met respect. De gevoelens, angsten en onzekerheid van mensen met obese wordt prima weer gegeven. Ieder te dik mens kent de situatie niet in het openbaar friet, gebak of ijs te gaan eten. Bang voor opmerkingen die 'gewone' mensen denken te mogen maken.
Origineel om een onderwerp als een groep wat op reis is en waar een moord plaatsvindt een twist te geven door het met een groep mensen met obese in een kamp neer te zetten. Door dit gegeven wordt het verhaal anders dan weer een stelletje wat de zon opzoekt. Leuk bedacht. Ik heb ook veelvuldig zitten lachen. Een mooi vlotte pen met mooie kijkjes in de mensen en  goed geplande humor. Je voelt je bijna aanwezig tussen deze groep mensen, omdat ze zo realistisch door de schrijvers neergezet worden. Ik moest door blijven lezen en had het snel uit. 


Plot    4
Psychologie 4
Leesplezier 5
Schrijfstijl 4,5
Spanning 3,5
Originaliteit 4

Dikke vier sterren voor Zwaartekracht

Ink


Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!