Wat jij niet ziet van Sarah Pinsborough

Hoe tweeslachtig kan een mens zich voelen na het lezen van een boek…
Omdat ik het boek las als recensent heb ik het uitgelezen. Als ik het ‘zo maar’ had gelezen was ik waarschijnlijk iets over de helft gestopt. Toch ben ik ook wel blij dat ik het heb uitgelezen, terwijl ik het uiteindelijk geen prettig boek vind. En dat is ook weer de kracht van het boek. Begrijpen jullie er nog iets van? Laat me proberen het uit te leggen.

Eerst maar iets meer over het boek. Het is opgebouwd uit hoofdstukken die worden beschreven vanuit de persoon Louise en de persoon Adèle. Louise is een alleenstaande moeder, in de steek gelaten door een vreemdgaande echtgenoot die inmiddels begonnen is aan een officiële tweede leg met zijn minnares. Op de vooravond van de start bij haar nieuwe baan ontmoet Louise David en wordt ter plekke verliefd. Ze zoenen en met vlinders gaat ze naar huis. Dan ontdekt ze dat David haar nieuwe baas is en onderweg naar haar werk ontmoet ze zijn vrouw Adèle.

Er ontspint zich een bizarre situatie waarin Louisa een vriendschap sluit met Adèle en ondertussen een affaire aangaat met David. In deze fase leest het boek alsof je in een film van Bridget Jones zit. Ik heb echt zitten grinniken om de hilarische teksten over de belevenissen van Louisa.

Het boek is ingedeeld in Toen, Later en Nu. Het duurde een tijdje voordat ik de strekking daarvan begreep, maar uiteindelijk haakt het allemaal in elkaar.

Op een heel subtiele manier gaat het Bridget Jones gehalte van het boek over in een sinistere sfeer, een gevoel van onheil dat je bekruipt maar waar je de vinger niet op kunt leggen. Een tijdlang wilde ik alleen maar weten hoe het nu precies zat (zonder conreet beeld van het te kunnen vormen) en dus doorlezen, totdat in het verhaal een flinke dosis paranormale gaven worden verwerkt. Daar zou ik zijn afgehaakt als ik het boek ‘zo maar’ zou hebben gelezen. Het ging voor mij te ver, was verre van geloofwaardig meer. Voor mij, laat ik dat erbij zeggen, want dat is natuurlijk persoonlijk.  Ik heb doorgezet en me mee laten voeren in het door denderende verhaal. Want schrijven kan Sarah Pinborough zeker. En als je dan aan het einde bent van het boek en denkt dat je alles begrepen hebt en je opgelucht adem dreigt te halen, volgt een complete knock out… Een rechtse hoek die ik niet had zien aankomen!

Als je het boek leest begint het met een geheimhoudingsverklaring door de lezer; om het einde van het boek alleen maar te bespreken met mensen die het boek ook gelezen hebben. Past helemaal in de sfeer van het boek. Ik zal me eraan houden.

Uiteindelijk vond ik het geen prettig boek (de gedachte alléén al dat zoiets mogelijk zou kunnen zijn!), geeft het me na afloop een akelig gevoel. Toch is dat ook de kracht van het boek. De sfeer die Pinborough creëert in het boek, van het onbezorgde Jones-gevoel naar de uiterst venijnige onderhuidse spanning is subliem en past ook precies bij het verloop van het verhaal.

Dus ja, uiteindelijk ben ik volledig ingepakt door het verhaal maar ik lees uiteindelijk toch liever een wat ander thriller-genre. Het is mij uiteindelijk iets te duister…

PS. De engelse titel ‘Behind her eyes’  is eigenlijk veel passender dan de gekozen Nederlandse vertaling.

3,5 ster


Annemarie

Real Crime Magazine

Voor mij heb ik het allereerste nummer liggen van het nieuwe tijdschrift Real Crime. 

Real Crime belooft een magazine te zijn, vol moorden, onopgeloste zaken en andere criminele activiteiten. Dit moet voor vele thrillerlezers een grote aanwinst te zijn….  Maar is dat ook zo??
Ik nam de proef op de som en ging er even goed voor zitten.

Het eerste wat opvalt aan het blad, is dat hij best dik is. De kaft staat vol met de artikelen die erin beschreven staan. Ik vind persoonlijk dat hij wel aan de prijs is (€ 5.99) en voor een nieuw magazine maakt hij zich niet echt kenbaar. Rechts in de hoek een kleine geel lint met “NIEUW” erop. En nu pas, na een week het in handen te hebben gehad, valt het me echt op.
Als eerste blader ik altijd een blad door. Wat staat erin? Welke artikelen trekt mij het meest aan? En welke zou ik als laatst lezen? Het blad oogt druk, vol foto’s en andere prints die op dat moment bij het artikel horen. Op een gegeven moment valt een stuk mij op (De jacht op Dino Soerel) omdat het artikel kaal is. Op de tekst na, staan er geen foto’s of is er gebruik gemaakt van een (schreeuwende) achtergrond. Dat leest wel even prettig moet ik eerlijk bekennen.

Het artikel wat voor mij de grootste reden was om het blad aan te schaffen, was het artikel over de Zodiac Killer. (Voor diegene die niet weten waar ik het over heb, The Zodiac Killer is een moordenaar die ruim 50 jaar geleden aan het moorden is geslagen en zich kenbaar maakte via onoplosbare cryptogrammen) Ik wil niet zeggen dat ik alles volg omtrent de Zodiac Killer, maar zodra het kan zit ik er wel voor klaar. Helaas kon ik dit artikel niet echt “shocking” te noemen.

Maar laat ik bij het begin beginnen. Na de inhoudsopgave begin je met “in beeld”. Daar zie je een kort fragment van een moord, inclusief een paginagrote foto.
Gevolgd door een (groot) interview van de beroemdste profielschetser van de FBI, John E. Douglas.
Je ogen krijgen rust met het “blanco” artikel van “De jacht op Dino Soerel”.  
Je maakt daarna kennis met “the Zodiac Killer” met daarna het (lugubere) stuk van de John Sweeney: De bijlmoordenaar.
Om even bij te komen, krijg je kort stuk over een cold case, die na 40 jaar werd opgelost en dan het bizarre verhaal van Aaron Barley aka Jekyll & Hide.
Op zich een lachwekkend verhaal van de ontvoering van Sinatra JR. Je beland daarna in de wereld van cocaïne, drugsbaronnen W. Falcon en zijn partner S. Magluta. Om het wereld van drugs en gangster te blijven lees je meer over Capone (hoe hij werd verraden) en over de burgermoeder Maria Santos Gorrostieta Salazar die het gevecht aanging tegen de meest beruchte en gevreesde drugskartel van Mexico.
Als een-na-laatste artikel lees je over Joe Hunt en hoe hij zijn best deed om rijke jongeren te verenigen maar een dodelijk façade bleek te zijn. Aangekomen bij het eind krijg je leuke reviews te lezen over boeken of films die te maken hebben met real crimes…. Kortom, als lezer krijg je veel moord en doodslag voor de kiezen.

Het blad leest zich niet in een uurtje of 2 uit, je hebt er echt wel even plezier van. De artikelen zijn duidelijk en er is gebruik gemaakt van duidelijke foto’s. Het mooiste vond ik nog wel dat ze het (moord) schilderij van Sweeney hebben laten zien en zelfs de bijl compleet met bloed vind je in het artikel terug.
Vond ik alles aan het magazine leuk? Nee, de artikelen over de drugbaronnen en de burgermoeder Maria konden mijn aandacht niet vasthouden. Ik heb toch meer met de gruwelijk foto’s en details merk ik.

Het mindere vond ik wel dat er niet echt op de opmaak is gelet. Hier en daar missen een paar woorden de begin letter waardoor je even moet raden welk woord ze bedoelen. Dat vind ik best slordig, zeker voor een blad wat nieuw is en niet heel goedkoop is.  Ook klopt er bijvoorbeeld in het artikel van Jekyll & Hyde de pagina aanduiding niet die bij de foto’s horen.
Dikke pluspunten zijn wel dat er vrijwel geen reclame is gebruikt (echt, dat lees zoveel fijner) en dat er veel gebruik is gemaakt van daadwerkelijk bewijsmateriaal.
Kortom, mensen die van moord en gruwel houden zou ik zeker het advies geven dit magazine een kans te geven. Ik denk niet dat je daar spijt van zal krijgen. Ik heb inmiddels een (proef) abonnement afgesloten en op de blog van thrillerlezers kan je nu zelfs een proefabonnement winnen.
Ik ben benieuwd of er meer mensen enthousiast zijn (of niet) van dit blad! 

Braken van Louis van Dievel

Het verhaal: Wie afkomstig is uit de negorij Braken wordt niet door het leven verwend. Dat is een understatement. Gilbert is “King of the Dancefloor” in Disco Inferno. Als hij danst, staat de hele tent op stelten. Het is een mager surrogaat voor zijn eenzaamheid, voor zijn onbenulligheid, voor zijn liefdesverdriet. Eens - twaalf jaar, vier maanden en zeven dagen geleden - wervelde hij nog met Rebecca over de dansvloer. Ze was de vrouw van zijn leven. Eindelijk lachte het geluk hem toe. Maar Braken sloeg zijn droom aan stukken. Ge kunt uw afkomst niet verloochenen. In Braken haat ge uw ouders, maar ge verloochent hen niet. Op de trappen voor de discotheek spuwt hij in een lange – hilarische - monoloog, zijn bittere gal uit. Correctie: hij braakt zijn frustraties uit. Hij braakt zijn mislukte leven uit.

Gilbert lijkt uiteindelijk toch aan de controle van zijn ouders te zijn ontsnapt. Op het aller-aller einde van het verhaal komt echter de ontnuchtering.

Over de gewone man. Over een eenzaam bestaan en leven onder het juk van bekrompen ouders. Over roots die je fnuiken maar die je weigert te verloochenen. Over alles controlerende bemoeizieke ouders. Over een kerktorenmentaliteit. Over een nest met een frituur en een busdepot. Over een goedbedoelende maar vastgeroeste misfit. Over krampachtige proberen jezelf te worden. Over een miserabel leven. Over onvervulde verlangens. Over frustraties. Over de onmacht je los te maken.

Korte, tragikomische en psychologisch geladen novelle. Geen roman, want 'Braken' telt slechts 61 pagina's. Heel volks, zoals we van Van Dievel gewend zijn. Kleurrijk taalgebruik, geschreven in de spreektaal. Alles overgoten met een flinke scheut humor. Rake karakterschetsen. Van Dievel typeert zijn personages als mensen van vlees en bloed. Als echte, maar ook doodgewone mensen. Ook in deze korte novelle toont Van Dievel dat hij een meesterverteller. Met weinig woorden zet hij een perfecte sfeer neer.

Ontroerend, maar ook onthutsend. Gevoelig en aangrijpend. En, ook hier komt Erik Vlaminck om de hoek kijken. (Vlaminck wordt op het einde – als enige! – bedankt door Van Dievel)

Na het lezen van dit toch wel aangenaam en imponerend intermezzo, kan ik nog amper wachten op een nieuwe, volwaardige roman van Van Dievel. Graag gelezen!

4 sterren

Jan Rooms

Doodsmak van Anna Levander

Achterflap

In deze zinderende relatiethriller volgen we de personages viertentwintig beslissende uren lang. Een radicaal etmaal, waarin alles kantelt, alles draait en alles eindigt.

Het had een hartstochtelijke liefdeszomer moeten worden, maar tijdens een hittegolf op een Zuid-Europees schiereiland neemt de vakantie van geliefden Maartje en Robin een dramatische wending. Robin vertrekt van het ene op het andere moment en geeft zich over aan Cassandra, een aspirant-politica en fanatiek wielrenster die al een tijd achter haar aanzit en niet geheel toevallig in de buurt verblijft.
Maartje, de wanhoop nabij, denkt haar toekomst veilig te kunnen stellen door een smak geld te verdienen in het casino. Ondertussen geeft Robin op aandringen van haar kersverse geliefde het wielrennen een kans, maar naarmate de tocht vordert begint ze zich af te vragen of Cassandra wel oprecht is over haar gevoelens en bedoelingen. 

Mening

Vol goede moed begon ik in deze, zoals de boekbeschrijving belooft, zinderende relatiethriller. Na de helft ben ik afgehaakt omdat het boek voor mij nooit een thriller werd.

Maar laten we beginnen bij het begin.

Het boek start met een epiloog waarin we getuige zijn van twee dode lichamen die van een rots zijn gevallen. Het is op dat moment niet duidelijk wie het zijn en ook niet hoe het is gebeurd.

Daarna is het boek geordend in zich afwisselende hoofdstukken waarin we door de ogen lezen van Maartje en Robin, twee dames (de eerstgenoemde journaliste en de tweede rechercheur) die al tien jaar geliefden zijn en Cassandra, een politica die kansen ziet op een glansrijke loopbaan bij een rechtsgeoriënteerde politieke partij.

Wat volgt is dat Robin haar relatie met Maartje vanuit het niets opbreekt, haar achterlaat in het huis waar ze met vakantie zijn en de bus neemt richting het hotel waar Cassandra verblijft. Robin heeft sinds driekwart jaar regelmatig appcontact met Cassandra en is tot over haar oren verliefd geworden op de politica in spé.

We volgen de impact die de breuk heeft op Maartje, die het op een zuipen zet, troost zoekt bij een zwerfhond die komt aanlopen en hoe Robin de nacht doorbrengt met Cassandra.

Tussen de regels door komen we erachter dat Cassandra de relatie met Robin ver van te voren heeft gepland en haar vooral wil gebruiken  voor goede publiciteit. Nog dezellfde dag wordt er een interview met Cassandra geplaatst waarin ze de relatie met Robin bekend maakt. Heel , heel langzaam aan vallen de schellen van de ogen van Robin. Ondertussen verrast Cassandra haar met een racefiets en fietstenue, terwijl ze een bloedhekel heeft aan fietsen en neemt haar mee een enorme berg op. Dit betekent een uitputtingsslag voor Robin en een uitputtingsslag voor de prille relatie.

We volgen Maartje die zich afreageert in het casino en zich daar laat oppikken door een werknemer van een rijke sjeik die vervolgens op brute wijze seks met haar heeft.

Nadat ze eerst het nodige verlies lijdt in het casino, pikt ze een flinke stapel geld van dit heerschap waarmee ze wel de nodige winst maakt. Daarna maakt ze zich uit de voeten en besluit Robin op te zoeken op de berg om te zien of de relatie met Cassandra daadwerkelijk ernst is.

Het slot maakt duidelijk hoe de twee mensen van de berg zijn gevallen en eindigt weer in een epiloog, verder in de tijd, waarin wordt teruggekeken op de 24 uur die in 241 bladzijden wordt beschreven.

Een thriller is het wat mij betreft nooit geworden. Het is vooral een ongeloofwaardige weergave van een relatiebreuk, veel seks en jaloezie. Het is ongeloofwaardig dat de journaliste Maartje nooit iets heeft gemerkt van het oververhitte appcontact van Robin en en Cassandra en het is al even ongeloofwaardig dat rechercheur Maartje zich zo volledig in de luren laat leggen door Cassandra.

Het enige waar ik tijdens het lezen toch benieuwd naar was, waren de lichamen die van de berg waren gestort. Dat werd aan het einde van het boek duidelijk, maar het verhaal waarom werd noch spannend, noch intrigerend en was bij tijd en wijlen platvloers.

Jammer, want de ingrediënten voor dit verhaal hadden best heel aardig kunnen zijn.

Annemarie

De blindganger van Igor Znidarsic

Titel: De Blind ganger

Auteur: Igor Znidarsic

Uitgeverij: Karakter uitgeverij

Publicatiejaar: 2017

Igor Znidarsic (1957) is journalist, bladenmaker en schrijver van fictie. Hij werd geboren in Slovenië in voormalig Joegoslavië en kwam in 1968 op zijn elfde jaar met zijn ouders naar Nederland. Na het atheneum in Haarlem begon hij te schrijven, zowel fictie als non-fictie. Hij werkte voor verschillende (vak)bladen als journalist, eindredacteur en hoofdredacteur. Zo was hij tien jaar hoofdredacteur van een vaktijdschrift over eten en drinken. Daarnaast bleef hij fictie schrijven, wat in 2011 resulteerde in zijn debuutroman Diepgevroren makrelen, in 2014 gevolgd door De zevende zuster. In februari 2017 verscheen De blindganger, zijn eerste thriller.

Op een dag verdwijnt Lodewijk de Graaf, CEO van De Graaf & De Jong Advocaten, spoorloos. Omdat er zeer sterke aanwijzingen zijn voor een misdaad, belandt de aak op het bureau van rechercheur Bianca Uithuizen van politie Oost-Nederland.

Een slepend zakelijk conflict en de riante erfenis passeren als mogelijke motieven de revue, maar verdwijnen bij gebrek aan concrete aanwijzingen al snel in de prullenmand. Ondanks intensief onderzoek blijft de vermissing een raadsel. Bianca ziet zich genoodzaakt het dossier bij gebrek aan aanknopingspunten te sluiten.

Net als ze de zaak begint te vergeten, wordt in een bos op de Veluwe vastgoedhandelaar Onno van Schijndel gevonden. Hij is levend gespietst aan een paal waarop hij tergend langzaam een onmenselijke dood is gestorven. Bianca en haar collega Joris van der Zand doen er alles aan om het raadsel tot op de bodem uit te zoeken, maar ook deze zaak lijkt onoplosbaar totdat tijdens de sloop van een oude boerderij onder vloer in een soort grafkelder het bijna vergane lijk van Lodewijk de Graaf wordt aangetroffen. Hij blijkt enkele maanden daarvoor levend te zijn begraven...

Oké, als je dit hierboven allemaal hebt gelezen is er eigenlijk niks nieuws meer te ontdekken in het boek, zou je denken. Alleen de grote vraag wie heeft dit op z’n geweten en hoe gaat het recherche team de dader uiteindelijk te pakken krijgen? En, vallen er nog meer slachtoffers?

Toch nog genoeg redenen dus. Daarbij had ik het geluk dat ik me niet verdiept had in de flaptekst en dus zonder voorkennis begon te lezen. Er volgt een afwisseling van plaats en tijd tussen het onderzoek naar de dader en het verhaal van de dader waarbij stapsgewijs wordt beschreven waarom nou juist deze slachtoffers uitgekozen worden en hoe ze uiteindelijk hun dood vinden.

'Er was alleen zijn en niet-zijn. Het zijn was een hel gebleken. Hij snakte naar de rust van het niet-zijn.'

Is het dan in dit verhaal helemaal niet zo belangrijk dat de lezer dit allemaal al vooraf weet en wil de auteur ons iets anders vertellen met zijn verhaal. Want is de dader wel degelijk die bewuste seriemoordenaar of is hij toch een slachtoffer die zijn weg terug aan het vechten is om eindelijk bevrijd te worden.

Zo zullen er op het einde waarschijnlijk alleen maar verliezers zijn en ben ik tot op het laatste moment geïnteresseerd aan het lezen. 

De blindganger is een fictie maar ik weet zeker dat er achter dit boek een non-fictie verhaal schuil gaat.

Vier kraaien voor De blindganger

De stalker in de nacht van Robert Bryndza

Dit boek is de opvolger van ‘Het meisje in het ijs’ opnieuw met Erika Foster in de hoofdrol. De kennismaking met inspecteur Foster was mij goed bevallen, dus ik had erg veel zin in deze thriller.

De tekst op de cover (als de moordenaar je in het vizier heeft ben je al zo goed als dood) belooft veel. De cover laat een deel van het gezicht van een vrouw zien met een enorm groot oog. De stalker? Ik realiseer me pas achteraf dat de cover iets essentieels uit het boek vooraf verraadt, maar tijdens het lezen is me dat niet opgevallen. Misschien omdat ik ebooks lees en de cover dan niet erg opvalt.

Bij aanvang van het boek is Erika goed in vorm. Erika en haar team worden ingeschakeld om een moord op te lossen en deze moord wordt snel opgevolgd voor een tweede. Het leuke van het boek is de interactie en dynamiek tussen de teamleden en ook de interactie tussen Erika en haar goede vriend de patholoog.  Het begin van het boek voelt een beetje als ‘thuiskomen’, je voelt je snel vertrouwd met Erika Foster.

Ergens halverwege het boek wordt de lezer duidelijk wie de moordenaar is en hoewel Erika zich in het zweet werkt om de moordenaar te achterhalen maakt de wetenschap bij mij als lezer het verhaal toch minder spannend.  De moorden op zichzelf zijn behoorlijk heftig om te lezen, terwijl het politiewerk van Erika daarentegen soms wat simpeltjes overkomt.  Met name de psychologie in het verhaal vond ik daardoor wat oppervlakkig. De nieuw opgebloeide relatie tussen de patholoog en zijn ex (met name de rol van de ex in relatie tot de stalker) vond ik niet zo geloofwaardig uitgewerkt.

Al lezend kwamen er ook flash backs terug uit het vorige boek van Robert Bryndza. Eriks is in de ogen van haar meerderen te brutaal en kleurt te veel buiten de lijntjes (vond ik erg meevallen, maar het Britse politiecorps werkt wellicht een stuk formeler dan het Nederlandse) en wordt van het onderzoek gehaald. Vervolgens zet ze op eigen houtje het onderzoek voort en forceert een doorbraak. Precies zoals in het vorige boek.

Ook in dit boek is Erika erg bezig met het najagen van een  promotie. Op een bepaalt moment smeekt ze hier min of meer om bij haar baas. Dat vond ik zo niet passend bij haar als persoon zoals ik haar leer kennen. Het lijkt of Erika meer een bepaald concept is dan een zich echt ontwikkelend karakter. Jammer, vind ik.

De stalker in de nacht is een boek wat makkelijk wegleest, een aardige verhaallijn maar zeker geen topper. Robert Bryndza moet uitkijken dat hij van zijn hoofdpersonage Erika niet een te simpel, flat character maakt zoals in een stripboek, want dat maakt haar als persoon een stuk minder spannend.

Samengevat: een lekker boek voor in de vakantie aan zwembad of strand, (tijdens het lezen heb je geen last van hoofdbrekers) maar geen hoogstaand plot waarbij je met ingehouden adem van de spanning zit te lezen en je af en toe afvraagt hoe het verhaal nu precies in elkaar steekt.

3 kraaien

Annemarie

Over het spoor van Eva Keuris

Titel: Over het spoor
Auteur: Eva Keuris
Uitgeverij: Prometheus
Uitgave: maart 2017

Over de schrijfster:
Eva Keuris (1978) studeerde in 2005 af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU. Tijdens haar studie werkte ze als eindredacteur voor de soap Onderweg naar Morgen en als dialoogschrijver. Ook schreef ze diverse toneelstukken en televisieseries en momenteel is ze eindredacteur van SpangaS en geeft ze les aan de Schrijversacademie. Met haar toneelstuk Addergebroed won ze in 2005 de Hollandse Nieuwe Toneelschrijfprijs.
Over het spoor is haar debuut.

Achterflap:
Op donderdag 21 augustus verschijnt de naam van Jordi de Wit om 20.30 uur op de politietelex. Het tienjarige jongetje is door zijn moeder als vermist opgegeven. Om 23.34 uur ziet agente Wilma de Rijk iets drijven in het riet van een vijver in het natuurgebied tussen Hilversum en Bussum, ongeveer anderhalve kilometer van de speelplaats waar Jordi voor het laatst werd gezien. De staat waarin het lichaam wordt aangetroffen, maakt al snel duidelijk dat het jongetje niet uit zichzelf in het water beland is. Jordi de Wit wordt op 30 augustus begraven. Zijn hele school is aanwezig, hij is nog nooit zo populair geweest. Kort na de moord worden drie puberjongens opgepakt. Wanneer zij na hun gevangenisstraf vrijkomen, besluit ghostwriter Stella uit fascinatie voor de zaak en de dubieuze schuldtoekenning een boek te schrijven over de meest charismatische, hoogopgeleide van het stel, de enige van "de goede kant van het spoor" in Hilversum: Ingmar. Voor hem en zijn reputatiegerichte familie is het de kans om zijn onschuld te bewijzen en zijn imago te verbeteren, zodat zijn toekomst er zonniger uit komt te zien. Naarmate Stella en Ingmar dichter bij elkaar komen, lijkt de waarheid echter steeds verder weg te raken. Maar iemand moet toch weten wat daar gebeurd is, die avond?

Stella wordt eerst geintroduceerd met waar ze opgroeide en hoe ze tot het schrijven van het boek Over het spoor komt. De grap is natuurlijk de werkelijke titel van het boek dat je leest en met dezelfde titel waar Stella aan werkt. Tot ze Ingmar ontmoet, de jongen die wordt gezien als het brein achter de vermeende moord op de tienjarige Jordi. Ingmar is een aantrekkelijke en intelligente jongen uit het betere Gooische milieu. Een jongen die op het eerste gezicht zelfverzekerd en ietwat arrogant overkomt. Ze ontmoet ook de andere hoofdpersonen in het drama, zoals de mededaders Remie en Julien. De opzet van het boek is de onschuld te gaan aantonen van de drie jongens die inmiddels een aantal jaren vast zaten.
Uit de ontmoetingen met de hoofdpersonen en de andere betrokken personages zie je langzaam de rollen verschuiven. Is Ingmar wel de leider, is hij wel zo zelfverzekerd? Is Julien wel alleen die blowende, depressieve, psychotische jongen?

Het boek bestaat uit vele dialogen waardoor de personages goed neergezet worden en je meeloopt in het uitgebreide verslag. De families van zowel de jongens als van het slachtoffer en van Stella worden mooi uitgewerkt en zijn zeer realistisch neergezet.
Julien die volgens zijn omgeving wantrouwend is naar elk ander mens, krijgt wel snel vertrouwen in Stella. Is dat ongeloofwaardig? Of is dat juist een mooie twist, omdat juist Stella uit de stukjes die je over haar persoonlijkheid leest, zelf ook stug in de omgang is. Herkent Julien dingen in haar? Of wil juist Julien heel graag zijn verhaal aan haar kwijt? Heeft hij een bedoeling met zich openstellen voor Stella?
Op het moment dat Julien het belangrijke boek Misdaad en straf van Dostojevski aan Stella meegeeft, zit ik al klaar voor wat er dan gaat gebeuren. Mooi uitgewerkt door Keuris. De bijrol van stiefmoeder Isolde had wat mij betreft wel wat groter gemogen.
Ik vind het te makkelijk om te benoemen dat de schrijfster Eva Keuris scenarioschrijver is en het lijkt alsof je al een uitgeschreven script leest, wat enkel nog verfilmd hoeft te worden. Het leest heerlijk lekker weg en je stelt je toch genoeg vragen van hoe dit nu gaat verlopen. Wat is er toch gebeurd toendertijd?
Hoe uiteindelijk de waarheid dan toch aan het licht komt, verrast en dan vooral omdat dan nog steeds niet helemaal duidelijk is wie de hoofdrol had. Alhoewel dat door eerder genoemde karaktereigenschappen in het boek juist weer wel erg duidelijk is. Dus: opletten, ook al lijkt het lekker makkelijk leesbaar.

De uitgever noemt het boek zelf een geniale psychologische thriller, dat is wel lichtelijk overdreven. Geniaal is het boek niet, maar ik heb een heerlijke thriller gelezen en dat zeg ik vaker niet dan wel. Een boek waarin ik elke minuut dat het kon verder ging lezen.

schrijfstijl 4,5
leesplezier 5
psychologische ontwikkeling 4
plot 4
spanning 3,5
originaliteit 4

4,5 kraai