MZZL Moeders, Baby Blues – Marion van de Coolwijk

 

De drie MZZL Meiden, Tanja, Joan en Hanna, zijn dertig, druk met hun carrières en liefdeslevens. De zussen hebben alle drie een andere kijk op het leven: waar de één zich al gesetteld lijkt te hebben met kind, is de ander bezig haar kinderwens te vervullen en moet de derde zus niets van het geijkte levenspatroon hebben. Wat ze gezamenlijk hebben is hun sterke onderlinge band. Wanneer Hanna haar drieling-zussen uitnodigt voor een gezellig avondje uit moet daar het één en ander voor geregeld worden. De alleenstaande moeder Tanja moet oppas regelen voor haar nog jonge zoontje en ook Joan heeft belangrijke bezigheden die te allen tijde voorrang moeten krijgen. Wanneer ze eenmaal samen zijn is het weer gezellig als vanouds. Alleen één ding blijft Joan en Hanna bezighouden. Wie is toch de geheimzinnige vader van Tanja’s baby?

 De MZZL meiden, wie las deze jeugdserie niet? Nou, ik dus! Als vijftiger ben ik echt van een andere generatie, en ook mijn kinderen groeiden niet op met deze jeugdboeken. Ik had er zelfs nog nooit van gehoord. Het gevoel van jeugdsentiment deel ik dus niet met sommige lezers. Maar om MZZL Moeders te lezen hoeft dat niet per se hoor, al denk ik wel dat het er een extra leuk tintje aangeeft. Want voor mij zijn de karakters volkomen nieuw. En was het dus ook even proeven hoe de drieling-meiden van elkaar verschillen.

 Toch staat het verhaal volledig op zich. Drieling of niet, alle drie hebben ze eigen ideeën omtrent de liefde en kinderwensen. En dat levert grappige conversaties en situaties op. Vooral de humoristische speldenprikjes naar elkaar toe vond ik heel erg grappig. Je kan echt merken dat Marion van de Coolwijk haar personages al goed uitgekristalliseerd heeft. Wat nu het grote geheim is dat één van de zussen met zich meedraagt, blijft lang verborgen. Ik zag de ontknoping dan ook niet aankomen.

 MZZL Moeders is een kort verhaal. Aan het einde is er dan wel een geheim ontrafelt, maar dat heeft de verhoudingen behoorlijk opgeschud. Er komt dan ook al snel een vervolg aan. Ik ben dan ook erg benieuwd hoe het de zussen verder zal vergaan.

 3 inktpotjes

 Jolanda

Bella Eliá – Linda Babel

 

De hartsvriendinnen Julia en Cleo hebben een gezamelijke droom: een kattenopvang starten op het zonnige eiland Kreta. Die droom lijkt te lukken wanneer ze een huis kunnen kopen en ze reizen af naar het Griekse eiland. Eenmaal daar blijkt hun droomlocatie echter een vervallen bouwval te zijn. Toch willen ze hun droom niet zomaar opgeven en ze starten een crowdfunding-actie om geld bij elkaar te sprokkelen om het huis te kunnen verbouwen. Ondertussen zoekt Julia een baantje. Ze komt terecht bij de norse Andreas die samen met zijn familie een olijfboomgaard runt. In plaats van werk in de boomgaard doet Andreas haar een opmerkelijk voorstel. Julia raakt gecharmeerd van de stugge Andreas maar Andreas lijkt niet uit te zijn op een relatie. Of toch wel?

 Wat een leuk en zonnig verhaal heeft Linda Babel geschreven. Julia en Andreas wisten al snel mijn hart te veroveren, maar ook Cleo en Andreas’ broer Rafael zijn heerlijke personages. Tel daar nog eens een verhaal over katten bij, en dan ben ik als poezen-moeder natuurlijk meteen over stag.

 Bella Eliá is heerlijk zomers en doet je bijna meteen een vakantie boeken naar het heerlijke Griekenland. Nee, ik was niet meteen van plan om ook een kattenopvang te beginnen met een knappe Griek aan mijn zijde, dát laat ik lekker aan Julia en Cleo over. Ik heb gewoon genoten van dit heerlijke verhaal. Maar als ik ooit nog eens op Kreta kom, denk ik toch dat ik stiekem om me heen speur of ik Bella Eliá kan ontdekken.

 Jamas! En 3,5 inktpotje voor deze zonnige feelgood!

 Jolanda

De pijnboom – Noortje Brink

 

De alleenstaande moeder Faye vertrekt samen met haar zoontje Joep en zus Lara naar een dorp in de buurt van het Noord-Franse Calais om daar een nieuwe start te maken. Samen met haar zus opent ze daar een modewinkeltje. De bewoners lijken hen in eerste instantie met open armen te ontvangen. Maar dan ontstaat er onrust in het dorp die te maken lijkt te hebben met de plaatselijke asielopvang. Wanneer ze vervolgens ook nog een inbreker in hun huis aantreffen voelen ze zich steeds minder veilig. Ze krijgen steeds meer het gevoel dat het dorp niet op nieuwkomers zit te wachten, en dus ook niet op hen. Faye laat het er echter niet bij zitten en gaat, ondanks waarschuwingen, op onderzoek uit.

 

Noortje Brink heeft inmiddels al 15 boeken op haar naam staan, maar voor mij was het een eerste kennismaking met deze auteur. Wat me meteen opviel was dat ik haar schrijfstijl erg prettig vond. Ze schrijft vlot en de personages voelen sympathiek. Ook zaten er interessante ontwikkelingen in de personages wat het lezen zeker boeiend maakt.

 Waar ik wel wat van in de war raakte was het genre van het boek. Ondanks dat het staat aangegeven als thriller/spanning, begint het boek meer als een roman.  Vervolgens belandt Faye in een spannende situatie en wordt er een grimmig sfeertje gecreëerd, maar het einde voelt het weer aan als een feelgood. Ik zou het meer een roman noemen met een spannende twist, en ik denk dat het ook zo bedoeld is.

In de hoofdstukken met schuingedrukte tekst wordt een personage gepresenteerd van wie we nog niet weten wie het is. Dit geeft het boek een donker sfeertje. Op zich interessant want je wordt daardoor ook wel op het verkeerde been gezet, maar ik bleef hierdoor maar wachten op iets wat niet kwam.

 Ook het feelgood-einde vond ik zelf iets te veel van het goede. De auteur laat wel alle eindjes mooi samenkomen, maar het eind-goed al-goed einde vond ik te braaf. Ik had het wat realistischer gevonden als niet iedereen weer samen door één deur kon (ik kan er verder weinig over zeggen zonder de verhaallijn te verklappen).

 Voor mij zou dit een prima boek voor op het strand zijn: niet te veel na hoeven denken maar wel met wat spanning zodat je niet door de lome warmte boven je boek in slaap valt, én vlot geschreven. Nu het Nederlandse strandweer er nog bij denken!

 3 inktpotjes

 Jolanda

 

 

Single op koningsdag – Marli Elisa

 

Pas afgestudeerd maar werkeloos, gedumpt door haar vriend…. Sterre heeft alle redenen om op Koningsdag eens flink los te gaan. Maar dat is zo niet Sterre! Liever zou ze lekker een boek lezen en uitkijken op het feestgedruis vanuit haar raamkozijn. In plaats daarvan laat ze zich door haar vriendin overhalen om er toch op uit te gaan. Enigszins van de wereld komt ze juist op dat moment een leuke jongen tegen. Die ze een heel verhaal vertelt over zichzelf wat helemaal niet klopt. Red je daar maar weer eens uit. Vooral wanneer hij je ook nog een baan aanbiedt, die je heel goed kan gebruiken.

 Dit boek begint hilarisch en heerlijk chaotisch. Je merkt goed dat Sterre even niet meer weet wat ze met zichzelf aan moet. Fijn zo’n (ex-)vriend die je even vertelt dat je maar een saai type bent! Daarnaast denkt Sterre sneller dan dat ze praat of handelt. Dat geeft vooral aan het begin hele grappige conversaties. Marli Elisa zet meteen de toon aan het begin van het verhaal: het sprankelt je tegemoet en personage Sterre neemt je meteen in. Later in het verhaal wordt de toon iets rustiger, en komt er nog een serieuze ondertoon bij: de zorgen om haar oma, die wel heel verward gedrag begint te vertonen.

Toch vond ik het begin van het boek het leukste, ook al gun je Sterre misschien wel haar rust. Het verhaal eindigt wel wat abrupt. Dat heeft een reden aangezien er nog twee verhalen over Sterre aankomen. Maar toch had ik zoiets van: oh, dit was het al. Het is wel zeker een reden om de volgende verhalen over Sterre ook te willen lezen, want ik ben nu wel heel benieuwd hoe het allemaal verder gaat. Met die liefde zal het wel goed komen, maar haar baan, haar huis en vooral die lieve oma…. die gun je toch vooral een eind goed, al goed.

 3 inktpotjes

 Jolanda

Bookchoice topper maand april: Fatale Waarheid, Robert Bryndza

 

Quote 

'That's the problem when you run to the end of the earth, there's nowhere else to run but over the edge.'

Dat is het probleem als je wegloopt naar het einde van de wereld, je kan nergens anders heen rennen dan over de rand.

 

Het zevende boek in de Erika Foster reeks, in het Engels 'Fatal Witness', de Nederlandstalige versie krijgt de titel 'Fatale Waarheid',

En ja hoor, naar goede gewoonte sleept Bryndza me onmiddellijk mee in de actie. Al van de eerste zin is mijn aandacht getrokken. En hoewel het een tijdje geleden is, en heel wat boeken tussenin,  voelt het als nooit weg te zijn geweest. Ook dit keer worden een aantal belangrijke feiten uit het verleden opgefrist, en op die manier zit ik er snel weer midden in, ook in de manier waarop de vertrouwde personages met mekaar omgaan. Deze verbinding met eerdere boeken en personages vind ik zeker en vast een plus punt, het geeft meer diepte aan het verhaal en de karakters. Maar langs de andere kant betekent het zeker niet dat je het boek niet als stand alone zou kunnen lezen.

Robert Bryndza blijft niet gespeend van gevoel voor humor, als tijdens een onderzoek in de boekenkast van een van de slachtoffers een exemplaar van het boek 'No son of mine' wordt gevonden, op die manier verwijzend naar die andere topreeks van zijn hand rond Kater Marshall en de 'Nine Elms Cannibal'.

Ondanks het feit dat ik lang niet in het Engels las, vind ik het zeer prettig lezen, en ik wil even aanhalen hoe prettig ik de ondersteuning van de reader hier vind, door middel van het ingebouwde woordenboek kan ik bij twijfel snel dubbelchecken en toch blijven volgen, net iets handiger dan met een woordenboek er naast. Dat schept toekomstperspectieven!

Dit keer wordt er ook iets dieper ingegaan op het verleden van Erika, en daardoor blijven we telkens opnieuw nieuwe dingen over haar ontdekken. En kijk, opnieuw linkt Bryndza dit boek met een vorig exemplaar door een locatie opnieuw te gebruiken en hier bepaalde herinneringen aan te koppelen. Mooi gedaan!

 Stap voor stap komt de ontknoping dichterbij en redelijk plots ben ik (behoorlijk onverwacht) aan het einde van het verhaal. Ik vind dit een behoorlijk originele afsluiter, maar door de epiloog voelt het gelukkig niet aan als een anticlimax. In tegendeel, volgens mij opent het zelf perspectieven voor een eventueel vervolg.

Ik heb genoten van dit boek, het krijgt van mij zeker 4 ½ Inktpotje.

Min of meer opmerkelijke gebeurtenissen uit het leven van een treuzelaar – Cindy Hoetmer

 

 ‘Het was gewoon een dag, en ik werkte op kantoor bij mijn vaste opdrachtgever. Er kon nog van alles gebeuren of, nog waarschijnlijker, niks’.

 Het leven van een single midlifer in Amsterdam. Dat kan heel opwindend zijn maar voor Cindy Hoetmer is dat het niet: ze werkt (als ze al werk heeft), drinkt elke vrijdag een paar biertjes in het stamcafé, bezoekt elk weekend trouw haar ouders, pakt af en toe een concertje mee in de stad, en verder maakt ze niet zo veel spannends mee. Maar juist in die alledaagse situaties is vaak genoeg opmerkelijks te zien. Cindy Hoetmer tekende elke dag een gebeurtenis op en plaatste deze stukjes op Facebook. Deze grappige stukjes zijn gebundeld in dit boek.

 Wat een heerlijk boek vond ik dit. Ik wilde eerst schrijven ‘herkenbaar boek’ maar ook al ben ik net als Cindy vijftiger, in sommige dingen kon ik me helemaal niet herkennen. Ik ben nooit in een kroeg te vinden, ben niet single en heb ook geen freelancebaan. Maar haar humor herkende ik wel: een beetje cynisch, soms vol verbazing en vooral droog. En de manier waarop ze in alledaagse situaties toch net dat opmerkelijke en soms grappige weet te zien, daar kan ik me ook helemaal in vinden.

 ‘En ik dacht eraan dat we allemaal een voor een ophouden met bestaan, tot er nog maar eentje over is. En dat diegene dan in het café is, of op een feestje, waar hij of zij om zich heen kijkt en geen enkele bekende ziet en denkt: iedereen is er’.

 Het levert geen lachsalvo’s op maar wel regelmatig gegrinnik of op z’n minst een glimlach. Cindy Hoetmer kijkt niet alleen met een opmerkzame blik naar de wereld om haar heen maar weet ook zichzelf te beoordelen met een portie zelfspot. Soms houden de stukjes het midden tussen zichzelf niet zo serieus nemen en een bepaalde tragiek. Het leven loopt soms gewoon zoals het loopt, hoe graag je misschien ook anders zou zien. En dat is soms stom, soms saai maar vaker ook gewoon prima.

 Heerlijk leesvoer voor iedereen die zichzelf op z’n tijd ook niet altijd serieus durft te vinden.

 4 inktpotjes

Jolanda

 

 

Morgen zal het beter gaan van Tatiana de Rosnay

 

Trieste schoonheid die jammer genoeg niet volledig tot zijn recht komt.

 

Een nieuw boek van Tatiana de Rosnay , dat prikkelt me en dus start ik ongeduldig in 'Morgen zal het beter gaan'. 

Het begin veroverde mijn hart door de puurheid en het gevoel dat verborgen zit in de tekst maar hoe verder het verhaal vordert hoe minder dat gevoel blijft. Is dit dan geen mooi boek? Nee ,dat is zeker niet waar want tussen de zinnen en thema's zit een symboliek en ziel die me raakt maar hoe meer het avontuur verder gaat verzandt het soms in chaos en ook wat te veel uitgesponnen ideeën. 

Dit boek start dus als een veelbelovend verhaal over relaties , geheimen en verdriet. Eigenlijk zijn er meerdere invalshoeken. Er is het verhaal over de steeds meer verstrengelde connectie tussen de twee vrouwen die eerst erg bijzonder is maar voor anderen bedreigend is of zelfs gek lijkt . Wanneer Candice door de ogen van Dominique en Zola zijn liefdesbrieven kennismaakt met een pikant verleden prikkelt dit de kwetsbare en van zichzelf vervreemde vrouw en begint haar muur stilaan af te brokkelen. Het geheime leven van schrijver Emile Zola verbindt immers enkele gevoelige zielen en geeft deze vertelling een raadselachtige rand die me doet verder lezen. Dominique geeft fleur aan het leven van Candice en haar zoontje maar je voelt de bui al hangen. Uiteindelijk is er ook nog het duistere geheim van de overleden vader van Candice. 

De auteur knoopt al deze stukjes emotioneel aan elkaar maar toch had ik het gevoel dat minder meer zou geweest zijn. Het eerste deel was ik dus gepassioneerd aan het lezen maar stilaan verdween de magie en het einde vond ik echt te abrupt. De thema's van identiteit, verlies en vertrouwen zijn prachtig uitgewerkt en de woorden mooi maar hier had meer mee kunnen gedaan worden.

 Het eerste stuk 4 maar voor het tweede 3,5 dus eindig op  3,75 inktpotjes.

Fany