Luister – Sacha Bronwasser

 

‘Hiervandaan stuur ik je deze berichten. Onze geschiedenis was een steentje in mijn schoen dat ik negeerde, maar toen ik het tevoorschijn had gehaald kreeg ik het niet meer teruggeduwd. Je zult er even de tijd voor moeten nemen.

Luister.’

 

De eenentwintigjarige Marie vertrekt in 1989 naar Parijs om daar als au pair te gaan werken. Ze spreekt de taal niet, de stad is haar vreemd en haar vertrek is eerder een vlucht dan een weloverwogen keuze. Langzaam krijgt ze grip op haar leven, onder andere door haar verhaal van zich af te schrijven. Ze richt zich hierbij aan Flo, de persoon die de oorzaak was van haar vlucht. Jaren later, ten tijde van de terroristische aanslagen van 2015, komt Marie’s verslag in handen van Flo.

 We worden meegenomen naar het Parijs van de jaren 80, de tijd waarin er veel aanslagen plaatsvonden. Het verhaal begint al ruim voordat Marie aankomt in Parijs, de setting waarin ze terecht komt wordt geschetst. Eigenlijk is de sfeer vanaf het begin al dreigend en verwarrend.

Daarna verplaatst het verhaal zich naar het moment dat Marie aankomt in Parijs en wat haar daartoe gebracht heeft. Bijna 25 jaar later komen we weer terug in Parijs en weer zijn er aanslagen.

 

Ik heb al drie keer een poging gedaan om een recensie te schrijven, maar het lukt me maar moeilijk om dit boek en wat het met me deed goed in tekst te vangen. Het verhaal zit ontzettend vernuftig in elkaar, maar laat zich lastig beschrijven.

Voor een groot deel is het het coming of age verhaal van de eenentwintigjarige Marie, maar door de tijd en de bijzondere gebeurtenissen die zich daarin afspelen wordt haar verhaal verbonden met de verhalen van twee andere personages: de fotografe Flo en Philippe Lambert, de vader van het au pair gezin. Hoe belangrijk en vormend deze laatste twee personages zijn, dat wordt gedurende het verhaal steeds duidelijker.

 Het verhaal verloopt niet chronologisch waardoor de verbanden niet meteen zichtbaar zijn. Dit geeft het verhaal iets spannends, iets mysterieus. Tegelijkertijd geeft de dreiging van de aanslagen, in beide tijden, het verhaal iets donkers. Daarnaast is juist deze niet-chronologische opbouw van het verhaal heel erg belangrijk voor de structuur en de manier waarop je dit verhaal tot je neemt. Er blijven dingen verscholen, dingen die pas aan het eind van het verhaal op zijn plek vallen.

 Sacha Bronwasser bezit een prachtig taalgebruik en al vanaf de eerste bladzijde had ze me te pakken. Het is beeldend, alsof je meekijkt door de lens van een fotograaf. Ik denk dat het boek zich ook uitstekend zou lenen om het te luisteren, alleen om de titel al. En ja, die titel, wanneer je het boek uit hebt, weet je dat die alleszeggend is.

 Tot zover mijn schamele poging om iets over dit boek te vertellen. Je moet het gewoon lezen, of luisteren, en je laten overtuigen door Bronwasser zelf. Ik vond het een ontzettend intrigerend verhaal. En het zit ingenieus in elkaar. Lees. Of: Luister.

 5 inktpotjes

 Jolanda

De verdwijning van Josef Mengele van Olivier Guez

 

Titel: De verdwijning van Josef Mengele
Auteur: Olivier Guez
Uitgeverij: J.M.M. Meulenhof
Publicatiedatum: 10 april 2018
Recensie door: Tamara
Aantal kraaien: 3

“De SSérs verbrandden mannen, vrouwen en kinderen levend.”

1949. Josef Mengele, de marteldokter van Auschwitz, arriveert na zijn vlucht in Argentinië. Zich verschuilend achter pseudoniemen, beschermd door netwerken en het geld van zijn familie, en ondersteund door een gemeenschap in Buenos Aires die nog steeds droomt van het Vierde Rijk, gelooft de voormalig folteraar dat hij een nieuw leven kan beginnen. Duitsland heeft het druk met de wederopbouw, het Argentinië van Perón is welwillend. Maar al snel wordt de jacht op voortvluchtige nazi-kopstukken weer geopend. Vanaf dat moment zal Mengele geen moment rust meer hebben, maar ondanks een klopjacht van dertig jaar sterft hij in 1979 onder mysterieuze omstandigheden in Zuid-Amerika maar nog steeds in vrijheid.

Deze krachtige roman is het resultaat van Olivier Guez’ diepgravend onderzoek naar wat waarschijnlijk de meest geheimzinnige man uit het Derde Rijk is geweest en reconstrueert op boeiende wijze de mythe achter de ‘Engel des doods’.

Om te beginnen ben ik altijd een beetje “huiverig” om aan oorlogs verhalen te beginnen. Puur omdat die horror mij niet trekt. Maar ik ben wel verzot om te achterhalen wat er in het brein van iemand omgaat. En in dit boek probeert Guez de gedachtengang van Mengele te doorgronden. Wat hij in die tijd had gedaan, is niet meer menselijk te noemen. De grootste seriemoordenaar verbleekt bij hem.
Maar ik moest natuurlijk wel rekening houden met het feit dat het een roman is, het meeste is zelf ingevuld, met de nodige research van de auteur.

Het begin van het boek kwam heel moeilijk op gang. Ik moest mij een paar keer toe zetten om door te lezen. Het voelde wat knullig, onwerkelijk aan zeg maar. Maar op een gegeven moment zat ik helemaal in het verhaal en was ik blij dat ik had doorgezet .
Je leest hoe Mengele zijn daden rechtvaardigd , wat zijn vluchtroutes zijn geweest en hoe hij is gestorven. Je leest hoe paronide Mengele op het laatst aan het worden is, maar ook hoe ziek hij is geweest.
Ik had bij Mengele geen gevoelens, behalve dat hij behoorlijk gestoord moest zijn om zo meedogenloos experimenten uit te voeren op mensen. Hen zonder een blik waardig te keuren naar de gaskamers of verbrandingsovens te sturen.

Het verhaal zelf in indrukwekkend, maar tegelijkertijd ook weerzinwekkend.

Een verhaal wat nog een tijdje in je hoofd blijft zitten, maar vooral aan de wandaden die de Joden zijn aangedaan. 

Spanning: 3
Originaliteit: 5
Psychologische ontwikkeling personages: 5
leesplezier: 3
Schrijfstijl: 3

Barry – Raymond Vis

 

Aso Barry groeit op in de jaren negentig in het Soesterkwartier, de beruchte Amersfoortse volkswijk. Het is de tijd van de gabberscene en de vage houseparty’s.  Barry en zijn vrienden hangen liever ostraat dan dat ze naar school gaan, raken verzeild in schimmige handeltjes en deinzen niet terug voor een stevige vechtpartij of relletje. Ondanks alle rotzooi die ze trappen en talloze keren dat ze in aanraking komen met de politie gaan ze voor elkaar door dik en dun.

Barry weet diep in zijn hart dat hij uit dit wereldje wil ontsnappen, maar tussen weten en doen zit nog een wereld van verschil. Keer op keer verknalt hij het weer voor zichzelf, en valt hij toch weer terug in de wereld van zuipen, pillen en rottigheid uithalen. Zal het hem lukken om uiteindelijk zijn leven op de rails te krijgen?

 Wat een lekker boek was dit! Als tiener van de jaren 80 was de gabberscene totaal niet mijn wereld maar toch herkende ik veel. Want het broertje van mijn partner was wel een echte gabber, compleet met aussies, pillen en matje. Elke zondag was hij, na een houseparty, compleet van de wereld. Het is goed gekomen met hem hoor, maar vanaf de zijlijn heb ik me in die tijd wel verwonderd over dat bijzondere wereldje. Ook hij had de nodige handeltjes maar gelukkig bleef hij wel weg van vechtpartijen en relletjes.

 Ook het Amersfoort van de jaren 90 ken ik een beetje. Eind jaren 90 werkte ik namelijk in Amersfoortse wijk Schothorst en van collega’s hoorde ik het één en ander over de Amersfoortse volkswijken. Zo leuk om allerlei Amersfoortse straten, wijken en gebouwen te zien langskomen.

 Doordat ik zo veel herkende zat ik al heel snel in het verhaal. Aan het begin van het boek ergerde ik me toch wel behoorlijk aan Barry en zijn vrienden. Dat je je leven zelf vergooit, prima! Maar alle ongein en vernielingen die er aangericht werden, daar kon ik wat minder om lachen. Maar goed, het is een eerlijk en rauw verhaal, daar hoort dit natuurlijk allemaal bij. En uiteindelijk begon ook mijn sympathie voor de gabbers te groeien. Want onder die laag van rottigheid zat een grote laag van vriendschap en verbondenheid. En uiteindelijk willen die jochies allemaal maar één ding: een leuk huisje, een relatie, een huisdier en voldoende geld om van te leven. Dat dat je niet aan komt waaien, dat weten ze diep in hun hart ook wel.

 Het verhaal is vlot geschreven, met hier en daar wat straattaal wat het volkse ondersteunt. Omdat dit goed gedoseerd wordt, geeft dit een leuke meerwaarde aan het boek en voelt het echt. In het begin vond ik de dialogen wat stroef en iets te beschrijvend. Ik begrijp dit wel want wie niet bekend is met Amersfoort heeft misschien wat meer context nodig, maar daardoor werden de conversaties wat gemaakt. Dit wordt echter veel beter en levendiger naarmate het boek vordert.

Wat ik ook leuk vond was dat het niet persé een ‘eind goed al goed’ einde heeft, maar gewoon realistisch blijft. Wie als een dubbeltje geboren is, wordt niet zonder slag of stoot een kwartje.

 Ik heb genoten van dit semi-autobiografische verhaal. Het heeft me een inkijkje gegeven in het leven van een doodgoeie branie, waar ik sommige dingen van herkende en andere niet. Maar vooral vond ik het een heerlijk verhaal om te lezen.

 4 inktpotjes

 Jolanda

 

Dans door het verleden Rina Stam

 

Dit is een prachtige spirituele roman met impact .

 

Mila, een zigeunermeisje , reist rond met haar familie en draagt een vreselijk geheim met zich mee waardoor ze zich alleen voelt. Gelukkig kan ze rekenen op de steun van haar buitengewone oma die haar de liefde voor spiritualiteit laat ontdekken. Ondanks haar gruwelijke ervaringen kan Mila rust vinden als ze samen met haar jeugdvriend Janos gaat optreden voor publiek. Al dansend vergeet ze alles.  Stilaan komt ze erachter dat de antwoorden in haarzelf en haar wonderlijke talenten te vinden zijn. Wanneer ze haar soulmate ontmoet voelt ze zich onmiddellijk verbonden met hem, maar door het lot verliezen ze elkaar uit het oog. Uiteindelijk lijkt haar duistere verhaal lichter te worden, maar is dit echt zo?

 

Rina Stam heeft op een pakkende manier fictie met autobiografische elementen samengesmolten in een kwetsbare vertelling die laat zien dat er meer is tussen hemel en aarde . De Middeleeuwen waren een tijd van onverdraagzaamheid en angst. De auteur zet deze sfeer , net zoals de turbulente emoties van het hoofdpersonage op overtuigende en levendige wijze neer waardoor het verhaal me raakt.

 

Hoewel dit boek confronterende en pijnlijke thema's heeft, is het geen tranentrekker geworden door de bijzondere uitwerking. Naast intense scènes is er ook plaats voor vrolijke of hoopvolle momenten, wat zorgt voor een mooi evenwicht. De vlotte schrijfstijl en een snuifje spanning maakt dat ik door de bladzijden heen vlieg. Het aangrijpende avontuur krijgt een extra dimensie door de connectie van Mila met wat niet zichtbaar is. Dans door het verleden gaat over jezelf kunnen en mogen zijn in alle omstandigheden . Ondanks Mila haar afgrijselijke verleden is er altijd verandering mogelijk en is liefde het antwoord op haat. Elke dag brengt een nieuwe kans en al lijkt dit niet altijd zo , je hebt altijd een keuze is de boodschap die me zal bijblijven .

 

 

 

4 inktpotjes

 

Fany

Onschuld van Toni Coppers

 

Het vlindereffect

Na ‘Offer’ met Alex Berg, was het dit jaar weer de beurt aan Liese Meerhout om als commissaris van de afdeling moord te Antwerpen paal en perk te stellen aan de misdaad in het Antwerpse.

Twee weken eerder is bij de Stadswaag een jonge vrouw spoorloos verdwenen. Liese bijt zich koppig vast in het onderzoek en naar goede gewoonte wil ze haar gelijk halen tegen de stroom in. Ook op persoonlijk vlak staat de commissaris voor een paar uitdagingen die haar dreigen te slopen.

Heel wat bekommernissen waarmee Liese zwaar tobbend het nieuwe Coppers en Lambert-verhaal inzet. Haar team heeft initieel niks in de gaten. De melding dat Liese na een aanval levensgevaarlijk gewond is gevonden in een steegje in het centrum van Antwerpen slaat in als een bom. Moet de aanval gelinkt worden aan de zaak rond Melissa Vinck, is de bende van Bogdani (Jacht, 19^de Liese Meerhout) een vergeldingscampagne gestart of is haar trouwe luitenant Masson niet de integere man die ze altijd dacht dat hij was en draaide hij haar al die jaren een rad voor de ogen?

Hoe fleurig de cover ook mag lijken, in ‘Onschuld’ is de toon bepaald niet luchtig. Het tobben van Liese wordt terwijl zij in coma ligt naadloos overgenomen door haar team en niet in het minst door Michel Masson. De betekenis van de vlinder op de cover laat zich vlug raden.

Het team is moedeloos, maar onmiddellijk gaan de teamleden als de ‘familie’ die ze altijd zijn over tot de actie; zelfs Laurent verlaat een tijdje Zweden om de collega’s bij staan in zoverre hij dat kan en mag als ex teamlid. Masson van zijn kant is nog zwijgzamer dan anders: hij tobt dag en nacht en komt steeds meer in de greep van de alcoholduivel. De auteurs volgen hem op de voet en tekenen minutieus de angsten, boosheid en het onbegrip op van Michel die zich oud, stom en traag voelt. Zijn personage krijgt dit keer alle spots op zich gericht.

De toestand van Liese giet het verhaal in een soort van beklemmende wurggreep: al die jaren is zij de spilfiguur in de Meerhoutverhalen van Toni Coppers en nu ook Annick Lambert. De mogelijkheid haar te verliezen zorgt voor een bijzonder spanningsveld. Haar ‘afwezigheid’ zorgt alvast voor een merkbaar verschil: waar zij achter het slachtoffer aan gaat, gaat het team nu beslist achter de dader/s aan.

Meer dan eens wordt de link gelegd met de spannende gebeurtenissen in ‘Jacht’. Het zorgt voor een leuke continuïteit tussen de twee verhalen. Doch, terwijl ‘Jacht’ bol stond van de actie, is ‘Onschuld’ een Liese Meerhout van een ander kaliber. Onderhuidse spanning en onzekerheid gaan samen op. ‘Onschuld’ is geen actiethriller. In deze ‘Liese Meerhout’ gaat alles trager. De focus ligt vooral op de gedachten en de mentale toestand en weerbaarheid van het team en in het bijzonder van Masson. Het is het verhaal van het bos, de bomen en verstoppertje spelen, van samen met Masson diep gaan, van knappe teamspirit, van hoogmoed die tot de val leidt. Het vlindereffect is een terugkerend motief dat zowel personages als lezer beroert.

Voor alle Liese Meerhout-fans een must read.

3,5 inktpotjes

Anita

De liefdeshypothese van Ali Hazelwood

 

Een heerlijke romcom over liefde en een tikkeltje wetenschap

 Olive Smith , een doctoraatsstudente in de wetenschap, start aan wel een heel bijzonder experiment.  Nadat ze uit wanhoop een professor gekust heeft en er een misverstand ontstaat, wordt hij haar partner in crime .Omdat ze haar beste vriendin Ahn niet wil teleurstellen ontstaat er een gewaagd plan en begint hun fake-relatie. Dit is het begin van allerlei grappige situaties want de mentor is niet erg geliefd en blijkbaar erg streng voor zijn studenten. Olive haar vrienden begrijpen niet wat ze in hem ziet.maar zij ontdekt al snel  dat deze knappe man ook een zachte kant heeft. Adam ontdooit in de buurt van de lieve vrouw en hun niet - liefde wordt wel heel erg ingewikkeld. Kan ze haar hart openstellen of komt haar hypothese uit? Wetenschap is immers veel logischer dan liefde.

 Ali Hazelwood schrijft vlot en schudt meerdere hilarische scènes uit haar mouw in deze competitieve wereld. Uiteindelijk komt Olive voor serieuze moeilijkheden en harde keuzes te staan. De liefdeshypothese gaat niet alleen over passie maar ook vertrouwen, jezelf zijn en manipulatie zitten verweven in dit beetje voorspelbare maar oh zo fijne verhaal. Blijkbaar is dit boek een Tik Tok- sensatie en dat is helemaal terecht. Dit is gewoon een zalige en relaxte leeservaring die doet lachen, soms ontroert en lekker weg leest. Dit romantische verhaal met sexy tintje en geweldige personages is er echt wel één waar je van gaat houden en waarna je hoopt op meer van dit.

 4 inktpotjes

Fany

Laatste lente aan de Seine – Jeroen Kuypers

 

Wanneer de Joodse Elise Calmann, vrouw van de markies Armand Rohan-Polduc, opgepakt wordt door de nazi’s is ze ervan overtuigd dat dit om een misverstand moet gaan. Ze is tenslotte getrouwd met een Franse edelman en ze heeft altijd gedacht dat dit haar voldoende bescherming zou moeten bieden. Helaas blijken de nazi’s daar weinig boodschap aan te hebben. Haar achtergrond als kunsthistoricus is echter haar redding. De nazi’s kunnen haar namelijk goed gebruiken om de inventaris van leeggeroofde Joodse huizen op waarde te beoordelen. Hierdoor blijft transport naar Polen haar bespaard en kan ze in het doorgangskamp Drancy blijven.

 Majoor Max von Trettlow is als oorlogsinvalide toegevoegd aan het militaire gezag in Parijs. Max twijfelt al langer aan de zin van de oorlog en wanneer hij ontdekt dat hooggeplaatste SS’ers zich schaamteloos verrijken met Joods bezit, komt hij in gewetensnood. Hij blijkt niet de enige te zijn en hij sluit zich aan bij een groep samenzweerders die zich als doel stelt om Hitler uit te schakelen. Wanneer Max per toeval Elise ontmoet, ontstaat er een plan waarbij Elise de samenzweerders van dienst zou kunnen zijn.

 

‘Laatste lente aan de Seine’ is een historische roman die zich afspeelt in de laatste jaren van de Tweede Wereldoorlog. Hitlers rijk staat al enigszins op wankelen, de geallieerde invasies slaan een steeds grotere bres in de verdediging van de nazi’s maar de Fransen durven nog niet te geloven dat er verandering op komst is. Het Parijs van toen, waar dit verhaal zich grotendeels afspeelt, was murw geslagen door de jarenlange oorlog. De sfeer, het moedeloze, spreekt heel duidelijk door het verhaal heen.

 

De samenzwering tegen Hitler, Operatie Walküre ofwel het Juli-complot, is een onderwerp waar ik weinig van wist. Het is daarom heel interessant om over de aanloop hier naartoe te lezen. Kuypers heeft dit door middel van deze roman op een heel toegankelijke manier gedaan. We volgen door de ogen van Max von Trettlow de toenadering van een aantal hooggeplaatste betrokkenen, en krijgen zo iets mee van de voorbereidingen die getroffen worden om Hitlers regime te stoppen.

Daarnaast is er het verhaal van de Joodse Elise Calmann die aan het werk gezet wordt om inventaris van Joodse huizen op waarde te beoordelen. De twee verhalen van Max en Elise komen op een bepaald moment heel mooi bij elkaar.

 Wat ik vooral erg knap vond was dat Jeroen Kuypers de verschillende werelden waarin Max en Elise leven zo mooi naast elkaar zet. Elise wordt door de Duitse samenzweerders gevraagd om haar hulp, maar voor Elise blijft het overduidelijk de vijand. Hoe moet je in hemelsnaam vertrouwen? Er zit een stukje in waar ze compleet naast elkaar heen praten, dit vond ik ontzettend tekenend voor de situatie waarin Elise verkeert. Ondanks dat dit een roman betreft, heeft Kuypers het verhaal nergens overdreven geromantiseerd. Die echtheid kon ik heel erg waarderen.

 Wat ik wat lastiger vond, was me te verplaatsen in personage Elise. Aangezien zij uit adellijke kringen afkomstig is, proefde ik een sterk dedain. Aan de ene kant begrijpelijk, maar toch irriteerde ik me eraan, vooral omdat het gezien de omstandigheden waarin ze verkeert lang duurt voordat dit dedain breekt. Het einde van het boek vond ik ook wat abrupt, daar had nog wat meer uitgehaald kunnen worden.

 Ondanks de kleine kritiekpuntjes is de ‘Laatste lente aan de Seine’ een indrukwekkende roman die historisch goed onderbouwd is.

 4 inktpotjes

 Jolanda