Peter Middendorp – Neven

 

De cover:
De cover is eenvoudig en springt misschien daardoor wel in het oog. Mooi hoe de 2 gezichten verwerkt zijn in de beide N-en van de titel.

Het verhaal:
Neven vertelt het verhaal van de 2 neven Robert en Arie. Niet alleen hun beide vaders, maar ook hun beide moeders zijn broer en zus van elkaar. Daarnaast lijken ze ook nog eens als 2 druppels water op elkaar.
Wanneer Arie na een noodlottige schietpartij aan zijn rolstoel gebonden is, eigenlijk niet meer dan een kastplantje van hem over is, vreet dit aan Robert. Robert vertelt hoe de kogels eigenlijk voor hem waren bedoeld. Met deze wetenschap zal hij de rest van zijn leven moeten leren leven. Er wordt teruggeblikt naar de momenten voor de schietpartij, ten tijde van de schietpartij, de tijd in het ziekenhuis en het verzorgingstehuis, tot het moment dat hij Arie meeneemt naar Schiermonnikoog.
Op Schiermonnikoog hoopt hij schoon schip te kunnen maken. Zal het hem lukken om eerlijk zijn kant van het verhaal te kunnen vertellen aan zijn neef en zal dit hem uiteindelijk de lastenverlichting geven waarnaar hij op zoek is?

Mijn leeservaring:
Peter heeft een toegankelijke schrijfstijl en deze korte roman leest daardoor erg plezierig. Het verhaal boeit mij enorm. Het beklemmende gevoel van schuld spat van de bladzijden af en benemen mij regelmatig de adem. Ik voel de angst wanneer Robert in de gaten wordt gehouden door de handlangers van de wiethandelaar. Zijn kantoorpand werd jaren lang gebruikt als opslagplek en nadat hij op verzoek van zijn zwangere vriendin de huur van zijn kantoorpand opzegt en de handlangers de resterende wiet komen ophalen, wordt hij beschuldigd van het achteroverdrukken van wiet. Hij krijgt een week om de wiet terug te geven, of het geld, maar is zich van geen kwaad bewust. De wanhoop en de angst die daarmee gemoeid zijn weet Middendorp goed neer te zetten. Het wekt dubbele gevoelens bij mij op, enerzijds eigen schuld dikke bult, anderzijds heb ik ook wel met hem te doen. Al met al heb ik mij een paar uurtjes goed vermaakt met dit mooie boek.

Mijn eindoordeel:
Neven van Peter Middendorp krijgt van mij 3.5 inktpotje.

Hilona

Interview met Tony P Morgan

 

Er waait sinds kort een nieuwe wind door YA-land: Tony P Morgan heeft net zijn YA-debuutroman uit.  ‘VuurCirkel’ is het eerste deel in een nieuwe reeks die de naam Vuursaga draagt.

Tony P Morgan is leraar Nederlands en Engels in het Antwerpse.  Daarnaast is hij steeds creatief met taal bezig.  Zo heeft hij ondertussen ook enkele jeugdmusicals op zijn palmares staan.  En nu dus een boek, zijn eerste.  Koren op de molen van Boekinkt!! !  Maak kennis met Tony!

Dag Tony

•  Je bent nieuw in de wereld van publicerende schrijvers.  Stel je jezelf even kort voor?

Hallo, ik ben Tony P. Morgan, 54 jaar, geboren optimist, leraar, gewezen journalist en sinds kort ook auteur van een YA-fantasyroman.

• ‘VuurCirkel’ ligt sinds 18 november 2022 in de boekenwinkel. Op een schaal van 1 tot 10, hoe trots ben je nu?

Wat denk je? Ongelooflijk trots natuurlijk! Een roman uitbrengen is voor mij een droom die uitkomt. De eerste keer dat je je eigen boek in handen hebt, is bijzonder, zeker als je weet dat je jouw creatie met zoveel lezers kan delen.

•  ‘VuurCirkel’ is dan wel je eerste boek, maar je bent al langer bezig met schrijven, niet?

Absoluut. Schrijven zit in mijn hart. Zelfs tijdens mijn studies droomde ik ervan schrijver te worden. Het heeft echter tot pakweg tien jaar geleden geduurd vooraleer ik effectief iets heb gepubliceerd, met name een eerste musicalscript. Zo heb ik er al zeven geschreven. Ik hou van toneel, het is ook de perfecte leerschool om snedige dialogen te schrijven, maar er gaat niets boven een epische roman waarin je je fantasie volledig de vrije loop kan laten.

•  Waarom koos je voor YA en niet voor een thriller, bv.?

Aan mijn doelgroep geef ik les. Jongeren liggen mij na aan het hart. Het is een ongelooflijk boeiende leeftijd omdat jongvolwassenen op een keerpunt staan in hun leven. Er komt zoveel op hen af, zoveel hoop en verwachtingen. Ze zijn op zoek naar hun eigen doel in het leven, hun identiteit, hun stem. Als geen ander daagt een fantasiewereld hen uit keuzes te maken, hun angsten te overwinnen en te vechten voor hun dromen.

•  ‘VuurCirkel’ is een fantasy/YA.  Aan welke criteria moet volgens jou een boek voldoen om in dit genre te passen?

Ten eerste is ‘high fantasy’ escapisme van het zuiverste water: het boek neemt je in woord en beeld mee naar een geheel andere, opwindende wereld die toch heel herkenbaar is. Weet je, sommige lezers kiezen niet voor fantasy omdat het zogenaamd geen realiteit is. Dat is het wel. Hoewel niet de onze heeft die fictieve wereld voldoende gelijkenissen en verschillen om relevant te zijn. Ten tweede volgen in de fantasywereld sterke persoonlijkheden hun dromen. Hun wensen komen echter niet zomaar uit. Heel wat hindernissen, drama en spanning zijn hun deel.

•  Ben je zelf een fervent YA-lezer?  Tot welk genre behoren jouw favoriete leesboeken?

Een favoriet genre heb ik niet, maar als ik erover nadenk, boeien boeken en ook films of series mij het meest als ze iets magisch hebben, iets dat de gewone werkelijkheid overstijgt. Ik ben nogal fan van Zuid-Amerikaans magisch-realisme, maar evenzeer van de boeken van Stephen King. Hij is een meester in het creëren van dramatische spanning. In het fantasygenre kijk ik op naar Joe Abercrombie. Hij schrijft het soort verhalen waar ik van hou.

•  Hoe moeilijk of hoe gemakkelijk heb jij het ervaren om van een verhaal dat vorm kreeg in jouw hoofd tot een boek dat in de boekenwinkel ligt te komen?

Eerlijk? Ik heb dat zwaar onderschat. Schrijven is geweldig leuk, maar ook hard werken. Er komt enorm veel bij kijken en elk detail moet kloppen. Bovendien ben ik een taalfreak. Ik hecht veel belang aan de juiste formulering en een gevarieerde woordenschat.

•  Zat het verhaal helemaal klaar in je hoofd op het moment dat je begon te schrijven of deinde je mee op de golven van het plot en kwam je soms zelf voor onverwachte situaties te staan?

Zoals bij de meeste schrijvers, denk ik, had ik de grote lijnen van het verhaal in mijn hoofd. Ik wist hoe het begon en zag het einde al voor me. Maar schrijven zelf zorgt ook voor inspiratie. Gaandeweg krijg je ingevingen en wordt het plot complexer. Het is als een puzzel die je voortdurend moet leggen en telkens dienen zich nieuwe stukjes aan.

•  Moria is één van de aspiranten met een belangrijke missie.  Waarom koos je voor een meisje?

Enerzijds is gelijkheid van kansen een belangrijk thema dat helaas nog altijd bijzonder actueel is. Denk aan Afghanistan. In een uitgesproken mannenwereld moet Moria als enige meisje bewijzen dat ze gelijkwaardig is en haar plaats in de wereld verdient. Anderzijds wordt het voor een auteur pas echt interessant als zijn hoofdpersonage het zo lastig mogelijk heeft, als de afstand tussen haar droom en de realiteit bijna onoverbrugbaar groot is.

• De fabelachtige schepsels hebben ongewone namen. Hoe bedenk je ze?

Sommige namen bestaan, zoals de yeth. Andere, zoals merliks en arkwanen, zijn gebaseerd op associatie. Dat is ook zo met de eigennamen. Klanken roepen voor mij een soort gevoelsmatige betekenis op. Zo hebben de meeste ‘goede’ personages een a, o of i in hun naam. Noem het gek, maar ik hou wel van een beetje klanksymboliek.

•  Heeft de naam van het ‘mensenmeisje’ Moria een speciale betekenis? Vanwaar deze naam?

Het is een ode aan Tolkien. Ik was als kind fan. Moria is in ‘In de ban van de ring’ de naam van een ondergronds labyrint en in die zin wel passend voor de hachelijke weg die Moria wacht.

•  ‘VuurCirkel’ bulkt van de avonturen.  Ben jij zelf een avontuurlijk persoon?  Ga je graag uitdagingen aan?

Nee, in feite niet! Ik ben veeleer gesteld op structuur en controle. Anderzijds kan ik wel niet stilzitten. Ik probeer voortdurend mijn grenzen te verleggen en nieuwe uitdagingen op te zoeken.

•  Met welk personage of schepsel uit het boek voel je jezelf het meest verbonden?

Eigenlijk in grote mate met Cahmil, een personage dat pas in het volgende boek van de reeks verschijnt. Hij is de onhandige creatieveling met het hart op de juiste plaats. Ik kan me ook wel vinden in de 12-jarige merlik Hanzi omdat hij heel gedreven is en wil uitblinken in wat hij doet.

•  Als welk personage/schepsel zou jij het best gedijen in ‘VuurCirkel’?  Waarom?

Laat me dan maar een Aspirant zijn, iemand voor wie een mooie toekomst in het verschiet ligt. Bovendien hebben Aspiranten een magische gave en wie wil die nu niet?

•  Welk is jouw favoriete stuk(je)/passage in het boek?

Onmogelijk een keuze te maken, maar ik geniet wel van de scènes waarin Geru zijn tegenstander met gevlei bespeelt terwijl hij de lezer ook laat zien wat hij echt denkt. De ironie spat ervan af. Daarnaast hou ik ervan actie te beschrijven zoals een gevecht of een achtervolging. Dat is niet makkelijk, maar geeft wel veel voldoening.

•  Welke passage vind je zelf de meest spannende?

Voor mij zijn dat de rampzalige gebeurtenissen die de fabelachtige stad Mo Gerbba treffen. Geen spoilers, maar de stad wordt overspoeld door het kwade en het is maar de vraag of onze protagonisten er tijdig uit weg geraken.

•  De gedachten aan de toekomst worden naarmate het verhaal vordert steeds belangrijker. Het boek gaat ook over de soms moeilijke weg die jongvolwassenen moeten afleggen? 

Zeker wel. Je zou de tocht naar de hoofdstad Nova Alba die elke Aspirant moet afleggen zelfs symbolisch kunnen zien als de weg naar volwassenheid. Die verloopt soms met vallen en opstaan. Moria bijvoorbeeld twijfelt geregeld aan haar selectie en aan zichzelf. Ze maakt foute beslissingen, schat mensen verkeerd in, maar leert daar ook weer uit.

•  Je appelleert ook aan de burgerzin van je lezers?

Vanzelfsprekend. Jongeren worden klaargestoomd om deel uit te maken van de politieke, sociale en economische toekomst van de Republiek. Dat is een hele verantwoordelijkheid die veronderstelt dat je niet alleen jezelf op de eerste plaats zet, maar ook rekening houdt met de noden van anderen. Ook dat is een leerproces.

•  Je wijst op de verschillen tussen de personages maar evenzeer op wat hen verbindt.  Daar zit een boodschap in?

De Aspiranten zijn heel verschillend, ja. Niemand gaat op dezelfde manier met zijn selectie en magische gave om. Dat is ook logisch. Wat hen bindt, is hun achtergrond. Ze vertrekken allemaal vanuit een underdogpositie. Het leven heeft hen geen cadeaus gegeven, wat maakt dat hun honger naar prestatie, zelfvervulling en opwaardering eens zo groot is.

•  Welke thema’s hoop jij dat de lezer oppikt tijdens het lezen van jouw boek?

Naast gelijkheid van kansen staan vriendschap en vertrouwen centraal. Niet alleen met moed en doorzettingsvermogen kan je het kwade verslaan, daar heb je ook samenhorigheid voor nodig.

•  Het boek deed me denken aan The Hobbit. Kan je je hierin vinden?

Dat beschouw ik als een compliment. Moria’s queeste heeft inderdaad gelijkenissen met Bilbo’s reis. Sommige locaties zoals het woekerwoud of de grotten hebben veel gemeen met die van Tolkien. Als fantasylezer heb ik zelf graag dat er vertrouwde omgevingen of schepsels zijn, zolang de auteur er maar origineel mee omspringt en er daarnaast voldoende vernieuwing is. Ik denk dat ik daar wel in geslaagd ben.

•  Het boek heeft als doelgroep jongvolwassenen. Toch biedt het boek ook aan een volwassen publiek heel wat stof tot nadenken. Akkoord?

Helemaal akkoord. Er zit een belangrijke boodschap in die zowel jongeren als volwassenen aanbelangt. Het idee van het boek kwam er namelijk na de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Ik vatte niet waarom de minst capabele kandidaat het toen haalde. Dan schort er iets aan de democratie, dacht ik. En dus: wat als geen volwassenen, maar willekeurige jongeren worden geselecteerd als toekomstige leiders van het land? Zou dat werken? Blijft een dergelijk democratisch systeem overeind? Is het gevrijwaard van jaloezie, machtswellust en hebzucht? Dat is als het ware de denkoefening, de centrale vraag in ‘VuurCirkel’. En ik denk dat je het antwoord al kan raden …

•  Jouw boek valt tevens op door de mooie taal waarmee je alles onder woorden brengt.  Vraagt dat veel opzoek- en schrapwerk of put je gewoon uit je eigen taalreservoir?

Dank je wel. Ik hou van de schoonheid en rijkdom van onze taal. Hoe een paar woorden of een mooi beeld een hele wereld kunnen oproepen, dat is toch fantastisch. Daar kick ik op, ook al kost het mij uren om die juiste woorden te vinden, bij mezelf of in andere bronnen, maakt niet uit.

•  Tot slot: de ontknoping in ‘VuurCirkel’ lijkt een belofte op meer te suggereren.  Hoeveel delen zullen er nog volgen?  Is deel 2 al een project in uitvoering?

De VuurSaga is een trilogie, dus er volgen nog twee delen. De Aspiranten hebben de eerste horde genomen, maar ze zijn er nog lang niet. Hun kritische zin wordt verder aangescherpt. En het kwade is zeker nog niet verslagen. Jawel, ik ben volop aan het tweede deel bezig. De lezer zal echter nog een beetje geduld moeten oefenen: aan ‘VuurCirkel’ heb ik een vijftiental maanden gewerkt.

 

Dank je wel Tony voor jouw zowel boeiende als verhelderende antwoorden! ‘VuurCirkel’ geeft veel stof tot nadenken.  Het is nu uitkijken naar deel 2 van de Vuursaga.  Ik ben heel nieuwsgierig naar Cahmil (bespeur ik daar een typisch Vlaamse naam?).  Het kwade is inderdaad nog niet verslagen, maar zal het dat ooit zijn? 

Mag ik jou nog veel succes wensen!?

Bedankt en heel graag gedaan.

 

Anita

Vuurcirkel van Tony P Morgan

 

De room uit het leven halen

‘VuurCirkel’ is het YA-romandebuut van auteur Tony P Morgan.  Het is het eerste deel in de Vuursaga.

In het Woekerwoud dat vol gevaren zit en regelmatig levens opeist vinden Hanzi en zijn medewildwachters een bewusteloos mensenmeisje tussen de dwelmbloemen: Moria.  Haar wacht een belangrijke taak: de vuurcirkel op haar onderrug maakt haar tot één van de uitverkoren zestienjarigen die in een tijdspanne van slechts één maancyclus de hoofdstad Nova Alba moeten zien te bereiken.  De toekomst van het land staat op het spel!

‘VuurCirkel’ opent de deur naar een fantastische wereld die beetje bij beetje de sluier licht over zijn geheimen, maar tot op het einde een waas van mysterie behoudt. Een diversiteit aan schepsels komt tot leven: merliks, trollen, yeth, arkwanen, prairiecondors, … .  Hanzi, Moria, Geru en de zwartkappen nemen de hoofdrollen voor hun rekening.  Of ze nu mens, dier of fabelschepsel zijn, ze komen goed uit de verf.  Met het grootste gemak adopteren ze alle menselijke trekjes, klein en groot. 

Thema’s zoals gelijke kansen voor iedereen, ware vriendschap, moed, doorzettingsvermogen, de moeilijke tocht naar de jongvolwassenheid, …, zijn de kapstokken waaraan het eerste deel van de saga ophangt. 

De queeste zindert van de actie: de protagonisten buitelen van het ene avontuur in het andere.  De verbeelding van de auteur lijkt ‘grenzeloos’: aspiranten met bijzondere magische krachten, een zwaard dat moeiteloos leugens detecteert, … .  Zijn observatievermogen staat steeds op scherp: alles wordt gezien, gehoord, gevoeld en geroken.  ‘VuurCirkel’ spreekt alle zintuigen aan en brengt een wereld vol geur, kleur en geluid heel dichtbij waardoor het boek in een film lijkt te transformeren.

Daar is het bloemrijk taalgebruik van de auteur zeker ook debet aan.  Treffende woordkeuzes prikkelen de verbeelding en hullen de plot in nevel of zorgen voor klaar zicht.  Letterlijk en figuurlijk vloeien moeiteloos in elkaar over in één enkele zin.  Beladen situaties worden ontmijnd door humor.  Een flinke geut filosofie maakt het ‘ingrediëntenlijstje’ van ‘VuurCirkel’ compleet.

Tony P Morgan is erin geslaagd om de illusie van een andere wereld te creëren, een wereld die wordt bewoond door mensen en fabelachtige schepsels die de kleine en grote menselijke kantjes perfect hebben geassimileerd.  ‘VuurCirkel’ mag dan initieel als doelgroep de jongvolwassenen hebben, volwassen lezers zullen er niet minder plezier aan beleven! 

4.5 kraaien

Anita

Surrender 40 songs, één verhaal – Bono

 

Voor Boekinkt lezen Karin K. en Hilona het boek Surrender 40 songs, één verhaal van Bono en dit is wat zij er van vonden.

Hilona
Sinds jonge leeftijd ben ik fan van U2. Ik kocht mijn eerste concertkaartje op 12-jarige leeftijd en op 13-jarige leeftijd zag ik in oktober 1984 deze geweldige groep in Ahoy Rotterdam. Tot op de dag van vandaag begrijp ik niet, dat mijn toch wel conservatieve ouders hiermee akkoord zijn gegaan. Er volgden nog heel veel meer concerten in de daaropvolgende jaren, niet alleen in Nederland maar ook het buitenland. Uiteindelijk kreeg ik wat moeite met de ‘weldoener’ Bono, die zich voor veel goede doelen heeft ingezet, maar daar tegenover het dubbele durft te vragen voor een concertkaartje waardoor een concertbezoek bijna onbetaalbaar is geworden. Ik heb het gevoel dat me iets door de strot wordt geduwd, er geen vrije keuze meer is en daarom koos ik er uit principiële overwegingen voor om niet meer naar de concerten te gaan. Tot op de dag van vandaag nog steeds met een heel dubbel gevoel. Toch kijk ik ondanks dit, vol spanning uit naar deze autobiografie.  
Karin K.
Ik vind dit boek een must have voor de echte fan en voor de geïnteresseerde. Onder die laatste categorie plaats ik mezelf dan, ik zag ze immers maar 2x in mijn leven. De 1e keer in 1983 op het Werchter festival en in 1984 in de Rotterdamse Ahoy. Lp’s kocht ik tot Rattle and Hum, waarna de liefde wat bekoelde. Toch stond ik weer echt te springen om deze autobiografie te lezen.

(Grappig dat zowel Karin als Hilona in 1984 hetzelfde concert hebben bezocht)

Wat is hun leeservaring na het lezen van de eerste hoofdstukken?

Hilona:
Het boek begint al direct met een knaller. De bijna-doodervaring van Bono, die een aangeboren hartafwijking blijkt te hebben en waarbij een aneurysma op knappen stond, waardoor hij met spoed op de operatietafel belandde. De toon is gezet.
Karin K:
Dat begin kwam bij mij ook meteen binnen. Openhartig, maar ook met veel gevoel voor dramatiek. Ik dacht ‘deze man kan niet alleen prachtige songs schrijven maar ook een boeiend boek over zijn eigen leven.’

Wat vinden zij van het verhaal?

Hilona:
Openhartig vertelt hij over zijn jeugd. Het verlies van zijn moeder wanneer hij 14 jaar is heeft grote impact op het gezin Hewson. Muziek heeft altijd een belangrijke rol in het gezin gespeeld en ook Bono vindt steun in de muziek. In 1976 reageert hij samen met David Evans (The Edge) en Adam Clayton op een oproep van schoolgenootje Larry Mullen jr. Bijzonder is het dat sinds die tijd de band nooit van formatie is gewijzigd en ieder bandlid een even belangrijke rol heeft.
De liefde die Bono heeft voor zijn muze Ali, van prille schoolliefde tot een krachtige persoonlijkheid die trots naast hem staat, maar ook haar eigen leven heeft. We zien de band groeien en groter worden. De successen, maar ook de tegenslagen en ik, ik geniet mee. Veel wist ik al, maar toch lees ik ook nog best wel wat nieuwe dingen.

Karin K.
De opbouwt van het boek is op basis van 40 prachtige songs. Samen met de foto’s en een speciale Spotify lijst is het een bijzondere ervaring. Elk hoofdstuk wordt bovendien vooraf gegaan door een tekening van Bono zelf en een handgeschreven (en daardoor bijna onleesbaar) tekstje.
Hij vertelt over zijn moeilijke jeugd, het vroegtijdige overlijden van zijn moeder, zijn interesse in de muziek, zijn grote jeugdliefde Ali, de lange en moeizame weg naar succes en nog veel meer.

Wat vinden zij van de schrijfstijl van Bono en zijn er hoofdstukken die opvallen of juist tegen vallen?

Hilona
Bono heeft een vermakelijke manier van vertellen en reflecteert met de nodige zelfspot en ik hang aan zijn lippen. Vooral de stukken die gaan over zijn jeugd en de beginjaren van de band vind ik interessant om te lezen. Ik weet dat religie een belangrijk voor hem is en het is logisch dat ook dit in het boek aan de orde komt, maar van mij had dat best wat minder gemogen. Het boek is verdeeld in drie delen en de eerste twee delen lezen vlot weg. 
Tot het laatste deel, waarin vooral de ‘Messias’ Bono spreekt, want hoewel hij tegenspreekt als Messias te willen worden gezien, vind ik dat er toch een ondertoon van zelfverheerlijking is en dat is jammer. Natuurlijk is het mooi en nobel dat hij zijn bekendheid inzet voor de goede doelen, maar waarom heb ik dan toch keer op keer het gevoel dat hij vist naar complimenten en aandacht? Ook hier irriteert het mij en als ik heel eerlijk ben hadden de laatste 200 bladzijden wat mij betreft flink ingekort mogen worden.
Karin K.
Ik heb echt genoten van dit speciale inkijkje. Vooral de moeizame eerste jaren vond ik het boeiendst, maar dat geldt voor elke muziekbiografie. Toch komt Bono ook vaak over als een tiranniek macho-mannetje, en ik begrijp het wel want wil je jezelf staande houden in het muziekwereldje dan kan en mag je niet te lief zijn.
Het laatste gedeelte, waarin Bono steeds meer gaat lobbyen voor goede doelen, vond ik ook een stuk minder. Kopstukken, wereldverbeteraars en Amerikaanse presidenten worden ineens ‘vereerd’ met zijn bezoek. Het boek verzand erdoor in politiek geklets. Bono zou het vast goed doen in de politiek, getuige een quote van hem:
‘Ik heb een behoorlijk geheugen, afgezien van de dingen die ik vergeten ben.’
(Haha, aan wie doet mij dit nu denken?)

Het boek is uit, wat denken jullie?

Hilona
Om het laatste hoofdstuk moet ik lachen, ik denk dat menig lezer hier zijn wenkbrauw bij zal optrekken. De symboliek vind ik echter heel mooi, het maakt de cirkel van zijn leven rond en daarmee vind ik het dus een goed gekozen einde. Of is het toch een (nieuw) begin………….?
Op de laatste pagina’s staan prachtige foto’s die ook voor mij een trip down memory lane zijn.
Karin K.
Het laatste hoofdstuk heeft mij in opperste verbazing achter gelaten. Ik ga er niks over zeggen, wie zou me geloven, haha!

Wat is jullie eindoordeel?

Hilona
Surrender 40 songs, één verhaal is wat mij betreft een must have voor iedere fan of liefhebber, die naast de prachtige lp’s niet in de kast zou mogen ontbreken. Ondanks dat ik niet van alle hoofdstukken evenveel heb genoten blijft er in dit meer dan 600 bladzijden tellende boek genoeg over waarmee ik  mij kostelijk heb vermaakt. Het boek heeft me doen lachen en huilen, het heeft me gerriteerd en geraakt, maar bovenal vermaakt. Daarom krijgt Surrender 40 songs, één verhaal van mij 4 inktpotjes.
Karin K.
Ik vond het al met al een geweldig boek, maar is het door Bono bedoeld als een soort van afscheid? Een nalatenschap? Of schrijft hij straks gewoon nog een autobiografie? Geen idee.
4 Inktpotjes.

 

De patisserie van Charlotte Jacobi

 

Een onmogelijk liefde en een strijd die verder gaat dan de strijd om de beste patisserie in de historische Elzas.

 

Ida Tritschler is een hartverwarmende jonge vrouw die altijd klaarstaat voor de ander. Wanneer ze naar Straatsburg verhuist is het de bedoeling om hier samen met haar ouders hun nieuwe  patisserie groot te maken. Ze deden dit in Stuttgart ook al en willen nu hun vierde bakkerij groot maken. Klinkt eenvoudig maar wanneer er in dezelfde stad nog zo een heerlijke zaak zit is er al snel sprake van rivaliteit. Wanneer Lucien, de zoon van de vijand Picard dan ook nog zijn hart verliest aan de lieftallige Ida barst de bom. De Patisserie deelt heerlijke gerechten, een verboden liefde en dompelt me onder in de tijd van toen. Bij het begin kreeg ik een hele lijst personages waarnaar ik soms toch wel moet terugkeren. Eerlijk gezegd duurt het even voordat het verhaal me in zijn greep heeft maar het heeft meerdere lagen en stilaan geraak ik toch geboeid door de perikelen van beide families. Wat ik jammer vind is dat de personages niet echt uitgediept worden wat het verhaal een meerwaarde had gegeven. Interessant is wel dat er meer geheimen en obstakels zijn dan het op het eerste zicht lijkt. De schrijfstijl is soms wat stroef en hoewel het veel clichés bevat verrast het boek me soms ook en sommige personages raken me toch wel.  Dit is slechts het begin van een nieuwe historische reeks en ik ben toch  nieuwsgierig geworden naar het tweede deel. Ik ga dus zeker het vervolg lezen.

 

 

3 inktpotjes in het begin maar uiteindelijk 3,5 omdat het toch naar meer vraagt.

Fany

De winnaars – Fredrik Backman

 

‘Wil je deze plaats begrijpen? Dan moet je de verbanden begrijpen, hoe alles en iedereen in elkaar haakt, met onzichtbare draden van relaties, loyaliteit en schuld.

…

Wil je het echt begrijpen? Dan moet je weten hoe we hier zijn gekomen.’

 

Met ‘De winnaars’ keren we terug naar Björnstad, het ijshockey-stadje waar de Björnstad-trilogie van Fredrik Backman zich afspeelt. Het stadje waar zich dramatische gebeurtenissen hebben afgespeeld maar waar het leven altijd weer verder gaat. Wat heb ik meegeleefd met de hoofdpersonages uit de eerste twee delen, en hoe graag wil ik weten hoe het verder met ze gaat.

 

Wanneer je de boeken uit deze trilogie helemaal nog niet kent, zal dit je waarschijnlijk helemaal niets zeggen. Maar de boeken spelen zich af rondom twee nabijgelegen stadjes met elk een eigen ijshockeyteam. Gaat het dan alleen over ijshockey? Ja en nee.

IJshockey is de rode draad in de boeken maar meer nog draait het om de bewoners van de twee dorpen. In deel 1, Björnstad, gebeurt er iets verschrikkelijks en dat werkt in alle drie de delen door. Het zou een enorme spoiler zijn wanneer je deel 1 en 2 nog niet gelezen hebt, dus ik ga niet uit de doeken doen wat het is, maar wel dat ik erom heb gehuild, en dat gebeurt mij niet snel.

 

Maar dat is de enorme kracht van Backman: hij kan je doen huilen en lachen in één en dezelfde alinea. Zijn taalgebruik is humorvol, ontroerend en raak. Zijn personages hebben een sublieme karakteropbouw. Het is onmogelijk om niet mee te leven en zelfs grote schurken blijken altijd ook maar mensen in zijn boeken.

 

‘De winnaars’ is een waardige afsluiting van de trilogie en ik heb er wederom van genoten. Het boek bevatte alles waar ik op hoopte: angst, verdriet, humor, weemoed en vooral veel liefde en hoop. Want dat is wat Backman kan: ondanks dat je weet dat er iets niet goed gaat aflopen, is het toch een hoopvol verhaal.

 

Tja, en om mijn lofzang over de Björnstad-trilogie mee af te sluiten, kan ik maar één ding zeggen: lezen maar! Je hoeft echt niet van ijshockey te houden om je mee te laten voeren door de boeken.

Was er dan echt helemaal geen minpuntje aan dit derde deel? Jawel, de dikte van dit boek maakte dat ik sommige stukken wat langdradiger vond dan bij de eerste boeken. Maar omdat er heel duidelijk naar een einde wordt toegewerkt, begrijp ik dat. En aan het einde was ik dat alweer helemaal vergeten. Want dat is zo mooi, zo krachtig, zo alles!

 

4,5 inktpotje, en ontroerd door het afscheid van Björnstad!

 

Jolanda

Liefde op de Savanne van Anne Jacobs

 

Drama , een tikkeltje romantiek en een sterke vrouw zijn de hoofdingrediënten in dit eerste deel van een nieuwe historische serie van bestsellerauteur Anne Jacobs.

 

Charlotte is een onafhankelijke jongedame die graag de touwtjes in handen neemt. Jammer genoeg wordt in  1880 verwacht dat een vrouw onderdanig is en haar eigen wensen aan de kant zet . Haar grootouders willen dat ze een echtgenoot zoekt . Uiteindelijk trouwt ze met de koopman Christian en schikt ze zich min of meer in haar lot. Op een dag blijkt dat haar lieve en ondernemende handelaar in buitengewone waren niet is wie hij lijkt te zijn. Als de hel losbreekt verlaten ze in het geniep Duitsland. Charlotte besluit om samen naar haar droomplaats Afrika te vertrekken en hier met een schone lei te herbeginnen. In dit prachtige maar ook gevaarlijke oord worden ze opnieuw geconfronteerd met tegenslag en pijn. Liefde op de savanne spreekt me aan door zijn beeldende landschappen en tot nadenken stemmende ervaringen tussen de inheemse bevolking en de plantage- eigenaars. Wat het vooral ontroerend maakt zijn de levendige personages en de hoop en liefde die gloort tussen het verdriet. Het verhaal focust op hoe je karakter, je afkomst en je veerkracht mee kunnen bepalen of je wel of niet voor je verlangens durft te kiezen. De auteur geeft de gedachten en gevoelens van de verschillende types treffend weer. Charlotte is een echte powervrouw die gek is op avontuur. Naast het hoofdpersonage is er ook ruimte voor een blik op het leven van haar familie, haar partners en haar vrienden. Wanneer er een onverwachte wending in het verhaal is laat die zien hoe dicht liefde en haat bij elkaar liggen. Geluk lijkt niet eenvoudig te vinden en het lijkt voor Charlotte en de anderen weer even snel te verdwijnen.

 

4 inktpotjes

Fany