Vijf levens – Jenny Tinghui Zhang

 

 Een wreed maar tegelijkertijd sprookjesachtig verhaal.

 

China, 1880. Daiyu wordt door haar oma aangespoord om te vluchten wanneer haar ouders opgepakt worden door het huidige regime. Ze knipt haar haar af en doet zich voor als weesjongen Feng. In de stad gaat ze aan de slag als schoonmaker bij de kalligrafie-school van meester Wang.

Echter, op een dag wordt ze op de markt meegelokt door een man die haar ontvoert naar Amerika, waar ze gedwongen wordt te gaan werken als prostitué in een luxe bordeel. Haar eerste klant helpt haar echter te ontsnappen, en weer neemt Daiyu een andere identiteit aan en als Jacob gaat ze als winkelhulp aan de slag bij een Chinees levensmiddelenwinkeltje in Idaho. Ze is vastbesloten om terug te keren naar China om daar haar ouders en oma te gaan zoeken. Ze werkt hard om te kunnen sparen en eindelijk voelt zij zich relatief veilig. Wanneer er echter een nieuwe wet wordt aangenomen in Amerika, de Chinese Exclusion Act, waarmee Chinese immigratie moet worden tegengegaan, slaat de stemming om in het land en begint er een heksenjacht tegen de al aanwezige Chinese immigranten.

 

Als een sprookje, zo voelde dit prachtige geschreven verhaal voor mij aan. De waarheid achter dit boek is echter minder sprookjesachtig. Het is namelijk deels gebaseerd op een wreed stukje Amerikaanse geschiedenis waarbij er in de tweede helft van de 19^e eeuw tal van geweldsincidenten tegen Chinese immigranten plaatsvonden. Zelfs voor veel Amerikanen is dit stuk geschiedenis vrijwel onbekend.

Jenny Tinghui Zhang verweeft dit in een gefictionaliseerd maar indrukwekkend verhaal.

Dit doet ze met een mooi en toegankelijk taalgebruik die een mythische sfeer oproept. Het feit dat Daiyu steun zoekt bij een personage uit een oud Chinees verhaal naar wie ze vernoemd is, versterkt deze sfeer. Wat ook prachtig door het gehele verhaal verweeft is, is het gebruik en de uitleg van de Chinese kalligrafie. Wat is dat toch een bijzondere en prachtige taal!

 

Van alle personages in het boek is dat van Daiyu het beste uitgewerkt. Je leeft met haar mee en hoopt voor haar op een happy end. Maar ook daarin lijkt dit verhaal op een sprookje: we weten allemaal dat de originelen van veel kindersprookjes niet altijd even gelukkig eindigen….

 

4 inktpotjes

Jolanda

Niet mijn lichaam – Hedwig Selles

 

Carlotta groeit op in een liefdeloos gezin. Haar moeder heeft een ziekelijke symbiotische band met haar grootmoeder en haar vader houdt zich van alles afzijdig. Carlotta creëert een eigen leefwereld waarin het geloof zowel steun biedt als destructief op haar werkt. Wanneer haar beste vriendin zich ook van haar afkeert, glijdt Carlotta steeds meer af en probeert grip op haar leven te houden door minder te gaan eten.

Dan ontmoet ze Gilles en even zorgt dit ervoor dat Carlotta zich geliefd voelt. De ouders van Gilles nemen haar als een dochter in hun gezin op. Maar zowel door de toekomstplannen van Gilles als door Carlotta’s demonen drijven zij steeds verder uit elkaar. Carlotta raakt steeds verder verstrikt in haar eigen hersenspinsels. Wat volgt is een dramatische gebeurtenis.

 

Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik nu van dit boek moet vinden. Aan de ene kant is het een enorm ingrijpend verhaal wat zich zo nu en dan laat lezen als een thriller. Meer en meer kom je als lezer in het hoofd van Carlotta terecht waar de duistere gedachten steeds meer de overhand nemen. Dit voelt enorm beklemmend maar ook raadselachtig. Ik vond het steeds moeilijker te onderscheiden wat nog werkelijkheid is en wat zich ontspint aan Carlotta’s brein. De auteur weet dit heel knap over te brengen. Tegelijkertijd weet je dat dit zal ontaarden in iets afschuwelijks.

 

Aan de andere kant vond ik het door alle hersenspinsels een lastige en wat vermoeiende leeservaring. De auteur hanteert een overmaat aan metaforen en hyperbolen. Mensen worden geregeld aangeduid met dierennamen, zo wordt haar grootmoeder ‘de dikke duif’ genoemd, of naar eigenschappen gekarakteriseerd. Ook speelt het geloof een grote rol in het verhaal. Er wordt veelvuldig verwezen naar Bijbelteksten en gebruiken vanuit het Christelijk geloof. Dat maakt dat je continu bij de les moet blijven en ik raakte er regelmatig door in verwarring. Het zorgt ervoor dat je in Carlotta’s gedachten meegenomen wordt, maar daar waar ik verwacht had steeds meer met haar te kunnen meeleven, duwde het mij steeds meer bij haar vandaan.

Ook het voortdurend wisselende tijdsperspectief van heden naar verleden maakte voor mij de verwarring nog groter. Dit zorgde ervoor dat ik niet echt meegezogen werd in het verhaal en op een gegeven moment alleen nog maar verlangde dat er een einde aan zou komen.

 

Ik begrijp wat de auteur met dit verhaal wilde en ik denk zeker dat ze daarin geslaagd is. Maar het taalgebruik overweldigde me en daardoor lukte het me niet meer om compassie op te brengen voor het hoofdpersonage. Vooral dit laatste maakt dat ik het boek niet hoger kan waarderen dan 3 inktpotjes.

 

Jolanda

Tossa van Tjeerd Langstraat

 

Voor Boekinkt las ik het boek Tossa van Tjeerd Langstraat. Tossa is de 1^e roman van Tjeerd. Eerder las ik zijn boek Evi, dat ik geweldig goed vond en met 5 kraaien beloonde. Het werd mijn nummer 1 in de top 3 gelezen boeken van dat jaar. Ik heb dan ook hoge verwachtingen.

In het voorwoord schrijft Tjeerd: ‘Dit boek kun je lezen als een operette, onderverdeeld in vijf aktes van verschillende omvang en opbouw, dansend door de tijd en dwars door elkaar. Een anekdotische geconstrueerde anarchistische novelle’. Ik ben er helemaal klaar voor. Laat het spektakel maar losbarsten.

De cover:
Op de mooie donkere cover siert een gracieuze balletdanseres. Ik vind deze cover mooi en ben benieuwd wat de connectie met het verhaal is.

Het verhaal:
Tossa vertelt het verhaal over vrijheid, vriendschap, liefde en de dood. Het verhaal speelt zich af op 2 locaties, een klein rustig bergdorp in de Alpen en het bruisende leven van Tossa de Mar aan de Spaanse kust. Wie Tjeerd volgt op social media kent de prachtige foto’s die Tjeerd maakt tijdens zijn wandelingen in en rond Mallnitz en waar hij net als zijn hoofdpersonage Marlin houdt van het prachtige natuurschoon dat deze omgeving hem biedt. Het maakt dat met deze foto’s in mijn achterhoofd het verhaal voor mij nog beeldender wordt al lukt dat zeker ook door de mooie beeldende schrijfstijl van Tjeerd. Wat direct bij de eerste hoofdstukken opvalt is het mooie taalgebruik van Tjeerd. Ik kan hier zo intens van genieten.

Een zijn met de natuur staat in een moderne samenleving veelal voor zweverig leven. Voor nieuwe-rijken-yogaretraites op Ibiza, of juist voor geitenwollensokkentypes die ayurveda sessies houden terwijl ze een boom knuffelen.

Maar hier is het anders. Er is een bepaalde hardheid die gepaard gaat met een enorme zachtheid. Er zijn de jagers die tijdens een strenge winter de ingesneeuwde herten van hellingen halen in het dal voorzien van voedsel, om ze in de zomer weer op te jagen. Een bijzondere balans. Verwarrend ook. Het is vooral een radicale liefde die je echter niet volledig kunt afstoten. Je houdt iets in leven, om het te kunnen doden, om zelf weer van te kunnen leven. Liefde voedt en liefde doodt.

Zeg nou zelf: dit verdient het toch om door een groot aantal lezers gelezen te worden!

Ik vind het kunstig hoe Tjeerd het onderwerp van de proloog laat terugkomen in het verhaal.
Het contrast tussen de 2 verschillende werelden is groot, van de serene rust in de Alpen tot het bruisende uitgaansleven in Tossa de Mar. Een groep vrienden die er jaarlijks op uit gaat om het leven en hun vriendschap te vieren. Tot het noodlot toeslaat……..

Mijn leeservaring:
Het verhaal is op een fijne manier geschreven en het duurt dan ook niet lang voordat ik erdoor gegrepen word. De hoofdpersonages zijn goed uitgediept en komen gaandeweg het verhaal steeds meer tot leven. Het contrast tussen de 2 werelden is groot. De sereniteit en de verstilling, maar ook de eenzaamheid in de alpen tegenover de uitgelatenheid, de spanning maar vooral ook de chaos in Tossa. Ik leef mee met de vriendengroep  en wanneer het noodlot toeslaat, voel ik de machteloosheid, de pijn en het verdriet. Verschillende emoties komen voorbij en ik lees dan weer met een glimlach, soms hardop bulderend van het lachen, dan weer met een brok in mijn keel of met dikke tranen over mijn wangen. Als geen ander weet Tjeerd te schakelen tussen al deze emoties, rauw en puur. Dit alles samen maakt dat ik groot fan ben van de boeken van Tjeerd Langstraat. Als iemand het verdient om bij het grote publiek door te breken dan is hij het wel. Dat gun ik niet alleen hem, maar vooral de toekomstige nieuwe lezers van zijn boeken.

Mijn eindoordeel:
Mijn verwachtingen waren hoog gespannen, zelfs zo hoog dat het even heeft geduurd voordat ik kon beginnen in dit romandebuut. Gelukkig heeft Tjeerd wederom een pareltje neergezet. Daarom krijgt Tossa van Tjeerd Langstraat van mij 5 inktpotjes.

Wanneer je lichaam nee zegt van Gabor Mate

 

Wat is dit een boeiend boek met een holistische kijk op ziekte en trauma

 

Gabor Mate heeft vanuit zijn ervaring als huisarts en zijn werk in palliatieve en verslavingszorg dit informatieve en verhelderende boek geschreven. Ziekte wordt hier niet enkel vanuit de medische kant benaderd maar breed opgevat. In negentien hoofdstukken vertelt deze inspirerende man hoe langdurige stress en trauma ziekte kan doen ontstaan of verergeren. Natuurlijk ligt soms ook je omgeving mee aan de basis van je klachten en niet iedereen met stress wordt ziek. Zit het dan toch tussen je oren? Gabor Mate toont de samenhang aan tussen deze verschillende onderwerpen. Tegenwoordig geeft hij over heel de wereld talks rond deze zaken en is hij gekend als expert . Wanneer je lichaam nee zegt toont perfect de connectie tussen body en mind . Het kan je helpen om meer duidelijkheid te krijgen en misschien wel erger te voorkomen. Met voorbeelden uit zijn loopbaan, wetenschappelijk onderzoek en zijn eigen ervaringen laat hij het verband zien tussen de gevolgen van verborgen emoties, de verbijsterende impact van chronische stress en het gevolg van trauma's. Kanker en vele andere aandoeningen zoals MS worden besproken en gelinkt aan de verschillende factoren. De stukken gaan bijvoorbeeld over immuniteit, vroegere ervaringen ,negatieve gedachten en om te eindigen is er nog het interessante hoofdstuk over de zeven elementen van genezing. Dit is dan wel een informatief boek,toch het is zeker niet saai. Het klopt dat het je concentratie vraagt maar de auteur gebruikt echte cases om zijn bevindingen te onderbouwen en hierdoor voelt het niet als droge kost. Wanneer je lichaam nee zegt kan je helpen om meer duidelijkheid te krijgen en misschien wel erger te voorkomen. Het is immers zo dat wanneer jij niet stopt je lichaam het ooit voor jou doet. Gabor Mate maakt duidelijk dat lichaam en geest een geheel vormen en dat ziekte iedereen kan overkomen .

 

Als je geen oogkleppen draagt en verder durft denken dan het traditionele is dit boek een eye-opener en een must-read.

 

4 inktpotjes

Fany

 

Land van echo’s – Mark H. Stokmans

 

Na de Eerste Wereldoorlog, waarin de Nederlandse Herman Kruijssen aan Duitse zijde meevocht, zwerft hij jarenlang door Europa. Uiteindelijk vindt Herman zijn thuis in het Spaanse Alquería del Moro, een vervallen Moors landhuis, dat hij met Spaanse vrienden opknapt. Samen met zijn vriend Vincente blaast hij de nabijgelegen zoutmijnen weer nieuwe leven in, waar veel arbeiders hun brood mee kunnen verdienen.

Het Spanje van na de Eerste Wereldoorlog is een broeinest van zowel rechtse als linkse opstandige groeperingen. Herman wil liever geen kant kiezen en dit brengt hem als werkgever geregeld in een lastige positie. Wanneer er een burgeroorlog uitbreekt, en vervolgens de Tweede Wereldoorlog hierop volgt, drukt dit zwaar op Herman. Tevens moet hij geregeld het gevecht aan met demonen uit zijn jeugd.

Herman probeert zijn landhuis én geliefden te beschermen en wordt uiteindelijk gedwongen een kant te kiezen. Maar in hoeverre is dat de juiste keuze?

 

‘Land van echo’s’ is een boek waar je even de tijd voor moet nemen. Maar als je dat wil word je getrakteerd op een prachtig verhaal, afgezet tegen een interessant stukje geschiedenis. In het Spanje van na de Eerste Wereldoorlog gebeurt heel veel, maar omdat Stokmans vooral de nadruk legt op emoties wordt het nergens echt te veel.

 

Ik heb vooral genoten van de manier van schrijven. Door het rijke taalgebruik proef en ruik je bijna het landschap van Spanje. Ook de personages zijn stuk voor stuk gelaagde personages. Dit versterkt heel mooi het beeld dat er een enorm spectrum ligt tussen goed en kwaad. Telkens zijn er persoonlijke afwegingen die meespelen in welke kant men kiest. Stokmans weet dit subliem over te brengen. De pijn die keuzes soms met zich meebrengen is heel sterk voelbaar in zijn verhaal.

 

In het tweede deel van het boek wordt de verhaallijn geregeld afgewisseld met dagboekfragmenten. Dit maakt dat je geregeld in het hoofd kruipt van Herman en zijn worstelingen voelt. Soms echter wordt er nog wel eens snel van perspectief gewisseld en door de krappe alinea-afstand van het E-book had ik dat soms niet helemaal in de gaten. Dat vond ik zelf wel wat lastig lezen. Tevens worden er geregeld Spaanse woorden en zinnen gehanteerd, die de ene keer wel vertaald werden maar soms ook niet. Het heeft me niet gehinderd in het lezen, want ik heb al snel de neiging om dit dan maar te negeren, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen dit prettig lezen vindt.

 

Geregeld heb ik tijdens het lezen gedacht dat dit boek echt niet van een Nederlandse schrijver kon zijn en dat is een dik compliment voor alle research die Stokmans voor dit boek heeft gedaan.

Het heeft werkelijk een prachtig, soms schokkend, maar bovenal meeslepend verhaal opgeleverd!

 

4 inktpotjes

 

Jolanda

Toen de wereld brak van John Boyne

 

“Als ieder mens schuldig is aan al het goede dat hij niet gedaan heeft, zoals Voltaire stelde, dan heb ik mezelf mijn hele leven wijsgemaakt dat ik onschuldig was aan al het slechte”.

 

Zo begint het verhaal over Gretel, de zus van Bruno uit Boyne’s eerdere boek ‘De jongen in de gestreepte pyjama’. Gretel woont al jaren in een luxe appartement in hartje Londen. Ze leidt een rustig leven in zelfverkozen afzondering. Niemand is van haar duistere verleden op de hoogte en lijdend onder een levenslang schuldgevoel wil ze dat ook het liefste zo houden.

Wanneer het appartement onder haar verkocht wordt aan een jong gezin is Gretel niet echt enthousiast. Jonge jongetjes herinneren haar nog altijd aan het verlies van haar broertje en het liefst gaat ze contact met kinderen zo veel mogelijk uit de weg.

Wanneer Gretel echter het vermoeden krijgt dat haar nieuwe onderbuurman gewelddadig blijkt te zijn tegen zowel zijn vrouw als zijn zoontje, kan Gretel zich echter niet langer verschuilen achter haar opgetrokken muren. Zal ze dit keer wel het leven van een jongen kunnen redden, en hiermee haar gevoelens van schuld en schaamte over haar verleden kunnen verzachten?

 

Hij deed het weer, die Boyne: hij brak mijn hart in 1000 stukjes! Al sinds ik ooit mijn eerste boek van hem las, en nee, dat was niet ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ maar ‘Het winterpaleis’, ben ik een enorme fan van zijn boeken. Maar niet alles vind ik leuk. Zo las ik “Dief van de tijd’ en ‘Een reiziger’ niet eens uit omdat die me niet konden bekoren. Daarom vond ik het lezen van dit boek, het vervolg op zijn bestseller ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ best spannend. Want het leek me bijna onmogelijk om dit te evenaren.

 

We volgen het leven van Bruno’s zus Gretel via verschillende tijdlijnen: het heden, waarin ze als 91-jarige haar leven leidt in Londen en het stukjes uit haar verleden. Na de val van Hitler’s rijk volgen we Gretel en haar moeder op de vlucht naar een bestaan binnen de naoorlogse wereld.

Hoe kun je verder leven in het besef waar je als kind deel van uit hebt gemaakt? Kun je jezelf vergeven omdat je zelf nog een kind was? Had je een keuze? Dat zijn zo maar wat vragen waar Gretel mee worstelt.

Waar Boyne heel sterk in is, is in personages neer te zetten die niet per definitie goed of slecht zijn. Gretel is ook geen innemend mens. Toch wist ze mijn hart te bereiken en wist ik uiteindelijk ook sympathie voor haar op te brengen. Hieruit blijkt dan ook weer Boyne’s meesterlijke kracht als verhalenverteller.

 

Mijn angst dat het boek tegen zou vallen was dan ook ongegrond. Ook dit boek heb ik weer ademloos verslonden. En net als bij ‘De jongen in de gestreepte pyjama’ is er voor mij maar één waardering mogelijk, en dat is: 5 inktpotjes!

En als het aan mij zou liggen zou ik er voor de dapperheid om een vervolg te durven schrijven er zelfs nog een extra inktpotje aan toevoegen. Of het ook weer een film-waardig vervolg zal zijn? Ik durf te beweren van wel!

 

Jolanda

De verrader van Evalon – Lynette Noni

 

Na de dramatische gebeurtenissen in Vallenia waarbij Kiva’s geliefde Jaren zijn magie kwijtraakt en Kiva gevangen wordt genomen, wordt Kiva versuft wakker. Ze blijkt terug te zijn in de beruchte gevangenis waar ze eerder uit wist te ontsnappen: Zalindov.

In de gevangenis vindt ze steun bij rebellenleidster Cresta die Kiva oplapt en haar laat afkicken van het engelenstof waarmee Kiva gedrogeerd is.

Dan wordt Kiva ineens opgehaald uit de gevangenis en naar koning Navok gebracht. Daar wordt iets van haar verwacht wat ze niet voor mogelijk had gehouden.

Wat volgt is een race tegen de klok om niet alleen Navok’s plannen tegen te houden maar ook om recht te zetten wat in Kiva’s ogen allemaal haar schuld is. Zal Kiva de missie kunnen volbrengen voordat het te laat is?

 

‘De verrader van Evalon’ is het derde en laatste deel van de Genezer serie. Alle personages uit de twee eerdere delen komen in dit boek samen. Deel 2 en deel 3 zijn eigenlijk niet los te lezen. Lynette Noni geeft aan het begin van haar boeken wel even een korte samenvatting wat er zich daarvoor heeft afgespeeld maar dan mis je nog te veel informatie.

Over het eerste deel ‘De genezer van Zalindov’ was ik behoorlijk enthousiast. Ik vond het personage Kiva stoer en gevoelig en het verhaal las als een trein.

Ik keek er dan ook enorm naar uit om deel 2, ‘De gevangene van Valenia’ te lezen. Echter, dit tweede deel viel me enorm tegen. Ik had verwacht dat Kiva zich door zou ontwikkelen maar ik vond haar in dit tweede deel maar een zeur en ontzettend naïef. Verder werd ik een beetje moe van haar gedweep met prins Jaren. Gelukkig eindigde het tweede boek nog wel een beetje interessant en dus wilde ik toch wel graag weten hoe het hele avontuur afliep.

 

Met goede moed startte ik dan ook met dit laatste deel, en het boek begon gelukkig goed. Rebellenleidster Cresta is een grappig en scherp personage, die ook het stoere in Kiva weer een beetje bovenhaalde. De wisselwerking tussen deze twee vrouwen vond ik leuk en verfrissend. Maar dan komt Jaren weer om de hoek zetten en verandert de toon van het boek weer richting een love-story. Minder gedweep dan in deel 2, en het zal Young Adult lezers wellicht aanspreken, maar voor mij lag het er allemaal te dik bovenop.

Ik had hierdoor echt moeite om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Ook bij dit derde deel eindigt het verhaal tenminste wel weer een beetje interessant maar zo goed als ik deel 1 vond, zo is het voor mij in deel 2 en 3 niet meer geworden.

 

Cresta heeft dit derde deel voor mij nog een beetje gered. Daarnaast blijft de schrijfstijl van Lynette Noni vlot en prettig. Waarom ik dan toch zo struikelde over deel 2 en 3? Ik denk dat het nieuwe er voor mij al snel af was. Én het hoge Prins Charming gehalte natuurlijk. Ondanks dat Noni haar best doet om nog wat lgbtq+ personages uit de kast te trekken, vond ik dat compleet in het niet vallen bij het onophoudelijk in katzwijm vallen van Kiva. Ik ben waarschijnlijk gewoon niet de doelgroep waar Lynette Noni voor schrijft.

 

Haar boeken laat ik voortaan dan ook maar op de plank liggen, en deze geef ik dan ook niet meer dan 2,5 inktpotje.

 

Jolanda