Het huwelijk van Christine van den Hove

 

Van bij de eerste zin zit je in het verhaal. Het levensverhaal van Gaspard en Justine. De tijdslijn begint einde van de jaren twintig en eindigt in het jaar twintig éénentwintig.

Het huwelijksleven wordt er in beschreven zoals het is. Een leven met veel liefde en ook koelte en dit zowel in de wereld als in het gezin. Overspel en echtscheiding waren in die tijd nog taboe, er werd niet over gepraat, laat staan uitgevoerd.

Vrouwen die werkten waren nog een rariteit en er werd niet verder dan de kerktoren gezocht naar partners. Homofilie was zeker uitgesloten. We zien ook de opkomst van elektrische huishoudtoestellen en we zien ook hoe sommige deze evolutie angstvallig zagen gebeuren. Dit boek sleept je mee doorheen het leven van toen en we zien hoe iedereen evolueert.

Je wordt verslaafd aan het leven van Justine en Gaspard en alle anderen. Het is een reis door de geschiedenis en je leest dit aan één stuk door. Het is wonderlijk hoe deze twee mensen leven als twee vreemden en toch samen blijven. De twee-strijd voor de liefde is mooi beschreven en laat zien dat liefde soms niet genoeg is.

Het is een terugblik naar vorige eeuw. Deze terugblik gaat soms gepaard met heimwee. Het was een periode met veel liefde maar ook met veel koelte. Dit is een zeer mooi boek dat ik graag gelezen heb en dat terecht deel uitmaakt van de Wereldbibliotheek reeks.

Dirk

 

Wie waagt die wint van Charlotte de Monchy

 

Charlotte de Monchy heeft met ‘Wie waagt die wint’ haar zevende verhaal voor Uitgeverij De Boekerij geschreven. Zoals altijd is de cover watertandend prachtig. Heel gezellig een koelemmer met 2 glazen champagne terwijl een nieuwsgierige zwoerd daar rondneust. Ik heb alle boeken van De Monchy gelezen en op het laatste na, Beter laat dan nooit, vond ik ze allemaal erg goed. Tegen beter weten in kreeg van mij zelfs 5 sterren oftewel 5 Inktpotjes.

 

Lizzy woont jaren na het afstuderen nog steeds in een studentenwoning in Amsterdam, samen met haar beste vriendin Mathilde. Ook hun gedrag is nog erg studentikoos: plakkerige keukenvloer, een aanrecht vol vuile vaat en vieze kleren op de slaapkamervloer. Ze doet de marketing voor een nogal onbekend mannenmagazine waar ze naast iemand van HR de enige vrouw is. Ze haat haar werk, vindt het blad maar niks en kan het alleen met de receptionist het goed vinden.

 

Ze lijkt geen andere vrienden te hebben dan Mathilde en de hoogbejaarde Celeste. Deze laatste ontmoette ze toen ze werkte bij de thuiszorg. Celeste woont in een kapitale grachtenpand en komt de deur niet meer uit. Lizzy gaat graag bij haar op bezoek en Celeste geniet van haar verhalen. Maar dan beseft Lizzy dat, hoewel ze veel praten, ze niets over Celeste en haar leven weet. Hoe komt het dat niemand op bezoek komt bij deze lieve en aardige vrouw en ze zelfs met de Kerst alleen is?

 

Dan sterft Celeste en laat ze Lizzy de helft van het gigantische huis na. De andere helft is voor haar kleinzoon Tobias die blijkbaar haar enige nog levende familie is. Verbazingwekkend is het als het bestaan (en dus ook het overlijden) van Celeste een complete verrassing is voor Tobias. Hij wil graag zijn deel van het huis verkopen en verwacht dus van Lizzy dat ze daarmee akkoord gaat. Lizzy wil juist graag Celeste’s laatste wens dat haar kleinzoon haar postuum leert kennen, honoreren en ze komen tot een compromis. Ze gaan tijdelijk in het huis wonen en daarna zien ze wel wat ze ermee gaan doen.

 

Lizzy verhuist en laat Mathilde achter in de studentenwoning. Tegelijkertijd neemt ze onbewust afstand van haar beste vriendin. Ze is zo met zichzelf bezig dat ze helemaal niet door heeft dat ze Mathilde verwaarloost. Iedere keer laat ze haar vriendin stikken voor Tobias die ze zelf helemaal niet leuk vindt. In tegenstelling tot Lizzy vond ik Tobias wel sympathiek overkomen. Een jongeman met een eigen zaak, gevoel voor humor en gewoon likeable.

 

Het verhaal is op zich wel goed, maar ik was toch ietwat teleurgesteld. Ik miste de humor van De Monchy’s vorige boeken. Het verhaal las niet vlot weg en ik legde het boek ook regelmatig dagen weg. De spanning was er niet en ook de dialogen vlotte niet. Pas in de tweede helft komt er iets meer vaart in het verhaal. Er volgen gesprekken die mij emotioneel raakte. In die stukken kwamen het schrijftalent en vertelvaardigheden van De Monchy goed uit de verf. Helaas te weinig en te laat voor mij. ‘Wie waagt die wint’ is geen slecht verhaal, maar zeker niet van dezelfde kwaliteit als de vorige werken van Charlotte de Monchy. Daarom een bescheiden drie Inktpotjes voor het nieuwste boek van deze Nederlandse feelgoodauteur.

Liliën

Ciao Bella van Linda van Rijn

 

Het boek gaat over Sanne en haar man Hugo. Ze runnen een camping met de naam Ciao Bella aan het Italiaanse Gardameer.
De extravagante en vrijgevochten Helena, een vriendin van Sanne en absoluut een tegenpool van Sanne, geeft yogales op de camping.

Ik vind de cover van het boek prachtig. Er staat een vrouw die uitkijkt over het Gardameer. Het roept gelijk een vakantiegevoel bij me op en ik kan niet wachten om te beginnen met lezen. Hopelijk is de inhoud net zo mooi.

Het verhaal gaat langzaam van start en het duurt lang voor er iets gebeurt. Vooral in het begin had ik het gevoel een roman in plaats van een thriller te lezen.

Sanne en Hugo, de eigenaars van de camping lijken me een leuk stel.
Ze zijn dol op hun kinderen. Ze houden veel rekening met wat de kinderen nodig hebben en nemen ondanks dat ze het druk hebben, wel tijd voor ze.
De vriendelijke Sanne en Hugo zijn erg betrokken bij alles wat er op de camping gebeurd. Ze helpen waar ze kunnen als er een probleem is.
De vriendelijkheid blijkt ook uit het feit dat ze hun makelaar Pietro mee uit eten namen nadat ze met zijn hulp de camping hebben gekocht.

Ze denken ook aan Nonna, de oppas van hun kinderen Zoë van vijf jaar en Noah van 6 maanden oud. Ze zorgen ervoor dat ze op tijd thuis zijn om de kinderen weer op te vangen. Nonna is namelijk de oma van de achtentwintigjarige werkneemster Laura en is de jongste niet meer.
Zoals Nonna wordt beschreven lijkt het me een schat. Ze onderneemt ondanks haar leeftijd nog van alles met de kinderen.

Sanne is erg loyaal vind ik. Als Helena haar midden in de nacht in paniek belt omdat ze hulp nodig heeft springt ze gelijk in de auto om naar haar toe te reizen.

Maar dan wordt in het Gardameer een lege auto gevonden en van de bestuurder vinden ze geen spoor…

Helena vind ik echt niet leuk. Het is een onderbuikgevoel. Ze doet soms wat geheimzinnig en ik vraag me af of alles wat zij aan Sanne verteld wel klopt. Helena vertelt namelijk tegenstrijdige verhalen over de vader van haar zoontje Alexander van twee jaar oud.

Linda van Rijn beschrijft de camping zo mooi dat het jammer is dat het fictie is. Het lijkt me leuk om daar te logeren. Er wordt veel georganiseerd en ze zorgen ervoor dat het de gasten aan niks ontbreekt.
En dan is het ook nog eens op een mooie locatie, aan het Gardameer.

Na het lezen van een derde deel van ‘Ciao Bella’ kreeg ik het gevoel dat ik al wist hoe het verhaal in elkaar stak. Ik hoopte dat er nog wat verrassende wendingen zouden komen. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Het verhaal is dan ook voor mij heel voorspelbaar.

‘Ciao Bella’ leest vlot. Er worden geen ingewikkelde situaties beschreven of teveel namen genoemd. Ik vind het verhaal wel mooi ondanks dat ik het plot al vrij vroeg wist. Het is een fijn zomers boek dat je lekker tussendoor leest. Of op vakantie. Je hoeft er niet teveel na te denken.

Daardoor krijgt het 3 Inktpotjes van mij.

Jantsje

 

 

Column Marijke Verhoeven over social media

 

Wie niet weg is, wordt gezien

 

Sociale media, als auteur heb ik er een haat-liefdeverhouding mee. Ik ken mensen die volledig zijn gestopt met sociale media, vanwege de onrust die het neuzen in andermans leven en het etaleren van je eigen belevenissen met zich mee kan brengen. En misschien zou ik dat ook wel doen, als ik geen auteur zou zijn.

Waarom dan, Marijke, vraag je je misschien af? Want je kunt er voor je boeken toch een hoop mee bereiken? Inderdaad, en daarover straks meer. Maar ik vind het gebruik van de socials vaak tijdrovend, het slurpt energie en als iemand die van nature onzeker is word ik er niet altijd gezelliger van.

            Want wat dat tijdrovende betreft: wanneer ik een post wil plaatsen, ben ik best even bezig alles te checken. Naast schrijver ben ik namelijk ook perfectionist en ik wil daarom niet dat er taalvouten in een tekstje staan. Dus check 1 ✔. Foto’s: tja, ik ben ietwat ijdel, dus een foto van mezelf moet daarom van de goede kant genomen, adem in, kin omhoog (mijn telefoon staat vol met mislukte selfies). Check 2 ✔. En wanneer ik er een leuke grafische compositie bij wil maken, dan ben ik al gauw een uur aan het stoeien om de juiste achtergrond, teksten en formaat foto’s te knippen en plakken. Check 3 ✔. En hoepla, we zijn anderhalf uur verder.

            Dan het slurpen van energie: dit is erg. Ik schaam me er gewoon voor. Soms (let op, SOMS, dus niet ALTIJD) kom het meest kinderlijke gedrag in mij naar boven zodra ik iets heb gepost: na 2 minuten: even kijken of ik al likes heb.

Na 5 minuten: nog een keertje kijken of het al opschiet.

Na 10 minuten: nou ja zeg, waar is iedereen? Kom op nou!

Na 11 minuten: zal ik het bericht maar verwijderen? (dit doe ik SOMS wanneer na 20 minuten er uiteindelijk níemand gereageerd heeft).

Na ongeveer een half uur komt er een omslagpunt: het is óf whoops-a-daisies, dit gaat goed, fijne dag verder, óf shit, dit is flut, misschien moet ik het bericht verversen (ja! Hoe dan?) of nóg een keer bewerken? Dit ettert zo een tijdje door en meestal ga ik me de volgende dag ook nog eens afvragen waarom deze of gene niet op mij heeft gereageerd en wel op de berichten van die én ook nog van die?! Verontwaardiging alom, en kinderachtig? Ja!

Doodmoe word ik van mezelf, dat begrijp je. Daarnaast is het slecht voor mijn humeur en voor mijn zelfvertrouwen.

Onder ons gezegd en gezwegen zie ik op dit moment eigenlijk maar één oplossing, zoveel boeken verkopen dat ik iemand kan inhuren die dit soort zaken voor mij regelt. Hm, goed idee, maar hoe kom ik zover? Precies! Toch eerst maar even wat tijd investeren in een studie van de socials. Een verhaal maken voor mijn Insta Stories is namelijk een flinke uitdaging, want zodra ik een opmerking wil invoegen, verdwijnt deze áchter de foto in plaats van erbovenop, en een dansend poppetje op de voorgrond willen plaatsen, betekent klotsende oksels alsof ik dat dansje hoogstpersoonlijk heb moeten uitvoeren. Waar vind ik die poppetjes? Wat gebeurt er als ik op dit knopje druk? Wat ik dan voel is ongeveer wat mijn bejaarde moeder ervaart wanneer ze een appje ontvangt op haar mobiele telefoon: 😱.  

En ik ben ‘nog maar’ een vijftiger, maar o, hoe verschrikkelijk, ik merk al dat ik moeite begin te krijgen met de digitale wereld. Ik weet wel, ik ben gewoon minder verkleefd aan mijn mobiel dan iemand die de helft jonger is en ben er daardoor tot mijn ergernis minder handig mee. Maar ook… en ssst, niet verder vertellen, ik vind het eigenlijk niet écht leuk. Ik ga namelijk liever een boek lezen, dan me verdiepen in de gebruiksaanwijzing van Instagram. En nog iets anders, wat is in godsnaam een reel? Eerlijk gezegd dacht ik dat dat een Ierse volksdans was. Help!

 

Wij schrijvers zijn natuurlijk meer verknocht aan onze pc en daardoor handig met Word. Mogelijk heeft mijn uitgever daarom vorig jaar gedacht, ‘die auteurs van ons, die gaan we eens flink interesseren voor de socials, want dat is de toekomst!’ En dus kregen we afgelopen oktober voorafgaand aan een gezellige borrel een workshop Social Media.

‘Wie niet weg is wordt gezien,’ zo legde de workshopjuf uit, want wanneer je drie keer per week iets post, blijf je volgens de algoritmes van sociale media beter zichtbaar en krijgen meer mensen dus jouw werk onder ogen. Het geheel was op zich interessant maar de nadruk lag vooral op zichtbaar blijven en de frequentie van posten. Wat ik een beetje jammer vond, want stiekem had ik namelijk gehoopt op een praktijkcursus Instagram, Facebook, én TikTok. Geen idee hoe mijn collega’s hierover dachten, want na de workshop had iedereen maar een doel: bijpraten aan de bar.

Vol goede moed nam ik mezelf na de workshop voor om drie keer in de week iets te plaatsen. Alleen, waar het in het dagelijks leven op uitdraaide: soms heb ik simpelweg de inspiratie niet, en de tijd ook niet. En soms heb ik het idee dat ik werkelijk niets zinnigs heb te melden. En af en toe ben ik gewoon kakchagrijnig en dat is zeker niet bevorderlijk voor de teksten die ik dan produceer. Life is a beach immers, op Insta en aanverwante kanalen.

            Maar het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel, dat gebruik van sociale media. Want het is dé ideale en een goedkope manier om je werk onder de aandacht te krijgen. Als Facebook, Instagram, Twitter & LinkedIn niet zouden bestaan, had ik heel wat meer moeite om lezers voor mijn boeken te interesseren, was ik zo veel meer afhankelijk van wat de uitgeverij aan promotie doet, wat boekhandels oppikken en zou er een heel wat afstandelijker verhouding zijn met mijn lezers.

            Zoals vandaag, terwijl ik dit stukje zit te tikken krijg ik een berichtje via Messenger, van Joyce. Ik ken haar niet persoonlijk, maar we volgen elkaar. ‘Hé Marijke, is Vervlogen apart te lezen of hoort het in een serie, want dan ga ik die hele serie lezen.’

            Of deze: Marieke had op een boekenmarkt Onderschat gescoord. Een eerste kennismaking met mijn werk, schreef ze, nieuwsgierig geworden omdat ze op Instagram al zoveel boeken van mij voorbij zag komen. Hoe leuk is dat?

Of zoals laatst twee enthousiaste boekbloggende zussen een 5-sterrenrecensie plaatsten voor Het geschenk, het laatste deel van de Kenning-serie. Ze waren zelfs wat verdrietig dat dit het laatste deel was, en hadden heimwee naar een eiland dat ik in míjn hoofd heb gecreëerd. Wauw! Hoe gaaf is dat wel niet? Dat is toch wat je wilt als auteur? En dat zo’n review dan gedeeld wordt en verder gaat via die sociale kanalen, dat vind ik echt geweldig, daar word ik zo blij van.

Dus tot de tijd komt dat ik mijn eigen Personal Socials Assistant kan inschakelen voor al mijn berichten 😉, heb ik dat zweterige gestuntel van knippen en plakken met plaatjes, tekst en poppetjes dan ook met alle liefde voor jullie over. X, Marijke.

 

 

‘De kolibrie’ van Sandro Veronesi

 

Het verhaal: Al sinds zijn jeugd wordt Marco Carrera, die als kind een groeistoornis had, de kolibrie genoemd, naar een van de kleinste vogels ter wereld. Maar in zekere zin is Marco ook echt een kolibrie: hij leidt een dramatisch bestaan, vol vreugdes, liefdes en de nodige pijn, maar hij blijft in evenwicht. Zijn hectische bewegingen stellen hem in staat de existentiële acrobatiek van het leven te doorstaan, net als de kolibrie, die twaalf tot tachtig vleugelslagen per minuut maakt, maar schijnbaar bewegingloos in de lucht blijft hangen.

Over pijn. Over de kwellende kracht van het leven. Over een leven lang streven naar evenwicht. Over het uiteenvallen van familiebanden. Over tegenslag. Over verwachtingen. Over de veerkracht van de mens, ondanks de ergste beproevingen. Over schuldgevoelens. Over doorzettingsvermogen. Over de allesverslindende liefde. Over afscheid nemen, door de dood of door omstandigheden. Over pijn zowel lichamelijk als geestelijk.

Het boek vertelt de levensloop van Marco Carrera van aan zijn geboorte tot aan zijn dood. Veronesi heeft het de lezer deze keer niet echt makkelijk gemaakt. Van enige chronologie is in het hele verhaal niets te bespeuren. Hierdoor volg je alle lotgevallen van Marco Carrera niet lineair maar via verrassende flashbacks of flashforwards. Die flashbacks en flashforwards zijn ook nog eens in heel verschillende stijlen zijn geschreven. Het ganse leven van Marco komt tot ons in quasi willekeurige flarden. Met Luisa, de grote liefde van zijn leven waar hij nooit mee trouwde, voert hij een ouderwetse, enigszins hoofse briefwisseling. Naar zijn broer Giacomo, die naar de Verenigde Staten migreerde, stuurt hij e-mails over de afwikkeling van de nalatenschap van hun ouders die nooit beantwoord worden. Met Daniele Carradori, de psychoanalyticus van zijn ex-vrouw, wisselt hij heel sporadisch whatsapp berichten uit en voert hij enkele telefoongesprekken. Die zijn toch voldoende om een vriendschap te ontwikkelen. Via deze verschillende vormen van communicatie krijgt de lezer inzicht in Marco, maar ook in wat hem tijdens zijn leven is overkomen. Daarrond zit nog heel wat ‘normale’ proza, waarin Veronesi de leemten opvult en details en randinformatie aanlevert.

Vernuftig geconstrueerde, oersterke roman. Indrukwekkend, diepgaand verhaal. Mooi taalgebruik. De vertelstijl is afwisselend luchtig, ironisch, melodramatisch en ingetogen ontroerend. Veronesi speelt ook voortdurend met verwijzingen. Er wordt bv. een tipje van de sluier opgelicht in een brief, pas enkele hoofdstukken verder begrijp je wat de betekenis ervan was. De data boven de hoofdstukken in de gaten is een must.

Veel uitzonderlijks gebeurt er eigenlijk niet in het Marco’s leven. Maar de manier waarop Veronesi Marco’s levensverhaal brengt – via de verschillende reeds vermelde communicatievormen, de chronologie die kriskras door elkaar loopt en zonder alles van meet af aan prijs te geven – levert dit wel degelijk een bijzonder boeiende roman op. Per hoofdstuk verspringt de tijd. Op die manier wordt stukje bij beetje het leven van Marco uit de doeken gedaan. Uiteindelijk passen alle verhaallijntjes wondermooi in elkaar.

Meestal zet Veronesi krachtig proza neer, het vertelplezier spat van de pagina’s, maar nu en dan durft hij ook wel eens langdradig te worden. De e-mails die Marco naar zijn broer stuurt en waarin de inboedel van het ouderlijk huis wordt beschreven, zijn ronduit saai en m.i. overbodig. Een uiteenzetting over Osamu Tezuka, die als vader van de manga wordt beschouwd, is eigenlijk niet veel meer dan een paginalang citaat uit Wikipedia en voegt niets aan de verhaallijn toe. Ook is er dat ene hoofdstuk dat uit 1 zin van enkele pagina’s lang bestaat. (De zin geeft echter wel mooi de maalstroom van Marco’s gedachten op dat ogenblik weer).

Indrukwekkend vond ik het hoofdstuk waarin de gevoelens beschreven worden bij de aankondiging van het verlies van een kind en het laatste hoofdstuk over Marco’s zelf georganiseerd levenseinde in het vakantiehuis van de familie.

Een verhaal vol tristesse, een leven vol kommer en kwel, het klinkt allemaal erg somber, maar toch is het een prettig boek om lezen. Desondanks biedt de roman hoop. In al die ellende ontstaat een nieuw leven, een betere en nieuwe mens, een toekomst voor de mensheid. Het ontroert en maakt tegelijkertijd strijdbaar. Een prachtige, veelzijdige roman, die getuigt van levenskracht.

4 inktpotjes

Jan Rooms

‘Van dit en dat en van alles wat’ van en over Martine Bijl

 

 Dit boek is een verzameling uit dagboekfragmenten, e-mails en andere notities, met liefde verzamelt door haar man Berend Boudewijn. Eerder las ik voor Boekinkt haar boek Rinkeldekink waarin zij haar ervaringen schreef na haar herseninfarct en wat dit met haar deed zowel fysiek als emotioneel. Een rauw en puur boek waarin ik veel dilemma’s herkende na mijn eigen revalidatieperiode. Ik keek dan ook enorm uit naar dit nieuwe boek.

De cover:
De cover springt in het oog, de oranjeroze kleur, de titel en de 3 mooie foto’s waarin we Martine Bijl direct herkennen.

Mijn leeservaring:
Als je verwacht om een echt boek te lezen, waarin een bepaalde verhaallijn loopt dan kom je met dit boek van een koude kermis thuis. Het begint met een mooie inleiding geschreven door haar man Berend Boudewijn. Wat volgt zijn diverse aantekeningen over verschillende periodes in haar leven. Een aangrijpend hoofdstuk vind ik het Mamaboek, waarin ze ons in haar aantekeningen mee neemt in haar jeugdtijd en vertelt over haar vader en moeder die elkaar eigenlijk niet mochten. Er zijn hoofdstukken gewijd aan verschillende theaterstukken en een hoofdstuk gaat over de prachtige poppen die Martine heeft gemaakt en waar ook een boek over geschreven is. Natuurlijk ook een groot hoofdstuk over het televisieprogramma Het zonnetje in huis.
Wat opvalt is dat wat zij ook doet, alles moet perfecter dan perfect zijn en met deze houding maakt ze het zichzelf niet altijd even gemakkelijk in het leven. Wat echter als rode draad terug komt bij alles dat zij doet is haar grote liefde voor taal. Dat in combinatie met haar perfectionisme maakt dat haar vertalingen van musicals zeer geliefd zijn. Haar betrokkenheid, haar koppigheid, haar humor en haar bescheidenheid kan ik enorm waarderen. Aan het eind nog wat mooie foto’s die het naslagwerk afmaakt.

Al met al heb ik dit boek, dat eigenlijk niet echt een boek is, met plezier gelezen. Ik vond het bijzonder om haar pure aantekeningen en dagboekfragmenten te mogen lezen, maar vraag me wel af of Martine dit zelf ook had kunnen waarderen.
Van dit van dat van alles wat, krijgt van mij 3,5 Inktpotjes.

Hilona

Office Candy van Sandra J. Paul

 

‘Office Candy’ gaat over Lisa die als freelance designer een boeiend project mag uitvoeren in een bank. Haar eerste werkdag verloopt echter niet volgens plan omdat het haar al snel duizelt van alle regeltjes, de afstandelijke manager en het schijnbaar ongeïnteresseerde personeel.

 

Gelukkig is er haar knappe mentor Daniel die met zijn innemende persoonlijkheid toch voor wat sfeer en gezelligheid zorgt in het saaie kantoor. Hoewel hij een aantrekkelijke collega is, lijkt hij niet Lisa haar type.

 

Lisa besluit om actie te ondernemen om de boel op kantoor wat op te fleuren en het werken leuker te maken. Uiteindelijk blijken haar ideeën verrassende resultaten op te leveren.

 

Misschien is dit wel een nieuw begin voor haar en de anderen?

 

In dit eerste deel maak ik kennis met een aantal personages. Lisa en Daniel worden iets meer uitgediept dan de rest en over hun verleden worden enkele details onthuld. De auteur heeft deze hoofdpersonages knap verbonden door hun gezamenlijke liefde voor zoete dingen.

 

Sandra J. Paul heeft een heerlijk vlotte pen en ze schetst het leven op en naast kantoor met sfeer, boeiende karakters en een einde dat doet uitkijken naar de volgende delen.

 

‘Office Candy’ is zoet maar gelukkig niet zeemzoet.

 

Ik ben er zeker van dat de serie na deze fijne start nog enkele verrassingen uit zijn hoed gaat toveren.

 

De sfeer in deze novelle zal voor sommige lezers misschien wel herkenbaar zijn en zelfs als dit niet zo is ga je toch genieten van dit korte feelgood verhaal. Het toverde in ieder geval bij mij een glimlach op mijn gezicht.

 

4 Inktpotjes

Fany