De roadtrip- Beth O' Leary

 

Heerlijke roadtrip vol humor met een diepere laag.

 

Op weg naar de bruiloft van Cherry is alles geregeld. Addie en haar zus Deb gaan samen immers genieten van hun tocht van hun woonplaats in Zuid- Engeland naar Schotland.

De snacks, de playlist en de wegbeschrijving staan klaar. Echt alles staat op punt om van deze reis een heerlijk ontspannende belevenis te maken.

Dan slaat het noodlot toe.

 

Wanneer de meisjes na een stom auto-ongeluk herenigd worden met het verleden is dit het begin van een wel heel bijzondere roadtrip. Nadat hun Mini ' gezoend' heeft met de auto van Dylan, de ex- vriend van Addie,  komen er in deze krappe ruimte ineens drie passagiers bij. Dylan, met zijn eigen verhaal, Rodney de illustere onbekende en Max, de vriend van Dylan, met een rugzak vol bagage.

 Je kan je voorstellen dat de gemoederen hoog oplopen.  Al snel wordt duidelijk dat niet de wagen maar de relaties onderling zorgen voor vuurwerk.

 Vanuit het perspectief van beide hoofdfiguren Addie en Dylan krijg ik een fascinerende kijk op hun verleden. Uit stukjes van toen blijkt dat ze ooit samen waren maar nu niet meer. Naast de flashbacks zijn er ook de delen over het nu en ook deze ervaar ik vanuit beide standpunten. Het is boeiend om te zien hoe deze relatie zich ontwikkelde en waarom ze ooit eindigde.

 Naast de evolutie van hun connectie is er ook aandacht voor de mysterieuze Rodney zijn verhaal . De andere nevenpersonages leer ik ook iets beter kennen. Het is erg vermakelijk om naast de aparte autorit ook getrakteerd te worden op de stressvolle momenten van de aanstaande bruid in Schotland.

 De roadtrip is echt leuk om te lezen met zijn hilarische scènes maar tussen de lijnen zijn er in dit amusante verhaal ook ernstige thema's verwerkt.

 Soms lijkt deze vertelling wat over the top of vergezocht maar door de levendige schrijfstijl vergeet ik deze minpuntjes graag.

 

 Beth O' Leary geeft haar personages achtergrond en inhoud wat maakt dat ik ze in mijn hart sluit. De roadtrip is een zalige feelgood vol humor en wat drama die je dag zonder twijfel opvrolijkt en de zon in je hart doet schijnen.

 Ondanks de schoonheidsfoutjes geef ik voor het leesplezier en de fantastische karakters toch graag een hoge score aan deze humoristische feelgood.

 

4 inktpotjes

Fany

Het schaduwhuis- Anna Downes

 

Het schaduwhuis is een sfeervolle thriller waarbij niets is wat het lijkt.

 

Alex verhuist samen met haar kinderen naar Pine Ridge. Ze hoopt in dit vredige plaatsje rust te vinden.

 Rare dozen, een mysterieuze verschijning en een spookverhaal zorgen jammer genoeg al snel voor vragen en ongerustheid. Het wordt Alex duidelijk dat dit schilderachtige ecodorp zijn eigen problemen en moeilijkheden heeft.

  De auteur schetst het leven van oude en nieuwe bewoners in Pine Ridge. Vanuit meerdere perspectieven krijg ik een blik op het verleden en heden. Onmiddellijk voel ik dat iedereen zijn eigen rugzak en geheimen met zich meedraagt. Enkele raadsels worden geleidelijk aan duidelijk maar er zijn ook verhaallijnen die wat meer afronding of verdieping kunnen gebruiken.

 Wat ik fascinerend vind aan 'Het schaduwhuis ’ is dat dit verhaal toont hoe gemakkelijk angst ontstaat . Deze thriller speelt ook met illusie en realiteit en zet je op het verkeerde been.Wie of wat de verantwoordelijke was voor het onheil had ik vrij snel door maar het waarom en hoe bleef toch lang een vraagteken.

 Naast het hoofdthema is er ook ruimte voor onderwerpen als internetverslaving, trauma, rouw, schuldgevoel en opvoeding.

 'Het schaduwhuis' is een thriller waarbij de kracht van het verhaal vooral in de insinuaties en de complexe personages zit. Bepaalde karakters had ik graag meer uitgediept gezien maar er ontstaat geleidelijk aan wel een beeld van iedereen.

 Naast een thriller is dit vooral een kijk op een unieke maatschappij. Vertrouwen is de pijler van deze gemeenschap maar is dit echt zo of is het schijn?

 In het nawoord vertelt Anna Downes hoe deze thriller vorm kreeg en dat is een leuke meerwaarde.

 Het schaduwhuis maakt nieuwsgierig naar meer. Hoewel ik de creepy sfeer nog graag intenser gezien had heb ik graag gezocht naar de paniekzaaier.

 

3,5 inktpotjes

Fany

Eindeloos geluk, Geluk-serie 4 – Saskia M.N. Oudshoorn

 

Eindeloos geluk is het vierde en tevens laatste deel van de Geluk-serie. Waar de eerste paar delen van de serie om Liv en Matthew draaide, hebben Kate en Laurens in dit boek de hoofdrol. Kate is de beste vriendin van Liv en Laurens werkte als chef-kok met Liv samen.

 

Waar ik normaalgesproken de voorgaande delen opnieuw lees of eigenlijk wel moet lezen om weer te weten wie wie is, hoeft dat nu niet. Oudshoorn geeft per boek een korte samenvatting. Daardoor is dit deel ook heel goed als standalone te lezen.

 

Op de bruiloft van Liv en Matthew vraagt Laurens na een geweldige vrijpartij Kate ten huwelijk. Hoewel Kate bang is dat Laurens dat om de verkeerde redenen doet, accepteert ze toch zijn aanzoek. Ze houdt immers van hem. Eindeloos geluk begint de dag na de bruiloft. De vader van Matthew heeft het stel een nogal gul huwelijksgeschenk cadeau gedaan. Ze mogen het pand naast Liv’s Lekkernijen voor zes maanden gratis huren zodat Laurens zijn droom van een eigen restaurant kan verwezenlijken. Kate is dolblij met dit aanbod, Laurens wil alles op eigen kracht doen en twijfelt of hij het cadeau wel wil aannemen.

 

Ondertussen loopt Kate met een groot geheim rond. Ze is bang dat Laurens na het horen hiervan of van haar wegloopt of uit medelijden getrouwd blijft. Tevens is ze nogal jaloers op Charlie, de moeder van Laurens’ kind. Het wordt al heel gauw duidelijk dat de twee zonder hun dromen, geheimen en verwachtingen te bespreken, te snel een verbintenis zijn aangegaan. Haastig getrouwd is eeuwig berouwd…

 

Het verhaal wordt beurtelings vanuit Kate en Laurens besproken. Wat heel leuk is, is dat iedereen in Merwede weer acte de presence geeft. Ik ben toch gaan houden van meneer Nienhuis, Sara en Liv & Matthew. Maar de kleine Flynn en Davy hebben mijn hart genadeloos gestolen. Oudshoorn heeft een goede serie geschreven, maar ik heb het idee dat dit boek het beste deel is geworden. Het verhaal heeft meer diepte, de karakters zijn verder uitgewerkt en ik meen zelfs dat de vrijscènes veel erotischer zijn geworden. Haar stijl van schrijven is erg vlot en voor je het weet, is het boek uit. Voor de echte fans van Oudshoorn, de verwijzing naar een andere serie ontdekt…?

 

Ik sluit de Geluk-serie met een mooie vier inktpotjes af voor Eindeloos geluk.

 

Het huwelijk- Christine Van den Hove

 

In magnifieke Vlaamse zinnen vertaalt Christine Van den Hove onuitgesproken emoties ,verlangens en dromen. De worsteling van Justine , Gaspard en hun gezin raakt tot in het diepst van mijn ziel.

 

Uitgeverij Wereldbibliotheek heeft een unieke blik op een op het eerste oog gewone maar zo speciale relatie mogelijk gemaakt .

 In het Ninoofse dorpje Appelterre-Eichem gaan Gaspard en Justine een connectie aan. Hun verhaal dat begint eind jaren twintig in Oost- Vlaanderen is er geen van rozengeur en maneschijn.  Hun samenzijn verloopt met ups en downs en kent weinig bergen maar veel dalen.

 Justine is een vrouw met een handleiding. Als kind had ze al een heftige tijd en als ze zelf moeder wordt kan ze deze rol niet waarmaken . Ze verliest een kindje en houden van of zorgen voor het andere blijkt bijna onmogelijk. Als lerares is ze gewild maar als moeder faalt ze keer op keer . Gaspard neemt haar taak over en vindt troost en vervulling in deze rol.

 Gaspard, de spoorwegarbeider, is de man die ondanks alles voor zijn gezin blijft zorgen. Hij ziet het goede in iedereen en ondanks de wisselende buien van zijn vrouw blijft hij steeds de rots in de branding. Hij neemt Justine haar taak over en vindt in het zorgen voor zijn dochter troost en vervulling .

 Dit houden van overstijgt het gewone en zelfs ontrouw,  depressie en rouw krijgt Justine en Gaspard niet uit elkaar.

 Liefde is hier niet de romantiek of de lust. Nee, deze liefdesgeschiedenis blinkt uit in kilte, wanhoop en het onvermogen tot communicatie.

 Dit juweeltje is een reis in taboes.

Het gaat over echte mensen en toont het leven zoals het was . Niets meer of minder. Het verhaal toont ook  hoe trauma's van generatie op generatie worden overgedragen. In deze literaire parel wordt er eigenlijk het meest gezegd als er gezwegen wordt.

 Ik moest even wennen aan de aparte schrijfstijl die het oude Vlaanderen weergeeft maar de inhoud betoverde me vanaf de eerste zin.

  Het huwelijk' is een prachtig portret van twee gewone mensen die doen wat ze kunnen binnen de mogelijkheden die ze hebben. Deze roman eindigt met de weergaloze  bespiegelingen van de kleindochter . Zij probeert jaren later de relaties van haar familie te begrijpen. Vanuit het zuiden van Frankrijk vertelt ze vol onderdrukte emotie over het gemis.  Deze stem sluit de geschiedenis op schitterende wijze af.

 Twee tegenpolen kwamen samen en blijven verenigd maar toch apart bestaan. Het lijkt wel alsof ze allebei in een aparte baan rond de wereld draaien. Is het plichtsbesef of liefde die hen altijd opnieuw doet kiezen voor elkaar?

 Het moet wel een bijzonder soort liefde zijn…

 Kijk nu eens naar Justine en mij, een groter verschil tussen een koppel kan er niet bestaan. Ik peins soms dat we de zuidpool en de noordpool zijn. Ik de zuidpool en zij de noordpool. Want ze kan zo koud zijn. Precies of ze geen hart heeft. Maar ik ken haar beter. Ze heeft een hart, maar ze laat het niet graag zien.

 

4,5 inktpotjes

Fany

 

 

De palace papers - Tina Brown

 

Ik vond en vind het Engelse koningshuis fascinerend. Hoe is het mogelijk dat een koningin al zo lang kan regeren ondanks alle schandalen en zaken die er in de wereld gebeuren. De kans dat wij het 70 jaar bij een baas uithouden of 70 jaar een eigen bedrijf draaiende houden is erg klein. Ook alles rondom Diana fascineerde mij. Hoe kan het dat de pers zoveel vrijheid heeft om iemand zo helemaal kapot te maken, tenminste zo lijkt het. Wie is Camilla eigenlijk en welke rol speelt zij in het leven van Charles? Wat zou er nu echt gebeurd zijn rond de rel van Harry en Meghan? Kortom genoeg zaken waar ik wel eens wat meer, belicht door een journalist en bestsellerschrijfster die relatief onafhankelijk is, van zou willen weten.

Het is een omvangrijk e-boek, bijna 700 pagina’s maar door de mooie, niet te moeilijke schrijfstijl is het goed te doen. De mooie beschouwende en soms humoristische zinnen maken het leuk. Het laat je in de eerste plaats ervan doordringen dat de Britse monarchie een instituut is dat al duizenden jaren bestaat en totaal niet flexibel is. Het draait om vaste patronen en zoals het ‘heurt’. Tina Brouw heeft ruim twee jaar lang met meer dan hondertwintig mensen gesproken. Tina Brown richt zich met name op de 25 jaar die op de dood van Diana volgden. Voor de leken onder ons bestaat de koninklijke familie uiteraard uit koningin Elisabeth, getrouwd met Prins Philip en hun kinderen Margaret, Charles, Anne, Andrew en Edward. Over deze familie gaat het boek. In het boek krijg je een kijkje in het leven van deze personen en is het aan jou om een mening te vormen. Ik had niet het gevoel gedwongen te worden op een bepaalde manier naar deze familie te kijken.

In mijn ogen is het in meer opzichten een hele bijzondere familie als ik het boek zo lees. Ik geloof heilig in het huwelijk en monogamie, maar als je dit boek leest lijkt dat voor de koninklijke familie niet te gelden. Misschien heeft het ook te maken met de geplande en gearrangeerde huwelijken? Ik vond het heel apart. Het wordt ook normaal gevonden of moet normaal gevonden worden. Lachen en het er niet over hebben lijkt het wel. Wat ik ook heel bijzonder om te lezen vond, was dat Philip moest knielen voor de koningin bij de inhuldiging. Hij werd benoemd tot haar vazal,  en stelt zich compleet in dienst van de koningin. Ik kan me voorstellen dat hij daar als persoon last van heeft gehad. Over kroning gesproken Charles is gekroond als prins of Wales. Ik dacht dat alleen koningen en koninginnen gekroond werden, maar blijkbaar is dat in Engeland toch anders. Ook het lezen over de bijzondere gewoonten van o.a. Prins Charles geven jeu aan het boek. Het doet je ook beseffen dat het mensen zijn met hun eigenaardigheden. Tegelijk besef je ook dat ze heel erg in een glazen huis leven zeker in deze tijd waar alles op straat ligt. De pers heeft mijns inziens best een rol gespeeld in alles wat er rond Diana is gebeurd. Toch heeft de dood van Diana, waarvan de pers en media de schuld kreeg ook een keerzijde. Op het landgoed werden haar jongens, Harry en William relatief met rust gelaten en hadden ze alle tijd om daar rustig te spelen in de bossen. Dat is ook weer het voordeel van koninklijk zijn.

Zoals Tina Brown in haar boek schrijft ‘het fascinerende aan de monarchie is dat het steeds weer om dezelfde thema’s draait omdat de hoofdrolspelers ook maar mensen zijn’. Het is de vraag of de tijd van magie en sprookjes voorbij is als konigin Elisabeth overlijdt en de troon overgaat op Charles.

Kortom een fascinerend boek, maar bij tijd en wijle ook wat langdradig en te veel uitgeweid naar mijn mening. Toch heb ik me er prima mee vermaakt en ik zal het zeker nog wel eens oppakken om een stukje te lezen. Het is wel een boek waar je echt voor moet gaan zitten, het is geen verhaaltje voor het slapen gaan. Ik geeft het boek daarom 4 inktpotjes.

De pestmachine van Sophia Drenth

 

De Pestmachine van Sophia Drenth is het 2^e boek in een reeks rond Vladimir von Rotenbeck.

 

Een papieren boek, heerlijk geurend naar verse boekinkt en versierd met prachtige illustraties van Shanna Paulissen, daar kan uiteraard geen enkel e-book tegenop. Ook de harde cover en het binnenwerk is prachtig uitgevoerd waardoor dit een gewild item is voor gewoon ‘de heb’, zoals bij mezelf en met mijn 59 jaar misschien ook niet meteen behorend bij de jeugdige doelgroep. Maar ook fantastisch om bijvoorbeeld cadeau te geven aan iemand met een iets jeugdiger leeftijd of geweldig om samen met je kind of kleinkind te lezen of om uit voor te lezen.

 

‘Na het tandenpoetsen borstelde hij zijn haren. Die ene pluk bij zijn kruin sprong zoals gewoonlijk steeds overeind. Spuug hielp niet om die te temmen. Spuug hielp nooit. Hij viste een lik zombiesnot uit het potje dat op het plankje in de badkamer stond en streek zijn haar glad.’

 

Dit boek is het 2^e boek met de kleine Vladimir von Rotenbeck, een vampiertje dat kampt met een allergie voor bloed. In het 1^e deel, De Nepvampier, konden we daar al uitgebreid over lezen. En ook over zijn boze darmen die een gevolg waren van deze allergie. Het is de reden waarop Vladimir zich een nepvampiertje voelt. Verder werden alle bijzondere monstertje uit het Grimgruwelbos en het dorpje Knekelstein voorgesteld en overtuigend neergezet in het 1^e deel.

 

In dit 2^e deel komen al deze monstertjes weer terug in een nieuw avontuur, en dat is die van de Pestmachine en de Pestmeesters. Deze pestmeesters vertonen erg veel overeenkomsten met de gevreesde pestdokters die in de middeleeuwen rondliepen. Het zijn chagrijnige types die alles wat frivool is proberen uit te roeien. Als Vladimirs moeder en zijn 2 zusjes het slachtoffer dreigen te worden, samen met nog heel wat andere bewoners van Knekelstein, komt Vladimir in opstand. Hij wordt geholpen door zijn menselijke vriendinnetje Naswikka. Lukt het ze om gezamenlijk het tij te keren, Vladimirs familie te redden en die pestkoppen te verdrijven?

 

De delen zijn los te lezen maar het is erg leuk als je wat meer weet over de verschillende monstertjes en daarom zou ik zelf het 1^e deel niet willen missen. En omdat ik zo heb gesmuld van deel 1 wilde ik ook meteen deel 2 lezen, waar ik wederom van heb genoten.

Het betreft hier dus een jeugdboek. En ik lees bijna nooit een jeugdboek op de bekende na zoals die van Roald Dahl, maar voor deze reeks maak ik echt een uitzondering. Ik ben nu eenmaal verzot op vampier verhalen en ook al is dit misschien voor volwassenen niet het meest spannende vampierverhaal (voor de jeugdige zal het wel echt spannend zijn hoor), het zit vol met leuke humor, vol fantasierijke wezentjes en het raakt ook geregeld een gevoelige snaar. Het laat bovendien zien dat familiebanden erg belangrijk zijn en bovendien, en dat vind ik zelf de belangrijkst boodschap, dat het prima is om anders te zijn.

 

Ik weet inmiddels dat er een 3^e deel gaat komen, met wederom de kleine Vladimir en zijn vriendinnetje Naswikka in de hoofdrol, en ik kan nu al niet wachten om ook die weer te gaan lezen.

 

Ik geeft De Pestmachine 4,5 frivole Inktpotjes.

 

Willibrord Verlegen Vlegel – Fons de Poel

 

Voor Boekinkt las ik de biografie Willibrord Verlegen Vlegel geschreven door Fons de Poel. Wat ik mij herinner zijn de pakkende items die hij voor Brandpunt maakte. Een man die moeilijk tegen onrecht kon, dat aan de kaak stelde en daarbij zeker geen fluwelen handschoentjes hanteerde, maar die volgens mij een klein gouden hart had. Type ruwe bolster blanke pit.

Geliefd,
Verguisd.
Prooi van sarcasme,
Weggejaagd.
Opgestaan.
Kat met negen levens
Hij is op weg naar de tachtig nu.

 

De Cover
Op de cover een mooie herkenbare foto van Willibrord. Een vechtende houding, zijn krullenbol en

Het verhaal
Het boek bestaat eigenlijk uit drie verhaallijnen, herinneringen door collega’s uit het vak in de stukken een televisieleven, de gesprekken die Fons met Willibrord had in de hoofdstukken het tachtigste jaar en de verhalen van vrienden en familie in de hoofdstukken door andere ogen.
Wat mij direct opvalt is de mooie schrijfstijl van Fons de Poel. Een verademing vind ik, want vaak is het niveau van de biografieschrijver simpel en niet al te hoog. Mooi taalgebruik, wat ik erg kan waarderen. Het boek leest dan ook lekker weg. Het mooiste vind ik de gesprekken die Fons heeft met Willibrord en zijn observeringen. De hulpeloosheid die ontstaat wanneer het lijf het laat afweten en de innerlijke strijd die Willibrord daarmee heeft. De verhalen uit zijn jeugd, die hem hebben gevormd tot wie hij nu is. Het verdriet toen hij door zijn ouders naar het internaat werd gestuurd dat slechts op een paar kilometer van zijn ouderlijke woning lag. Zijn onzekerheid en angst om te falen. Iets wat hij zijn hele leven lang is blijven voelen en boven al zijn verlegenheid. Iets wat je zo op het oog niet zou verwachten bij de ‘blaaskaak’ die hij altijd pretendeerde te zijn. Hoe hij op handen werd gedragen tijdens zijn Brandpunt carriere met aangrijpende reportages zoals de hongersnood in Biafra en Sudan, De overstromingen in India, de martelkamers van Idi Amin. Hij wordt op handen gedragen tot hij in 1989 een reportage maakt over een vermeende handel in hoofden en andere menselijke lichaamsdelen. Er wordt gezegd dat hij de boel in scene heeft gezet en waarbij een ieder hem als een baksteen laat vallen. Het gaat hem niet in de koude kleren zitten en heeft er jarenlang slecht door geslapen. Hij maakt hierna de overstap naar de commerciële zenders waar hij nog jarenlang op de buis is te zien bij programma’s als De week van Willibrord. Het is simpel, je houdt van de man, of je hebt er een hekel aan. Ik heb hem altijd wel kunnen waarderen.

Mijn leeservaring
Ik heb deze biografie met groot plezier gelezen. Fijn om eens een goed geschreven biografie te kunnen lezen. De schrijfstijl van Fons de Poel is soms bijna filmisch:

Waar je ook kijkt staan bloemen.
Weliswaar geurloos, want van kunstige komaf, maar het is in volstrekte harmonie met de flamboyante hoofdpersoon, die ook vandaag een pastelkleurig overhemd draagt.

Of:

Hij heeft ook z’n uitglijders gehad. Maar dat hoort erbij als je bloemen plukt aan de rand van het ravijn.

Mooi om tussen de regels door eigenlijk te lezen dat mijn beeld van Willibrord lijkt te kloppen. Zoals ik hierboven al schreef, ruwe bolster blanke pit en hoewel hij dat zelf misschien niet altijd heeft willen laten blijken laat hij vooral in de gesprekken die hij met Fons heeft zijn kwetsbare kant zien. Ik vind dat Fons de Poel een waardige biografie heeft geschreven.
De biografie Willibrord – Verlegen Vlegel van Fons de Poel krijgt van mij 4 inktpotjes.