Op glad ijs en andere verhalen van E.M.R. Koopman

 

‘Op glad ijs’ is een intrigerende verhalenbundel van E.M.R Koopman

 

Eigenlijk gaan deze verhalen vooral over jezelf kunnen, willen of durven zijn.

 

‘Dezelfde golflengte’ gaat over begrepen worden voor wie je echt bent.

Ik heb genoten van dit spannende avontuur over een doof meisje dat na een aardbeving op zoek gaat naar haar opa in de bergen. De onderwerpen zijn familie, lef, vriendschap en identiteit. Dit avontuurlijke schrijfsel laat zien hoe mensen met een beperking soms vergeten worden en hoe snel dit alles wordt waarrond alles gaat draaien.

 

Ik vond dit een mooi voorbeeld om aandacht te vragen voor de persoonlijkheid achter wat zichtbaar is.

 

‘Op glad ijs’ is een heel ander soort verhaal dat over kunstvervalsing gaat. Opnieuw zie ik hier toch ook het thema identiteit in terugkomen. Dit is een spannend verhaal met verrassende wendingen dat me meeneemt in een deal die erg slechte gevolgen en onverwachte gevolgen kent.

 

‘Onze man van weinig woorden’ is een romantisch oorlogsverhaal. Eerlijk gezegd had ik met de schrijfstijl van dit verhaal de meest moeite.

Het gaat over oorlog, vertrouwen, angst en opnieuw identiteit.

Het raakte me eerst niet echt maar de plot met opnieuw de link naar de gemeenschappelijke rode draad identiteit en moed vond ik dan weer wel heel origineel.

 

‘Op glad ijs’ is een gevarieerde en interessante kennismaking met deze auteur.

 

3,5 Inktpotjes

Fany

 

 

Bult van Marieke De Mare

 Het verhaal: Een jonge vrouw, een oude vrouw en een lange, slanke man wonen apart maar ook samen op een ‘Bult’. Elk op hun manier worstelen ze met hun verlies, en juist daardoor, komen ze uiteindelijk, in hun eenzaamheid, dichter bij elkaar. Tijd gaat voorbij terwijl ze taart eten, soep koken, op en af wandelen, de hond uitlaten, met de fiets naar beneden glijden, knikkeren of hun haag knippen. Ze ondergaan het leven, vanop hun Bult. Maar ze staan ook bij het leven stil, met of zonder woorden. In alles wat ze (niet) doen, gaat het heel vaak over de dood. Meer bepaald over het doodgaan van moeders, die wonderlijke wezens waaruit we voortkomen en waarmee we tegen wil en dank zijn verbonden.

Over een groot verlangen om ergens mee in het reine te komen, en dat je dat alleen moet doen. Over verlangen naar (on)troostbaarheid. Over liefde. Over verlangen. Over afscheid. Over vriendschap. Over eenzaamheid. Over angst. Over loslaten. Over verlies. Over dood. Over rouw. Over verwerking. Over troost.

Een weemoedig, onthecht verhaal. Diepzinnig. Met een melancholische ondertoon. Soms grappig. Op een prachtige manier dompelt De Maré de lezer onder in fauna en flora. Heel knap hoe ze het leven van heer personages verbindt met de natuur. Planten en bomen worden met specifieke naam genoemd. Ook de knikkers zijn voor mij heel herkenbaar: elk met hun eigen kleur en naam. Pure nostalgie!

Met een levensbeschouwelijke pen beschrijft De Maré de ervaringen, emoties en gevoelens van haar personages. In alle eenvoud bouwt het verhaal zich op. In het begin lijkt het pure poëzie. Op geen enkel moment raakt de spanningsboog je echter kwijt. Onopvallend, heel automatisch word je meegenomen in het leven van de drie Bultbewoners, hun verleden, hun planten en hun ideeën. De relatie tussen de drie personages wordt met pakkend gekozen beelden suggestief ingevuld.

De personages hebben geen naam, wellicht omdat De Maré wil dat ze universeel zijn. In iedere mens schuilt wel een lange slanke man, een oudere vrouw of een jong meisje. Het verhaal geeft bovendien een krachtige boodschap: er mag heus gezwegen worden, wanneer je er niet wil over praten.

Pareltjes van zinnen. Poëzie en humor in één boekje. Als lezer word je door de mooie poëtische taal in een bijzondere sfeer gebracht. Een uitgebeende taal. Veel (wit)ruimte. Stiltes die vallen. Veel details. Ontroerend, soms absurd, op het eerste gezicht heel eenvoudig, maar vol gevoel en betekenis. Een verhaal dat de verbeeldingskracht van de lezer aan het werk zet. In deze roman is niets toeval, alles heeft een functie en het is een feest dat allemaal te ontdekken.

De vormgeving - van de hand van Gert Dooreman – is ook bijzonder. De zachte bult staat op de cover en de lijn van de horizon loopt door tot aan de achterflap. Die lijn is ook hier en daar doorheen het boek zichtbaar. Aanvankelijk vlak, maar gaandeweg het verhaal ontstaat er meer reliëf.

In amper 132 bladzijden weet De Maré iets groots op te roepen in een ogenschijnlijk klein verhaal. Een verhaal dat uitblinkt in al zijn eenvoud. En dit maakt het, voor mij althans, heel bijzonder. Een juweeltje dat vraagt om herlezen te worden. Héél graag gelezen.

Jan Rooms

Lotgenoten van Arne Van Der Linden

 

    

Wat is ‘Lotgenoten’ een fantastisch spionageverhaal vol twists, spanning en realistische actiescènes.

 

Zoals gewoonlijk bij Hamley Books is ook de cover van dit tweede deel van de Lotgenoten-serie erg speciaal en opvallend. Het past ook perfect bij de start van deze actiereeks.

 

Nee, ik wil echt nog geen afscheid nemen van dit team!

 

Rivaliteit, vriendschap, stoerdoenerij maar ook verdriet maken deel uit van ‘Lotgenoten’ en slepen me mee in een oneerlijke strijd.

 

In Parijs wacht Alan en zijn medestudenten Sam en Eli hun grote vuurdoop. Rhys wordt hun leider en ze krijgen als schuilnaam tijdens het veldwerk Ethan (Alan), Hall ( Eli) en Roan ( Sam). Hun computer-expert Ash blijft Ash.

 

Die missie zou volgens hun bazen een makkie moeten zijn maar wanneer er iets misloopt, gaan ze compleet de mist in. Het team ziet de zaak rond de ontvoerde vroegere klasgenoten ( Lauren en Thomas) van Alan al aan zijn neus voorbijgaan. Gelukkig zijn deze vroegere probleemkinderen na hun training niet te onderschatten. Het spionnenteam slaagt erin om nieuwe informatie te vinden en krijgt nog een kans.

 

Uiteindelijk moeten ze gewaagde bondgenootschappen sluiten en verschillende raadsels oplossen. Door hun aanpak hopen ze een gewiekst kat-en-muisspel te stoppen en hun opdracht perfect uit te voeren.

Blijven ze objectief en hun bevelen opvolgen of komt er toch ergens een rebels kantje naar boven? Kunnen ze de missie voltooien of is de afloop minder fraai?

 

Arne Van Der Linden gaat verder met dezelfde bijzondere zinnen als in het eerste deel 'Het Project' maar de sfeer in 'Lotgenoten' is veel grimmiger. 

 

 

De schrijfstijl is opnieuw vlot en deze keer vond ik het boek minder afstandelijk geschreven. Het is duidelijk dat het begin de introductie was en nu de keiharde realiteit wacht waardoor dit deel niet voor doetjes is.

 

De verschillende karakters hebben elk hun vaardigheden en zwakheden en de leuke dialogen vol sarcasme en pittige scènes zorgen voor extra schwung in dit spannende avontuur.

 

Liefde en haat zijn de universele thema’s, die als een rode draad alles verbinden met elkaar. Zonder te spoileren kan ik zeggen dat gezondheid, macht en gebrek aan rechtvaardigheid andere belangrijke elementen zijn in dit spannende boek.

 

‘Lotgenoten’ is erg spannend, pijnlijk realistisch en eigenlijk hoop ik door enkele onbeantwoorde vragen toch nog op een vervolg.

 

Arne Van Der Linden is een aanwinst in het actiegenre om trots op te zijn.

 

Dit deel voelt echt als een young adult en ook volwassenen zullen dit boeiende avontuur waarderen.

 

4,5 Inktpotjes

Fany

Interview met Marion van de Coolwijk

 

Marion van de Coolwijk is een Nederlandse auteur en heeft al meer dan 200 boeken op haar naam staan. In 1988 schreef zij haar eerste boek, een kinderboek met de titel ‘Het praathoedje’
Daarna volgden nog meer kinderboeken waaronder de bekende series Nik en Laura, de MZZLmeiden.

Verder schreef zij nog informatieve boeken waaronder boeken over beelddenken bij kinderen.

Vanaf het jaar 2016 komen er ook regelmatig boeken voor volwassenen uit. Het nieuwste boek is uitgekomen in april 2022 en heet ‘Mama liegt’.

Voor Boekinkt mocht ik haar interviewen.

 

*U heeft veel verschillende genres geschreven waaronder kinderboeken, jeugdboeken zoals  MZZLmeiden, informatieve boeken, romans en thrillers. Welk genre schrijft u het liefst en waarom?

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Mijn hoofd zit vol verhalen, beelden en ideeën. Ik geniet ervan om die om te zetten in taal. Het maakt mij niet uit welk genre. Het is wel zo dat elk genre andere vaardigheden vereist, maar dat maakt het auteurschap juist zo afwisselend.

*U heeft boeken over beelddenken geschreven. Heeft u daarmee veel te maken gehad privé of in uw werk?

Ja, ik ben directeur van Instituut Kind in Beeld, een landelijke onderwijsorganisatie die zich hard maakt voor de niet-talige schoolgaande jeugd. Beelddenken staat voor het visueel-ruimtelijk verwerven en verwerken van informatie. In de wetenschap heet dit de visueel-ruimtelijke leerstrategie. Het is een snelle, associatieve manier van denken waarbij je overzicht hebt, antwoorden weet, maar moeilijk in stapjes kunt uitleggen hoe je daartoe bent gekomen. Ieder mens heeft die vermogens van nature meegekregen, want als baby heb je alleen maar je zintuigen om waar te nemen.

Taaldenken daarentegen moet je leren! Taaldenken is het verbaal-sequentieel verwerven en verwerken van informatie. Met taal en op volgorde, in stapjes. Dat leer je vooral op school. Denken op volgorde (lezen, schrijven), vaste procedures volgen (rekenen) en plannen/ordenen. Eind basisschool is het de bedoeling dat het beeld- en taaldenken van het brein in balans is: dat je beide manieren van informatieverwerking kunt toepassen naar gelang de situatie. Wie balans heeft, komt ver.

Maar… veel kinderen ontwikkelen onvoldoende verbale capaciteiten op de basisschool. Ze blijven visueel-ruimtelijk denken. Slimme kinderen vooral ook. Die vinden talig denken saai en langzaam en zijn in gedachten al veel verder dan de leerkracht uitlegt. Maar ook kinderen met blokkades als dyslexie, TOS, AD/HD blijven visueel-ruimtelijk denken, omdat het talige gewoonweg niet goed lukt. Ze verlaten de basisschool met hiaten op talig gebied en staan met 2-0 achter in onze maatschappij, terwijl er vaak niets mis is met de intelligentie. Dat is namelijk wat we doen in Nederland. Kinderen afrekenen op wat ze NIET kunnen, in plaats van stimuleren wat ze wel kunnen. Hoe frustrerend is dat?

En ja, ik ben van oorsprong leerkracht en werd met mijn neus op de feiten gedrukt door mijn eigen (hoogbegaafde) kinderen die door hun dyslexie niet het niveau onderwijs mochten volgen dat ze zonder die dyslexie wel hadden mogen volgen. En dat heeft weer impact op het vervolgonderwijs waar je heen mag volgens ons systeem. Je moet van hele goede huize komen om dan als leerling gemotiveerd te blijven. We gooien zoveel talent weg in Nederland.

*Fantastisch dat u door uw leerlingen op school auteur van kinderboeken bent geworden. Hoe kwam u erop om voor volwassenen te gaan schrijven?

Ik had begin deze eeuw al een thriller in mijn computer staan (Mangelvrouw), maar werd in beslag genomen door het succes van de jeugdserie MZZLmeiden. In die tijd kwam het thrillergenre in Nederland erg op en had ik niet het gevoel nog iets bij te kunnen dragen. Wie zat er te wachten op een kinderboekenschrijver die ook zo nodig een thriller moest schrijven? In 2015 was een bevriende collega thrillerauteur die ervan wist mijn geaarzel zat en zij heeft voor mij een afspraak geregeld met haar uitgever. Ik kreeg direct een contract en de rest is geschiedenis. Mama liegt is mijn alweer mijn vijfde boek voor volwassenen.

*De manier van denken of met elkaar omgaan veranderd steeds bij kinderen. U hebt al veel onderwerpen gebruikt, waaronder Mees die erachter komt dat hij op jongens valt. Is er een onderwerp waar u beslist niet over zou schrijven?

In principe ga ik niets uit de weg. Wel schrijf ik heel bewust over onderwerpen op een manier die de lezer activeert. Ik ben geen auteur die harde, gruwelijke dingen op een realistische manier beschrijft of expliciet een mening uitdraagt in haar verhalen. Ik wil de lezer zelf aan het denken zetten door situaties te beschrijven, personages op te voeren of dialogen weer te geven die een reactie oproepen. In Mama liegt bijvoorbeeld is een van de thema`s het zwart/wit denken (letterlijk!) van mensen. De personen in het verhaal doen en zeggen dingen waardoor de lezer geraakt wordt en zich zelf een mening vormt.  

*U schrijft na het overlijden van Arja Peters ook de Olijke tweeling boeken.

Ja, dat werd mij begin deze eeuw gevraagd. Ik heb er heel lang over nagedacht of ik dat wel moest doen. Vooral omdat ik als kind nooit deze boeken las. Ik was meer van Winnetou en De Vijf. Echte `meisjesboeken` vond ik vroeger niet veel aan. Maar toen ik toestemming kreeg om mijn eigen ideeën erin te verwerken, heb ik een deel geschreven. Laat ik nou met dat boek genomineerd worden voor een boekenprijs. Dat stimuleerde en ik heb er n zo`n 13 geschreven.

*Personen schrijven vaak verschillend, zoals de zinsopbouw, onderwerpen.

Die uitgever vond dat mijn stijl paste bij die van Arja Peters en ook de erven wilden graag dat ik doorschreef.

*Vond u het moeilijk om op dezelfde manier te schrijven als Arja Peters?

 Nee, ik had carte blanche en mijn stijl kwam overeen, dus ik hoefde er niets voor te doen. Het enige was dat ik de personages moest meenemen. Na 9 delen vroeg ik aan de uitgever of de tweeling naar de brugklas mocht. Na ruim 50 jaar groep 8 werd het tijd, vond ik, om ze te laten verhuizen. Toen was de tweeling echt van mij, want ik kon nieuwe vrienden bedenken, een nieuwe omgeving, nieuwe school. De Olijke Tweeling in de brugklas. 

*Hoe komt u aan ideeën voor uw boek? Haalt u ook ideeën uit uw naaste omgeving?

 Ja, ik ben heel goed in observeren op verjaardagen, tijdens bijeenkomsten en volg ook het nieuws, lees kranten. Als je goed oplet, is er elke dag wel een idee om uit te werken.

*Bedenkt u van tevoren al waar het boek helemaal over gaat of komt dat naarmate het boek vordert?

Ik zet de rode draad uit, bedenk de karakters (knip ook vaak plaatjes van gezichten uit in tijdschriften om een goed beeld te houden) en bedenk de titel. Een goede titel is zo belangrijk! Die staat als eerste.

*Het boek “mama liegt” speelt zich voor een groot gedeelte af in de tweede wereldoorlog. Het is beschreven alsof deze mensen echt hebben bestaan. Zijn de personen gebaseerd op echte mensen? Of is het puur fantasie?

Zoals je in het nawoord misschien al hebt gelezen, zijn de verhalen van mijn ouders en schoonouders in het boek verwerkt. Zij waren puber tijdens de oorlog en hebben mij jarenlang verteld over hun avonturen, trauma`s en angsten die periode. Wellicht dat ik mij daarom zo goed kon inleven in de personages. Mijn talent is sowieso dat ik de film in mijn hoofd echt afspeel tijdens het schrijven. Ik zie de dingen echt voor me en al mijn zintuigen doen dan ook echt mee. Ik ruik, zie, proef, voel, hoor en denk op zo`n moment echt als het personage. Alsof ik die persoon ben.

*Zou u het leuk vinden als uw boeken verfilmd werden? Zo ja welke boeken? En wie ziet u in de hoofdrol?

Ja, mijn boeken lenen zich daar enorm voor. Ik heb al twee keer een filmcontract gehad voor boeken, maar dan kwam de sponsoring net niet rond. Het blijft een roulette of het een keer lukt. Maar Mama liegt zou een geweldige film zijn. Ik heb hem al gezien in mijn hoofd, dus gun anderen deze film ook.

*Leest u zelf ook veel? Zo ja wat voor soort boeken of van welke auteur?

Ja, ik lees veel van mijn collega`s, dus thrillers, maar houd ook enorm van non-fictie boeken en biografieën. Ik lees ook een paar boeken tegelijk. Nu zijn dat het boek Traumasporen van Bessel van de Kolk en De verloren jongen van Chantal van Mierlo. En er ligt nog een hele stapel te wachten. Want lezen en schrijven gaat bij mij elke dag samen.

 

Ik wil graag Marion van de Coolwijk bedanken voor haar enthousiaste en snelle reactie op mijn vragen. Ik wens je nog veel schrijfplezier toe en kijk uit naar je volgende boek.

Jantsje Pasma

 

 

 

 

Mama liegt van Marion van de Coolwijk

 

Voorin het boek staan twee stambomen. Eén van Elizabeth en één van Aisa. Elizabeth is de moeder van Emma. Aisa is de kleindochter van Anna. Ik had de stambomen anders genoemd. Waar Elizabeth boven staat had ik Emma gezet, en waar Aisa boven staat had ik Anna gezet. Dit omdat het verhaal om Emma en Anna draait.

Het boek bestaat uit hoofdstukken dat zich tijdens de oorlog, en in het heden afspeelt.

Elizabeth is 15 jaar als ze in januari 1945, tijdens de tweede wereldoorlog, vanuit haar woonplaats Amsterdam op transport wordt gezet naar een dorp op het platteland. Haar moeder wilde dat ze met het transport meeging. Er is namelijk bijna niks meer te eten in de steden, en op het platteland is er nog voldoende. Ze wordt opgevangen in een gezin wat vreemd voor haar is. Dit gezin wil graag helpen en heeft zich aangeboden om een kind uit de stad op te vangen.   

Heden, Amsterdam jaar 2020: Aisa, de kleindochter van Anna, neemt voor haar oma Anna contact op met Emma.
Emma is de zus van Anna en ze hebben elkaar sinds hun vijftiende niet meer gezien. Anna is weggelopen van huis en was sindsdien onvindbaar. De reden waarom kan ik niet vertellen omdat ik zo weinig mogelijk spoilers wil geven.

Recensie:
Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van oorlogsverhalen. Maar omdat het verhaal zich in de tegenwoordige tijd en in de oorlogstijd afspeelt is het toch anders. Ik vind het fijn om te lezen hoe het verder gaat met een persoon. Meestal houdt dit op na de oorlog. Ondanks het heftige onderwerp is de tweede wereldoorlog toch op een wat romantische manier beschreven. Zo voelde het voor mij tenminste. Een romantisch verhaal met heftige dingen en zelf iets thrillerachtigs.
Romantisch vond ik het stuk waarin Elizabeth tijdens een wandeling met de invalide Arie, de Canadese soldaat Benjamin leert kennen. Arie is de zoon van het gastgezin waar Elizabeth tijdens de Hongerwinter op het platteland verbleef.

Na ongeveer 80 bladzijden wordt er gesproken over een groot geheim. Dat maakt me nieuwsgierig.
Hoe kan het dat de twee meisjes die allebei op 15 januari 1946 zijn geboren, zusjes zijn. Emma is blank, en Anna is een halfbloed. Mijn fantasie begint een eigen leven te leiden. Heeft Frans haar echtgenoot iets gehad met een donkere dienstmeid en voedden ze nu beide kinderen op? Ook omdat er in de stamboom een ? staat bij de vader van Anna. Of was de blanke Elizabeth zwanger van een zwarte soldaat, heeft ze een tweeling gekregen. Heeft ze het donkere kindje Anna aan haar dienstmeid gegeven en haar dan geadopteerd? Het kan alle kanten op.

Wat ook een aanvulling op dit boek is zijn de stambomen voorin het boek. Als ik even niet meer wist hoe het zat met de familie bladerde ik daarheen terug en was weer volkomen op de hoogte.

Als Elizabeth na haar huwelijk met Frans van Kralingen zwanger wordt opgenomen in een kliniek voor zwangere vrouwen leert ze daar Annie Jansen kennen.
Als Annie op 15 januari 1946, vlak na de oorlog, bij de bevalling overlijdt, neemt Elizabeth haar dochter Anna in huis en voedt de meisjes als zusjes op.

“Hoop was voor veel families een angstig houvast”

Na het overlijden van Aisa’s oma Anna, neemt Aisa een oude tas mee naar huis die van Anna is geweest, met daarin persoonlijke bezittingen.

Het verhaal rond die tas was heerlijk spannend beschreven. Zo erg dat ik op het puntje van mijn stoel zat en de tas wel uit haar handen wilde grissen. Ik wilde weten wat er in zat. En dat gebeurde niet meteen in het boek. Dus ik moest even geduld hebben. Maar ik leefde mee met de personen. Ze waren zo levendig beschreven dat ik het idee had dat de personen hadden geleefd en dat het mijn eigen voorouders betrof.

Aisa wil graag alles weten over het verleden van haar oma Anna en zus Emma. Hoe zaten de familiebanden nu in elkaar?
Gelukkig hoeft ze dat niet alleen te doen. Ze zoekt het samen uit met Zeb, de kleinzoon van Emma.

Het is een fantastisch mooi verhaal over de intriges tijdens de tweede wereldoorlog en de familiebanden. Ook de verschrikkelijke dingen zoals wat de SS allemaal doet en het op transport worden gezet, het wordt in het boek beschreven.

Ik heb erg van het boek genoten. Het was soms zo spannend dat ik wel de hele nacht door wilde lezen om te weten hoe het nu zat. Er gebeuren veel plotwendingen in die ik niet aan zag komen. Het is levensecht beschreven.

Ik raad het boek dan ook zeker aan. Ook als je niet van oorlogsverhalen houdt.

Het krijgt van mij 5 Inktpotjes.

 

Jantsje

De seizoensdief van Aysline McGrath

 

Wat is dit een heerlijke fantasy novelle. Ik heb maar één klacht en dat is dat ik nog veel meer wou lezen over Vesper en Berach.

 

Aysline McGrath schrijft beeldend, vol details en met veel verbeelding. Ondanks dat dit een novelle is legt ze toch wat diepte in haar karakters en verhaal. De wereld waarin alles zich afspeelt wordt door de lengte van de vertelling slechts aangestipt maar ik krijg zo toch een idee over de setting en maatschappij.

‘De seizoensdief’ gaat over de stoere meesterdief Vesper die met zichzelf geconfronteerd wordt na een bijzondere opdracht aanvaard te hebben. Dit meisje stelt zich niet graag kwetsbaar op en eigenlijk is enkel Meri ’haar aparte huisdier’ haar soulmate.

 

Als ze samen met Berach, haar rare opdrachtgever, op weg gaat naar het koninklijk paleis om het kristal te stelen komt ze veel meer over haar knappe, mysterieuze reisgenoot te weten. Beiden blijken een verleden vol obstakels gemeen te hebben.

 

Door de band die groeit tussen de twee verschillende karakters en het onbaatzuchtige en dappere idee van de liefdevolle Berach ontdekt Vesper een onverwachte kant van zichzelf.

 

Blijft geld de enige drijfveer bij Vesper of krijgt ze andere prioriteiten?

 

Met zo een cliffhanger als in 'De seizoensdief' kan ik natuurlijk niet wachten om het vervolg te mogen lezen.

 

Ik hoop snel een volledig boek van deze auteur te mogen ontdekken.

 

Deze young adult fantasy is magisch, grappig en spannend. Ik wil heel graag meer verdwijnen in dit universum.

 

Aysline Mcgrath heeft talent en ik kijk uit naar veel meer van haar.

 

 

4,5 Inktpotjes

Fany

 

De laatste zeppelin van Filip Bastien

 

De laatste zeppelin is een knettergek oorlogsavontuur uniek in zijn soort.

 

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. De laatste Zeppelin is geen gewoon boek.  De opvallende  en gewaagde cover maakt dit in een oogopslag duidelijk. Als lezer moet je je durven laten meenemen in deze bizarre tocht vol verbeelding.

 

Wanneer je met een open geest deze hilarische vertelling ondergaat kom je terecht in het Filip Bastien -universum. Wie net als ik genoten heeft van de tv- serie Allo Allo gaat zich met plezier laten meeslepen door 'De laatste zeppelin'.

 Vergelijken doe ik normaal niet maar om de sfeer van dit boek te kaderen is deze tv-serie het beste voorbeeld.

 De laatste zeppelin durft immers net als Allo Allo ook een schrijnende tijd met een vette knipoog weergeven.

 

Wanneer in 1943 in het bezette Eeklo een Duitse sergeant zonder hoofd gevonden wordt is dit de start van een klopjacht op de daders. Bloedsporen wijzen naar de filmzaal Luxor die eigendom is van de Vlaamse André Bastien . Deze plek is ook het decor waar de Duitse luitenant Blutwurst en zijn ondergeschikten regelmatig een film meepikken.

 Zijn de  twee broers André en Marcel Bastien verantwoordelijk voor de dood langs de spoorweg zoals Blutwurst denkt ? Als dit zo is hoe blijven ze dan uit handen van de vijand ? Wat heeft de bioscoop uitbater André en zijn familie te maken met een zeppelin ?

 

 Misschien nog belangrijker om te weten is of  er iemand in opstand komt tegen de onderdrukkers ,wat er nu eigenlijk echt gebeurd is met Hitler en waar in hemelsnaam het hoofd van de sergeant is?  

Ontdek de antwoorden van deze rare vragen in dit kierewiete maar vermakelijke boek.

 De laatste zeppelin is een krankzinnig verhaal met 'over the top' scènes .

 Filip Bastien heeft André vormgegeven vanuit zijn vaders perspectief en ook andere familieleden kregen hun plekje in dit verhaal.

 

Deze karikaturale oorlogsroman  is een geschifte maar ook enige kijk op de Tweede Wereldoorlog.

 

 Dit is geen triest boek en ja het is heel apart en  je valt ervoor of je haat het.

 Misschien dat sommige stukken zelfs voor mij te plastisch waren maar wat heb ik gelachen met de knotsgekke benamingen van de Duitsers, de dolkomische situaties en het streepje kritiek dat de auteur verpakt in zijn eigenwijze boek met zwarte humor.

 Zet je schrap voor een absurdistische reis in het fictieve Eeklo van 1943. Verwacht niets ,laat de rollercoaster beginnen en geniet van dit waanzinnig stukje vertier.

 Ik weet niet meer wie dit ooit zei maar is lachen niet het beste medicijn in goede en in kwade dagen?

 Wat je ook over dit boek denkt:" De ideeën zijn origineel , de schrijfstijl is vlot en het is heerlijk Vlaams amusement .

 

3.5 vette inktpotjes

4 is te maar eigenlijk zou ik 3,75 moeten kunnen geven…

 

Fany