zondag 7 november 2021

De studente van Tess Gerritsen en Gary Braver

 




‘
De studente’ gaat over Taryn Moore. Taryn is een jong meisje en een student aan de hogeschool. Het verhaal begint met haar zelfdoding. Hierdoor zit je meteen in het verhaal en ben je benieuwd waarom het meisje zelfmoord pleegt.

Wanneer rechercheur Frankie Loomis de fatale duik van het balkon onderzoekt, denkt ze dat er meer aan de hand is. Haar vermoedens worden versterkt na de autopsie. Taryn was zwanger. Reden voor zelfmoord of moord? En wie is de vader?
Taryn is een gedreven studente die literatuur studeert. Je gaat met haar mee naar die literatuurlessen, die door haar favoriete docent Jack Dorian gegeven worden. Hierdoor krijg je ook veel van de colleges mee.

In het begin belooft het een spannend boek te worden. Het hoofdstuk heet Erna. Het begint met het verhaal van rechercheur Frances ’Frankie’ Loomis die naar het lichaam van de overleden studente gaat. Ze start een onderzoek naar de studente.

Dan begint het boek met een nieuw hoofdstuk, het verhaal van drie maanden eerder. Dat hoofdstuk ging alleen maar over de lessen en dat vond ik erg saai. In die colleges bespraken ze beroemde slecht aflopende liefdes, waaronder Tristan en Isolde, Jason en Medea, Abelard en Heloise, en Romeo en Julia.
Ook het liefdesleven van studente Taryn wordt besproken. Dat duurde ook erg lang doordat alles uitgebreid werd besproken. Het leek meer een liefdesroman dan een thriller. Na ongeveer bladzijde 127 begon het eindelijk wat beter te worden. Het nieuwe hoofdstuk heette weer Erna. En daarin ging het onderzoek verder over de dood van de studente Taryn.

De zelfmoord/moord werd onderzocht. Het was naar mijn idee een saai en voorspelbaar boek. Je weet al heel snel hoe het in elkaar zit.
Dit lijkt niet op een verhaal wat ik gewend ben van Tess Gerritsen. Dit boek lijkt op een bouquetreeks verhaal met een klein beetje spanning. Het enige positieve is dat het vlot leest.
Van mij krijgt dit boek dan ook maar 1 Kraai.

Jantsje

 

 

 

vrijdag 5 november 2021

Hamley in de sneeuw van Sandra J. Paul

 


De covers van de eerdere 2 delen van Hamley zagen er prachtig uit en zo ook dit deel Hamley in de sneeuw! De glimmende en schattige afbeelding van Hamley die spreekt zo aan dat ik dit boek gewoon op moet pakken. De rode paddenstoelen en rode vlinders in de sneeuw vind ik dan wel weer bijzonder maar in een fantasiewereld kan alles toch of toch niet?

 

De titel verraadt het al, Hamley maakt dit keer kennis met sneeuw. Toen mijn eigen katten Dot en GiGi voor het eerst kennis maakten met sneeuw heb ik ontzettend gelachen. Ik ben benieuwd wat de auteur voor Hamley heeft bedacht voor haar eerste kennismaking met het natte witte goedje, zou ze net zoals die van mij van die rare bokkensprongen maken hahaha.

 

Ook dit verhaal, dat ik mag lezen voor de Blogtour van Hamley Books, heeft Sandra J. Paul weer zo geschreven dat ik het in mijn fantasie voor me zie. En dat maakt het zo leuk om dit boekje over avontuurlijke en ondeugende Hamley te lezen. Want sneeuw hoort in mijn beleving bij de Kerst (en daar ben ik niet de enige in) en daar hoort natuurlijk een kerstboom bij. Een boom in huis denkt Hamley, is het te koud buiten voor de honden Kamiel en Kasper en mogen ze dan binnen daar tegen aan plassen? Mag ik ook klimmen in de kerstboom? Het antwoord hoef ik vast niet te vertellen.

 

Door de prachtige illustraties waaronder een met Hamley in de kerstboom doet mij denken aan Dot die als kitten in de kerstboom ging zitten en moet er dan ook smakelijk om lachen. Heerlijk die herinneringen.

 

Hamley zou Hamley niet zijn wanneer er ook nog iets bijzonders gebeurd. In dit geval iets magisch, ik weet nu ook waarom die rode vlinders en paddenstoelen op de cover staan. Een superleuk en heerlijk kattenverhaal voor kinderen vanaf 7+ om zelf te lezen, om voorlezen door wie dat ook maar wil en natuurlijk door kattengek zoals ik.


Jacqueline

donderdag 4 november 2021

Het sanatorium van Sarah Pearse

 


Elin en haar vriend Will worden uitgenodigd door haar broer en schoonzus om hun verloving te vieren in een gloednieuw, luxe hotel op een adembenemende locatie. 

Echter speelt er heel veel rondom Elin waardoor ze het moeilijk vindt om haar broer weer te zien na een lange tijd, maar ook om te genieten van alles wat het hotel te bieden heeft. Het hotel was vroeger een sanatorium en ze kan het vreemde gevoel dat haar dat geeft niet van zich afschudden. Wanneer haar schoonzus op mysterieuze wijze verdwijnt, is de chaos compleet en wil Will het liefste zo snel mogelijk vertrekken. Maar ondanks hun getroebleerde band, wil Elin haar broer niet zo achterlaten.

Elin is een heel complexe vrouw die super goed wordt omschreven. 

Ze heeft op jonge leeftijd een zwaar verlies te verwerken gekregen en haar band met haar broer is daardoor onder hoogspanning komen te staan. Elin heeft bepaalde herinneringen aan die gebeurtenis die, nu haar schoonzus vermist wordt, weer sterk naar boven komen.
Daarnaast heeft ze problemen op haar werk, waardoor ze tijdelijk op non-actief gezet is en wil Will meer uit hun relatie halen.
Je kunt merken dat Elin heel erg met zichzelf in de knoop zit en die verstikking die zij voelt is heel goed op papier overgebracht.

Naarmate de tijd verstrijkt in het hotel en er zich meer incidenten voordoen, neemt Elin de leiding en lijkt ze zichzelf weer wat terug te vinden. Zij het met horten en stoten.
Het is mooi om te zien hoe ze evolueert doorheen het verhaal.
De overige personages worden qua uiterlijk heel goed beschreven, waardoor het makkelijk is om wegwijs te worden onder de vele personages. Hun persoonlijkheid wordt puur gebaseerd op hoe Elin hen ervaart en hierin is zij nogal wispelturig.
Het sanatorium is daarom een boek waarin iedereen verdacht lijkt en je net zoals Elin van het ene naar het andere uiterste geslingerd wordt.

Ook de omgeving is goed vormgegeven door Sarah Pearse en waar je normaal echt kan genieten van een mooie omgeving, zorgt Elins ongemak ervoor dat je dit als lezer ook zo ervaart. De sneeuw is heel bedrukkend en ook de mooie, grote ramen van het hotel zorgen zowel bij Elin, als bij mij als lezer, voor een heel benauwde sfeer. Het zorgt voor een extra effect op dit toch al bedrukkende verhaal.

Er gebeurt in een korte tijd heel veel en het is onduidelijk waar dit allemaal uit voort komt. Heeft het met de onderlinge relaties te maken? Met het verleden van het hotel? Met de ligging van het hotel, de omgeving en de bewoners die er niet op stonden te springen? Het zorgt ervoor dat het een lange zoektocht is naar een motief, maar waardoor de spanning en de nieuwsgierigheid hoogtij vieren. Het enige wat je kunt doen is op het puntje van je stoel – want daar beland je gegarandeerd – verder lezen.

Het plot is dan ook zeer onverwacht en was totaal niet wat ik zelf bedacht had. De eindjes komen samen, zij het met hier en daar nog een flinke twist om je op het verkeerde been te zetten.
Het einde lijkt in zicht en het ziet ernaar uit dat Elin op vele vragen antwoord gekregen heeft, niet alleen met betrekking tot de vermissing van haar schoonzus en alles wat daaruit voort komt, maar zoals gezegd maakt zij echt een groei door en lijken ook haar persoonlijke problemen opgelost.
Toch wekt Sarah Pearse de indruk dat het verhaal nog een staartje zal krijgen…

4 inktpotjes
Jaimy

 

woensdag 3 november 2021

De nieuwe dood van Corine Hartman

 



De nieuwe dood is een fijne afsluiter van deze serie die doet nadenken.

 

Eerst is het belangrijk om te zeggen dat je beter ook de eerdere boeken gelezen hebt. ‘De nieuwe dood' stuurt je immers het psychiatrische domein Groot Loenen in en je wordt meteen deel van het verdere avontuur van Faye en de andere bewoners. Deze aparte plaats is het decor waar deze meid net zoals een aantal oude en nieuwe patiënten hun leven doorbrengen. Iedereen heeft zo zijn eigen problemen en zorgen en vanuit verschillende kanten lees ik hoe het nu verder gaat op dit domein.

 

Wanneer Faye kennis maakt met Max Harris wordt ze stilaan bedwelmd door deze wetenschapper zijn vooruitstrevende ideeën. Haar bewondering zorgt voor ingrijpende beslissingen maar of het nieuwe leven echt de toekomst gaat worden moet jezelf lezen.

 

De stukjes van Faye zijn in de ik-vorm geschreven en raken het meest.

Corine Hartman heeft in dit laatste deel een erg actueel thema knap verwerkt.

 

‘De nieuwe dood’ is naast meeslepend ook een boek dat over ethiek, macht en keuzes gaat.

 

Faye en de andere karakters zijn goed uitgewerkt. Het is een goed geschreven einde voor deze serie rond Borderliner Faye met een bijzonder thema. De betaalbaarheid van de gezondheidszorg, de maakbaarheid van het leven en de invloed van de farmaceutische industrie is ons niet onbekend sinds corona.

 

Corine Hartman trekt in deze thriller een interessant debat op gang en toont hoe Faye nu samen met haar zusje Lisa het goede wil doen. Maar is dit wel de juiste oplossing en wie beslist er wat goed of fout is?

 

Ik heb genoten van dit spannende verhaal waarbij onderwerpen als vriendschap, familie en manipulatie van je gezondheid en mensen de rode draad vormen. Misschien is niet alles realistisch of geloofwaardig maar dat hoeft ook niet in een fictief verhaal. Mijn leesplezier was er alleszins niet minder om.

 

Deze auteur heeft me meegenomen in de personages hun opvattingen over onze ongezonde leefstijl en stressmaatschappij.

 

 Ik ging bijna geloven zoals sommige wetenschappers in dit verhaal dat 'Het Nieuwe Leven' misschien wel een mooie optie zou zijn maar toen spatte de zeepbel natuurlijk onherroepelijk uit elkaar. Of toch niet? Misschien is er uiteindelijk toch plaats voor dit programma dat alles zou veranderen.

 

Dit is een vlot geschreven finale met korte hoofdstukken, enkele verrassende wendingen en een doordachte plot. Ik ben benieuwd wat Corine Hartman na deze serie nog gaat bedenken en ik kijk ernaar uit.

 

4 Inktpotjes

Fany

 

maandag 1 november 2021

Een nobel streven van Julia Quinn

 


Een nobel streven’ is naast vermakelijk ook een spannende zoektocht naar Lady Whistledown.

 

Dit is alweer het vierde deel in deze heerlijke reeks rond de rijke familie Bridgerton. Dit gezin was in de 17de eeuw lid van de ton en in deze serie staat altijd één van de kinderen op de voorgrond.

 

Hoewel het ditmaal niet echt een Bridgerton telg is die de aandacht trekt maar de slimme Penelope Featherington. Op haar 28ste noemt zij zich al een oude vrijster. Eigenlijk is ze al vanaf de eerste ontmoeting met Colin verliefd op hem maar hij ziet haar eerder als een goede vriendin. Eloise, de zus van Colin, is al lang haar vriendin en voor hem is ze een fijn maatje. Colin kan heel goed praten met Penelope maar het lijkt alsof niemand echt interesse heeft in een amoureuze relatie met haar.

 

‘Een nobel streven’ is een ongelooflijk amusant verhaal over aantrekken en afstoten. Natuurlijk is het zoetsappig en voorspelbaar maar het is opnieuw heerlijk dromerig en grappig. In dit vierde deel is er ook de grote zoektocht naar wie nu eigenlijk Lady Whistledown is. Iedereen heeft zo wel zijn idee en het wordt tijd dat de roddelschrijfster ontmaskerd wordt.

 

Wat bijna niemand weet is dat Colin meer wil zijn dan zoon van de Bridgertons. Enkel Penelope en Colin lijken elkaar te begrijpen. Talrijke komische situaties brengen hen dichter tot bij elkaar maar natuurlijk komt er een kink in de kabel. Zal Penelope toch het hart veroveren van de populaire Colin?

 

‘Een nobel streven’ is heerlijk entertainment met een leuke zoektocht. De subtiele boodschap dat schoonheid van binnenuit komt is mooi verwerkt in dit deel.

 

Het verhaal heeft me enkele lekker romantische momenten bezorgd en ik heb weer genoten van het wel en wee van de Bridgerton- familie. Op naar deel vijf dus.

 

5 Inktpotjes

Fany

 

 

zondag 31 oktober 2021

Wij willen gangster worden van George Boellaard

 


George Boellaard schreef het boek ‘Wij willen gangster worden’.


Er zijn veel boeken geschreven over de ontvoering van Alfred Heineken, maar dit boek beschrijft de periode daar voorafgaand. Het betreft de jaren 1966-1977 en het gaat over een drietal vriendjes, te weten Jan Boellaard, Frans Meijer en Cor van Hout.

Het is ergens in 1993 als Jan Boellaard zijn broer George opbelt met de vraag of hij bij hem thuis iets mag komen stallen. De volgende dag komt hij aan met een verhuisdoos die gevuld blijkt te zijn met 5 ordners.

‘Dat zijn mijn memoires’ verteld Jan zijn broer. En als ze na een poos afscheid nemen zegt Jan hem nog: ‘Je mag er gerust in lezen hoor, als je wil.’

Het zal de basis worden van dit boek dat een zeer nauwkeurige opsomming is en een heel zorgvuldige reconstructie geeft over de jonge jaren van het drietal. Hoe leren ze elkaar kennen, hoe is de individuele gezinssamenstelling en in welke milieus ze zijn opgegroeid. Maar vooral wanneer zij hun eerste criminele stappen zetten en hoe dit heeft kunnen uitmonden in een steeds groter en heftiger aantal inbraken.

Het drietal groeit op in de Staatsliedenbuurt, een volkswijk in Amsterdam West. Een vechtpartij is de start van een langdurige vriendschap tussen Jan Boellaard en Frans Meijer, hun leeftijdsverschil is slechts een half jaar en in 1969 leren ze de 4 jaar jongere Cor van Hout kennen, die zich maar al te graag aansluit bij het duo. Het is het begin van een aantal kleine diefstalletjes, gepleegd door het drietal, waarbij Cor meestal op de uitkijk staat en de andere twee inbreken. Maar dat duurt slechts kort want Cor is pas 11 als hijzelf zijn eerste echte inbraak pleegt. Vol trots noemen ze zich iets later de ‘Pancratius’.

‘Wij zijn de Pancratius. Wie niet steelt of erft, zal werken tot hij sterft.’

De inbraken worden steeds talrijker en de gestolen waar steeds heftiger. Op zeker moment bezit het drietal een wapenarsenaal dat gewoonweg bizar is, aangevuld met een hele rits aan nepneuzen, nepsnorren, nepbrillen, oude kleding, petjes, handschoenen noem het maar op. Ook worden er zeer nauwkeurige plannen gemaakt voor hun eerste echt grote slag, een bankoverval.


Ik heb met verbazing dit boek gelezen. Ik ben zelf opgegroeid in een volksbuurt in Amsterdam West en de volkse tafrelen die in het boek beschreven worden zijn ook de volkse tafrelen die ik heb meegemaakt in mijn jeugd, maar daar eindigt dan ook elke overeenkomst. Het is onbegrijpelijk dat ze ten tijde van hun eerste gewapende bankoverval slechts 16, 20 en 22 jaar oud waren, en dat niemand in hun familie enige kennis had van de mate van criminele activiteiten of van de zorgvuldig uitgedachte en uitgeteste plannen die daaraan vooraf gingen.

Het boek geeft een zeer uitgebreid verslag van hun opeenvolgende criminele daden. In het begin had ik wat moeite met de hoeveelheid gedetailleerde informatie, iets minder had wellicht ook gekund. En de schrijfstijl doet wat kaal aan maar het is tenslotte een biografie en na enige tijd word ik toch flink gegrepen door het verhaal en leest het snel en gemakkelijk weg.

Het boek eindigt na de grote gewapende bankoverval op een hoofdkantoor in hartje Amsterdam waarbij het drietal weet te ontkomen door gebruik te maken van een van te voren gestolen speedboot door de Amsterdamse grachten. In één woord spectaculair, maar ook onvoorstelbaar risicovol.


Ik geef het 4 inktpotjes!
Karin K.

vrijdag 29 oktober 2021

De Spaanse belofte van Karen Swan

 


De Spaanse belofte is een fascinerende roman met twee verhaallijnen die prachtig samensmelten.

 

Na Een Noorse winternacht heeft Karen Swan opnieuw een boek geschreven waarbij het verhaal zich zowel in het heden als verleden afspeelt. In dit verhaal wordt Charlotte Fairfax voor een zaak naar Spanje gestuurd. Als vermogensadviseur regelt ze situaties voor de echte rijken. Een erfeniskwestie lijkt eenvoudig maar later komen er geheimen aan het licht die alles veranderen. Voor Charlotte is deze reis ook het begin van een ander leven. Enkele mysteries worden tijdens de trip opgelost en het is maar de vraag of Charlotte nog iets te zoeken heeft in Londen.

 

Nene haar avontuur wordt op meeslepende wijze verteld. Door de ogen van Nene komt de Spaanse geschiedenis tot leven. In haar stukken komen we terecht in de complexe Spaanse Burgeroorlog.

 

Karen Swan heeft opnieuw een knap staaltje fictie bedacht. Ze brengt het nu en het verleden verbluffend samen in een verhaal rond familie-perikelen, loyaliteit en vastbeslotenheid.

 

‘De Spaanse belofte’ leest erg vlot en heeft verschillende verrassende wendingen waardoor het verhaal blijft boeien. Het begint met een spannende proloog waarna de auteur de tijd neemt om me zowel de moderne strubbelingen als de obstakels in oorlogstijd te tonen. Ze laat me voelen wat er zich afspeelde en neemt me mee in de emoties van de verschillende personages.

 

Karen Swan slaagt erin om de cultuur, gebruiken en allerlei situaties van vroeger te doen herleven. Naast familie zijn ook vriendschap en vertrouwen belangrijke pijlers waarrond de plot opgebouwd is.

 

Wanneer je lekker enkele uurtjes wil verdwijnen van deze wereld dan is deze roman een aanrader.

 

4 Inktpotjes

Fany

 

Zoeken in deze blog

Droom naar de toekomst van Rina Stam

  Droom naar de toekomst is het tot de verbeelding sprekende slotstuk van de spirituele Rode Draad Trilogie   Flora woont alleen in Spanje...