Verzengende stilte – Marja Boomstra

 

Chaja wordt achtervolgd door geheimen uit haar verleden. Na een noodlottige cruise waarbij haar partner Jorik vermoord werd, wordt Chaja opgevangen door Reaven. Reaven is hopeloos verliefd geworden op Chaja maar door alles wat zij heeft meegemaakt in haar verleden laat Chaja Reaven niet volledig toe. Ze is bang wanneer hij achter bepaalde zaken komt hij zich van haar af zal keren. Ondertussen durft Reaven Chaja ook niet helemaal te vertrouwen. Wanneer Chaja verdwijnt en Reaven er ook nog achterkomt dat Chaja’s vader onterecht een straf uitzit voor iets wat hij misschien niet gedaan heeft, wordt alles nog mysterieuzer. Reaven weet inmiddels niet meer wie hij moet geloven. Het wordt een race tegen de klok om Chaja te vinden en de waarheid te achterhalen. Maar niet alleen Reaven is naar haar op zoek.

 ‘Verzengende stilte’ is het tweede deel in de Chaja-serie en net als deel 1 leest dit verhaal weer als een trein. Ik heb dit boek dan ook letterlijk in één dag uitgelezen. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, namelijk dat van Chaja én dat van Reaven, en regelmatig wordt er overgeschakeld naar de ik-vorm. Dit geeft een fijne afwisseling aan het verhaal en maakt ook dat je steeds weer door wil lezen.

 In deel 1 hebben we Chaja al leren kennen en weten we al dat haar verschrikkelijke dingen zijn overkomen in haar jeugd. Maar wat, dat bleef nog een vraagteken. Ook in dit deel blijft dat nog lang geheim, maar je merkt wel heel sterk dat er naar een antwoord toegewerkt wordt. En daar heb je als lezer ook inmiddels wel behoefte aan, aangezien de beschadigingen die Chaja zichzelf toebrengt mij echt af en toe deden rillen van afschuw. Wat een mentale pijn moet dit meisje hebben!

Ik vond het heel prettig dat er steeds meer verdieping in het verhaal begint te komen. Dit maakte ook dat ik makkelijker mee kon leven met de hoofdpersonages. En ondanks de race tegen de klok, en dat die arme Chaja weinig bespaart lijkt te worden, vond ik dat er ten opzichte van deel 1 meer rust in het verhaal zat.

 Net als in het eerste deel zitten er weer heel interessante plottwisten in het verhaal en wanneer je denkt te weten hoe het allemaal in elkaar steekt, blijkt het een en ander net weer even anders te zijn. Gelukkig voor Chaja en Reaven lijkt alles redelijk goed te komen. Maar…. inmiddels is er al een deel 3 van deze serie verschenen, Verraderlijke mist, dus ik ben bang dat het nog geen ‘en ze leven lang en gelukkig’ einde zal zijn.

 4 inktpotjes

 Jolanda

 

Als de dood zucht, houd ik mijn adem in – Lex Paleaux

 

Als de dood zicht is al weer de vierde roman. Eerder las ik van deze auteur het boek Winterwater wat destijds een behoorlijke indruk op mij heeft gemaakt en waarvan ik nog steeds vind dat dit boek verplichte literatuur zou moeten worden voor iedere -loog, goog en/of jeugdwerker. Fantastisch om te lezen dat dit boek werd opgenomen in de literatuurlijst van verschillende middelbare scholen.

De cover:
Opvallend is deze cover absoluut. We zien een persoon stevig vastgesnoerd in dwangbuis, vanaf de rug gezien. De gekozen kleuren zijn stemmig. Deze cover intrigeert en ik zou deze dan ook zeker oppakken in de boekhandel. Op de achterzijde staat een man (de auteur) met gebogen hoofd, boven hem het 2^e deel van de titel: ‘houd ik mijn adem in’ en de prikkelende tekst: Acht jongeren in een psychiatrische jeugdkliniek, één heeft er een boek over geschreven…….
Opvallend is ook de foto op de linker- en rechter binnenflap. Wederom de auteur die ons nu aankijkt  in dwangbuis, echter nu met één arm los en zijn hand voor de mond. Wat mag er niet verteld worden of probeert deze persoon angstvallig zijn adem in te houden, omdat de dood zucht…..?

Het verhaal:
Feit en fictie wandelen hand in hand door dit verhaal dat zich afspeelt in een psychiatrische jeugdkliniek in de jaren negentig. Acht bewoners zijn in een groot huis tot elkaar en het leven veroordeeld. Hoe overleef je op een plek waar niets is wat het lijkt en waar de wereld, gezien door jouw ogen, een illusie is?

Nog voordat ik het eerste hoofdstuk lees, word ik al geraakt door de gekozen quote van Robin Williams: “You’re only given a little spark of madness. You musn’t lose it.’ en kan alleen maar denken: Ja!

We maken kennis met Frank. Frank heeft eigenlijk iedereen die hij lief had verloren. Zijn jongste zusje ten gevolge van wiegendood, zijn ouders die om kwamen bij een auto-ongeval en uiteindelijk ook zijn oom en tante die de zorg voor hem overnamen nadat zijn ouders kwamen te overlijden. Zij komen om het leven wanneer er in hun boerderij een allesverwoestende brand uit breekt. Frank is bijna achttien jaar oud wanneer hij in deze hopelijk laatste jeugdinrichting komt te wonen. Als hij straks achttien is wordt hij geacht voor zichzelf te kunnen zorgen. Maar is dit wel haalbaar? Hoewel ik hier al wel van op de hoogte ben, schrik ik er enorm van dat we nu anno 2023 ten opzichte van de jaren 90, dus eigenlijk nog geen reet zijn opgeschoten.

Al lezende leren we alle bewoners van het huis kennen. Ieder met zijn of haar verhaal. Quinten, die zich regelmatig in de nesten weet te werken door zijn impulsieve karakter. Fenna erg introvert en op zichzelf. Thea, nadrukkelijk aanwezig en juist heel extravert. Reinout die door zijn Gilles de la Tourette mij regelmatig laat grinniken. Joachim die moeite heeft om zijn emoties onder controle te houden, wat vaak leidt tot boze uitbarstingen. Mirjam heeft te kampen met ernstige smetvrees, dat niet alleen voor haarzelf maar ook voor de mensen om haar heen erg lastig is en tot slot leren we Felix kennen die in zijn jeugd te maken heeft gehad met ernstige psychische en lichamelijke mishandeling. Daarnaast leren we hun 4 begeleiders kennen, die hen klaar proberen te stomen voor een leven op eigen benen in de grote, maar ook kwetsbare buitenwereld. Dit alles gebeurt met vallen en opstaan en zeker wanneer de karakters zo verschillend zijn, de nodige commotie.

Mijn leeservaring:
Lex heeft een beeldende haast filmische schrijfstijl en bladzijde na bladzijde geniet ik van zijn mooie taalgebruik. Al lezende leer je de hoofdpersonages goed kennen en ga ik stuk voor stuk een beetje van ze houden. Hun levensverhalen grijpen me aan, maar toch doet het verhaal nergens ‘overdreven dramatisch of zielig aan’. De karakters komen tot leven en het verhaal leest alsof je er zelf onderdeel van bent. Het boek is puur en rauw geschreven, maar ook de humor is goed vertegenwoordigd. Ik moet regelmatig lachen om bepaalde geschetste situaties, maar pink ook rustig een traantje weg wanneer het me aangrijpt. Het verhaal zet tot denken en roept af en toe ook de nodige vragen op en wanneer je denkt te weten hoe de vork in de steel zit komt Lex nog even met een verrassende plotwending, die alle vragen beantwoordt en waardoor alles klopt.

Mijn eindoordeel:
Na het lezen van Winterwater en nu ook na het lezen van Als de dood zucht, houd ik mijn adem in ben ik van mening dat deze auteur het verdient om door het grote publiek ontdekt te worden. Daarnaast vind ik dat ook dit boek op de verplichte literatuurlijst zou moeten komen voor een ieder die een opleiding volgt in de jeugdhulpverlening.
In de binnenflap staat geschreven: Dit boek lees je niet, dit boek beleef je en het verhaal en zijn bewoners zul je nooit meer vergeten………..

Daar kan ik het eigenlijk alleen maar volledig mee eens zijn.
Dit boek verdient het om gelezen te worden!
Daarom krijgt Als de dood zucht, houd ik mijn adem in van Lex Paleaux van mij 5 inktpotjes.

De regen kwam van binnen – Dennis Biesma

 

‘Het is veel makkelijker om stil te blijven en te zwijgen, jezelf te distantiëren en geen standpunt in te nemen. Het doet veel minder pijn als ik negeer en bagatelliseer wat me is overkomen. Dat heb ik jarenlang gedaan. Door me passief op te stellen, hou ik indirect een hand boven het hoofd van mijn vroegere manier van denken. Ik bescherm mijn ouders en iedereen met wie ik ben opgevoed.’

 Dennis Biesma groeit op binnen de gemeenschap van de Jehova’s Getuigen. Dit geloof is erop gebaseerd dat Jehova de enige is die weet wat goed voor de mensheid is, en dat er een dag komt dat hij ingrijpt en dat alleen Getuigen deze Armageddon zullen overleven. Alleen diegenen die hun leven leiden volgens allerlei opgedragen regels zijn bevoorrecht om tot deze groep te mogen behoren. Op het niet leven volgens deze regels staat het risico om uitgesloten te worden. Deze uitsluiting betekent meteen een direct breken met alle familieleden die tot de Jehova’s Getuigen behoren.

Dennis probeert heel lang om zo goed mogelijk aan deze regels te voldoen, maar de twijfel slaat steeds meer toe. Hij drijft verder en verder van het geloof af, maar dit zorgt voor een enorme emotionele worsteling. Om zijn ouders niet te teleurstellen, leidt hij steeds meer een dubbelleven. Totdat hij niet meer anders kan dan voor zichzelf te kiezen.

 Wat een emotionele rollercoaster is dit boek. Het is rauw, verbijsterend, verdrietig, confronterend, mooi, maar bovenal goudeerlijk. Dennis is ontzettend open over wat het opgroeien binnen deze religie met hem gedaan heeft. Daarnaast leef je met zijn worsteling mee in zijn pogingen om los te komen van zijn omgeving. Maar het is niet alleen boosheid en verbittering die je proeft, zijn verhaal is ook helemaal omgeven van de liefde die hij voor zijn ouders voelt. Vooral die liefde maakte het zo moeilijk voor hem om definitief met het geloof te breken.

Dennis durft ook heel kritisch naar zichzelf te kijken. Wat is zijn eigen rol geweest? Wie heeft hij allemaal verdriet gedaan door jarenlang wel mee te gaan in alle geboden en regels van het geloof? Was het huichelachtig om zijn ouders lang in de waan te laten dat hij nog geloofde maar in werkelijkheid al lang afstand had gedaan?

 Ik vond het vooral ook heel goed geschreven. Bij veel non-fictie boeken denk ik al snel: je kan het moeilijk niet goed vinden, want het is wel iemand overkomen. Bij dit boek dacht ik juist: wow, wat schrijft ie goed! Het is beeldend én informatief, en niet alleen maar schokkend. Er waren een aantal dingen die ik herkende doordat mijn zoon op de lagere school een vriendinnetje had die behoorde tot de Jehova’s Getuigen. Maar waar ik bang was dat mijn juist wat positievere blik volledig aan gruzelementen zou worden geslagen door dit boek, bood het juist nuance en ander perspectief. Het belicht het hele plaatje rondom het geloof en geeft inzicht in denkwijzen maar ook aan wat er zo vergiftigend aan is.

 Dit is een verhaal wat geschreven moest worden, niet alleen om anderen inzicht te geven in de wereld van de Jehova’s Getuigen maar ook omdat Dennis een geboren schrijver is. Hij neemt je aan de hand en geeft je af en toe het gevoel dat je in een avonturenverhaal bent beland. Om je vervolgens de harde werkelijkheid weer in te duwen.

 Een verhaal wat me van begin tot eind geboeid heeft, wat me iets geleerd heeft maar die me ook een auteur geleverd heeft waarvan ik een volgend boek zeker zal gaan oppakken.

 4 inktpotjes

 Jolanda

 

Vagevuur – Tina Frennstedt

 

Rechercheur Tess Hjalmarsson is aangesteld om coldcase-zaken op te lossen. Wanneer er in het zuiden van Zweden een aantal branden zijn waarbij de bewoners om het leven zijn gekomen, lijkt er een verband te zijn met één van haar zaken, namelijk de moord op Lena Bergholm. Tess raakte persoonlijk bij deze zaak betrokken omdat ze het toen 5-jarige zoontje van Lena Bergholm tijdelijk in haar huis opving. Deze moord werd echter nooit opgelost. Is er sprake van een nieuwe pyromaan of is een net vrijgelaten verdachte weer actief? En hoe kan het dat er details van de nieuwe branden en de zaak van Lena Borgholm overeenkomen zonder dat die informatie ooit naar buiten is gebracht? Samen met collega Marie Erling en profiler Carsten Morris bijt Tess zich in de zaak vast, zodat ze het voor eens en altijd achter zich kan laten.

 

Vagevuur is het derde deel van de Cold Case serie, maar voor mij het eerste boek van Tina Frennstedt wat ik las. Het is een boek wat je ook prima als standalone kunt lezen. Tess is niet een heel gecompliceerd personage en je krijgt af en toe wat extra informatie uit de vorige boeken toegespeeld dus het is allemaal prima te volgen. Wel werd mijn interesse voor de eerdere twee delen gewekt omdat ik Tess gewoon een erg fijn personage vond. Weer twee boeken erbij dus voor mijn neverending tbr.

 

Het verhaal leest lekker weg. Tess is een rechercheur zonder al te veel moeilijke problemen, ook dat vond ik wel een verademing om te lezen aangezien de getroebleerde agent of rechercheur meer regel is dan uitzondering in thrillerland. Plus dat ze ook ‘gewoon’ een relatie heeft met een vrouw. Met gewoon bedoel ik ook zonder te veel geheimzinnigheid of gedoe. Ook de andere personages zijn prettig. Daardoor komt de focus vooral te liggen op het oplossen van de misdaden, zonder al te veel onderliggend drama.

 

Ik had wel al vrij snel door in welke hoek we de dader moesten zoeken, en halverwege het boek wordt dit ook bevestigd. Alleen het waarom is dan nog niet duidelijk. Wel worden er hier en daar nog wat rookgordijntjes opgeworpen. Maar verwacht geen bloedstollende en gruwelijke ontknopingen, zo’n verhaal is het niet. Het verhaal moet het vooral hebben van de sfeer en het speurwerk. Wel wordt het aan het einde nog even spannend wanneer de jacht op de dader zijn einde nadert.

 

Is deze thriller onderscheidend? Nee, dat is ie niet. Het is gewoon een prima thriller die fijn wegleest. Fijne personages, een cold case die netjes opgelost wordt, uitstekend los te lezen: voor mij was het een fijne leeservaring.

 

3,5 inktpotje

 

Jolanda

 

 

De verdwenen meisjes van Willowbrook – Ellen Marie Wiseman

 

De 16-jarige Sage is de helft van een tweeling. Haar zus Rosemary is enige tijd geleden overleden aan een longontsteking, tenminste dat is wat haar moeder en stiefvader haar hebben doen geloven. Inmiddels is ook Sages moeder overleden en leeft Sage samen met haar stiefvader, die vaker dronken dan nuchter is.

Dan komt er ineens een vreemd telefoontje dat Rosemary vermist zou zijn. Ze is helemaal niet overleden maar blijkt ooit opgenomen te zijn in een instelling voor kinderen met een beperking, te Willowbrook State School. Sage heeft altijd wel geweten dat haar zusje ‘anders’ was dan zij, maar deze opname hebben haar ouders voor haar achtergehouden. Wanneer haar stiefvader geen aanstalten maakt om Rosemary te gaan zoeken, besluit Sage zelf op onderzoek te gaan en ze vertrekt op eigen houtje naar de Willowbrook State School voor informatie. Maar eenmaal daar aan gekomen gaat er iets gruwelijk mis: Sage wordt aangezien voor haar zusje Rosemary en wordt meteen opgesloten. Wat ze ziet in de instelling gaat ieders bevattingsvermogen te boven. Zal het haar lukken om anderen ervan te overtuigen dat zij niet Rosemary is, maar Sage?

 Dit verhaal over de Wilowbrook State School is losjes gebaseerd op waargebeurde feiten. Ellen Marie Wiseman heeft hierbij twee waargebeurde verhalen gecombineerd: de misstanden op Willowbrook State School én dat van een seriemoordenaar die een medewerker bleek te zijn van deze school. Wel is het verhaal verder een fictief verhaal.

 Ik vind het lastig te verwoorden wat ik nu precies van het boek vond. Het feit dat deze school echt bestaan heeft en dat zich hier afschuwelijke praktijken hebben plaatsgevonden is afschuwelijk, en Wiseman beschrijft de sfeer en de praktijken op een indringende manier. Dit kan dan ook niet anders dan afschuw opwekken en indruk maken. Echter doordat ze deze beschrijvingen keer op keer herhaald, viel voor mij het effect een beetje weg. Het stompt af en dat doet het natuurlijk bij Rosemary en haar medebewoonsters ook. Maar ik merkte dat ik delen van het verhaal ging skippen omdat ik er steeds minder bij ging voelen.

Wel werd ik door de conversaties van Rosemary met schoonmaker Eddie ernstig op het verkeerde been gezet. In verband met spoilers kan ik daar verder niets over zeggen, maar daarin verraste de auteur me toch.

 Door twee verhaallijnen te combineren, dat van de Willowbrook State School én de seriemoordenaar krijgt het boek een sausje waarvan ik niet verwacht had, dat het daar naartoe zou gaan. Aan de ene kant was dat een verrassende wending, maar aangezien ik vooral een boek vol drama verwacht had, werd dat met die tweede verhaallijn toch anders. Ik had juist gehoopt op wat verdieping van de personages, maar dat kwam voor mij niet goed uit de verf. Ook had ik graag wat meer willen horen over de tweeling voordat Rosemary werd opgenomen in de instelling. Dit had het verhaal voor mij completer gemaakt.

 Is het daarmee een slecht boek? Nee, dat kan ik niet zeggen. Het miste voor mij vooral verdieping. Er waren dingen te veel en er waren dingen voor mij te weinig in het boek. Hiermee wist het bij mij net niet de juiste snaar te raken. Het was een beetje als een recept uit een kookboek waarvan de foto er veelbelovend uitziet, er met de ingrediënten op het eerste oog niets mis is, de beschrijving ook goed uit te voeren valt, en dat je wanneer het klaar is denkt: mwah, het is wel aardig, maar op het plaatje zag het er toch beter uit.

 

3 inktpotjes

 

Jolanda

De stille kamer van Nadine Matheson

 

Een zaak om de pest aan te hebben

In de Kerk van Annan de Profeet in de Londense wijk Deptford vindt poetshulp Uliana het lijk van pastor Caleb Annan. In een kamertje verborgen achter een kast stuit de politie op een zieltogende nog amper in leven zijnde jongeman. Voor Anjelica Henley en haar team van de SCU of het Serial Crime Unit is het het begin van een zenuwslopend onderzoek

Die eerste bladzijden van ‘De stille kamer’ laten niks aan de verbeelding over, want de auteur trakteert meteen op een zeer expliciete beschrijving van een martelscène. Niet voor tere maagjes!

Anjelica en haar teamgenoten dragen letterlijk en figuurlijk de littekens van de zaak Peter Olivier, een zaak die ze nog lang niet hebben kunnen loslaten. Heb je ‘De puzzelman’ (nog) niet gelezen? Geen nood! Je kan naar hartenlust en ten volle genieten van ‘De stille kamer’. Hou er wel rekening mee dat, telkens wanneer naar gebeurtenissen in het vorige boek wordt verwezen, je nieuwsgierigheid naar dat boek steeds meer zal worden aangewakkerd. 😊

Het onderzoek verloopt realistisch. De lezer is getuige van elke onderzoeksdaad: hij/zij loopt in gelijke tred met de rechercheurs mee als stil altijd aanwezige bijkomend paar ogen. En dat is niet alles! Ondertussen krijgt de lezer de gruwelijke beelden van de martelingen op zijn netvlies geserveerd: je staat er werkelijk op te kijken! Bijgevolg weet je nog eerder dan de politie hoe de folteringen verlopen! Onnodig nog te benaderukken dat de schrijfstijl op zijn minst beeldend te noemen is?

Het team van Anjelica Henley is een voorbeeld van diversiteit. Nagenoeg elk teamlid dealt met zijn of haar eigen demonen. Het best uitgewerkt zijn Henley en Ramouter. Dat er in het privéleven van teamleidster Anjelica heel veel roert is helaas niet bijster origineel.

Uitdagingen zijn er allerhande.  Raciale verschillen óf overeenkomsten lijken wel een dingetje te zijn voor de auteur, aangezien dat thema in de loop van het verhaal meermaals voorbijkomt. Ook psychische problemen, manipulatie, misbruik, zelfmoord en fanatisme zijn als thema in belangrijke mate aanwezig in tekst en dialogen. Die dialogen zijn vlot, betekenisvol en altijd functioneel. Het sarcasme en cynisme waarmee ze worden gekruid verlichten de naargeestige sfeer die logischerwijze voortvloeit uit de gruwelijke misdaden en moorden die worden gepleegd.

De dader(s) blijft/blijven lang onder de radar. Trouwens, betreft het één enkele zaak of meerdere? Is de pastor slachtoffer of dader of beide? Anjelica krijgt er zo een moreel dilemma bij. Wanneer de ontbrekende schakel wordt geïdentificeerd, wordt de afschuwelijke waarheid duidelijk voor Henley en haar team. Leuk is dat de auteur in plaats van alles met zoveel woorden te verduidelijken, vertrouwt op het deductievermogen van de lezer en deze ook zelf de puzzel laat leggen. Heel veel is niet wat het lijkt te zijn.

Echt spannend is het boek niet, wel gruwelijk en psychologisch uitdagend. Gruwelijk beeldend, heel invoelend qua toon, een gevarieerd maar nooit fancy woordgebruik, vlot … Nadine Matheson is er met vlag en wimpel in geslaagd om een degelijk uitgewerkte whodunit neer te zetten die meer dan 400 pagina’s lang aan je kleeft en je hoofd inneemt. Het is nu wachten op de volgende zaak voor Anjelica en haar team, want iets doet vermoeden dat Londen en omstreken nog meer criminelen herbergen die nillens willens het zullen moeten opnemen tegen Henley’s team.

4 inktpotjes

Anita

Vers water voor de bloemen – Valérie Perrin

 

‘Ik houd van jou,

met heel mijn hart en ziel

houd ik van jou.

Langs de zon en maan

tot aan het ochtendblauw,

ik houd nog steeds van jou.’

Liefde van later – Herman van Veen

 

Violette Toussaint is beheerder van een begraafplaats, en naast het verzorgen van de graven biedt ze in haar kleine huisje een luisterend oor en steun aan bezoekers. Wanneer op een dag politiechef Julien aanklopt aan haar deur met een ongebruikelijk verzoek van zijn overleden moeder, zet dit haar overzichtelijke leven op losse schroeven. Langzaam ontvouwt zich zowel het levensverhaal van de moeder van Julien als ook Violette’s eigen tragische levensverhaal.

 Met een dichtgeknepen keel en een zucht sloeg ik het boek aan het einde dicht. Bitterzoet, poëtisch, sfeervol, kippenvel, emotioneel, liefdevol….. het zijn zomaar wat termen die bij me bovenkomen wanneer ik aan dit verhaal denk. Eigenlijk wist ik vanaf de eerste paar bladzijdes al: dit is een boek wat je moet ondergaan. Je laten meevoeren door de prachtige zinnen en het verhaal wat zich langzaam ontvouwt.

 Eigenlijk vertelt dit boek twee verhalen. Als eerste is er het verhaal van het weesmeisje Valérie die als een blok valt voor de enigszins onbehouwen Philippe, die haar ontelbare keren ontrouw is maar haar de liefde van haar leven schenkt: haar dochtertje Léonine. Daarnaast ontvouwt zich het verhaal van de moeder van Julien, die we leren kennen aan de hand van een dagboek en wat tevens een liefdesverhaal omvat: een gepassioneerde maar tevens onmogelijke relatie tussen Irène en Gabriel. Vanuit het heden en verleden én de dagboekfragmenten volgen we de bijzondere levens van verschillende personages, waarbij de verhaallijnen steeds meer met elkaar verweven raken.

 Vanaf het eerste moment weet Valérie Perrin een bijzondere sfeer te creëren waarin leven, dood en liefde centraal staan. Het verhaal is zowel tragisch en verdrietig als sprookjesachtig mooi. Elk hoofdstuk begint met een poëtische zin waarvan ik me afvroeg of deze niet op grafstenen zouden kunnen staan. Want met deze opschriften schenken we geen ode aan de dood maar gedenken we vooral het leven.

 ‘We denken dat de dood afwezig is wanneer hij in het geheim aanwezig is’.

 

Dood en leven, liefde en verdriet, afschuw en verwondering, goed en kwaad liggen in dit verhaal dicht bij elkaar. Heel subtiel weet de auteur personages om te vormen van de grootste bullebak naar personen voor wie je sympathie gaat opbrengen. Nergens is het verhaal zwart-wit maar net als de bloementuin van Violette vol kleur. En ook al komt het leven in zijn meest zwarte scenario’s voorbij, het verhaal voelt nergens zwaar. Daarnaast houdt het je aandacht tot het einde vast omdat er een groot geheim in verborgen zit wat zich pas op het laatste moment volledig ontvouwt. Het verveelt geen moment en laat je alles voelen: boosheid, vreugde, compassie en verdriet.

 Zoek je dan ook een boek waar je volledig in kan verdwijnen, dan is dit echt een aanrader.

 En mocht je denken: hé, dit doet me denken aan een boek wat ik al eerder heb gezien/gelezen, dan kan dat kloppen. Dit boek is in november 2021 al eerder uitgegeven met een andere cover én titel, namelijk ‘De bijzondere levens van Violette’. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet helemaal begrijp waarom deze nieuwe aanpassingen zijn gedaan. Zelf vind ik zowel de vorige titel als cover veel beter bij het verhaal passen, die zijn namelijk wat mysterieuzer. Laat je daarom niet leiden door de nieuwe, wat zoetere cover. Ik vind dat die dit bijzondere verhaal niet helemaal recht doet.

 4 inktpotjes

 Jolanda