De pindakaasmoord van Carine Voshaar en Edwrad van der Marel

 

 Carine Voshaar en Edward van der Marel maken sinds augustus 2020 de populaire podcast Moordzaken, waarin ze aan de keukentafel waargebeurde, opgeloste Nederlandse moordzaken bespreken. Wat rammelt er, waar kunnen vraagtekens bij geplaatst worden? Carrie en Eddie willen het naadje van de kous weten.

In 'De pindakaasmoord' laat het podcastduo hun licht schijnen over de veertien spraakmakendste opgeloste Nederlandse moordzaken van de afgelopen decennia.

Het gaat om grote zaken zoals die van Renée Hartevelt, die werd vermoord door een kannibaal, en de huiveringwekkende parachutemoord, maar ook om kleinere maar niet minder tot de verbeelding sprekende dossiers als dat van de moordweduwe van Vinkeveen en de Oostvoornse kofferbakmoord.

Dit boek sprak mij meteen aan. Ik kijk namelijk altijd superveel documentaires op 'Investigation Discovery' en ik 'hou' van true crime. Klinkt misschien niet gezond (haha), maar ik vind het enorm interessant hoe iemand in staat is om een ander van het leven te beroven. Wat bezielt iemand en wat speelt er in zijn of haar hoofd af?

'De pindakaasmoord' bevat veertien spraakmakende verhalen over verschillende moordzaken die zich voornamelijk in Nederland en België hebben afgespeeld. Het boek is niet heel erg dik en de moorden worden dan ook kort en bondig toegelicht. Maar het blijft toch interessant genoeg en de ene moord is nog gruwelijker dan de andere.

Na elk verhaal zocht ik de moord op Google op. Ik heb namelijk nog zo'n rare tik en wil altijd het gezicht van de dader en het slachtoffer zien.

Dit boek is echt enorm interessant als je van true crime houdt! Ik zat vol verbijstering de verhalen te lezen en af en toe viel mijn mond open vanwege de hoeveelheid fouten die er zijn gemaakt door de politie en de uitspraken van de rechtbank.

Ik heb "genoten", (dat klinkt ook weer zo raar maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel) van dit eerste deel en ik hoop dat er nog meer zaken in boekvorm zullen uitkomen van dit duo!

Beoordeling: 4,0 ⭐️

Silvie

Inspecteur Vos – Paul Hoekstra & Job Veldhuis

 

Wanneer op een koude winteravond het lichaam van pater Abraham Doornbosch wordt gevonden bij de Dom in Utrecht staan rechercheur Vos en zijn rechterhand Vink voor een raadsel. Wat is het motief voor deze moord en wie is de dader? Maar niets is onoplosbaar zolang er koffie is, is het motto van de eigengereide Vos. Wanneer er echter meerdere moorden gepleegd worden, wordt de zoektocht naar de dader steeds complexer. Is er een verband te vinden, en welke rol speelt de media hierin?

 

Inspecteur Vos is het eerste deel van een tweetal boeken over, jawel, rechercheur Vos. De boeken zijn een heruitgave en mijn oog werd getrokken door de mooie vintage covers. Op basis hiervan zou je verwachten dat de boeken zich in het verleden afspelen, maar niets is minder waar. Inspecteur Vos nuttigt zijn koffie bij voorkeur uit de meest geavanceerde koffieapparaten en er wordt ook gebruik gemaakt van laptops en mobiele telefoons, dus het speelt zich helemaal af in het nu.

 Wel heeft het verhaal in de verte een Agatha Christie-achtige vibe, en met alle lugubere thrillers van de laatste tijd vond ik dat een verfrissende inslag. Verwacht dus geen bloederige moorden en snelle achtervolgingen, de moorden worden vooral met denkwerk opgelost. Inspecteur Vos heeft daar zijn eigen methodes voor, alles gaat op z’n gemakkie maar vooral met het nuttigen van heel veel koffie.

 Ik vond Vos, en ook zijn sidekick Vink, interessante en innemende personages. Ze behoeven nog wat verdere uitdieping, ze worden nog niet tot de bodem doorgrond. Maar er is een leuke wisselwerking tussen hen en heb ook geregeld zitten grinniken om de kleine speldenprikjes die ze naar elkaar uitdelen. Er worden wat opzetjes gegeven naar hun achtergrond maar helemaal duidelijk werd me dat nog niet.

Op 2/3^e van het boek worden er nog wat interessante personages aan het team toegevoegd waarvan ik hoop dat die in het tweede deel ook weer acte de présence geven want die zou ik best nog wat beter willen leren kennen.

 Het verhaal is leuk, en de setting, Utrecht en omgeving, maakte dat het verhaal voor mij tot leven kwam. Net als bij een Agatha Christie-verhaal gebeurt er genoeg maar moet het verhaal het ook een beetje van de conversaties tussen de personages hebben. De ontknoping is verrassend, alhoewel ik het wel jammer vond dat er nog wat losse eindjes open bleven.

 Ik vond het boek leuk genoeg om ook het tweede deel te willen lezen. Ik ben vooral nieuwsgierig welke misdaden er nog meer opgelost dienen te worden in en om de Domstad, en ook hoe de samenwerking tussen Vos en Vink en de andere ‘mannen’ van het team zich verder ontwikkelt. Ook leuk: in een paar uurtjes en met een paar bakkies koffie lees je het uit.

Een aangename verrassing, dit boek!

 3,5 inktpotje

 Jolanda

‘Dracul’ geschreven door Dacre Stoker en J.D. Barker.

 

Dracul is in feite een prequel op de beroemde klassieker Dracula van de Ierse auteur Bram Stoker. Wat was nou in feite de aanleiding die Bram zijn Gothic Novel Dracula in 1987 heeft doen schrijven?

‘Voor allen die weten dat monsters bestaan.’

Dracula wordt ten onrechte vaak ‘afgedaan’ als een horror klassieker. In mijn ogen ten onrechte want het is alles behalve gruwelijk, veel meer is het een roman met een bij tijd en wijle zelfs behoorlijk zoetsappig liefdesverhaal. Het werd de grondlegger voor de hedendaagse Gothic Novel en inspireerde veel huidige auteurs van spookverhalen maar ook die van andere genres.

Dacre Stoker is familie van Bram, hij is de achter-achterneef, en samen met J.D. Barker schreven ze dit Dracul waarvan er nu eindelijk een Nederlandse vertaling is verschenen.

Het begin van het boek kenmerkt zich bijna als een soort familiegeschiedenis: De geschiedenis van de familie Stoker waarvan vader en moeder, behoorlijk vooruitstrevend voor die tijd, beiden werkten. Ze hebben op dat moment 5 kinderen, 4 jongens en een meisje, waarvoor ze de hulp hebben ingeroepen van Nanna Ellen Crone. De jonge Bram, dan op een leeftijd van 7 jaar, is namelijk een ziekelijk jochie dat veel verzorging nodig heeft. Zijn 1 jaar oudere zusje Mathilde houdt hem vaak gezelschap op zijn zolderkamertje als hij weer eens bedlegerig is. Het is zijn zusje die op een gegeven moment argwaan krijgt jegens Nanna Ellen. Soms blijft Ellen nachtenlang weg, maar zodra ze weer terugkomt is ze altijd zorgzaam en lief, en omdat er geen vervangster voor handen is sluiten de ouders node de ogen voor het alsmaar vreemder wordende gedrag van haar. Bovendien zijn er een aantal alarmerende sterfgevallen in hun omgeving te betreuren en Mathilde en Bram willen er het hunne van weten. Ze besluiten stiekem op onderzoek te gaan. Iets wat ze achteraf gezien beter niet hadden kunnen doen…

Dracul is een mooie, beeldende en verhalende geschiedenis die wellicht af en toe wat gruwelijke fragmentjes heeft maar over het algemeen wegleest als een mooie spannende roman. Vooral wat betreft het 1^e deel. Vanaf het 2^e deel versneld het verhaal wel wat meer, totdat er uiteindelijk een climax volgt die vol actie is en waarin ook meer creepy elementen zijn verwerkt.

Wat ik heel boeiend vond is dat er met dit verhaal een ander verhaal is verweven, namelijk die van de Ierse volksvertelling (mythe) van de Dearg-Due. Iets wat ik direct heb opgezocht op internet. Verder komen er meerdere bekende Dracula-plaatsen in voor zoals Whitby en het ruige Walachije. Plaatsen die mijn zin in dit avontuur alleen maar nog meer versterken.

Ook heeft het, net als Bram Stokers Dracula, een opbouw die bestaat uit dagboekfragmenten, een paar krantenartikelen, aantekeningen van een paar personages en diverse brieven. Er wordt steeds geschakeld in tijd maar dat is boven elk hoofdstuk duidelijk aangegeven. Deze opbouw leest erg vlot weg en zorgt er voor dat je continue de aandacht houdt en het je blijft boeien.

De opbouw is verder langzaam, beeldend en verhalend met een versnelling dichter naar het einde toe. Het leest bijna als zijnde waar gebeurt, dat is het natuurlijk niet… of misschien toch?

Na het ook zeer boeiende nawoord, waarin Dacre Stoker en J.D. Barker vertellen hoe en met welke middelen ze deze roman/thriller konden schrijven, restte mij nog 1 vraag. Maar welke zal dat zijn…?

Ik geef het 4 dikke Inktpotjes.

 

 

 

Kinderen van Amalek van Erik Ader

 

‘Kinderen van Amalek. Mythes en feiten rond het Israëlisch-Palestijns conflict’ van Erik Ader.

‘Dit boek is geschreven voor iedereen die wil weten hoe het schrijnende Israëlisch-Palestijns conflict is ontstaan en een antwoord zoekt op de vraag waarom het nog steeds niet is opgelost.’ Door zijn werk als diplomaat in de regio, tijdens zijn reizen in Israël en de Bezette Gebieden, alsmede zijn contacten met oud-onderduikers en door literatuurstudie vergaarde hij grondige kennis van het conflict. In Kinderen van Amalek laat hij de lezer op systematische wijze delen in die kennis.’

Het is een deel van de achterflap die mij direct aanspreekt. Ik had mij al een beetje een beeld gevormd van bepaalde zaken, maar ik wilde wel wat meer objectieve informatie.

Als ik begin in de proloog van het boek blijkt dat dit boek min of meer een vervolg is op het eerste boek van Erik Ader, Oorlogen & Oceanen. Jammer, dacht ik toen, want dit stond niet op de achterflap en het bedoelde boek heb ik dus niet gelezen. In mijn hoop met mijn eigen beperkte kennis wel voldoende te kunnen begrijpen ga ik toch van start.

‘Mythe 1: Een land zonder volk voor een volk zonder land.’

Als ik net ben begonnen komen veel onderwerpen weer wat verser in mijn geheugen. De oorlog in Libanon waar een oud klasgenoot van plan was in mee te gaan strijden, de vredesonderhandelingen in Camp David die steeds mislukten, de Gazastrook waarvan de beelden bijna dagelijks op TV verschenen. En ja, het boek geeft uitleg over heel veel mythes, 16 zijn het er, welke gedegen worden onderbouwd en toegelicht. Met de nadruk op gedegen. Om jullie een idee te geven: Erik Ader schrijft een boek van zo’n 150 blz. en verwijst daarin naar een hoeveelheid voetnoten, geraadpleegde literatuur alsmede opgemaakte kaartjes e.d. die ruim 85 blz. beslaan.

Oké, hoe zit het met die feiten? Één feit dringt al lezende langzaam tot mij door, en dat is dat je de gekleurde mening van de auteur tussen elke regel tekst heen leest. Overigens ook iets dat ik miste op de achterflap, en waardoor ik toen nog dacht te maken te hebben met een objectief boek.

‘De Palestijnen kregen steeds weer nieuwe hoepels voorgehouden waar ze van hun dompteur Het Kwartet (de Verenigde Staten, de Verenigde Naties, de Europese Unie en Rusland), door moesten springen.’

Dit klinkt niet als een feit, nog als een mythe. Toch weerhoud mij dat niet gewoon verder te lezen en vast te houden aan mijn eigen beeldvorming. Maar nog voor ik op de helft van het boek zit begint mijn ergernis nog iets drastischer vormen aan te nemen. De zoveelste aanleiding:

‘Het heeft Nederland nooit belet met die Israëlische terroristen te praten en ik vind dat verstandig.’

Ik wil helemaal niet weten wat meneer Ader verstandig vindt of niet, ik wil alleen de feiten. En dan kom ik weer even terug op het begin van mijn recensie waarin ik het nog betreurde het eerste boek van Ader niet gelezen te hebben maar inmiddels dank ik de god waarin ik als atheïst niet eens geloof op mijn blote knietjes dat ik Oorlogen & Oceanen niet van te voren heb gelezen en daarmee blootstelling aan nog meer persoonlijke meningen van Ader over het Israëlisch-Palestijns conflict voor mezelf heb weten te vermijden. Ondanks dat heb ik het boek uit gelezen. Daarna heb ik Erik Ader eens goed Gegoogled en kwam zodoende achter een aantal publicaties waardoor ik zelfs mijn vraagtekens zet bij enkele van zijn Mythes/Feiten. Ik laat mij er verder niet over uit. Wellicht is dit een geweldig boek voor iemand anders. Het was gewoon niet wat ik er van had verwacht of op had gehoopt: een objectief boek zonder gekleurde mening.

Ik wilde het lezen, ik heb het gelezen, het is uit!

Karin K.

De nacht in de Telegraph Club – Malinda Lo

 

De 17-jarige Chinees-Amerikaanse Lily Hu groeit op in het San Francisco van de jaren 50. Met haar ouders en twee broertjes woont ze in de Chinese wijk waar iedereen elkaar kent en door Lily als beklemmend wordt ervaren. Daarnaast heerst in het Amerika van de jaren 50 stevig de angst voor de opkomst van het communisme en grijpt de overheid elke kans aan om Chinees-Amerikaanse burgers op de hielen te zitten om hen te kunnen betrappen op maar iets dat riekt naar communistische sympathieën. Ook de vader van Lily moet daaraan geloven. Binnen deze onrustbarende setting is Lily zoekende wie ze is en mag zijn. Ze raakt gefascineerd door de Telegraph Club, een nachtclub waar de queer community van San Francisco samenkomt. Daar ontdekt ze een nieuwe wereld die zowel aanlokkelijk als beangstigend is. Ze wordt voor het eerst verliefd. Maar hoe gevaarlijk is het om je aan de liefde over te geven wanneer die strikt verboden lijkt te zijn?

 Mijn verwachtingen over dit boek waren hoog gespannen. Eerder las ik al boeken van Sarah Waters met queer personages in de hoofdrol en haar boeken vind ik helemaal geweldig. Dit boek deed me daaraan denken, en met een aanbeveling van Sarah Waters aan het begin kreeg ik helemaal het gevoel dat het wel goed moest komen.

Daarnaast speelt het verhaal zich af in de broeierige jaren 50 van Amerika, waar zelfs in een ‘open minded’ stad als San Francisco de spokenjacht op communisten een stevige stempel drukte op de sfeer. Voldoende elementen voor een interessant verhaal.

 Maar dat kwam voor mij toch niet helemaal uit de verf. Malinda Lo heeft een fijne en bloemrijke schrijfstijl. Ze beschrijft de omgeving gedetailleerd waardoor je het gevoel zou moeten krijgen dat je er zelf middenin staat. ‘Zou moeten’ schrijf ik en dit zegt al wat over dat mij dat niet helemaal lukte. Jammer genoeg kwam de setting voor mij niet echt tot leven. Het was er wel, maar vaak kwam ik er net niet bij.

Datzelfde gold ook een beetje voor het verhaal. Het verhaal van Lily is mooi, haar zoektocht naar haar identiteit is pakkend, maar de structuur van het verhaal begreep ik niet helemaal. Zo wordt er een paar keer terug gegrepen naar het verleden van haar ouders en tante, maar ik begrijp eigenlijk nog steeds niet wat dit voor meerwaarde van het verhaal zou zijn. Ook de tijdlijnen die geregeld terugkomen aan het begin van de delen van het boek vond ik vaag en weinig bijdragen.

De historische context van het boek is interessant en draagt zeker wel bij aan de sfeer van het verhaal, maar bepaalde gebeurtenissen uit het boek krijgen niet altijd een vervolg. Hierdoor bleef ik heel erg op mijn honger zitten.

 Het verhaal is mooi, en historisch klopt het. De Chinees-Amerikaanse Lily is vertederend en haar eerste schreden op het liefdespad zijn oprecht mooi en invoelbaar. Ook haar worsteling met haar ouders geen onrecht aan te willen doen en de schuldgevoelens die dat oproept, worden heel mooi overgebracht. Maar ik bleef met een gevoel zitten dat het hier en daar niet helemaal af was.

 Misschien waren mijn verwachtingen gewoon iets te hoog, en mijn vergelijking met de boeken van Sarah Waters bij voorbaat niet helemaal terecht. Misschien dat ik het boek zonder al die jubelende aanbevelingen aan het begin wat objectiever ingegaan zou zijn. Maar hé, ik ben niet degene die die aanbevelingen plaatst, en blijkbaar ben ik daar toch gevoelig voor.

Uiteindelijk is het echt wel een mooi boek, maar voor mij niet een verhaal wat blijft hangen.

 3,5 inktpotje

 Jolanda

‘Lieve Chris’ geschreven door Sabine van den Eynden & Antoinette Hoes.

 

Een boek met een plot dat bij mij voor de nodige herkenbaarheid zorgde: Het is 1980. De dan 16-jarige Sasja weet ternauwernood te ontsnappen aan de ME bij een hardhandige ontruiming van hét meest beruchte kraakpand in Amsterdam. Ze wordt gered door de eveneens 16-jarige Chris(tina) die ze al van school kent. Deze gebeurtenis is echter de aanleiding en de start voor een vriendschapsband die alsmaar dieper en hechter wordt, totdat…

Ik was zelf 17 in 1980, ben opgegroeid in Amsterdam te midden van krakersrellen, ME, stop de neutronen bom, demonstraties en geen woning-geen kroning, maar ik had vanaf juni 1980 al wel een goede en vaste baan. Bij een werkgever overigens waar de kogelgaten in het raam zaten, vlak boven het hoofd van mijn toenmalige collegaatje en wat een erfenisje bleek te zijn van, jullie raden het al, één van die beruchte krakersrellen luttele maanden daarvoor.

Het verhaal sprak mij dus bij voorbaat al aan, maar toch stoppen hier de verdere overeenkomsten. Lieve Chris is een boeiend coming-of-age boek over de innige vriendschapsband van de jonge Sasja en de even jonge Chris. Elk met haar eigen bijzonder drukke seks leven vol van veelvuldig wisselende contacten met zowel mannen en vrouwen en dat overigens heel gewoon en geaccepteerd werd in de kringen waarin de 16-jarige meiden dan vertoeven. Dit laatste is duidelijk een groot verschil met mijn jaar 1980, en trouwens ook de directe jaren daarna, waarin het niet zo geaccepteerd was als je op je 16e een seks leven met wisselende contacten had en al helemaal niet met je eigen sekse, laat staan met beide seksen en nagenoeg tegelijkertijd. Haha, maar dat doet verder niets af aan het leesplezier, het geeft mij alleen maar het gevoel dat dit niet echt over 1980 gaat maar wellicht toch ietsje later waarin bepaalde dingen meer geaccepteerd werden.

Het begin van het boek gaat voornamelijk over verliefdheden en uitgaan, een gedeelte dat ik zelf iets minder vond,  maar het wordt interessanter als daar ineens de ouders van één van hen gaan scheiden en de dochter op een nogal plotselinge manier gedwongen wordt volwassener in het leven te staan. Ze neemt, wellicht uit nood maar toch uit zichzelf, de verantwoording en zorg over voor haar jongere broertjes omdat de moeder in kwestie besluit voor zichzelf te kiezen, ze heeft een nieuwe lover en de verloren bloemetjes worden alsnog eens flink door mama buiten gezet. De vriendschap tussen Sasja en Chris blijft ook dan hecht en de steun die ze bij elkaar vinden blijkt enorm, toch voel je als lezer dat het verhaal afstevent op een flinke wending… 

Sabine en Antoinette hebben met lieve Chris een vlot lezende roman geschreven die in aanvang een niet alledaagse insteek heeft, namelijk die van de Amsterdamse krakersrellen, maar dat later meer over de ontwikkeling en de vriendschap van de jonge meiden gaat.

Het boek schakelt geregeld tussen de gebeurtenissen uit die beging 80-er jaren met een moment zo’n 40 jaar later dat beide dames zelf volwassen zijn, gesetteld, een baan, kinderen etc. In feite zijn het terugblikken naar die jaren en hun diepe vriendschap. Daar is een aanleiding voor maar lang blijft deze onbekend voor de lezer.

Wat extra leuk is, trouwens, is dat er achterin het boek (en dat is wat jammer want dat had beter voorin kunnen staan) een QR code is opgenomen voor de Spotify-lijst Lieve Chris die weer goed is voor maar liefst 11 uur aan jaren ‘80 muziek. Ik zag het gelukkig na ongeveer het 1^e hoofdstuk, omdat ik naar achteren aan het bladeren was, maar hoeveel mensen zullen daar pas helemaal op het einde achter komen… of misschien wel helemaal niet.

Al met al een leuk en boeiend boek met een vrij feministische kijk op het (niet zo)alledaagse leven.

‘Een vrouw zonder man is als een vis zonder fiets.’

 Ik geef het 3,5 Inktpotjes.

Karin K.

 

 

 

‘De kruik van Pandora’, van Natalie Haynes.

 

Dit is het 2^e boek dat ik van Natalie lees. Eerder las ik al De blik van Medusa, en die smaakte beslist naar meer. In deze kruik van Pandora bespreekt Natalie 10 verschillende heel bekende Griekse Mythen en wederom kiest ze daarbij een vrouwelijk uitgangspunt.

Als ik begin te lezen ontdek ik vrijwel meteen mijn eigen ‘fout’, haar boek De blik van Medusa was namelijk geschreven als roman, maar dit boek is een non-fictie boek. Het belicht elke mythe zoals die oorspronkelijk was en zoals die soms door de jaren heen werd herschreven. Dus meer als een soort geschiedenisboek. Verschillende dichters maakten verschillende versies, kunstenaars creëerden verschillende beelden/schilderijen en ook wij kijken er verschillend naar ten opzichte van de tijd waarin ze werden geschreven.

‘Uiteraard is elke versie van een mythe even geldig als een andere, maar de rol van vrouwen wordt met geestdodende regelmaat geminimaliseerd. En dat is koren op de molen van degene die liever geloven dat deze verhalen altijd zo zijn geweest.’

Nu moeten we natuurlijk wel de mythen blijven zien in het tijdsbeeld waarin ze ontstonden, in een tijd waar de rol van vrouwen minimaal was en ze er eigenlijk ook niet echt toe deden. Des te leuker zijn de vergelijkingen die Natalie ons laat zien tussen de oude mythen en de hedendaagse tijd.

Één mooi voorbeeld van Natalie is bijvoorbeeld de mythe van Medusa, zij werd pas veel later een boegbeeld voor de me-too beweging. Was daar eerst het prachtige bronzen beeld van Benvenuto Cellini, door hem gemaakt rond 1545-1554, die de Griekse held Perseus laat zien in een uitermate wreed tafereel. Inmiddels is daar een antwoord op gekomen. Een al even prachtig bronzen beeld van Luciano Garbati dat een wonderlijk mooie naakte Medusa toont, verre van monsterlijk, met prachtig en weinig angstaanjagend slangenhaar dat in mooie dreadlocks rond haar schedel ligt. Zij heeft net het hoofd van Perseus afgehakt. Medusa was, voor wie de mythe nog niet kent, een beeldschone jonge sterfelijke vrouw die werd verkracht door de god Poseidon in de tempel van de godin Athene. Athene die op haar beurt niet bepaald leed aan enige vorm van vrouwelijke solidariteit, straft niet Poseidon voor het onteren van haar tempel (?) maar straft daarvoor de verkrachte Medusa door haar mooie krullende haar te veranderen in een bos gifslangen. Haar aanblik werd zo vreselijk dat het elk levend wezen deed verstenen alleen door haar aan te kijken. Medusa wordt echter liefdevol opgenomen door 2 Gorgonen zusjes, zij als monster hadden geen last van haar aanblik, waarna ze gedrieën teruggetrokken verder leefden in een grot ergens aan de Griekse kust. Ze was dus voor niemand een gevaar en niemand had iets van haar te duchten zolang ze maar op afstand bleven. Waarom moest Perseus dan zo nodig haar hoofd afhakken? En dan ook nog eens terwijl ze sliep?

Een andere en evenzo boeiende vergelijking van Natalie is die van de mythe over Medea en het nummer Hold up van Beyonce. En zo staat het boek dus vol met vergelijkingen. Een boeiend en prettig geschreven boek dat meer inzicht verschaft aan degene die interesse heeft in het ontstaan en de verklaring van de Griekse Mythen, waarbij de nadruk ligt op de vaak onderbelichte rol van vrouwen. Achteraf las dit non-fictie boek dus heel prettig en miste ik niet dat het niet was geschreven in roman-vorm. Bovendien nodigde het mij weer eens uit om wat extra kennis te vergaren d.m.v. Google en Wikipedia, want hoe oud zijn die Griekse Mythen nu eigenlijk…

Ik geef het 4 Inktpotjes.

Karin K.