Quote uit Heelmeester van Marcel Vaarmeijer

M-De magische reis van Helena Daelman

Titel : M – De magische reis
Auteur : Helena Daelman
Uitgeverij : Kramat
ISBN : 978 94 6242 026 7

‘M – De magische reis’ heeft een cover die best wel in het oog springt. Nu zelf vind ik het maar niks, maar voor kinderen geeft het, denk ik, best wel een magische indruk en valt het felle geelgroen wel op. De flaptekst trekt, mede doordat er met de ik-vorm gewerkt wordt, onmiddellijk aan en maakt de lezer best wel nieuwsgierig naar het geheel.

Matthias was 8 jaar toen zijn vader, een fervent zeiler, voor een 3-tal maanden naar Congo wou varen. Geregeld ontvingen Matthias en zijn moeder een brief. Wanneer er plots geen nieuws meer kwam geeft Matthias’ mama de hoop op. 
8 jaar later blijft Matthias worstelen met het gemis en het plotse verdwijnen van zijn vader. Als zijn moeder hem meeneemt naar de hobbykamer van zijn verdwenen papa blijkt snel dat hij hulp krijgt uit onverwachte hoek. Zijn gedrevenheid en verdriet brengen hem steeds dichter en dichter bij de waarheid.

‘Achter ons blijft het geschut losbarsten. Ik hoor niets meer. Enkel het gepomp van mijn hart suist in mijn oren.’

Dit eerste deel uit de M-reeks is een apart verhaal van een puber die op zoek gaat naar zijn vader. Wat het boek zo apart maakt is dat Daelman haar lezers meeneemt naar zeer uiteenlopende regio’s waardoor ze de jeugd laat proeven van verschillende culturen. Gedurende het ganse verloop hanteert de auteur een mooi gedoseerde mix van spanning, emotie en informatie. Interessante weetjes, geschiedenis en wereldfeiten worden hier en daar terloops vermeld, maar steeds blijft de schrijfster de klemtoon leggen op avontuur en vriendschap. Moeilijkere thema’s zoals bloeddiamanten, het leven in de Himalaya, … worden zeer mooi verwerkt tussen de meer algemenere zaken zoals vriendschap, pesten en verlies. 

Het eerste hoofdstuk neemt je direct mee op het water en is redelijk intens geschreven. Deze vurigheid uit zich daarna meer in de vriendschap tussen Matthias en zijn vriend. Mooi is dat deze vriendschap uiteindelijk de lezer ook laat zien dat de gebreken van een persoon verdwijnen naarmate je de mens achter de tekorten leert kennen. Best wel erg mooi neergepend.

Qua leeftijdsgerichtheid zit je een beetje met een dubieus gevoel. Het boek wordt als YA aanschouwd, maar daarvoor is Matthias met momenten iets te jong neergezet. Hij komt soms niet over als een 16-jarige, het is eerder een jonge knaap van 12 die een spannend avontuur beleeft met een vriend. Langs de andere kant zorgt het gebruik van moeilijkere woorden (bv. : aplomb, gepensioneerd, … en enkele Franse woorden) ervoor dat het dan juist ook niet als kinderboek 12+ kan bestempeld worden. Maar als je weet dat dit de eerste jeugdroman is van Daelman dan zie je deze beginnersfouten zeker door de vingers, want al bij al leest ‘M’ zeer zeer vlotjes weg.

Af en toe een herhaling en korte hoofdstukken dragen ertoe bij dat het voor de jonge (niet zo gedreven) lezer handig is om het verhaal na een onderbreking van enkele dagen terug op te nemen. Hoewel na enkele dagen ? Dit boek is zodanig geschreven dat het zelfs voor volwassenen best een zeer aangenaam relaas is en dan kan je er van op aan dat het voor een jeugdige liefhebber sowieso een pageturner is.

Als je weet dat ‘M – De magische reis’ deel uit maakt van een serie, dan ben ìk alvast nieuwsgierig naar het vervolg. Bij het tweede boek wordt ook de vriendin Rinske meer in het verhaal getrokken en dat lijkt me veel ruimte te geven voor alweer leuke, krachtige dialogen en inbreng van jeugdige thema’s.

Jan en Sanne Terlouw met In huis met een seriemoordenaar

Zou de huurster het volgende slachtoffer zijn geweest?

In 1967 werd Nederland opgeschrikt door de arrestatie van Hans van Z. Onder ongekende media-aandacht werd later tijdens het 'Moordproces van de Eeuw' vastgesteld dat de 26-jarige Van Z. minstens drie moorden had gepleegd; een vierde moord was mislukt. Hij werd tot levenslang veroordeeld.
Deze charmeur kwam jarenlang bij het gezin Terlouw over de vloer, als geliefde van hun huurster. Dochter Sanne was nog jong, maar ze herinnert zich de man wel.
Jan Terlouw en Sanne Terlouw schreven een intrigerende roman over hun ervaringen met deze beruchte seriemoordenaar.

Cover

Een foto van een man in een net pak omringd door agenten. Het is een al wat oudere foto. Niet bijzonder aansprekend. Als ik het boek al zou oppakken in de winkel zou het vooral vanwege Jan Terlouw zijn...

Mijn mening

Ik ben niet heel erg enthousiast over dit boek.

Het gegeven is interessant, een seriemoordenaar in je naaste omgeving en wat dat dan met je doet. Hoe verenig je de persoon die je hebt leren kennen met de man die opgepakt wordt voor een serie moorden?

Die twijfel wordt wel goed beschreven. Het ongeloof dat iemand die je goed kent tot zulke daden in staat is. Maar aan de andere kant ook de twijfel die je al bij hem had, het gevoel dat er iets niet in de haak is.

Een behoorlijk minpunt vind ik het vele uitleggen van hoe de wereld in elkaar stak in de jaren 60.  Het boek is maar 128 bladzijden, en als er dan ook nog best veel uitgelegd wordt, blijft er ( te ) weinig verhaal over. Dingen die uitgelegd worden zijn bv de moord op Kennedy, wat zijn Provo's, apartheid en de oprichting van D66. Dingen waarvan ik denk dat de gemiddelde lezer wel weet wat het inhoudt. Heel jammer dus.

Als jeugdboeken schrijver vind ik Terlouw geweldig, ik denk dat ik alle boeken wel gelezen heb. Dit is mijn tweede thriller van hem en beide vond ik tegenvallen.

Voor 3 sterren vind ik het boek niet goed genoeg, voor 2 net niet slecht genoeg: 2,5 sterren...

Het meisje met alle gaven van M.R. Carey

Het meisje met alle gaven gaat over een virus dat ik uitgebroken. Dit virus veranderd de mensen in een soort zombies, hongers genaamd. Deze hongers hebben totaal geen controle meer over hun lichaam, het virus/schimmel heeft zich zo in hun hersenen vastgebeten dat de schimmel alle functies heeft overgenomen. Hierdoor veranderen is het enige wat ze nog kunnen, achter een prooi aanjagen, mens of dier en deze verscheuren. Eenmaal door een honger gebeten verspreid de schimmel zich door het lichaam van zijn nieuwe gastheer en verander je ook in een honger.
De overlevende die wij ontmoeten in dit boek, is een groepje wat op een militaire basis leeft. Dr. Caldwell is diegene die onderzoek doet naar de schimmel in de hoop een medicijn te ontdekken. Melanie leeft in cellen op de basis, samen met een groepje andere kinderen. Zij worden elke dag vastgebonden in een rolstoel naar "de klas" gebracht waar ze door middel van lessen worden gescreend en wordt gekeken wat de voortgang in hun leren is. Maar hoe komt het dat Melanie nog kan praten en denken, maar als ze de geur van mensen (feromonen) ruikt ineens veranderd en alleen maar aan vlees en bloed kan denken?

Het is een zoektocht naar een heleboel antwoorden, van dr. Caldwell, die op een doorbraak hoopt en voor Melanie, want wat ben ik? Het verhaal is heel mooi geschreven, ondanks het ongeloofwaardige deel van het verhaal leef je helemaal mee met alle vragen en problemen die ze onderweg tegenkomen. Het verhaal wordt zo verteld dat je er midden in zit, er zitten stukken bij, die zijn te gruwelijk voor woorden maar daar tegenover staan ook weer delen die zo ontroerend zijn. Personages worden heel mooi neergezet en de spanning loopt langzaamaan op. Ik vond het einde verrassend en onverwachts... Kortom, het is een apart verhaal, maar alle onderdelen die in een verhaal horen te zitten zijn aanwezig om het een mooi en interessant verhaal te laten zijn.

Gefeliciteerd, Leonard Peacock van Matthew Quick

Terwijl uitgeverij ‘Das Mag’ en schrijfster Lize Spit niet in de val trapten om ‘Het smelt’ een ‘thriller’ te noemen, maken ze bij ‘Lemniscaat’ in Rotterdam wel die fout met het boek “Gefeliciteerd, Leonard Peacock” van Matthew Quick (‘The Silver Linings Playbook’). 

De back-cover schreeuwt het uit als een ‘geraffineerde psychologische thriller over het leven en de onmogelijke keuzes waar dat leven je soms voor stelt’. Maar beide boeken hebben wel flink wat gemeen : een getroebleerd hoofdpersonage dat, na een daad te hebben voltrokken, zelfmoord wil plegen, een moeilijke jeugd met verkeerde vrienden heeft doorgebracht, ouders die - in dit geval letterlijk - schitteren door afwezigheid. En - voor ik het vergeet – beide zijn enorm knap geschreven !

In ’t kort : Leonard Peacock wordt vandaag precies 18 jaar. Dat gaat hij vieren door de 4 belangrijkste mensen in zijn leven een geschenk te geven (hijzelf wordt door iedereen over het hoofd gezien), om daarna met een oud nazi-pistool uit WOII van zijn opa, zijn – vroegere – beste vriend Asher Beal, na enkele jaren van ‘rottigheid’, te vermoorden om daarna met hetzelfde wapen zelfmoord te plegen. Hij pakt de 4 geschenken in, scheert zijn haar af en verlaat dan het huis om, voor zich naar school te begeven, bij buurman Walt het eerste pakje te bezorgen. 
Net als bij – daar gaan we weer – ‘Het smelt’ zou het jammer zijn meer over de inhoud weer te geven. Leonards vader is ‘een klootzak’ die naar het buitenland is gevlucht voor het gerecht, mama een ‘shit-moeder’ die met haar nieuwe Franse vriend naar New York is vertrokken om er een modehuis te openen. Net als ’dat andere boek’ is het in de ik-vorm geschreven, maar ook vaak van voetnoten voorzien om enige duidelijkheid te werpen op details. Erg knap gevonden : het boek wordt enkele malen ‘onderbroken’ door “Brieven uit de toekomst” die –zowat 20 jaar na datum – aan Leonard zijn gericht. De betekenis daarvan wordt later duidelijk. Eveneens geweldig is de soms voorkomende letterzetting, die lezers van “Het kaartenhuis” (Mark Z. Danielewski) niet onbekend zal voorkomen. 
“De mensen die we vader en moeder noemen, zetten ons op de wereld en verzuimen dan om aan onze behoeften te voldoen of ons ook maar één antwoord te verschaffen : uiteindelijk sta je er alleen voor en mag je alles – dank u, mama en papa – zelf uitzoeken.” Lezers die mij al wat kennen, weten dat ik dit uittreksel volledig onderschrijf en ook de gevolgen die het op een persoon kan hebben. Ieder voor zich…helaas niemand voor ons allen. Oorspronkelijk heet het boek “Forgive me, Leonard Peacock”, wat inderdaad een veel betere titel is en de vraag stelt zich natuurlijk : waarom die verandering ? 
Ook een belangrijk onderwerp dat wordt aangesneden : kunnen we tegelijkertijd mens én monster zijn ? Hoe weet je 100 % zeker dat je in opdracht van je eigen regering, werkgever of andere “meerdere”, dingen zou doen die indruisen tegen elke vorm van menselijkheid om ’s avonds dan opnieuw een lieve echtgenoot/echtgenote en liefhebbende mama of papa te zijn ? 

Besluit : neen, Leonard Peacock is niet bestemd om te logeren in dezelfde kamer van mijn brein waar Aomame en Tengo reeds verblijven. Maar in één van de logeerkamers is het, in gezelschap van onder andere de reeds vermelde Eva, Daniel Juster (‘Skippy tussen de sterren’), Homer Wells (‘De regels van het ciderhuis’) of een jongen in een blauw-gestreepte pyjama, eveneens fijn vertoeven. En dat is – in mijn geval – een groot compliment ! Nog één keertje dan : zwaar aanbevolen…en zeker voor de liefhebbers, zoals ikzelf, van ‘Het smelt’ ! “Gefeliciteerd, Matthew Quick” !!

Paul 

Lief van je van Roanne van Voorst

Titel: Lief van je
Auteur: Roanne van Voorst
Uitgeverij: Uitgerij Brandt
Aantal pagina's: 256


Over de auteur:
Roanne van Voorst (1983), is antropoloog en schrijft zowel fictie als non-fictie. Ze debuteerde in 2010 met Jullie zijn anders als ons. Jong en allochtoon in Nederland. In 2016 volgde De beste plek ter wereld – Leven in de sloppen van Jakarta. Haar romandebuut maakte ze in 2015 met De verhuizing. In 2018 volgt de roman Lief van je.


Achterflap:
“Ongeveer een halfuur nadat mijn broertje zijn eerste zoen kreeg, is hij onder de Van Marelbrug op het wateroppervlek te pletter geslagen.”

Waar houdt verantwoordelijkheid op en begint schuld? Het was lief van haar geweest – zeiden haar ouders- haar broertje een keer mee uit te nemen, maar zij wisten niet wie ze werkelijk was.

Het enige wat ze nu nog kon doen, was de strijd afmaken die hij wilde beginnen in Syrie. Langzaam en onafwendbaar voltrekt het noodlot zich.

Lief van je is een ontluisterende en actuele roman, over kameraadschap, eenzaamheid en angst voor het onbekende, gebaseerd op waargebeurde verhalen van militairen.


Extra flap tekst van Herman Koch:
Lief van je van Roanne van Voorst “...is een bijzonder krachtige en trefzekere roman, met een geheel eigen en nieuwe stem die nog dagen nadat ik het boek uit had bleef naklinken. Wondermooie zinnen en beelden volgen elkaar in hoog tempo op, met een vanzelfsprekendheid alsof Roanne van Voorst nooit anders heeft gedaan. Een echte natural zoals je ze maar zelden tegenkomt in de Nederlandse literatuur.”


Cover:
De cover bestaat uit twee delen, een losse flap, geel met een rode soldaat en de tekst van Herman Koch en de werkelijke kaft, rood met een gele soldaat. De soldaat spreekt mij niet aan, maar door de titel: “Lief van je” in een handschrift die er te lief uit ziet voor een verhaal met een soldaat. Dat contract maakt je als lezer wel nieuwsgierig.


Wat ik van dit boek vind:

Soms krijg je een boeken in handen, wat niet direct in je straatje ligt, maar waar je wel nieuwsgierig naar bent. Mijn nieuwsgierigheid werd met name gewekt door de extra flap tekst van Herman Koch. Eenmaal begonnen wist ik dat ik een pareltje in handen had. Wat een ontzettend mooi, meeslepend en goed geschreven verhaal. Het was dat ik nog verplichtingen had met de feestdagen, anders had ik het boek in één ruk uit gelezen.

Het begint met een erg plastisch beschrijving van de dood van haar broer, wat er met een lichaam gebeurt als het op het water terecht komt vanaf grote hoogte. Het betreft hier een roman, maar dan wel eentje met spannende en soms grove beschrijvingen. Als liefhebber van thrillers kan ik dat wel waarderen.


De dood van haar broer heeft een grote impact op het gezin en haar eigen leven. Hoe ga je verder met je leven na het overlijden van je broer? Schuldgevoel knaagt als een hongerig dier aan het geweten van Rêve. Roanne van Voorst beschrijft op zo”n prachtige, gevoelige en doortastende manier het leven van Rêve, voor en na de dood van haar broer, dat je helemaal meegenomen wordt. Het beschrijft het leven van een zus die het erg moeilijk heeft met haar gevoelens en hoe deze om te buigen tot iets positiefs.

Door in het leger te gaan en te vechten voor de zaak, waar haar broer zo achter had gestaan in zijn leven, om zijn woorden om te zetten in daden, probeert Rêve in het reine te komen met haar schuldgevoel. In het leger is de kameraadschap groot en al snel is ze “one of the guys” en doet ze niet onder voor ze. Als ze uitgezonden wordt ziet, hoort en ruikt ze dingen die je als mens liever niet voor ogen krijgt. Dat dit impact heeft op haar gedrag en welzijn is niet vreemd, maar hoe ze daar mee om moet gaan....


De relaties tussen ouder en kind, kameraden en vrienden wordt goed neer gezet, de karakters zijn geloofwaardig en je leeft echt mee. Je merkt dat Roanne veel research heeft gedaan naar hoe het er in het leger aan toe gaat.


Na het dichtslaan van dit boek, was ik wel even stil. Wat maakt dit boek een indruk op me... Echt een aanrader, een sterk roman en zeker niet voor watjes!


Mooie quote:
“Mijn broertje had de wereld uit moeten groeien, zoals dat hoort in mensenlevens. Hij had er niet uit mogen vallen, met de doffe klap die een lichaam maakt wanneer het te water raakt.”

Dankzij Hebban.nl heb ik de kans gekregen om dit boek te mogen lezen 


Punten:
Originaliteit: 5
 Leesplezier: 5
 Psychologie: 5
 Schrijfstijl: 5 
Spanning: 5 
Plot: 5


Lief van je krijgt van mij 5 sterren.

Lilian

Om deze boeken moest ik huilen...door Suzanne

'Mijn vriend Ben' (Julia Romp) en 'Een held van een hond' (Allen Parton & Sandra Parton).

Ben is een klein, zwart-wit zwerfkatje dat bij Julia in Londen is komen aanlopen. Hij kan het uitstekend vinden met Julias negenjarige zoon George. George is autistisch en leeft helemaal op door Ben, hij praat zelfs weer met zijn moeder. Maar als Ben op een dag spoorloos verdwijnt is George helemaal van slag. Wanhopig zet Julia een grote zoekactie op touw, maanden gaan voorbij, totdat er een telefoontje komt uit het tachtig kilometer verder gelegen Brighton.

Een held van een hond:

Allen Parton werd begin jaren negentig als militair tijdens de Golfoorlog uitgezonden, terwijl zijn vrouw thuis met twee jonge kinderen achterbleef. Tijdens een ongeluk liep Allen een ernstige hoofdwond op dat hij zwaar gehandicapt werd en zelfs het grootste deel van zijn geheugen kwijt was - hij kon zich zijn vrouw en zijn kinderen niet eens herinneren... Sandra was opgeleid als verpleegster en hoopte door intensieve zorg Allen te helpen. Jaren van revalidatie hielpen wel iets,

maar de Allen van na het ongeluk was niet meer de Allen aan wie ze ooit haar jawoord gaf. Sandra moet alles op alles zetten om haar echtgenoot, en de vader van haar twee kinderen, niet voorgoed te verliezen. En toen was daar Endal: een labradorpuppy met zijn eigen problemen. Een banjer, die zich keer op keer in de nesten werkte. Tot hij Allen en Sandra in zijn hondenhart sloot, en vanaf dat moment hun wereld compleet veranderde met zijn hulp, liefde en streken. Dit is hun inspirerende verhaal.

Dit zijn 2 van de boeken die mij ontroeren. Het zijn allebei boeken die de band omschrijven die je in dit geval met een kat of een hond kunt hebben. Daarnaast wordt ook heel mooi beschreven wat een dier zowel mentaal als fysiek voor ons kan betekenen. Ik hou zelf ook heel erg van dieren en dit is dan ook heel herkenbaar voor mij! De band die je met een dier kunt hebben is gewoon super mooi!! Deze boeken zijn dan ook zeker aanraders!!