Reserve – Prins Harry, Hertog van Sussex

 

 Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik erg nieuwsgierig was naar dit boek. Ik denk dat het bijna niet te bevatten is hoe het is om op te groeien binnen de koninklijke muren en ik weet niet of ik dat zou hebben gekund.

Het boek is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel begint met de dood van zijn moeder. Het raakt me om te lezen dat hij lang heeft gedacht dat zijn moeder niet echt dood was, maar dat alles in scene is gezet zodat zij een ongestoord leven zou hebben ver uit de buurt van de paparazzi, die het haar leven zo moeilijk hebben gemaakt. Ik verbaas mij erover dat de beide jongens dus nooit in de gelegenheid zijn gesteld om afscheid te nemen van hun moeder. In dit deel lezen we ook over zijn schooltijd. Hoe hij op zijn tenen moest lopen, omdat de opleiding eigenlijk te hoog gegrepen was voor hem. Hij vertelt open over zijn druggebruik en ook het incident met het nazi-uniform komt aan bod. Zijn liefde voor Afrika, in het bijzonder Botswana en de fijne tijd die hij had als hij ervoor kiest om te gaan werken op een boerderij, ver weg van de bewoonde wereld, in Australië. Ver weg van de roddelpers. Pijnlijk om te lezen hoe je tussen de regels door leest hoe hij hunkert naar de aandacht van zijn vader, die zijn best doet, maar ook wordt beperkt door het instituut (het Britse koningshuis). Ook verbaas ik mij over de houding van zijn broer William, die eigenlijk voor de buitenwereld niets van Harry weten wil.

Het tweede deel gaat over zijn tijd in het leger. Wanneer hij in Afghanistan actief zijn land wil dienen, wil vechten, lezen we zijn frustraties wanneer hij keer op keer wordt teruggehaald omdat hij als Prins Harry een te geliefd doelwit is voor de Taliban. Weer wordt hij beperkt door wie hij is. Zijn jaren in het leger hebben ook hun sporen achter gelaten. Hij verteld eerlijk hoe hij deze gevoelens alsook het nog steeds diep gewortelde verlies van zijn moeder verdooft met drugs.

Het derde deel is geweid aan zijn grote liefde Megan. Zij houdt van hem en niet van zijn titel. Een zelfstandige vrouw, actrice, niet direct de eerste keuze van de familie. Prins Charles kan het aanvankelijk wel goed met haar vinden, maar toch loopt alles anders. De strenge protocollen die belangrijker zijn dan het geluk en de gezondheid van Harry en Megan. Voor een normaal persoon niet te bevatten. De familie die uit hoofde van ‘oma Elisabeth’ besluiten neemt die nadelig zijn voor Harry en Megan. Ik kan zo goed begrijpen dat ze uiteindelijk voor zichzelf hebben gekozen. Hun eigen geluk, maar tegelijkertijd besef ik dat het eigenlijk een hele verdrietige stap is, die ze noodgedwongen hebben moeten zetten.

Al met al heb ik ontzettend te doen met deze jongen. Het verdriet door het verlies van zijn geliefde moeder op jonge leeftijd, het gebrek aan steun en begeleiding hierna. De hunkering naar liefde en geborgenheid. Een vader die wel van hem houdt maar door zijn eigen opvoeding en misschien toch ook wel zijn koppigheid, niet de liefde kan geven wat zo gewenst is. De wetenschap dat je altijd op de tweede plaats komt, reserve bent. De trauma’s die hij opliep tijdens zijn actieve dienstjaren, die ook hun sporen hebben nagelaten. Hoe hij de liefde waar hij zoveel naar hunkerde vond bij Megan en hoe zij nu genieten van elkaar en hun twee kinderen, zonder dagelijks paparazzi of de strenge protocollen van het Engelse Koningshuis. Het geluk dat hij nu eindelijk heeft gevonden, maar wat hij uiteindelijk heeft moeten bekopen met het verlies van zijn familie.

Reserve van Prins Harry krijgt van mij 4 inktpotjes.

Atlas Het verhaal van pa Salt door Lucinda Riley en Harry Whittaker

 

Daar ligt hij dan eindelijk voor me. Het laatste deel van "De zeven zussen" Atlas.

Toen ik hoorde dat Lucinda Riley overleden was schrok ik erg. Verschrikkelijk dat ze zo jong nog al overleed. Ik was ook bang dat er ook geen laatste deel van de serie meer zou verschijnen. Ik was dan ook blij te lezen dat Lucinda Riley haar zoon, Harry Whittaker, het laatste boek zou schrijven. Hij was voor haar overlijden al door haar op de hoogte gebracht van de verhaallijn die zij in gedachten had.
Ik ben benieuwd of het nog in de stijl geschreven is.

Voor het lezen zit ik even te denken hoe het vorige deel ook alweer afliep. Ik weet nog dat er iets was met een wat oudere vrouw die de 7e zus zou zijn, maar hoe het precies zit weet ik niet meer. Ik hoop dat het boek met een terugblik begint.

Ik ben erg benieuwd of Pa Salt nog leeft en wat zijn beweegredenen waren om de meiden te adopteren. Zou hij ook hun echte, biologische, vader zijn?

Zou de geheime lift, die in één van de delen genoemd werd, die naar een net zo geheime ruimte leidde ook nog een rol spelen? Zou pa Salt daar in een afgesloten ruimte leven? Zou hij op afstand willen kijken hoe zijn meiden het zonder hem doen?

Op de cover staat een tuin met een armillarium in een vijver. Via een doorkijkje kijk je op een meer of een zee. Het zal uiteraard het eiland Atlantis zijn. Het eiland waar 6 van de zussen opgroeiden.

Op de achterflap:
Parijs, 1928. Een voor dood achtergelaten jongen wordt in huis gehaald door een liefdevolle familie. Daar bloeit hij volledig op, maar het blijft een mysterie wie hij écht is. De jongen weigert een woord los te laten over zijn verleden. Net als hij de ellende waarvoor hij is gevlucht bijna is vergeten – evenals de belofte die hij heeft gezworen na te komen – rukt het kwaad op in Europa en weet hij dat hij weer zal moeten vluchten.

De Egeïsche zee, 2008. De zeven zussen, voor het eerst compleet, ontmoeten elkaar aan boord van de Titan om afscheid te nemen van hun geliefde Pa Salt. Tot ieders verbazing heeft hij aan de zevende zus de sleutel van hun verleden toevertrouwd – maar iedere waarheid die wordt onthuld, roept nieuwe vragen op. Kenden de zussen hun geliefde vader eigenlijk wel? En wat zijn de gevolgen van zijn lang verborgen geheimen?

Atlas: Het verhaal van Pa Salt, het achtste deel in de immens populaire serie over liefde, verlies en de zoektocht naar wie je werkelijk bent, brengt De zeven zussen tot een prachtig en onvergetelijk einde.

De achterflap licht dus al een stukje van de geheimen van pa Salt op. Ik ga er tenminste vanuit dat de 10 jarige jongen pa Salt zal zijn.

Het verhaal start in 1925 met 2 jongens in Siberië.

Daarna volgt het dagboek van een jonge vluchteling. Hij is gevlucht naar Frankrijk en opgenomen in het gezin van de familie Landowski. Het is inmiddels 1928. Wat er in de tussenjaren plaatsvond staat hier nog niet te lezen.

De jonge vluchteling spreekt niet, omdat hij bang is verkeerde dingen te zeggen en daardoor weer op straat gezet zal worden. Daarom krijgt hij een dagboek omdat dat misschien kan helpen hem weer aan het spreken te krijgen. In het dagboek lezen we over zijn belevenissen. Ook lezen we dat Landowski bezig is met een groot beeld wat in Rio de Janeiro .zal komen. De Christo waar het ook in het eerste deel van de serie om draaide.

"Kijk naar de Zeven Zusters van de Pleiaden, mijn jongen. Die zullen er altijd zijn, érgens, en over je waken en je beschermen als ik dat niet kan."

Dit kreeg de jonge vluchteling van zijn vader te horen toen ze nog samen waren.

De hele serie draait om de zeven zusters en de geheimen van hun adoptie en het hoe en waarom staat in dit deel laatste deel van de serie te lezen.

Na het dagboek van de jongen in Frankrijk volgen delen waar de zussen hun verhaal doen en nieuwe delen uit het dagboek. Vanwege spoilers wil ik hier niet teveel over prijsgeven.

Net over de helft wil ik eigenlijk even niet verder meer lezen. Niet omdat het boek niet goed is. Het boek is juist heel goed. Het is me even te ingrijpende…
Het verhaal blijft tot het einde heel goed en ik heb er dan ook echt van genoten.
Ik vond het alleen wel jammer dat het zolang geleden was dat ik de andere boeken las en had regelmatig iets van wie is dat ook alweer en bij wie hoort die persoon.
Daarom wil ik als tip geven om de eerdere boeken voor het lezen nog even in te kijken en globaal te lezen, totdat het verhaal terug is in de herinnering.

Het boek leest weer heerlijk weg en het is zeker niet gelijk te merken dat het nu door de zoon geschreven is en niet door Lucinda Riley zelf. Er wordt weer gebruik gemaakt van mooie beeldende taal: Bij het hek werden we ontvangen door een bezemsteel van een vrouw...

De structuur van de boeken is ook gelijk aan de herkenbare structuur van Lucinda Riley.

Op mijn vragen vooraf heb ik zeker antwoord gekregen. Het boek voldoet dan ook geheel aan mijn verwachtingen.

4,5 sterren. Ja sterren in dit geval. Sterren spelen immers ook een grote rol in het boek

Een stap te ver van Lisa Gardner

 Timothy O’Day kent de uitgestrekte natuur van Wyoming als geen ander. Maar wanneer hij met vrienden gaat kamperen, verdwijnt hij midden in de nacht zonder een spoor achter te laten.

Frankie Elkin weet niets van de wildernis, maar ze weet wel hoe ze vermiste personen moet vinden. Dus wanneer ze hoort dat Timothy’s vader een laatste zoektocht naar zijn zoon organiseert, meldt ze zich bij het team, ook al zit daar niemand op haar te wachten. Als ze vervolgens toch samen met het reddingsteam de bergen in gaat, wordt al snel duidelijk dat iets of iemand wil voorkomen dat ze verder trekken.

Lisa Gardner is één van mijn favoriete auteurs en dit boek kon ik dan ook niet aan mij voorbij laten gaan.

'Een stap te ver' is het tweede deel van de serie met Frankie Elkin in de hoofdrol en deze keer is er een jongeman vermist geraakt in de wildernis. Het is inmiddels al vijf jaar geleden en zijn vader wil nog een laatste keer op zoek gaan. Frankie raakt betrokken bij deze zaak en trekt met een groep de ruige natuur in.

In het begin lijkt alles nog redelijk onschuldig, maar daar komt na een tijdje verandering in. Er gebeuren namelijk vreemde dingen en het lijkt erop dat ze niet alleen zijn... Is het een dier? Bigfoot? Of een mens?

Dingen lopen steeds meer uit de hand en de vraag is of iedereen nog wel levend terug zal keren. Ondertussen hebben ze nog steeds het lichaam van Tim niet gevonden...

De spanning wordt langzaam opgebouwd in dit verhaal. Ook de trektocht door de bergen is goed en zeer beeldend beschreven. De spanning neemt steeds meer toe en uiteindelijk is deze continu aanwezig! Ik kon dan ook niet stoppen met lezen en ik was heel benieuwd naar hoe dit verhaal zou aflopen.

Het plot kwam voor mij als een verrassing en ik had deze nooit zelf kunnen verzinnen. Het mag dan ook wel duidelijk zijn dat ik 'Een stap te ver' zeker een aanrader vind!

Beoordeling: 4,5 inktpotjes

Silvie

MZZL Moeders – Geluk, hoop & liefde – Marion van de Coolwijk

 

Na de bekentenis van Tanja op kerstavond zijn de zussen Tanja, Hanna en Joan niet meer on speaking terms. Joan negeert zowel Tanja’s als Brent’s oproepjes, en Hanna heeft het gevoel dat ze tussen haar twee zussen gevangen zit. Tijd voor een verzoeningsactie, maar hoe?

Hanna zoekt troost bij haar favoriete gigolo Alexander, voor wie ze stiekem meer aan het voelen is. Het lijkt wel of hij daar hetzelfde over denkt, maar daar durft Hanna niet op te vertrouwen.

Dan komt ze op een idee om haar drielingzussen weer bij elkaar te brengen. Maar terwijl haar zussen een verzoeningspoging doen krijgt ze een onverwacht telefoontje van Alexander.

 Na de Big Bang aan het einde van deel 1 van MZZL Moeders pakken we hier de draad weer op. De zussen lijken verder uit elkaar te staan dan ooit. Geluk, hoop en liefde lijkt er even niet in te zitten, behalve misschien voor Hanna, die steeds meer persoonlijke aandacht van Alexander lijkt te krijgen. Maar is dit wel gemeende aandacht of is hij gewoon goed in zijn werk?

Het komt ook niet allemaal zonder slag of stoot goed, Marion van de Coolwijk weet de spanning er goed in te houden. De drie zussen blijven stuk voor stuk heerlijk eigenzinnige personages die hun eigen methodes hebben om dingen op te lossen. En het einde is ook weer heerlijk verrassend met nog genoeg open eindjes voor een volgend deel. Want die Alexander, daar wil ik nu wel het zijne van weten. En ik voorzie stiekem ook nog wel wat Baby Blues, of zou ik er helemaal naast zitten?

 3,5 inktpotje

 Jolanda

Wodka & Ranja - Yvonne Sonke

 

De 6-jarige Jasmijn en 4-jarige Imke groeien op bij hun aan alcohol verslaafde moeder Ria. Ria probeert het allemaal goed te doen voor haar meisjes, maar de verslaving is vrijwel altijd sterker dan zij. Jasmijn en Imke doen er op hun beurt alles aan om hun moeder met van alles te helpen. Ze doen regelmatig zelf de lakens van hun bed in de wasmachine, doen af en toe boodschappen en gaan zelfstandig naar school. Maar ondanks dat is er regelmatig geen eten in huis, vervuilt het huis steeds verder en gaan ze vaker wel dan niet ongewassen naar bed. Ondanks dat de instanties weten dat het met de meisjes niet goed gaat, wordt er niet ingegrepen. Wanneer de eveneens aan alcohol verslaafde vriend van hun moeder bij hun in huis trekt, gaat het steeds meer bergafwaarts. De liefde van Jasmijn en Imke voor hun moeder is onvoorwaardelijk maar hoe lang kan dit nog goed gaan?

 Dit verhaal van een door alcoholverslaving verscheurd gezin gaat door merg en been. Het verhaal wordt vanuit twee perspectieven verteld: het boek begint met het perspectief van moeder Ria. Het lukt Ria in het begin maar net om alle ballen in de lucht te houden. Naast de alcoholverslaving is Ria ook analfabeet dus brieven van instanties kan ze niet zelfstandig lezen. Gelukkig is er een buurvrouw die haar daar wel bij wil helpen. Maar de verslaving zorgt er ook voor dat ze het vertrouwen van de buurvrouw geregeld schendt.

Na ongeveer 1/3^e van het boek wordt er omgeschakeld naar het perspectief van de 6-jarige Jasmijn. Jasmijn probeert alles zo goed en zo kwaad mogelijk door te laten gaan: ze zorgt voor haar zusje Imke, waakt over haar moeder en probeert de buitenwereld te doen geloven dat er helemaal niks aan de hand is. Ze kan niet anders want de vader van de meisjes is uit beeld en hun moeder is hun alles. Ondertussen gaat het met de gezondheid van de meisjes steeds slechter en het wordt moeilijker om dat nog te verhullen.

 De schrijfstijl van het boek is redelijk eenvoudig. Dit past heel goed bij het perspectief van de meisjes. Maar dezelfde manier van tekstopbouw is er ook bij het perspectief van moeder Ria. Aan de ene kant past dit natuurlijk wel bij het analfabetisme. Maar tegelijkertijd zit er soms ook een redenering in die ik daar minder bij vond passen. Ik vond het perspectief van Jasmijn dan ook sterker overkomen dan dat van moeder Ria.

 Hoe hartverscheurend ook, ik werd er soms ook niet helemaal door geraakt. Dit komt niet door het verhaal, dat is indringend genoeg maar waarschijnlijk meer door de wat opsommende manier van schrijven. Je weet ook eigenlijk al dat het maar één kant op kan gaan, en dat is de afgrond in. Wat ik wel mooi vond is dat moeder Ria niet afgeschilderd wordt als de boeman. Ze doet enorm haar best om het voor de meisjes beter te maken, maar zit al zo diep in de verslaving dat dit onmogelijk lukt. Ik miste echter wel nog een stukje achtergrondinformatie over hoe het zo ver heeft kunnen komen. Dat had het verhaal nog completer gemaakt.

 Wat het boek bijzonder maakt is dat het deels autobiografisch is. Yvonne Sonke heeft het verhaal gebaseerd op herinneringen uit haar vroege jeugd. Met dit in gedachten lezende, maakt het boek nog verdrietiger maar realiseer ik me ook dat dit zomaar je buren zou kunnen overkomen, of een klasgenootje van je kinderen.

 Een indringend boek dat ik waardeer met 3 inktpotjes.

 Jolanda

De bibliotheek van geheime dromen – Michiko Aoyama

 

‘Het leven is altijd een grote chaos. In welke omstandigheden je ook bent, het gaat toch nooit zoals je had gedacht. Maar andersom wachten je ook aangename verrassingen die je zelf nooit had kunnen bedenken. Per saldo komt het vaak genoeg voor dat je denkt: goed dat het niet liep zoals ik had gewenst. Als je plan of je verwachting in de war wordt geschopt, hoef je dat niet als pech of als mislukking te beschouwen. En al doende veranderen we, ik ook, ieder mens.’

 Vijf verschillende mensen die op een kruispunt van hun leven staan. Alle vijf komen ze op min of meer toevallige wijze terecht bij een bibliotheek in een klein buurthuis is Tokio. Daar werkt de bijzondere bibliothecaresse Sayuri Komanchi, die haar bezoekers niet alleen advies geeft over boeken, maar ook luistert naar hun verhalen. Na een gesprek krijgen de bezoekers altijd een bijzonder boek aangeraden, waarin ze herkenning kunnen vinden voor hun situatie maar ook een opdracht kunnen vinden om hun leven een nieuwe draai te geven.

 Meestal draai ik mijn hand niet om voor het schrijven van een recensie, maar bij dit boek vind ik dat lastig.

Ja, het is een mooi en warm verhaal, absoluut. Ook staat het bol van de meest prachtige wijsheden. De vijf verhalen van heel verschillende mensen in ook weer heel verschillende levensfases zijn uiteraard allemaal verschillend. Wel doorlopen ze allemaal min of meer hetzelfde proces. Ze bezien hun leven, komen door toeval of advies bij de bibliotheek terecht, ontvangen een voor hun bijzonder boek en dit brengt hun inzicht in hoe ze verder moeten. Daarnaast worden deze vijf mensen aan elkaar verbonden door parallelle gebeurtenissen of personen die in meerdere levensverhalen terugkomen. Niet heel belangrijk voor het verhaal, maar wel mooi om die verbindingen te zien.

Het is vooral een verhaal van kracht en accepteren wie je bent. Dat je niet altijd het hoogst haalbare hoeft na te streven, maar dat er altijd genoeg moois in het verschiet ligt als je het maar durft te zien. Een verhaal van loslaten of je juist ergens aan vastgrijpen, van accepteren en groeien. Er komen heel veel thema’s van persoonlijke groei voorbij en ik denk dat iedereen óf zichzelf óf een ander in één van de personages zal herkennen.

 Ook is het een warm verhaal en met heel veel respect geschreven voor afwijkende personages, zonder oordeel. Ook dat geeft herkenning. Niet het uiterlijk of de levensfase zegt iets over hoe iemand is, we zijn in de eerste plaats mensen met ieder zijn eigenaardigheden. En ook al doet het boek een beetje dromerig en sprookjesachtig aan, het leven is zeker niet altijd een sprookje maar je mag altijd blijven dromen.

 Maar, hoe mooi ik het verhaal ook vond, het raakte me maar half. Ik merkte dat ik moeite had om mijn concentratie bij het verhaal te houden, misschien omdat het vooral lief en warm was maar nergens echt de diepte in ging. Ik miste net dat extraatje waardoor ik van een verhaal zou kunnen houden.

 Omdat ik denk dat dit een boek is wat mensen net een steuntje in de rug kan geven, of omdat je op zoek bent naar iets wat voelt als een warm dekentje, geef ik het boek toch 4 inktpotjes.

Maar ik denk niet dat het verhaal is wat me lang zal bijblijven.

 Jolanda

Win Verzengende stilte van Marja Boomstra

 

Verzengende stilte is het tweede deel van de Chaja serie. In dit indringende vervolg op Verbroken verleden wordt Chaja achtervolgd door de geheimen uit haar verleden. De inmiddels tot over zijn oren verliefde Reaven doet er alles aan om ze boven water te krijgen, maar Chaja hult zich in een ziekmakende stilte. Wanneer Reaven er uiteindelijk achter komt dat Chaja’s vader mogelijk onterecht gevangen zit omdat zij hem vals heeft beschuldigd, komt hij voor een dilemma te staan, volgt hij zijn hart of zijn verstand? Hij wil er alles aan doen om haar te beschermen, maar tot hoever wil hij gaan? En waarom is Lucinda er zo op gebrand om Chaja uit de weg te ruimen?

Kansje maken op dit boek? Beantwoordt dan de volgende vraag:

Hoe heet het boek waar Verzengende stilte het vervolg op is ( je kan dit tweede deel trouwens prima los lezen), stuur het antwoord naar boekinkt@gmail.com ovv Marja Boonstra.